Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Kocie mruczenie.

Czy jest coś piękniejszego od cichutkiego mruczenia kota? To muzyka dla moich uszu! Kiedy mój kot mruczy, czuję się wspaniale, bo świadczy to o tym, że jest zadowolony i szczęśliwy. Mruczenie kota, przywodzi na myśl same pozytywne skojarzenia. Kojarzy się z błogością i spokojem. O tak! Na pewno uspokaja człowieka. Często, kiedy nie mogę zasnąć, a mój kot śpi obok, drapię go za uszkiem i wtedy on zaczyna mi pięknie mruczeć, a ja zasypiam w mgnieniu oka! To lepsze niż liczenie baranów. A kiedy kot plącze się miedzy nogami i mruczy, bo widzi, ze akurat trzymam w ręku jakiś smakołyk, od razu mnie kupuje. Nie ma na świecie bardziej subtelnej i wdzięcznej prośby. W takich chwilach, szynka jest już jego Kot potrafi rozbroić człowieka swoim mruczeniem, totalnie go odstresować i odprężyć. Sam nie wie, jaką posiada moc! Kiedy mój kot mruczy, ja od razu się rozpogadzam, nawet, jeśli mam bardzo zły humor. A przytulić się do ciepłego futerka mruczącego kota, to najwspanialsza pieszczota z możliwych!

Rozruszać psa.

Pies potrzebuje ruchu tak samo jak człowiek, jednak właściciele psów bardzo często o tym zapominają. Ograniczają spacery z psami do dwóch, pięciominutowych wyjść dziennie, rano i wieczorem, a jest to wielki błąd. Pies musi się wybiegać, jego naturalną potrzeba jest spalanie energii dostarczonej w pożywieniu, tak jak u człowieka. Ludzie starają się żyć coraz aktywniej, problem otyłości jest nagłaśniany, społeczeństwo jest edukowane i uświadamiane, jednak mało kto mówi o tym, że problem otyłości i innych chorób związanych z brakiem ruchu dotyczy również zwierząt! Biorąc pod swój dach psa, bierzemy również za niego odpowiedzialność i musimy zapewnić mu odpowiednią aktywność. Bardzo łatwo jest to połączyć z nasza aktywnością, wystarczy tylko chcieć. Długi spacer z psem sprawi mu wiele radości, ale też bardzo korzystnie wpłynie na nasz organizm, szczególnie po 8 godzinach pracy przy komputerze. Jeśli biegamy rano, uprawiamy jogging, róbmy to z naszym psem. On też z miłą chęcią sobie pobiega i będzie później czuł się równie dobrze jak my.

Gryzonie

Wśród miłośników zwierząt, jest wielu miłośników gryzoni. Są ludzie, którzy trzymają w domach myszy i szczury, budzące zazwyczaj negatywne skojarzenia. Co prawda są to specjalnie wyhodowane gatunki domowe, jednak dla mnie, szczur to szczur. Nie wyobrażam sobie, że mogłabym się z nim zaprzyjaźnić. Poza tym, bałabym się, ze będzie on przenosił jakieś choroby, jak jego dzikie odpowiedniki. Wiem, że nie ma on takiej styczności ze źródłami chorobotwórczych bakterii, jednak obawa towarzyszyłaby mi zawsze. Poza tym, choć może wydać się to dziwne, nienawidzę szczurzych ogonów, SA dla mnie obleśne i nie wyobrażam sobie, że to paskudztwo dotyka mojej skóry. Jednak właścicieli domowych gryzoni podziwiam. Na pewno są to osoby nietuzinkowe i odważne a przede wszystkim trzeźwo myślące i wyzwolone od wszelkich fobii, które mnie samą dręczą. Poza tym zwierzę to zwierze, i zdaję sobie sprawę z tego, że troszkę dyskryminuje gryzonie kierując się uprzedzeniami i ogólnymi skojarzeniami. Przecież zwierząt, tak jak ludzi, nie można mierzyć jedną miarą. Może nie każdy szczur jest paskudny?

Owady.

Wielu z nas traktuje owady, jako zbędne szkodniki, wielu się ich boi inni się ich brzydzą. Nawet miłośnicy zwierząt, często zapominają, że są to przecież istoty żywe. Łatwo przychodzi im zdeptać mrówkę, zabić gazeta muszę czy rozgnieść robaka, mimo że innym zwierzętom nie wyrządziliby żadnej krzywdy. A przecież owady to też zwierzęta. Czy tak trudno jest nam to zauważyć, bo są takie małe? Dlaczego nie rozumiemy, że im mniejsze stworzenie, tym bardziej jest bezbronne? Owady mają swoje miejsce na ziemi tak samo jak my i powinniśmy uszanować fakt, ze są częścią naszego ekosystemu, który bez nich uległby bardzo dużemu zachwianiu. Każdy owad spełnia swoją rolę w przyrodzie, więc nie powinniśmy bezmyślnie ich unicestwiać nawet, jeśli czasem są uciążliwe. Przecież pies, czy inne zwierze, też przysparza nam sporo problemów, jednak z nimi jesteśmy w stanie sobie poradzić. Może warto, więc nauczyć się radzić sobie z owadami i zacząć żyć z nimi w należytej symbiozie, tak jak chciała matka natura.

Alergia na zwierzęta.

Niestety jest ona problemem bardzo powszechnym. Dzieci XXI wieku, epoki komputerowej, mają bardzo słaby system immunologiczny, przez co ich organizmy nie potrafią bronić się przed alergenami i wytwarzać odpowiednich przeciwciał do ich zwalczania. A najwięcej alergenów jest oczywiście w sierści zwierząt. Dlatego rodzice mają często problem, ponieważ dzieci z natury lubią zwierzęta i chyba każde chciałoby je mieć. Istnieje teoria, iż najlepiej mieć zwierzę w domu jeszcze przed narodzinami dziecka. Dzieci warto od niemowlęcia przyzwyczajać do alergenów zwierzęcych, dzięki czemu uodparniają się na nie już od pierwszych dni życia, kiedy ich system immunologiczny dopiero się kształtuje. Teoria ta niesie ze sobą pewne ryzyko i nie jest wskazana przy wcześniakach, które są dużo słabsze od dzieci urodzonych w terminie. Na ogół jednak się sprawdza. Dlatego jeśli kochamy zwierzęta i chcemy tą miłość przekazać naszym dzieciom, wyprzedźmy ich oczekiwania i przygarnijmy zwierzę, zanim jeszcze nasze dziecko urośnie na tyle, by samo o nie mogło poprosić. Kiedyś poprosi na pewno.

Dzieci i zwierzęta.

Chyba wszyscy rodzice muszą przejść przez etap, kiedy ich dzieci pragną zwierzątka i jest to ich największe marzenie. Dzieci uwielbiają zwierzęta, lecz niestety, nieświadomie pojmują je w sposób niewłaściwy, jako zabawki. A zwierzę, to nie zabawka. Dlatego tak ważna jest edukacja dziecka w kierunku odpowiedzialności za żywą istotę, gdy już decydujemy się, że uszczęśliwimy nasze pociechy. Musimy mieć też świadomość, że dziecko, najprawdopodobniej zwierzakiem szybko się znudzi, jak każdą nową zabawką, tyle tylko, ze tej nie będzie mogło rzucić w kąt. Musimy stale dziecko uświadamiać, że od tej pory będzie miało pod swoją opieką żywego przyjaciela i mnóstwo nowych obowiązków, z których będzie musiało się wywiązywać. Jeśli podejdziemy do tematu w sposób odpowiedni, możemy zagwarantować dziecku świetną lekcję życia, odpowiedzialności i przede wszystkim, wrażliwości. Warto jednak pamiętać, że jak w każdym przypadku, słowa nie wystarczą i muszą iść w parze z czynami. Musimy naszym dzieciom dawać przykład, nie tylko mówić, ale też pokazywać jak mają się zwierzętami opiekować.

Pies i ja.

Należę do grona szczęśliwych posiadaczy psów. Mój czteronogi przyjaciel ma na imię Pupil i wywodzi się z dumnej rasy bokserów. Jest ze mną już od 10 lat i nie wyobrażam sobie życia bez niego. Pupil jest obłędny! Rozczula mnie swoją niezdarnością. Kiedy chodzi, potyka się o wszystko, co spotka na swojej drodze, czasem nawet o własne łapy. Biega rzadko, ponieważ ma już swoje lata i zrobił się bardzo leniwy, ale jeśli już mus się to zdarzy, to nie wiem, czy śmiać się, czy płakać. Rozpędzony Pupil kołysze się na wszystkie strony wpadając w każdą ścianę i odbijając się od niej jak piłka. Kocham go za to, że jest taki komiczny. Uwielbiam spędzać z nim czas, chodzić na spacery po parku nawet, gdy pada deszcz (w taką pogodę on lubi to zdecydowanie mniej ode mnie). Nie straszne mi długie i zimne jesienne wieczory, bo nie ma nic przyjemniejszego niż lektura dobrej książki w fotelu, pod ciepłym kocem z pochrapującym w nogach Pupilem. Mój pies i ja tworzymy idealną drużynę i świetnie się rozumiemy. Czasami odnoszę wrażenie, że on rozumie mnie bardziej niż niejeden człowiek i doskonale zna moje emocje i uczucia.

Kocie oko.

Mam problem z moim ukochanym kotem. A właściwie z jego lewym okiem, które od kilku dni strasznie mruży, właściwie, prawie go nie otwiera. Zastanawiam się co mogło się mu stać? Najprawdopodobniej zakłuł je przypadkiem pazurkiem i mam nadzieję, że to nic poważnego, jakaś chwilowa niedyspozycja. Zwlekam z wizytą u weterynarza, ponieważ Ryś nie za bardzo je lubi. Szczególnie po swoim upadku z balkonu, kiedy spędzał tam prawie każde popołudnie, źle mu się takie wizyty kojarzą. Nie chciałabym narażać go na dodatkowy stres. Wiem, że za każdym razem bardzo się denerwuje, z resztą jak człowiek. Ludzie też niespecjalnie lubią chodzić do lekarza. Poczekam jeszcze kilka dni, poobserwuję i jeśli problem sam się nie rozwiąże, będę musiała odwiedzić naszą zaznajomioną panią doktor. Może obejdzie się bez zabierania tam Rysia. Kocham bardzo swojego kota i chciałabym dla niego jak najlepiej. Mam nadzieję, że nie zaszkodzę mu, odwlekając wizytę u weterynarza.

Adoptujmy psa!

Organizacje charytatywne, zrzeszające się na rzecz zwierząt bezdomnych zachęcają do adopcji zwierząt ze schronisk. Jest to bardzo dobra idea. Jeżeli już zdecydujemy się na posiadanie psa, zdecydowanie lepiej jest wziąć go ze schroniska, niż wydawać pieniądze na psa z hodowli. Nie tylko uratujemy rzycie i damy nowy dom biednemu zwierzęciu po przejściach, ale też zyskamy najlepszego przyjaciela pod słońcem. Psy adoptowane są wierne jak żadne inne i swoją wdzięczność okazują nam każdego dnia ogromnym przywiązaniem. Możemy być pewni, że taki pies będzie nam wierny do końca życia, i stanie się niemalże jak nasz cień, posłuszny, zawsze blisko i zawsze będzie nas kochał. Damy mu niejako drugie życie, a psy potrafią docenić taki gest dużo bardziej niż ludzie. Faktem jest, że proces adaptacji psa w nowym środowisku może przysporzyć wiele problemów i być trudny, ale to nie powinno nas zniechęcać, bo nagroda będzie nieporównywalnie większa od początkowych przeciwności.

Zwierzęta futerkowe.

Właściciele futerkowych pupili mają nie lada problem z ich sierścią, która opanowuje całe mieszkania. Wkrada się w każdy kąt, do każdej szafki i szuflady, czepia się ubrań i narzut, znajdywana jest również w jedzeniu. Poskromić to zjawisko jest trudno, ale nie jest to wyczyn niemożliwy w realizacji. Wystarczy tylko regularne sprzątanie, wycieranie kurzy, odkurzanie dywanów i mycie podłóg. Ale najważniejsza jest staranna i systematyczna pielęgnacja zwierzaka. Regularne czesanie naszych kotów i psów zmniejsza o połowę rozmiar problemu. Warto również pamiętać o myciu rąk przy przygotowywaniu posiłków i niedopuszczanie do nich zwierząt. Jednak, właściciele zwierząt futerkowych z pełną świadomością i akceptacją trzymają je w domach. Trudno wyobrazić sobie, że ktoś, kto postanawia zamieszkać pod jednym dachem, na przykład z psem, nie zdaje sobie sprawy z tego, że będzie on gubił sierść. Warto również zaopatrzyć się w specjalny wałek obierający do odzieży, gdyż na pewno będzie on w stałym użyciu, szczególnie rano, przed wyjściem do pracy.

Hodujemy dżdżownice kalifornijskie

Wbrew pozorom hodowla dżdżownic nie jest taką łatwą sprawą. Możemy sami jej spróbować hodując początkowo dżdżownice na balkonie w dużej donicy. Nie wystarczy jedynie zapewnienie im resztek organicznych i pojemnika, ale również właściwych warunków do życia i rozmnażania. Zależnie od tego, czy hodowlę będziemy mieli na potrzeby własne czy też do hodowli na większą skalę, musimy przygotować nieduży pojemnik lub też duży kompostownik. Dżdżownice lubią ciepło i wilgoć, dlatego powinniśmy mieć możliwość utrzymania im temperatury w granicach 10-20 stopni i wysokiej wilgotności, nawet do 80 %. Taka hodowla dżdżownic kalifornijskich powinna być prowadzona w takim miejscu, w którym kompostownik nie zostanie wystawiony na działanie zbyt wysokiej temperatury, ani zbyt niskiej, jak również zabezpieczymy go przed dostaniem się do niego takich zwierząt, jak na przykład krety. Pozwoli to uniknąć utracenia hodowli czy zmniejszenia jej populacji. Musimy również pamiętać, aby podawać dżdżownicom odpowiednią ilość pożywienia, co pozwoli nam uniknąć na przykład kanibalizmu..

Profesjonalna hodowla koni opolskie

W Polsce jest bardzo wielu miłośników koni. Nic dziwnego,w końcu są to bardzo piękne zwierzęta, które są również niezwykle pożyteczne. Hodowla koni opolskie zajmuje się zwierzętami z największą precyzją, zapewnia im wszystkie niezbędne badania oraz szczepienia, które mają pomóc utrzymać zwierzęta w jak najlepszym zdrowiu. Konie są mocne, potrafią wiele przeżyć, ale trzeba o nie odpowiednio dbać. Muszą one móc liczyć na profesjonalną opiekę, ponieważ praca przy koniach nie jest łatwa, dlatego osoby, które się nimi zajmują, muszą wykazywać miłość do tych pięknych i majestatycznych zwierząt. Konie potrafią przywiązywać się do człowieka, okazują mu zaufanie i przyjaźń w bardzo widoczny sposób. Wszyscy miłośnicy koni wiedzą, jak wiele opieki potrzebuje każdy koń, trzeba bowiem dbać o jego wyczesanie oraz zmianę podków. Nie wolno doprowadzić do tego, aby koń niósł lub ciągnął zbyt duży ciężar. Zanim więc ktoś zdecyduje się na swojego konia, musi dowiedzieć się nieco więcej na temat tych zwierząt.

Jak wybrać hodowlę

image Jeżeli podjęliśmy decyzję o kupnie kociaka z hodowli, musimy jej jeszcze poszukać. Nie może to być pierwsza lepsza hodowla, gdyż nie są one sobie równe. Jedne będą miały wszystkie certyfikaty swoich kotów, zapewnią kociakom właściwe szczepienia i opiekę, a inne nie. Możemy szukać po portalach ogłoszeniowych, na których to się ogłaszają różne hodowle. Dowiemy się z nich co oferują, jakiej rasy kotki sprzedają, czy maluchy posiadają rodowody i czy są szczepione oraz jaka jest ich cena. Wszelkie dodatkowe informacje dostaniemy dopiero, kiedy skontaktujemy się z hodowlą. Jeżeli jednak chcemy hodowlane kocięta na sprzedać podkarpackie i wiemy dokładnie, jaka to rasa kotków ma być warto wówczas wyszukać w wyszukiwarce kotki danej rasy, a ukażą nam się liczne hodowle tych zwierząt. Nie powinniśmy jednak szukać kotków tylko w naszej okolicy, ale również w całym województwie. Nie zawsze bowiem hodowla konkretnej rasy będzie prowadzona niedaleko naszego miejsca zamieszkania. A warto pojechać gdzieś dalej i mieć zdrowego i rodowodowego kota konkretnej rasy, niż wziąć kotka z pseudohodowli, co może przysporzyć nam licznych problemów.

Kupujemy rasowego kotka

Koty to jedne z najbardziej popularnych zwierząt domowych. Możemy trzymać w domu zarówno te nierasowe, jak również i zwierzęta konkretnej rasy. Biorąc pod swój dach zwierzę nierasowe nigdy nie wiemy, jakie ono będzie. Możemy tylko domyślać się, jak będzie wyglądać, jak będzie dorosły, ale jego charakter będziemy poznawać latami. Biorąc kota rasowego możemy obejrzeć jego rodziców, dzięki czemu wiemy, jaki zwierzak będzie miał wygląd w wieku dorosłym. Biorąc również pod uwagę charakter jego rodziców będziemy wiedzieć, jak mniej więcej będzie się zachowywał, jak będzie dorosły. Hodowla właśnie bowiem ma na celu wyeliminowanie nie tylko niechcianych wad budowy, ale również wyeliminowanie niechcianych cech charakteru. Wszystko ma być zgodne ze wzorcem rasowym. Dodatkowo podkarpackie hodowlane kocięta na sprzedaż powinniśmy kupować tylko u doświadczonych hodowców. U tych, którzy będą mogli udokumentować pochodzenie kotów, dokonane wszystkie szczepienia, jak również oceny, jakie rodzice kociaków otrzymali na wystawie kotów rasowych.

Wybierz hodowlane kocięta na sprzedaż podkarpackie

image Każdy, kto myśli o wzięciu sobie kociaka z hodowli, powinien poszukać dobrego miejsca, w którym znajdują się zwierzęta zadbane i dobrze odżywione,a także odpowiednio przebadane. Hodowlane kocięta na sprzedaż podkarpackie to oferta skierowana do wszystkich miłośników kotów, którzy chcą sobie taką puchatą kulkę zabrać do domu. Kocięta z hodowli mogą liczyć na dobrą opiekę, nie tylko od samych opiekunów, ale również lekarza weterynarii, który obowiązkowo je szczepi oraz służy pomocą w nagłych wypadkach. Dzięki temu kotki są zawsze bardzo szczęśliwe, gdyż chowają się w doskonałych warunkach. A szczęśliwy kociak lepiej się wychowuje, zwłaszcza, jeżeli znajdzie kochający dom. Trzeba pamiętać o tym, że koty to zwierzęta, które potrzebują dużo miłości i chociaż lubią chodzić własnymi drogami, często można zauważyć, ze bardzo przywiązują się do właściciela. Koty nie powinny być tylko do łapania myszy, ale zając miejsce w rodzinie, jako przyjaciele domowników, potrafią bowiem doskonale okazywać uczucia, a zabawa z nimi to sama frajda.

Podkarpackie hodowlane kocięta na sprzedaż

Kociaki potrafią sprawić radość. Coraz więcej osób decyduje się na kotka w domu, ponieważ są to zwierzęta, które doskonale działają na nastrój człowieka, co zostało udowodnione naukowo. Jeżeli chodzi o województwo podkarpackie hodowlane kocięta na sprzedaż nie są tam rzadkością. Są to bardzo zadbane zwierzęta, które czekają na nowych właścicieli. Osoby zajmujące się hodowlą kotków, muszą pamiętać o potrzebach tych małych kulek, a nie są one małe. Kotki muszą być zawsze odpowiednio odżywione, i trzeba wiedzieć, jakie potrawy można im dawać, a jakich lepiej unikać. Kocięta potrzebują opieki oraz możliwości zabawy. Nie muszą to być duże przestrzenie, ale warto zakupić różne przedmioty, które mogą kotka zainteresować, aby mógł się on lepiej rozwijać. Osoby, które decydują się na kotka z hodowli chcą, aby był on zadbany i posiadał wszystkie niezbędne szczepienia, dlatego właśnie właściciele hodowli muszą starać się, aby wszystkie zwierzęta mogły liczyć na opiekę lekarza weterynarii, który zajmie się nimi profilaktycznie i w razie potrzeby.

Polska hodowla springer spaniel angielski

Hodowle psów rasowych w Polsce można otworzyć tylko po zaprezentowaniu odpowiednich warunków dla psów, które potrzebują mnóstwo przestrzeni, aby móc dobrze funkcjonować. Zwłaszcza jeżeli pod lupę wzięta zostanie hodowla springer spaniel angielski, która wymaga wiele nakładów pracy, aby móc takie pieski utrzymać w dobrym zdrowiu. Należy im bowiem zapewnić odpowiednią opiekę medyczną oraz zadbać o to, aby zawsze były czyste. Zabawa z takimi psami jest również bardzo ważna, ponieważ pomaga w nich wzbudzić zaufanie do człowieka, co jest bardzo ważne w przypadku sprzedaży psów nowym właścicielom. Każdy pies, który w ogóle może być przeznaczony do sprzedaży, musi zostać poddany szczepieniom, a jego stan zdrowia musi być dokładnie określony przez profesjonalnego lekarza weterynarii, tak więc wszyscy właściciele hodowli muszą dobrze współpracować z lekarzami, którzy pomogą zapewnić pieskom zdrowie i bezpieczeństwo w hodowli, aby mogły one w doskonałym stanie trafić do domu nowych właścicieli.

Hodowla Dogów kanaryjskich

image Dogo Canario występuje również pod inną nazwą, jako dog kanaryjski. Są to bardzo mocnej budowy, średnie psy o różnorodnym umaszczeniu. Są bardzo silnymi, wytrzymałymi i upartymi psami, dlatego też często były wykorzystywane do pilnowania bydła, jak również ze względu na swoją waleczność, do walk z innymi psami. Każda dogo canario hodowla posiada wzorzec rasy, do którego próbuje coraz bardziej upodobnić kolejne pokolenia psów. Musza one mieć określoną budowę ciała czyli właściwy kształt i rozmiar głowy, właściwy wyglądu stawienie łap, czy odpowiedni wygląd tułowia. Musi posiadać również właściwe cechy charakteru. Psy, które wykazują cechy agresji są eliminowane z hodowli, aby nie przekazywały potomstwu takich cech charakteru. Szukając hodowli Dogo Canario powinniśmy zwrócić uwagę na to, czy jest ona wpisana do związku Kynologicznego. Przed kupnem powinniśmy mieć możliwość obejrzenia rodziców szczeniaków, sprawdzić ich podobieństwo do wzorców rasowych i oceny jurorów na wystawach psów, dzięki czemu będziemy mieli pewność, że nasz szczeniak będzie wolny od wad genetycznych i innych chorób.

Hodowanie Springer spanieli angielskich

Springer spaniel angielski to przyjazny pies, ale bywa płochliwy. Nie nadaje się zatem do domu z małymi dziećmi. Są to również energiczne psy potrzebujące dużej ilości ruchu, dlatego też nie nadają się dla osób starszych. Nie nadają się one również do mieszkań, dlatego zainteresowane tą rasą są głównie osoby posiadające domy z ogrodem. Są to jednak głównie psy, które są przeznaczone do polowań na zwierzynę, gdyż świetnie płoszą zwierzęta, jak również i aportują. Dlatego też hodowla springer spaniel angielski jest stworzona głównie pod kątem myśliwych. To właśnie oni najbardziej interesują się kupnem tej rasy psów. Taka hodowla ma za zadanie stworzyć kolejne pokolenia spanieli, które nie tylko będą miały świetne cechy charakteru przydatne do polowań, ale również odpowiednie cechy wyglądu. Wiadomo jednak, że nie wystarczy jedynie polepszenie cech w kolejnych pokoleniach, ale konieczne jest również odpowiednie szkolenie psów oraz zapewnienie im właściwej opieki. Wadą spanieli jest niestety podatność na dysplazję stawu biodrowego, uczuleń czy chorób uszu.

Rasa dogo canario hodowla

image Rasa Dogo Canario nie jest często spotykana w Polsce, jednak są to psy które cieszą się dużym powodzeniem wśród miłośników zwierząt. Są one dostępne głównie ze specjalnych hodowli, które zapewniają im jak najlepsze warunki rozwoju. Jeżeli chodzi o takie psy jak dogo canario hodowla tych zwierząt musi spełniać specjalne wymagania, ponieważ rasa ta wymaga sporo miejsca do tego, aby móc się rozwijać w idealnych warunkach. Należy więc posiadać ogromną przestrzeń, aby móc w ogóle o takiej hodowli pomyśleć. Psy potrzebują dużo miejsca do tego, aby się wybiegać, a jeżeli hodowla ma spełniać odpowiednie warunki, musi umożliwiać zwierzętom taką przestrzeń. Każdy pies dostaje się pod opiekę lekarza, zarówno na badania kontrolne, jak i w razie potrzeby. Ważne jest więc, aby właściciele hodowli dobrze współpracowali z lekarzem weterynarii, który zajmie się wszystkimi zwierzętami, znajdującymi się w danym miejscu. Dzięki temu można przeznaczyć do sprzedaży dobrze odżywione, zdrowe psy, które na pewno spodobają się osobom zainteresowanym.

Niespotykana hodowla dżdżownic kalifornijskich

image Dżdżownice kalifornijskie, ze względu na swą użyteczność, są specjalnie hodowane w przeznaczonych do tego miejscach. Każda hodowla dżdżownic kalifornijskich musi opierać się na specjalnych przepisach, wyznaczonych prawem. Osoby, które chcą założyć taką działalność muszą posiadać odpowiednie, zatwierdzone miejsce oraz specjalne pozwolenia do założenia hodowli dżdżownic. Muszą one również wiedzieć, w jakich warunkach powinny rozwijać się takie dżdżownice oraz czym je karmić. Jeżeli wszystkie te warunki są spełniane, nie ma przeciwwskazań, aby rozpocząć hodowlę. W Polsce znajduje się zaledwie kilka miejsc, gdzie można znaleźć dżdżownice kalifornijskie. Właściciele tych hodowli współpracują z klientami, zapewniając im dżdżownice z najlepszej klasy hodowli, które mają wszystko, co potrzebne im do prawidłowego rozwoju. Każda hodowla w Polsce jest ściśle kontrolowana i tutaj również nie ma wyjątku. Dżdżownice są specjalnie przebadane, przeznaczone już do sprzedaży dla osób zainteresowanych takimi robaczkami.

Springer spaniel angielski hodowle w naszym kraju

W Polsce występują różne hodowle psów rasowych. Są one zawsze specjalnie przygotowywane, w taki sposób, aby każdy pies miała jak najlepsze warunki rozwoju. Wymogi dotyczące hodowli w naszym kraju są bardzo wysokie, zwłaszcza, jeżeli mowa o psach lub kotach. Springer spaniel angielski hodowle takich psów są zawsze bardzo restrykcyjnie kontrolowane przez miłośników zwierząt, który zawsze sprawdzają, czy psy mają wszystko, co potrzebna, aby dobrze się rozwijać. Właściciele hodowli dbają o psy, dając im odpowiednie pożywienie, zapewniając opiekę oraz ucząc zabawy, Psy przeznaczone do sprzedaży są zawsze bardzo dobrze odżywione i czyste, w miarę możliwości przyjaźnie nastawione do człowieka. Każda osoba, która zainteresowana jest takiej rasy psem, nie znajdzie go w żadnym innym miejscu, jedynie z dobrej hodowli. Kontrolowana hodowla zapewnia pieskom doskonałe warunki, są to zwierzęta szczęśliwe, które mają zapewnione odpowiednią opiekę każdego dnia. Każde zwierzę jest szczepione oraz ma zapewnioną opiekę lekarską.

Spaniele warte zainteresowania

image Spaniele to bardzo ciekawa rasa, która występuje w kilku odmianach. Jedną z ciekawszych jest Springer spaniel angielski. Jest to rasa psów myśliwskich, które wykorzystywane były głównie podczas polowań. Służyły to wypłaszania zwierzyny, która uciekała w popłochu stając się świetnym celem dla myśliwych. Psy te mają również świetną zdolność do aportowania, dzięki czemu mogły myśliwym przynosić leżącą na ziemi ofiarę polowania. W związku z tym, że są to psy ruchliwe i potrzebują sporo przestrzeni springer spaniel angielski hodowle występują najczęściej na obrzeżach miasta, w domach z dużym ogrodem. Są to psy o bardzo ciekawym wyglądzie, gdyż posiadają umaszczenie dwubarwne białe z domieszką czarnego lub brunatnego. Często również na sierści widoczne są liczne plamki. Jest to rasa, która wymaga większej uwagi niż inne rasy, gdyż psy te potrzebują dużej ilości spacerów, pielęgnacji sierści oraz uszu. Te są długie oklapnięte, dlatego też są bardzo podatne na stany zapalne. Kupując psa tej rasy, musimy więc poświęcić mu dużo czasu, aby utrzymać go w należytej formie i zdrowiu.

Odpowiednia hodowla Bichon Frise

Praca ze zwierzętami jest pracą przyjemną. Wiele osób podjęło się pracy na pełny etat przy hodowli psów rasowych. Nie jest to proste zadanie, gdyż nie tylko trzeba zachować wzorzec rasowy, sprawić, aby każde kolejne pokolenie urodziło się lepsze od poprzedniego, ale również musi zapewnić odpowiednią opiekę dla przyszłych rodziców oraz ich potomstwa. Muszą zapewnić zwierzętom właściwą karmę, dostęp do świeżej wody, zadbać o odpowiedni czas krycia oraz dbać o pielęgnację psów i ich młodych. Hodowla Bichon Frise daje możliwość uzyskania najlepszych piesków tej rasy, czyli niedużych, biało-kremowych, o puchatym futerku, towarzyskich, spokojnych i nadających się praktycznie dla każdego. Są to jednak pieski, które wymagają dużo pracy, zwłaszcza przy szczotkowaniu Ze względu na rodzaj sierści muszą być regularnie szczotkowane i strzyżenie, a posiadając kilkanaście piesków tej rasy, wliczając w to młode, praca może być dość czasochłonna. Jest to jednak praca bardzo przyjemna, dlatego warto jest hodować pieski tej rasy.

Hodowla Bichon Frise w Polsce

Psy rasowe, które trudno spotkać w naszym kraju, pochodzą zazwyczaj ze specjalnych hodowli. Każda taka hodowla musi spełniać odpowiednie warunki, aby w ogóle móc funkcjonować. Właściciele takich miejsc muszą liczyć się z ciągłymi kontrolami, zwłaszcza miłośników opieki nad zwierzętami, którzy dokładnie sprawdzają, czy pieski mają odpowiednie warunki do prawidłowego rozwoju. Hodowla Bichon Frise polega przede wszystkim na dobrej opiece nad tymi pieskami, które są naprawdę przyjazne, jeżeli się je odpowiednio wychowa. Pracownicy hodowli muszą więc zadbać nie tylko o pożywienie oraz ciepło, ale również o zabawę dla każdego pieska. Psy rasowe z hodowli powinny być zawsze czyste, a ich usposobienie powinno być przyjazne w stosunku do człowieka, gdyż osoby, które chcą wziąć sobie takiego przyjaciela do domu, sprawdzać będą jego nastawienie, które jest niezwykle ważne, zwłaszcza, jeżeli rodzina posiada dzieci. Bichon Frise, które są zadbane, na pewno spełnią oczekiwania nabywców, stając się doskonałymi członkami pełnej rodziny.

Hodowla psów rasowych

image Hodowla psów w Polsce odbywa się na pewnych zasadach, których w żaden sposób nie wolno pogwałcić. Osoby, które zajmują się taką hodowlą, muszą najpierw przedstawić miejsce do jej rozpoczęcia oraz zapewnić, ze warunki dla psów będą dobre i, że będą miały one zapewnioną dobrą opiekę. Pieski, które mają być wyznaczone na sprzedaż, powinny być przyjazne człowiekowi, gdyż mało kto zwraca uwagę na agresywne psy, zwłaszcza, jeżeli ma się zamiar dopiero je wychować. Zazwyczaj wybierane są szczeniaki, których osobowość nie jest jeszcze do końca ukształtowana. Psy hodowlane to zazwyczaj psy rasowe, które wybierane są ze względu na specjalne rodowody lub dlatego, że trudno je spotkać w naszym kraju. Każdy taki zwierzak w hodowli, musi mieć odpowiednią opiekę oraz przestrzeń, która pozwoli nie tylko na spanie, ale również swobodną zabawę. Dlatego w każdej hodowli musi być spora przestrzeń do zabawy, aby zwierzaki mogły się prawidłowo rozwijać, gdyż szczeniaczki są jak dzieci i potrzebują się wybiegać.

Bichon Frise – piesek rodzinny

image Hodowle rasowe zajmują się sprzedażą szczeniaków konkretnej rasy. Taka hodowla wymaga wiele pracy, dlatego też kupując szczeniaka z hodowli mamy pewność, że będzie on doskonały pod każdym względem. Jest wiele ras psów, ale nie każde nadają się do konkretnego miejsca, jak również nie nadają się dla konkretnej osoby. Jeżeli szukamy pieska do towarzystwa, dla dzieci, osoby starszej czy do małego mieszkania warto wybrać Bichon Frise. Są to nieduże pieski o białej lub kremowej, puchatej sierści. Są bard towarzyskie, spokojne i wesołe, dlatego staną się świetnym członkiem rodziny. Hodowla psów Bichos Frise zapewni nam dobór odpowiedniego pieska, gdyż każdy z nich ma inny charakter, jak również może mieć delikatne różnice w ubarwieniu. Biorąc pieska z takiej hodowli możemy być pewni, że weźmiemy psa zdrowego, bez ukrytych wad, jak również z rodowodem. Trzeba jednak dokładnie sprawdzać hodowlę, gdyż coraz częściej pojawiają się pseudohodowle, które sprzedadzą nam pieska tej rasy, ale bez rodowodu i niekoniecznie czystorasowego.

Hodowla zwierząt w Polsce

image W Polsce każda hodowla jest bardzo szczegółowo sprawdzana. Kontrole miejsc, w których dokonuje się hodowli są niezwykle częste, ponieważ bardzo dużą wagę przywiązuje się do tego, aby zwierzęta miały jak najlepsze warunki rozwoju. Wszystko musi odbywać się według określonych reguł i standardów. Zwierzęta hodowlane bowiem wymagają również szczególnej opieki, zwłaszcza, gdy są to rasy rzadkie, które trudno spotkać w jakimkolwiek innym miejscu. Aby móc założyć hodowlę, trzeba najpierw otrzymać specjalne pozwolenia, które wymagają określenia miejsca, w którym hodowla ma się odbywać oraz oznaczenia specjalnej przestrzeni dla zwierząt. Każde rozpoczęcie hodowli odbywa się pod nadzorem sanepidu oraz towarzystwa miłośników zwierząt, którzy również niezwykle często dokonują kontroli nad takimi miejscami, aby upewnić się, że wszystko odbywa się tak, jak powinno. Hodowanie zwierząt to nie jest prosta sprawa, dlatego trzeba się do tego odpowiednio przyłożyć i zapewniać zwierzętom tylko najlepszej jakości warunki życia i rozwoju.

Hodujemy psy

Wiele osób chciałoby mieć rasowego psa. Jedziemy wówczas do hodowli, wybieramy psiaka i go kupujemy. Nie wiemy jednak, ile pracy trzeba włożyć w taką hodowlę, aby uzyskać piękne psy zgodne ze wzorcem konkretnej rasy. Hodowla psów wydaje się łatwa dla osób, które nie miały do czynienia z tym pięknymi zwierzętami. Trzeba jednak dobrze znać wzorce rasy, wiedzieć, jakich rodziców dobrać, aby kolejne pokolenie miało konkretną cechę jeszcze bardziej doskonałą. W związku z tym właściciele psów, dla których hodowla psów to cel życia, nie tylko muszą mieć dużą wiedzę na temat hodowli, ale również muszą zapewnić takim psom odpowiednią opiekę. Najlepsi przedstawiciele danej rasy biorą udział w wystawach psów rasowych. Tam są oglądane przez jurorów, którzy porównują ich eksterier do rasowego wzorca ustalonego przez Międzynarodową Federacją Kynologiczną. Pies, który będzie spełniał najwięcej kryteriów zgodnych ze wzorcem konkretnej rasy będzie uznanym najlepszym psem w danej rasie, a nawet całej wystawy.

Co wiemy o hodowli

image Ludzie hodowali zwierzęta od wieków. Stwarzali im odpowiednie warunki do życia poprzez zapewnienie właściwego podłoża, temperatury, pomieszczenia, żywności i ogólnej opieki. Tak jest do dzisiaj. Hodowane są zarówno rośliny, jak i zwierzęta. Doskonalone są wszystkie cechy, aby były jak najbardziej zbliżone do wzorca rasowego. Założeniem jest, aby każde kolejne pokolenie, które się narodzi, było bardziej doskonałe niż starsze pokolenia. Każda rasa ma swój własny wzorzec ustalany przez odpowiednią federację. Taka hodowla ma prowadzić do uszlachetnienia poszczególnych cech i nazywa się ona hodowlą uszlachetniającą. Najlepszych przedstawicieli poszczególnych hodowli możemy zobaczyć na przeróżnych wystawach, jak na przykład wystawach psów, kotów, koni czy trzody chlewnej. Możemy zobaczyć zwierzęta różnych ras, o różnym pokroju, umaszczeniu czy o odmiennych cechach charakteru. Oprócz hodowli uszlachetniających możemy się również spotkać z hodowlami prowadzącymi do zachowania zagrożonego gatunku.

Ropucha szara

W Polsce można spotkać trzy rodzaje ropuch: ropucha szara, ropucha zielona oraz ropucha paskówka. Maja one krępa i masywną budowę ciała, ich skóra jest chropowata i usiana brodawkami. Na głowie są oczy ze źrenicami ustawionymi poziomo. Ropucha szara należy do jednego z największych płazów bezogonowych. Jeśli czuje się zagrożona potrafi swego napastnika przestraszyć. W tym celu nadyma się i unosi na tylnych nogach dzięki czemu wydaje się większa. Do obrony ma również gruczoły jadowe. Znajdują się one na grzbiecie żaby. Największe są tuż za oczami. Napastnik zaatakowany jadem może mieć podrażnione śluzówki jamy ustnej lub ślinotok. Ropuchy należą do gatunku długo żyjących płazów. Dożywają nawet do czterdziestu lat. Można je spotkać w lasach, ogrodach, sadach, parkach i na polach, często w pobliżu ludzkich siedzib. Są bardzo powolne i ślamazarne gdyż nie skaczą ale chodzą. Ich pożywienie to owady – szkodniki upraw, ich larwy, oraz ślimaki. Nie pogardzą dżdżownicami i pszczołami oraz młodymi gryzoniami czy jaszczurkami.

Delfiny

Jest to bardzo piękne zwierzę , należy do ssaków. Delfiny słyną z tego że są bardzo przyjazne oraz z ich inteligencji. Delfiny są zwierzętami stadnymi, żyją w stadach które mogą liczyć dosyć sporo osobników. Ssaki te porównuje się do małp jeśli chodzi o ich inteligencję , w parkach wodnych, gdzie prowadzi się doświadczenia z udziałem delfinów, wykazują one niezwykle wielką chęć do zabawy a co najważniejsze do uczenia się co świadczy o ich niezwykłości. Delfiny to wyjątkowe zwierzęta morskie, potrafią one pomóc człowiekowi czy też członkowi swojego stada który jest ranny bądź chory, jest to zadziwiający fakt dlatego bo żadne inne zwierzę morskie nie jest skłonne do tego typu zachowań . Delfiny mają niestety wroga – orkę , która poluje na nie, delfiny są przysmakiem tych ogromnych zwierząt. Co ciekawe bardzo wielu naukowców zajmuje się delfinami, i nie ma się czemu dziwić , naprawdę potrafią zaskoczyć człowieka, delfiny można spotkać w parkach wodnych, gdzie organizowane są pokazy z ich udziałem, co kusi bardzo wielu ludzi. Delfiny bardzo lubią towarzystwo człowieka, nawet na wolności, co również jest niebywałe.

Szczur a bomba jądrowa

Wielokrotnie można usłyszeć tezę, że jedynymi istotami, które przeżyją wybuch bomby jądrowej będą szczury i karaluchy. Trzeba przyznać, że w powyższym stwierdzeniu jest wiele prawdy, gdyż Szczuki faktycznie mają duże umiejętności przystosowywania się do otoczenia. Niewielu z Państwa zapewne zdaje sobie z tego sprawę, że szczurki to bardzo dobrzy pływacy. Dziki szczur potrafi płynąć nawet przez 3 dni bez najmniejszego odpoczynku – nic więc dziwnego w tym, że z tonącego statku uciekają szczury i co ważne-przeżyją. Po drugie-szczur jest doskonałym nurkiem-może wstrzymać oddech na 3minuty.Ta umiejętność pozwala dzikiemu szczurowi pływać np.w rurach kanalizacyjnych i tymi rurami dostać się do naszego domu( np. przez sedes!). Po trzecie-dla szczurka nie stanowi problemu przejście po 4mm sznurze od suszenia bielizny wprost do naszego mieszkania. Utrzymuje on równowagę dzięki ogonowi, który jednak nie jest taki bezużyteczny jakby to mogło się wydawać. Po czwarte-szczur to idealny skoczek. Zwierzę to jest w stanie bez problemu przeskoczyć kilka metrów-tą umiejętność posiadło dzięki niezwykle umięśnionym tylnym kończynom. Mam zatem idealny pomysł: nie wysyłajmy na igrzyska olimpijskie naszych zawodników lecz szczurki! Szczurki zapewne uzyskały by wyższe noty niż polscy zawodnicy.

Zając szarak

Zając szarak – jest zwierzęciem bardzo powszechnie występującym. Występuje niemal w całej Europie, Azji, środkowych Chinach, w północno zachodniej Afryce, Australii, Nowej Zelandii, Chile i w części Ameryki Północnej. Jego masa ciała osiąga od 2,5 do 6,5 kilogramów. Długość ciała od 48 do 67 centymetrów. Zwierzę o rudawym ubarwieniu futra, długim, wąskim tułowiu, krótkich kończynach przednich i dłuższych, masywniej zbudowanych tylnich. Na wąskiej głowie umiejscowiona jest długa para uszu. Jest to zwierzę niezwykle płochliwe. W sytuacji zagrożenia najpierw nieruchomieje wtulając się nisko w ziemię i kładąc uszy na sobie. W sytuacji dużego zagrożenia jest skory do ucieczki, wykorzystując swoje atrybuty w postaci długich tylnych koń czyn potrafi osiągać duże prędkości. Jest to zwierzę prowadzące samotniczy tryb życia. Wyjątkiem jest okres godowy kiedy zająć kojarzy się w pary. Nie trwa to jednak nigdy zbyt długo. Jego pokarmem są pędy zbóż, dziko rosnąca trawa, pączki drzew, kora a także liczne chwasty. Naturalnymi wrogami zająca są : lis, tchórz, kuna i jastrząb. Jednak zagrożenie to występuje tylko lub przeważnie w przypadku młodych osobników zajęcy. Starsze i bardziej doświadczone osobniki potrafią biegać zygzakiem z dużą prędkością, gubiąc w większości przypadków swojego prześladowcę.

Zaloty

Zaloty u głuptaków, podobnie jak u innych ptaków wodnych, noszą miano tokowania. Są zawsze prowadzone według ściśle określonego ceremoniału. Rozpoczyna je samiec, który na widok wolnej samicy zaczyna silnie potrząsać głową, kierując swój dziób raz to na wybraną samicę, a raz na gniazdo. Gdy zakończy tą czynność zbliża się do samicy. Ta w tym czasie pręży swą szyję, ukazując ją w pełnej krasie samcowi, kręci ponadto powoli, uspokajająco głową. Gdy samiec wystarczająco się zbliży, samica dotyka dzioba samca. Jeżeli tokowanie następuje pomiędzy daną parą po raz pierwszy, to bardzo często zdarza się, że na dotyk samicy samiec reaguje w sposób agresywny, co ta z kolei znosi z pełnym spokojem i uległością. Gdy między partnerami następuje już pełna zgoda, to wówczas krzyżują swoje dzioby, wyciągając w górę szyję najbardziej, jak tylko mogą. Następnie kłaniają się sobie, wydają bardzo głośne i przenikliwe okrzyki, a w końcu zaczynają nawzajem dziobać sobie delikatnie kark oraz tułów. Po tych wszystkich ceremoniałach samica kuca na ziemi, jednocześnie bardzo wyraźnie poruszając głową. Następuje wówczas kopulacja. Po niej partnerzy nie rozchodzą się, lecz najczęściej albo to powiększają i ulepszają własne gniazdo, albo dotykają się dziobami.

Pożywienie

Foka żywi się niemal wszystkimi stworzeniami, jakie może znaleźć w wodach, w których żeruje. Jej podstawowym pożywieniem są ryby, które pływają bardzo blisko powierzchni wody, czyli, na przykład, śledzie oraz dorsze. Drugie miejsce w foczym jadłospisie zajmują głowonogi, przede wszystkim kalmary, następne zaś są skorupiaki takie jak krewetki, kraby czy homary. Jeżeli foka grenlandzka ma okazję, to chętnie zje ryby, które żyją dość głęboko – na przykład wątłusze czy nagłady. Foki mają bardzo zróżnicowany jadłospis. Zależy on nie tylko od pory roku, dostępności pokarmu czy wieku, ale nawet od płci danego osobnika. Najmłodsze foki, które nie potrafią jeszcze zbyt dobrze polować ani nurkować, trzymają się raczej powierzchni wody, wobec czego jedzą przede wszystkim skorupiaki, plankton oraz drobne ryby pływające w licznych ławicach. W ciągu roku foka zjada przeciętnie około 800 kilogramów pożywienia, co daje 2% masy ciała na dzień, przy czym przez 65 dni w roku pości. Dotyczy to szczególnie samic, które poszczą po porodzie i w czasie karmienia swych młodych. Wszystkie foki jedzą mniej, lub nie jedzą w ogóle, w czasie wędrówek odbywanych wiosną i jesienią oraz w okresie linienia.

Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Kolorowe rybki trzymane w akwariach oczywiście są największą ich ozdobą. Najczęściej trzyma się w akwariach złote rybki, skalary, sumiki, mieczyki czy bystrzyki. Zdarza się także, że w akwarium trzyma się bojownika. Należy jednak pamiętać, by nie trzymać w jednym akwarium dwóch bojowników tej samej płci, ponieważ są to dosyć agresywne rybki i będą ze sobą walczyć dopóki jeden nie zabije drugiego. Najlepiej jest trzymać pojedynczą samiczkę bojownika w akwarium. Wtedy możemy być pewni, że nie zaatakuje ona innych rybek. Rybki należy karmić raz – dwa razy dziennie. Należy przy tym pamiętać, by ilość pokarmu wystarczała wszystkim rybkom oraz by nie przekarmić rybek. Do pokarmu dla rybek można zaliczyć plankton, rureczki, mięso i muszki owocowe. Oczywiście rodzaj pokarmu uzależnia się od preferencji gatunków rybek trzymanych w akwarium.

Owce

Owce należą do najstarszych udomowionych zwierząt gospodarskich. Hodowla owiec jest rozpowszechniona niemal na całym świecie, hoduje się je dla uzyskania wełny, skór, futer i mięsa. Mniejsze znaczenie ma hodowla ukierunkowana na otrzymywanie mleka. Mięso owiec cenione jest zwłaszcza w krajach islamskich i w Europie Południowej, a mleko owcze i jego przetwory cieszą się dużą popularnością w krajach śródziemnomorskich, na Bliskim Wschodzie, w Australii i Nowej Zelandii. Owce mają mniejsze wymagania paszowe niż krowy, ponadto mnogość ras umożliwia hodowlę w bardzo zróżnicowanych warunkach klimatycznych. Liczebność pogłowia owiec zmienia się skokowo, po nieznacznym wzroście w latach 1980-1990 ponownie zaczęło maleć. Jest to spowodowane rosnącą konkurencją między hodowcami bydła i owiec. Hodowla bydła jako bardziej efektywna i przynosząca wyższe zyski powoduje wypieranie owiec przez krowy z najlepszych pastwisk. Runo owcze uzależnione jest od klimatu. W krajach o klimacie chłodnym wełna jest gęsta, gruba, niezbyt przydatna na tkaniny, używa się ją głównie na futra i kożuchy. Natomiast w krajach gorących owce mają wełnę krótką i rzadką. Najbardziej ceniona jest wełna długa, puszysta i przewiewna, występująca u merynosów – owiec na obszarach klimatu kontynentalnego, gdzie są gorące lata i chłodne zimy. Bardzo ceniona jest także rasa owiec smuszkowych – karakułowych, które dostarczają kosztownych futer, nazywanych od nich – karakułami, a głównymi dostawcami tych futer są Turkmenia, Uzbekistan, Afganistan i Turcja.

Foka a człowiek

Foka grenlandzka, która występuje na wodach na wschód, zachód i południe od Grenlandii, stanowi od wieków bardzo ważne stworzenie dla Eskimosów, szczególnie z plemienia Inuitów. Polują oni na nią zawsze w bardzo rytualny sposób, po upolowaniu zwierzęcia modląc się do swych bóstw i dziękując samej foce za to, że dzięki jej ofierze rodzina myśliwego będzie mogła przeżyć. Eskimosi czatują przy otworach, jakie foki robią w lodzie by wystawiać przez nie głowę i łapać powietrze, i gdy tylko zobaczą foczy łeb uderzają w niego harpunem, co najczęściej kończy się dla tej foki śmiercią. Technikę tą Eskimosi niewątpliwie podpatrzyli u niedźwiedzi polarnych, które zazwyczaj właśnie w ten sposób łapią foki – oczywiście uderzając swymi wielkimi łapami, a nie narzędziami. Biały człowiek poluje na foki od lat, dostarczają mu bowiem skór, tłuszczu, mięsa. Najbardziej pożądane są młode foki grenlandzkie – ich futro jest śnieżnobiałe, co sprawia, że w niektórych obszarach, między innymi w Kanadzie, dochodzi do prawdziwych masakr tych stworzeń – „myśliwi” uderzają w nie pałkami tak długo, aż foki nie będą mogły się ruszać, a następnie zdzierają skóry z często jeszcze żywych stworzeń. Od lat wywołuje to ogromne oburzenie opinii publicznej oraz ekologów – i nic w tym dziwnego. Niestety, choć Kanada nieco ograniczyła ten proceder, to wciąż młode foki grenlandzkie są w ten sposób masakrowane każdego roku.

Zwierzęta domowe

Zwierzęta domowe należą do najbardziej popularnych. W wielu domach napotkamy na psy, koty, chomiki, rybki akwariowe. Miłośników rybek nazwiemy akwarystami. Psy są bardzo pożyteczne. Pełnią rolę obronną, a nawet opiekuńczą. Psy stają się często pełnoprawnymi członkami rodziny, zwłaszcza wtedy, gdy walnie przyczynią się w jakiejś konkretnej sprawie. Historia znała przypadki, gdy pies potrafił uratować życie. Psy górskie, ratownicze są specjalnie szkolone, po to aby odnaleźć zaginioną osobę. Pies ma bardzo wrażliwy węch. Dzięki temu potrafi wyczuć bardzo wiele zapachów. Człowiek nie ma takiej cechy, choć oczywiście potrafi czuć, wąchać. Ludzie nie wyczują aż tak wielu zapachów. Istnieje niezliczona liczba ras psów. Są rasy groźne, niegroźne. Najczęściej ludzie decydują się na to, aby udomowić tego łagodniejszego zwierzaka. Psy to też zwierzęta i nigdy nie wiadomo, kiedy odezwie się ich naturalna natura. Historia zna też przypadki, gdy pies zabił. Wówczas takie stworzenie zostaje uśpione, ponieważ jest duże prawdopodobieństwo, że powtórzy to w najbliższym czasie. Koty są bardzo potulnymi zwierzakami. Są najmniejsze i najbardziej łagodne. Chomiki zajmują niewiele miejsca, a rybki wymagają poświęcenia najwięcej czasu.

Życie społeczne

Foki mniszki prowadzą raczej samotniczy tryb życia, nie lubią zbliżać się do osobników swojego gatunku. Zdarza się jednak, choć nie wiadomo jeszcze od czego to dokładnie zależy, że przez pewien czas żyją w grupach, jest to jednak bardzo rzadkie. Bawią się wówczas w płytkich wodach, odpoczywają i rozmnażają się. Czasem jedzą razem, jeżeli grupują się w pobliżu dużych raf koralowych, gdzie jest dla nich mnóstwo pokarmu. Dotychczasowa obserwacja pozwoliła ustalić, że między fokami panuje ścisła, określona hierarchia – na pewno wysoko stoją w niej dorosłe samice, a nisko – młode samce. Nie wiadomo jednak jak wygląda dokładnie. Badanie życia fok jest w dużej mierze utrudnione, bo większość czasu spędzają w wodzie (dorosłe samce 70%, samice 60%, młode samce 49%). Foki mniszki, choć prowadzą stosunkowo osiadły tryb życia, nie bronią swojego terytorium, jest ono otwarte dla innych stworzeń. Udało się jednak zaobserwować, że część fok – przeważnie pojedynczo – podróżuje, i to na całkiem spore odległości. Niektóre z nich pokonywały nawet obszary 1000 kilometrów. Czasem bywa tak, że foka znika na pewien czas ze swego terytorium i powraca na nie po kilku, kilkunastu dniach. Nie wiadomo jednak gdzie się wówczas podziewa.

Wychowanie

Pisklęta głuptaków przez pierwsze dwa dni swego życia są ślepe – mają zamknięte oczy. Wykluwają się prawie zupełnie bez piór, ale te szybko rosną – najczęściej po tygodniu pisklę jest całkowicie obrośnięte gęstym puchem. Dorosłe głuptaki cały czas ogrzewają pisklę (robią to w dość oryginalny sposób, bo ogrzewają je swoimi błonami pławnymi, nie zaś jak inne ptaki, pierzem), zajmują się nim ciągle – jest ono zupełnie nieporadne i bezbronne. W tym okresie rodzice pozostają przy nim prawie przez cały czas – i oto oboje. Dopiero gdy pisklę ma już na tyle gęste upierzenie, że nie potrzebuje ciągłego ogrzewania, jeden z dorosłych ptaków może swobodnie opuszczać gniazdo, pozostawiając potomka pod opieką tylko drugiego. Pisklę głuptaka w pierwszych dniach swojego życia karmione jest bardzo często, ale bardzo małymi porcjami pokarmu. W miarę jego wzrostu zmienia się to – po około miesiącu rodzice karmią swego potomka jedynie trzy razy dziennie. Pisklę wyjmuje z gardzieli swego opiekuna pokarm. Młody głuptak gniazdo opuszcza w wieku około 12 tygodni. Potrafi już wtedy latać, choć idzie mu to jeszcze dość słabo. Spędza wtedy czas na morzu, tam ucząc się polować, pływać i dobrze latać, co zazwyczaj opanowują perfekcyjnie w wieku od 4 do 5 miesięcy.

Australia i Oceania

Australia, Tasmania i Nowa Gwinea tworzą australijską krainę zoogeograficzną. Występuje tu wiele gatunków endemicznych na skutek braku połączenia lądowego z innymi częściami świata. Przykładami takich gatunków mogą być np. stekowce, a konkretnie kolczatki i dziobaki. Liczne są torbacze (workowce) – m.in. kangury, wombaty, koale, krety workowate, wiewiórki workowate oraz wilki workowate (oznaczane jako gatunek ginący).Oprócz torbaczy w Australii występują też ssaki łożyskowe, jak na przykład dzikie psy dingo i różne gatunki nietoperzy, z których na uwagę zasługują szczególnie tzw. rudawki, o rozpiętości skrzydeł dochodzącej do 1 metra. Liczne są też ptaki endemiczne – emu, kazuary, papugi, czarne łabędzie, ptaki rajskie i kukabury. Gady to przeważnie krokodyle i żółwie, a także jadowite węże i jaszczurki (np. agama kołnierzasta), ryby – barramundy.Na wschodzie i północnym wschodzie rozciągają się rafy koralowe, z których największa to Wielka Rafa Koralowa, której długość wynosi ponad 2 tysiące kilometrów. Rafa ta jest również największą tego typu barierą koralową na świecie, tworzy ją ponad 400 gatunków koralowców. Występują tu liczne ryby – ponad 1500 gatunków – oraz inne, bardzo zróżnicowane, morskie organizmy. Tutaj również znajduje się miejsce, gdzie rodzą się młode humbaki, wieloryby. Dorosłe wieloryby w rejonie Wielkiej Rafy Koralowej odbywają swój okres godowy.

Niedźwiedź brunatny

Niedźwiedzie te występują właściwie tylko w górach. Bywają one bardzo niebezpieczne, gdy staną na tylnich łapach osiągają nawet do dwóch metrów. Niedźwiedzie praktycznie żywią się wszystkim, mięsem, owocami, nawet grzybami i tak dalej co wielu ludzi bardzo dziwi a nawet zaskakuje. Niedźwiedzie są doskonałymi pływakami, w wodzie czują się jak ryby, to tez jeden z ich głównych posiłków. Niedźwiedzie to bardzo interesujące zwierzęta ale także bardzo niebezpieczne, potrafią zabić nawet dorosłego człowieka, a zdarza się że zabijają nawet bydło. Bardzo wielu ludzi zaczęło interesować się tymi zwierzętami, są one naprawdę bardzo interesujące a co najważniejsze bardzo inteligentne, można wiele się od nich dowiedzieć , często bywa tak że ich dzień nie jest podobny do poprzedniego, co z pewnością dodaje im uroku i sprawia że coraz więcej ludzi chce się zajmować tymi pięknymi zwierzętami. Na co dzień można je spotkać w ogrodach zoologicznych.

Historia

Wszystko zaczęło się miliony lat temu. Pierwsze zwierzęta były zwane dinozaurami. Były to bardzo groźne, ogromne stworzenia, które opanowały właściwie cały świat. Liczba gatunkowa właściwie do dzisiaj jest zagadką. Odkrywcy z każdym rokiem wydobywają nowe ślady świadczące o obecności różnorakich gadów. Już dziś można potwierdzić to, że w tamtych czasach istniały takie dinozaury jak pterodaktyl, tyranozaur, triceratops i inne. Istniały olbrzymie gady poruszające się po Ziemi, oraz te, które latały w powietrzu. Można także wyróżnić te, które pływały, lub pełzały. Wśród prastarych zwierząt nie należy zapominać o mamutach, które należały do bardzo wysokich i masywnych zwierząt. Kiedy nastał czas zlodowaceń i kataklizmów dinozaury zaczęły wymierać. Wyginęły bezpowrotnie. Do dziś stanowią centrum zainteresowań wśród zapaleńców zwierząt. Tak jak u człowieka zwierzęta ewoluowały. Ginący gatunek dawał początek następnemu. Człowiek jak głosi znana teoria pochodzi od małpy. Jest wielu co tą tezę podważa. Tak samo można przypuszczać, że współczesne słonie są późnymi potomkami mamuta. Codzienne wykopaliska odkrywają nowe prawdy. Każdego dnia coś nowego może nas zaskoczyć

Psy

Psy żyją wśród ludzi jako udomowione zwierzęta już od kilkunastu tysięcy lat. Od zawsze uznawane były za najlepszego przyjaciela człowieka. Wg Darwina, mieszkańcy Ziemi Ognistej, wyspy u wybrzeży Argentyny, w obliczu głodu prędzej niż psy zjedliby własne stare kobiety. Psy wykorzystywane były i nadal są do różnych zadań. Istnieje wiele odmian psów myśliwskich – wśród nich nawet jamniki, uważane za bardzo przydatne do wypłaszania z nór lisów i borsuków. Specjalnie hodowane są rasy stróżujące. Ze względu na wyostrzone zmysły, psy służą w wojsku, policji, służbach celnych i jednostkach ratowniczych. Pomagają pasterzom zaganiać owce i ciągną śnieżne zaprzęgi. Popularnymi sportami są wyścigi i kontrowersyjne walki psów. Rosyjski pies Łajka to również pierwsze ziemskie stworzenie, jakie poleciało w kosmos – wcześniej nawet niż Jurij Gagarin. Własny pies to marzenie niemal każdego dziecka. Stworzenia te są bardzo towarzyskie i inteligentne, przywiązują się emocjonalnie do swoich właścicieli i reagują na ludzkie nastroje. Wśród licznych ras jest wiele takich, które idealnie nadają się jako towarzysze zabaw dla dzieci i młodzieży. Posiadanie psa wiąże się jednak z dużą odpowiedzialnością. Trzeba go nie tylko karmić i czesać, ale też wychodzić z nim na spacery, nawet gdy pada deszcz lub jest bardzo zimno. Nie można też „znudzić się” psem i wyrzucić go na ulicę. Schroniska pełne są niechcianych psów i wystarczy spojrzeć na ich miny, by wiedzieć, że są tam bardzo nieszczęśliwe.

Koszatki

Koszatka, zwana dokładniej koszatniczką, jest to niewielki gryzoń poruszający się po drzewach. Długość tego futrzaka mierz od 8 do 10 centymetrów, a jej ogon sięga do 10 centymetrów. Ciężar koszatki to około 15 do 40 gram, a sierść jest głównie ubarwiona na kolor rudawy lub popielaty, a barwa brzucha jest biało podobna. Koszatka ma ciemne obwódki wokół oczu, które poruszają się w kierunku uszu, które są dosyć niewielkie uszy.

Pyszczek koszatniczki jest upodobniany do koloru różowego z dość dużym noskiem w porównaniu do reszty ciała. Występuje ona głównie na terenach Europy, a także w Azji. Zamieszkują one głównie lasy liściaste, ale można je też spotkać na terenach lasów iglastych. W celu zlokalizowania swojego miejsca zamieszkania w dziczy, przejmuje stare gniazda ptaków, które następnie przerabia, lub zadomowia się w różnych mchach i innych mało widocznych miejscach.

Są bardzo często zwierzętami domowymi trzymanymi, jak inne gryzonie, w klatkach, gdzie są bardzo starannie wyżywione oraz utrzymane higienicznie.

Dzik

Dzik – nie można go pomylić z żadnym innym zwierzęciem. Jest to zwierzę bardzo charakterystyczne. Niska, krępa budowa ciała, od jasnej brązowawej do przechodzącej w czarną szczecinę, wydłużony ryj, krótkie nogi i u dorosłych okazów szable umieszczone przy nasadzie ryja i głowy. Dzik jest zwierzęciem, które nie posiada jakichś szczególnych wymogów związanych ze środowiskiem naturalnym, unika natomiast otwartych terenów w których nie byłby w stanie się ukryć. Młode potomstwo dzika tzw. warchlaki od około trzeciego lub czwartego miesiąca życia mają charakterystyczne czarne pasy wzdłuż ciała. Charakterystyczną cechą w obyczajach tych zwierząt jest to, że bardzo lubią tarzać się w błocie i niejednokrotnie na skrajach lasów można spotkać osobniki obficie oblepione błotnistą mazią oraz żywicą z drzew, o które z kolei lubią wycierać swoją szczecinę. Zwierzęta te żyją w stadach zwanych przez myśliwych watahami. Są to w szczególności ściśle związane grupy rodzinne, w których rolę przewodnika pełnią lochy. W Karpatach można spotkać okazy odyńca o wadze około 350 kilogramów. Dzik jest zwierzęciem wszystkożernym. Żywi się między innymi żołędziami, brukwią, różnego rodzaju płodami rolnymi oraz dżdżownicami, niewielkimi zwierzętami glebowymi, zjada myszy i szczury oraz padlinę.

Szkielet ssaków

Wszystkie ssaki mają bardzo zróżnicowane szkielety, jednak występują w nich również wspólne zagadnienia. Szkielety takie są bardzo skostniałe i często bardzo skomplikowane. Aby to udowodnić możemy podać prosty przykład. Ręka człowieka, czyli również ssaka składa się z ponad pięćdziesięciu różnych kości – robi wrażenie. Szkielet ssaków składa się między innymi z czaszki. Ma ona bardzo ważne zadanie, bowiem chroni ona mózg przed różnymi zagrożeniami ze świata zewnętrznego. Wiemy doskonale, że mózg jest bardzo delikatnym oraz ważnym organem nie tylko u człowieka, ale również u innych zwierząt. Innym ważnym elementem szkieletu ssaków jest kręg osób, który z kolei składa się z kilku odcinków. Kręgosłup jest charakterystycznym punktem wszystkich kręgowców. Zapewnia on, że całość kości i cały organizm znajduje się i utrzymuje w odpowiedniej postawie. Inną częścią szkieletu ssaków jest klatka piersiowa, która z kolei ochrania płuca oraz inne organy zwierząt. Niemal każdy ssak posiada także uzębienie, które służy przede wszystkim do łatwiejszego jedzenia, a konkretnie do jego siekania i dzielenia. Tak aby układ pokarmowy każdego ssaka bez najmniejszych problemów przetworzył jedzenie na wartości odżywcze dla organizmów.

Lis

Lis – lis europejski ma charakterystyczną rudawą barwę futra. Jest to zwierzę, które najlepiej adaptuje się do istniejących warunków naturalnych. W sytuacji zagrożenia populacji masowym wyginięciem potrafi bardzo szybko odbudować swój skład liczebny i powtórnie szybko zająć opuszczone wcześniej terytoria. Lis należy do rodziny psowatych, u których występują pewne spójne cechy charakterystyczne. Oprócz kształtów zbliżonych do psowatych jego cechą charakterystyczną jest puszysty długi, prosty ogon. Charakteryzuje się wysokim zmysłem powonienia. Długość jego ciała osiąga od 60 do 90 centymetrów, ogona 35 do 40 centymetrów. Masa jego ciała to przeciętnie 7 kilogramów. Lisy zjadają różnorodny pokarm. Podstawą jego menu są myszy ale również młode sarny, zające i ptaki oraz ptactwo domowe. Poluje zwykle samotnie, nie posiada skłonności do tworzenia stad lub trwałych grup rodzinnych. Podczas polowania potrafi biegać szybko i z dużą wytrwałością. Chwytając swą zdobycz ostrymi pazurami przyciska do ziemi, następnie ostrym uzębieniem rozrywa ją i połyka niemal w całości w zależności od wielkości upolowanego zwierzęcia. Naturalnymi wrogami lisów są wilki, rysie i orły. Mimo jego cech zwinności nie zawsze uda mu się umknąć przed oprawcą. Przez lata wypracowała się na jego korzyść opinia cwaniaka ze względu na jego naturalną zręczność.

Kozy

Kozy, podobnie jak owce, należą również do najstarszych udomowionych zwierząt gospodarskich (znalezione ślady na terenie np. Iraku lub Palestyny dowodzą, że kozy jako zwierzęta domowe były znane już w 8 tysiącleciu p.n.e.), których hodowla zdaje się obecnie przeżywać swój renesans. Koza wywodzi się z Azji i w krajach azjatyckich po dziś dzień skupia się jej hodowla. Często bywa nazywana „krową biednych ludzi”, będąc dla nich w przeważających przypadkach jedyną, niewiele wymagająca żywicielką, dostarczającą mleka i mięsa. Kozy spokrewnione są z owcami, a owo pokrewieństwo da się zauważyć szczególnie wśród zwierząt dziko żyjących. Spośród wszystkich zwierząt hodowlanych (z wyjątkiem może tylko wielbłądów) ma najmniejsze wymagania pokarmowe i jak się powszechnie określa – wyżywi się nawet „suchą miotłą”. Kozy hodowane są dla mleka, mięsa i skór. Ich mleko jest niezwykle cenione, zwłaszcza przez dietetyków. Chów kóz typu mlecznego występuje głównie w rozwiniętych krajach europejskich – Francji, Szwajcarii, Austrii oraz w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i w Izraelu. W krajach afrykańskich przeważa chów pierwotnych ras typu mięsnego.Niektóre odmiany kóz dostarczają również cennej wełny, np. z długiej sierści kóz angorskich wytwarza się delikatną wełnę, tzw. moher. Tej rasy kozy hodowane są w Turcji, Afryce Południowej i w Stanach Zjednoczonych. Inna rasa kóz – kozy kaszmirskie – dostarczają wełnę nazywaną kaszmirem, kozy te występują w Indiach, Tybecie i Chinach Zachodnich

Bydło

Bydło ma obecnie największe znaczenie spośród wszystkich zwierząt gospodarskich i jest hodowane w większości państw świata. Bydło europejskie, charakterystyczne dla klimatu umiarkowanego i bydło garbate – zebu, występujące głównie w krajach tropikalnych, wywodzi się od dzikiego tura. W zależności od głównego kierunku użytkowania wyróżnia się rasy bydła mleczne, mięsne i ogólnoużytkowe. Podstawą rozwoju hodowli bydła jest baza paszowa w postaci łąk i pastwisk, poza tym bliskość źródeł wody nadających się do pojenia zwierząt; kształtowanie się podaży roślin pastewnych, uzyskiwanych w gospodarce polowej oraz pasz pochodzenia przemysłowego – ważne w przypadku hodowli krów, zlokalizowanych w pobliżu dużych skupisk ludzkich, gdzie naturalna baza paszowa jest uboga (wówczas podaje się pasze pochodzenia rolniczego lub przemysłowego. Rozwój hodowli bydła jest również uzależniony od możliwości eksportu żywca lub mięsa wołowego oraz mleka i jego przetworów. Duże znaczenie ma także i dynamika popytu na te produkty oraz wyposażenie w urządzenia umożliwiające ich magazynowanie i transport.W sporadycznych przypadkach wielkość pogłowia bydła uwarunkowana jest względami religijnymi, np. w Indiach. W latach 1992-1994 pogłowie bydła na świecie liczyło ok. 1,3 mld sztuk, z czego 50% skupiało się w państwach dysponujących znaczną powierzchnią łąk i pastwisk, czyli w Indiach, Brazylii, USA, Chinach i Argentynie.

Rekiny

Gatunków rekinów jest bardzo wiele w wodach oceanicznych oraz w morzach. Rekiny to niebezpiecznie drapieżniki, często zdarzały się też ataki na człowieka właśnie przez nie, a co ciekawe mięso człowieka nie smakuje rekinom, za to foki jest ich przysmakiem, rekiny mają słaby wzrok i często mylą naszą sylwetkę ciała z sylwetką foki. Rekiny były już mieszkańcami ziemi już w czasach dinozaurów, co z pewnością zadziwia. Przez te miliony lat drapieżniki te doskonaliły się w sztuce zabijania, obecnie są królami wód jeśli chodzi o drapieżnictwo. Rekiny przeważnie mają bardzo wielką paszczę która wyposażona jest ostre jak żyletki zęby. Rekiny są bardzo częstym obiektem zainteresowań badaczy, można je spotkać również w oceanarium. Zwierzęta te w wodzie są niezrównanymi myśliwymi, co ciekawe rekiny reagują na krew, potrafią wyuczyć kilka kropel krwi nawet z kilometra, co jest naprawdę bardzo imponujące oraz niezwykłe. Jednak nie każde rekiny są myśliwymi, jeden z gatunków, rekin wielorybi, jest największym rekinem na świecie, ale odżywia się wyłącznie planktonem oraz małymi wręcz drobnymi rybami, jest on bardzo przyjazny.

Gniazda

Głuptaki to istoty bardzo kontaktowe. Swoje gniazda budują w wielkim zagęszczeniu, najczęściej co 60 – 80 centymetrów. Odległość taka to największa, na jaką głuptak jest w stanie uderzyć drugiego ptaka swym dziobem. Zanim samica złoży jaja budową gniazda zajmuje się tylko samiec, on także je poprawia, samica nie ma w tym żadnego wkładu. Zajmuje się tym dopiero gdy wysiaduje lub wysiedzi jaja. Gniazda głuptaki budują z wielu rzeczy – wykorzystują do tego przede wszystkim wodorosty, ale także różne inne rośliny oraz pióra. Wszystkie te budulce łączą w stałą całość za pomocą własnego kału oraz wilgotnej ziemi. Właśnie budowa gniazda jest przyczyną najczęstszych waśni między sąsiadującymi głuptakami – ptaki te często podkradają sąsiadom fragmenty ich gniazd do budowy własnego. Przyłapane na tym zaczynają się kłócić, rozwierając szeroko dzioby i krzycząc, a w niektórych wypadkach dochodzi do regularnej walki. Gniazda głuptaków są dość niewielkie – w zależności od tego, jakie rośliny i wodorosty były w okolicy dostępne, mają od 30 do 60 centymetrów wysokości. Ich wnętrza, włącznie ze ścianami, są zbudowane z najdelikatniejszych roślin. Są starannie wygładzone przez głuptaki, które pocierają o nie swym brzuchem oraz piersią. Gdy gniazdo jest już gotowe, samica składa do niego jajo – zawsze jedno. Potem oboje partnerzy ulepszają i usprawniają gniazdo, co i rusz dodając nieco glonów, utwardzając ścianki.

Żerowanie

Tak samo jak wiele niewiadomych jest w kwestii samego jadłospisu fok mniszek, to, podobnie, wciąż dokładnie nie wiemy w jaki sposób i na jakiej głębokości zazwyczaj polują. Obserwacja fok na pełnym morzu jest bardzo trudna, dlatego naukowcy zazwyczaj ograniczają się do obserwowania tych zwierząt, które żerują w wodach przybrzeżnych. Nie oddaje to jednak w pełni ich sposobu polowania. Wiadomo jednak, że foki mniszki najczęściej poszukują pożywienia w pobliżu atoli, przy których znajduje się wiele dużych raf koralowych. Foki te potrafią przebyć duże odległości w poszukiwaniu pokarmu. Zaobserwowano na przykład wyspę, na której żyją foki, oddaloną o prawie 100 kilometrów od rafy koralowej, na której żerują! Pływają tam bardzo często i jedzą ile tylko mogą – bardzo łatwo tam bowiem znaleźć im pożywienie, mogą więc najeść się do syta, co w pobliżu ich wyspy nie zdarza się zawsze. Foki mniszki żerują na różnych głębokościach, co związane jest z ich wiekiem – foki młode uczą się polować na wodach zupełnie płytkich. Im starsze i bardziej doświadczone tym wypływają głębiej, ale, jako się rzekło, nie wiadomo dokładnie do jakiej głębokości schodzą, choć na pewno do przynajmniej 20 metrów pod powierzchnią wody.

Motyle

Nad łąką można zobaczyć mnóstwo motyli. Są motyle jednobarwne oraz wielobarwne, motyle małe oraz duże, motyle które latają w dzień albo tylko nocą. Należą one do owadów uskrzydlonych. W Polsce można spotkać około trzech tysięcy gatunków motyli. Któż z nas nie słyszał o paziu królowej albo bielinku kapustniku. Paź królowej to motyl typowo dzienny. Skrzydła ma ubarwione na żółty kolor z czarnymi i niebieskimi wzorami. Należy on do jednych z najpiękniejszych owadów i przez to staje się cennym łupem dla kolekcjonerów. Innym paziem jest paź żeglarz. Ubarwienie skrzydeł tego motyla jest żółte z czarnymi, klinowato zwężającymi się pręgami. Motyl pojawia się w połowie maja i lata do końca czerwca. Bielinek kapustnik jest biały a jego skrzydła mają czarne obrzeża oraz czarne plamy. Ponieważ jego gąsienice żerują na główkach kapusty i innych roślinach jest on zaliczany do owadów – szkodników. Do motyli „eleganckich” należą wszelkiego gatunku modraszki. Samce mają górna powierzchnię skrzydeł intensywnie niebieska o fioletowym odcieniu. Brzegi skrzydeł są ciemne i są postrzępione.

Cechy charakterystyczne

Tygrys Syberyjski jest o wiele większy od swoich kuzynów tygrysów bengalskich zamieszkujących Afrykę, jest też dużo jaśniejszy od nich. Tygrys posiada całkiem spore, strasznie ostre pazury. Podczas biegu czy odpoczynku zostają one wciągnięte, aby nie pokaleczyły stóp właściciela. Lecz kiedy dochodzi do pojedynku pomiędzy dwoma samcami, lub podczas ataku na inne zwierze tygrys wysuwa pazury co skutecznie pomaga przyczepić się do ofiary i szybko ją uśmiercić. Podczas zimy podstawowym kolorem sierści tygrysa jest kolor żółty. Biała sierść na brzuchu jest długa sięga aż po pachwiny. Tygrys Syberyjski jest bardzo wielki umięśniony i bardzo silny, co pomaga mu podczas polowania. Tygrys Syberyjki mimo swojego potężnego wyglądu i wielkich rozmiarów posiada bardzo małe uszy, ponieważ klimat w którym żyje jest bardzo zimny i mały rozmiar uszu zapobiega nadmiernemu uciekaniu ciepła z ciała. Tygrys potrafi odróżniać kolory a w nocy jego oczy potrafią widzieć pięciokrotnie lepiej niż oczy człowieka

Niedźwiedź Polarny

Jest to bardzo piękne zwierzę krainy wiecznych lodów. Niedźwiedzie polarne są właściwie największymi zwierzętami drapieżnymi występujące na lądzie. Zwierzęta te mają bardzo grubą skórę pokryta białym futrem, niestety wielu ludzi, w szczególności Eskimosi polują na te zwierzęta, większość ze względu na futro ale i zdarzają się tacy, którzy polują na nie żeby przetrwać , jak na przykład Eskimosi. Niedźwiedzie te są bardzo wielkie, posiadają niezwykłą siłę , dzięki której polują na swoje ofiary, najczęściej foki stanowią ich przysmak. Zwierzęta te są doskonałymi pływakami, chłód wody nie przeszkadza im w ogóle, z tego powodu że mają bardzo gęste i grube futro, które zatrzymuje ciepło. Niedźwiedzie te w czasie godów prowadzą ze sobą walki, chodzi tu o samców, walki te są bardzo widowiskowe. Zwierzęta te można spotkać w ogrodach zoologicznych, ostatnio nawet często zdarza się że te właśnie w ogrodach rozmnażają się , co jest bardzo niecodziennym faktem. Wielu ludzi poświęciło życie aby badać i studiować życie tych zwierząt, co pozwala nam na określenie wielu czynników związanych właśnie z tymi zwierzętami.

Ideał

Wszystko co powinieneś uwzględnić przed zakupem szczurka znajdziesz poniżej. Pamiętać należy, że z zakupem zwierzaka wiążą się z pewne obowiązkami. Przede wszystkim radzę kupować naprawdę młode szczurki, gdyż wtedy bardziej przywiążą się do właściciela. Należy powiedzieć to wyraźnie, że życie ze szczurkiem nie zawsze jest sielankowe. Właściciele szczurków są tego w pełni świadomi. Natomiast przyszłych właścicieli należy uświadomić jakie mogą być konsekwencje zakupu szczurka. Pamiętać trzeba, że szczur jest gryzoniem. A każdy gryzoń musi ścierać sobie zęby. W zasadzie największym problemem jest to, że szczurki tym ścieraniem zębów może zrobić dużo szkód. W zależności od charakteru danego szczurka obiektem pożądania mogą okazać się meble, odzież, przewody elektryczne, papier i książki lub plastik. Kolejną uciążliwą wadą szczurka jest to, że biegając po pokoju lub chodząc po ramieniu pozostawia w wielu miejscach kropelki moczu. Zapach jego jest nieprzyjemny i niestety może uczulać podobnie jak sierść. Nie muszę chyba mówić, że nie można dowolnie pozbywać się szczurków przez np. wypuszczenie ich na wolność, gdyż na wolności takie zwierze nie ma dużych szans przeżycia-pomimo swej dużej umiejętności adaptacji. Zastanów się zatem czy jesteś gotowy na zakup szczura.

Ssaki naczelne

Specjalną grupę ssaków stanowią ssaki naczelne. Do tych zwierząt należy przede wszystkim człowiek, ale również między innymi małpy, lemury, palczaki, indrisy czy wyraki. Ich charakterystyczną cechą jest to, że mają one kończyny wyposażone w palce (zarówno dłonie jak i stopy). Służy to przede wszystkim do chwytania gałęzi, ponieważ większość z ssaków naczelnych żyją na drzewach. Jeśli chodzi natomiast o małpy tak zwane człekokształtne, czyli na przykład szympansy czy goryle są one naszymi najbliższymi krewnymi jeśli werzniemy pod uwagę cały zwierzęcy świat naszej planety. Ciekawostką jest to, że część tych właśnie małp umie już w prosty sposób posługiwać się różnego rodzaju „narzędziami” takimi jak kamienie czy patyki. Niektóre ssaki naczelne posiadają ogon, który często jest im bardzo przydatny, często bardziej niż kończyny. Ogony mogą być bardzo długi, długie, krótkie lub może ich nawet nie być. Przykładem małp, które posiadają długi ogon mogą stanowić pawiany. Często go również wykorzystują na drzewach.

Jeż europejski

Jeż europejski – długość jego ciała przeważnie wynosi około 35 centymetrów a masa od 400 do 1900 gramów. Cechą charakterystyczną tego zwierzęcia jest silna okrywa włosowa przekształcona w kolce, które są naturalnym atrybutem obronnym tego gatunku. Jego kolce są na przemiennie koloru białego i czarnego. Jego wydłużony ryjek zaopatrzony jest w ostre uzębienie, które bardzo dobrze radzi sobie z dżdżownicami będącymi jego składnikiem pokarmowym. Jeż potrafi doskonale poradzić sobie z gadami – potrafi zagryźć węża. Jego główne menu składa się z dżdżownic i ślimaków, szarańczaków, piskląt ptaków gnieżdżących się na ziemi, jaszczurek, węży, padliny i upadłych owoców z drzew. Jeż jest zwierzęciem o aktywności nocnej, przy odpowiednio niskiej temperaturze zimą śpią. Występuje w widnych lasach, zaroślach, obrzeżach obszarów zabudowanych, w parkach miejskich. Z powodu jego preferencji smakowych, dużo z nich ginie latem po deszczu na drogach w poszukiwaniu dżdżownic. Wiosną i latem jeże zachowują umiar w pożywieniu, jednak późną jesienią intensywnie żerują aby wzbogacić swój organizm w skłądniki odżywcze niezbędne do przezimowania. Podczas snu zimowego procesy życiowe ulegają znacznemu spowolnieniu a temperatura ich ciałą spada do 5 stopni Celcjusza.

Podstawowe dane

Postaram się teraz podać jak najwięcej podstawowych danych dotyczących Tygrysa Syberyjskiego. Tygrys Syberyjski jest to ssak rzędu drapieżników z rodziny kotów z gatunku Pantera tigris altaica. Samiec jest potężnym kotem, który ma długość od 2,7 do nawet 3,5 m.!!!. Samice są mniejsze. Długość ogona Tygrysa Syberyjskiego jest spora ponieważ jeśli chodzi o koty to właśnie Tygrys Syberyjski posiadam najdłuższy ogon który potrafi osiągać długość nawet do 100 cm. Wysokość Tygrysa może dochodzić do 110 cm. Tygrysy Syberyjskie są kotami których waga potrafi osiągać od 250 do 280 kg. Dojrzałość płciowa zaczyna się w 3 roku życia ale trwa do około 5 roku życia. Pora godowa trwa u tygrysów przez cały rok. Długość ciąży samicy trwa od 95 do 112 dni. Liczba młodych miocie może osiągnąć najwyżej 7 sztuk, lecz najczęściej są to 3-4 młode. Tygrysy Syberyjski prowadzą nocny tryb życia a samce żyją samotnie. Jedzą zazwyczaj Sarny, jelenie, sika, dzikie kozy i świnie, łosie rysie a nawet niedźwiedzie.

Chomik

Chomiki to zwierzęta trzymane najczęściej w klatkach, rzadziej w akwariach (oczywiście bez wody). Na dnie każdej klatki należy umieścić jednocentymetrową lub dwucentymetrową warstwę trocin, które należy zmieniać co najmniej raz w tygodniu. W klatkach można również umieścić domek, w którym chomik będzie miał zapewniony mrok i gdzie będzie spać. Chomiki należą do zwierząt, które dosyć długo się oswaja. Na początku należy oswoić zwierzątko do swojej ręki. Proces oswajania trwa kilka miesięcy. Chomiki to zwierzątka nie żyjące zbyt długo. Przeciętnie chomiki żyją dwa – trzy lata. Chomiki jako że są to zwierzątka wszystkożerne, można karmić wieloma różnymi pokarmami. Najczęściej kupuje się gotowe pokarmy w sklepach zoologicznych. Są to mieszanki różnych ziaren. Chomiki karmi się również warzywami oraz owocami. Najczęściej podaje się chomikom kawałki jabłek, pomidorów, marchwi czy banany. Chomiki to zwierzęta, którym powinno się poświęcać co dziennie dwie – trzy godziny czasu, początkowo ten czas należy przeznaczyć na oswajanie.

Dżdżownica ziemna

Dżdżownica mała i niepozorna. Mieszka głęboko pod ziemią a jak wyjrzy na jej powierzchnię ludzie omijają ją z daleka. Ale czy tak powinno być ? Co ona biedna winna jest za swój wygląd ? Ciało dżdżownicy jest wydłużone i ma kolor beżoworóżowy. Zbudowane ono jest z podobnych do siebie pierścieni. Czy wszyscy wiedza jaki jest pożytecznym stworzonkiem ? To właśnie one żywią się organicznymi resztkami które pobierają z gleby a nie strawione części wydalają i dzięki temu spulchniają glebę, przewietrzają ją i alkalizują, użyźniają glebę i transportują wodę gdyż sześćdziesiąt procent wody zmagazynowanej w dżdżownicy jest przez nią wydalane w ciągu doby. Dżdżownice mogą służyć do utylizacji osadów ściekowych, poprawiają jakość nawozów naturalnych typu kompost, magazynują w swym organizmie pestycydy które są szkodliwe dla organizmu człowieka. W ciągu roku dżdżownice potrafią przerobić od dziesięciu do dziewięćdziesięciu ton gleby przyczyniając się do powstania próchnicy. Obecnie powstają nawet specjalne hodowle zajmujące się dżdżownicami.

Barakuda

Jest to bardzo niebezpieczna ryba morska i oceaniczna. barakudy to ryby które potrafią mierzyć do 2 metrów długości, wyposażone są w ostre jak szpilki zęby. Barakudy są przystosowane do bardzo szybkiego pływania, ich kształt ciała jest bardzo opływowy, co pozwala im na osiąganie bardzo dużych prędkości. barakudy polują na ryby, bardzo rzadko zdarzają się ataki tych ryb na człowieka. Barakudy to również przysmak wielu krajów nadmorskich, w pobliżu których żyją te ryby. Atak tej ryby, jest bardzo widowiskowy, ponieważ ryba ta rozpędza się i na całej szybkości uderza w swoją ofiarę . barakudy często spotykane są w oceanarium, są to bardzo ciekawe i interesujące ryby, mało o nich wiemy dlatego też wielu naukowców poświęca czas w badaniu nich oraz odkrywaniu coraz to nowych faktów. Barakuda jest rybą stworzoną do drapieżnictwa, nie tylko dzięki szybkości czy też niebezpiecznym i ostrym zębom ale również dzięki sztuce kamuflażu, mianowicie ryby te niemal że połyskują w wodzie, a to pozwala na odbijaniu promieni słonecznych, co je bardzo kamufluje, ich ciało mino że jest srebrzyste, przypomina barwę wody co pozwala jej na ukrycie się i czatowanie na ofiarę .

Pies

Pies jest zwierzęciem domowym, które towarzyszy ludziom od tysięcy lat. Kiedy po raz pierwszy człowiek obrał sobie psa za swego towarzysza, tego nie wiadomo. Początkowo psy towarzyszyły ludziom w polowaniach. Teraz można powiedzieć, że mają wygodne życie. Psy to bardzo wierne stworzenia, które przywiązują się do swojego właściciela niemal jak dzieci. Wielokrotnie słyszy się o przypadkach, gdy pies zdechł z żalu za swoim zmarłym właścicielem. Niektóre pieski nie mają jednak szczęśliwego życia i opieki ze strony swoich właścicieli. Ludzie wyjeżdżający na wakacje często przywiązują w lesie pieski do drzew pozostawiając je tam na pewną śmierć. Zdarza się też, że przy wyjeździe na wakacje psy zostają same w domu bez zapewnionego pokarmu na okres nieobecności właściciela. Niektórzy ludzie wykorzystują swoje pieski do walk psów, by zarobić kosztem zwierzęcia pieniądze. Tego typu psy są uczone do agresji, dlatego też trudno się potem dziwić, że zaatakowały człowieka. Tyle że zamiast karać zwierzę powinno się ukarać właściciela.

Charakterystyka ogólna

Monachus schauinslandi, mniszka hawajska, to ssak z rodziny fok z rzędu płetwonogich. To spore stworzenie osiągające długość ciała w granicach 2,1-2,3 metra (przy czym samice są od samców nieco większe) waży równie dużo – samce przeciętnie około 175 kilogramów, zaś samice – aż 275 kg, a gdy są ciężarne – nawet 300. Jak więc widać dysproporcja między obiema płciami jest bardzo duża, i to samica jest większa, co jest charakterystyczne dla stworzeń związanych z wodą. Mniszki hawajskie mają bardzo mały zasięg występowania – ogranicza się do północno-zachodniej części wysp Archipelagu Hawajskiego leżących na wodach Pacyfiku. Foki te żyją najczęściej w lagunach i w okolicach płytkich wód, choć zdarzają się takie, które żyją na otwartym morzu. Młode są wychowywane najczęściej na plażach – i to tych piaszczystych, nie kamienistych. Foki żywią się głównie rybami, skorupiakami, głowonogami. Żyją najczęściej samotnie, nie ma większych związków między osobnikami, nawet różnych płci. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 5 (samice) lub 7 (samce) lat. Okres reprodukcyjny trwa przez dużą część roku – od lutego aż do listopada. Ciąża trwa około 10,5 miesiąca, a w jednym miocie występuje najczęściej jedno młode. Foki żyją długo – do 30, 30 kilku lat.

Foki

Są to zwierzęta które są głównym przysmakiem niedźwiedzi polarnych. Foki to zwierzęta wodne, ale często przesiadują na lądzie. Zwierzęta te właśnie na lądzie nie poruszają się zbyt z grabie. Matka rodzi młode właśnie na lądzie, chowa je w tak zwanych dziurkach, lecz niestety młode są najczęstszymi ofiarami niedźwiedzi. Foki są przystosowane do życia w wodzie, chroni ich przed zimnem warstwa tłuszczu, żywią się głównie rybami. Foki są bardzo szybkie i przebiegłe w wodzie, na lądzie jest wręcz odwrotnie. Niestety zwierzęta te mają wielu wrogów i to w obu środowiskach, wodnym i lądowym. Głównym wrogiem na lądzie są niedźwiedzie lecz w wodzie przerażające są dla nich orki, często padają ofiarą tej można powiedzieć bestii. Śmieszną sprawą u fok jest ich poruszanie się na lądzie, nie potrafią one szybko się przemieszczać , dlatego bardzo śmiesznie wygląda ich ruch. Foki często można spotkać w ogrodach zoologicznych, ciepły klimat w ogóle im nie przeszkadza, prowadzone są badania ich życia, wielu naukowców interesuje się tymi zwierzętami z tego powodu że prowadza jakby podwójny tryb życia. Młode foki są bardzo piękne, można je porównać do białej puszystej kulki.

Zwierzęta pociągowe, wierzchowe i juczne

Do tej grupy zwierząt zaliczamy konie, osły, muły, wielbłądy, bawoły, lamy, jaki i renifery.Konie są najbardziej popularne. Wykazują się ogromnymi możliwościami adaptacyjnymi, siłą i wytrzymałością. Od wieków są cenione przez człowieka, lecz jednocześnie wykorzystywane do wykonywania różnych prac. Osły występują w stanie dzikim oraz udomowionym. Mają bardzo niskie wymagania pokarmowe, dobrze znoszą warunki terenów górzystych. Wykorzystuje się je najczęściej jako zwierzęta juczne, a ostatnio w onoterapii. Muły to międzygatunkowe mieszańce klaczy konia domowego z ogierem osła. Najczęściej bezpłodne, (tylko ok. 5% mulic jest płodnych). Są wytrzymałe i bardzo wydajne w pracy, a przy tym mają niewielkie wymagania żywieniowe. Wielbłądy występują w stanie dzikim jedynie w Azji Środkowej, a jako zwierzęta hodowlane są kosmopolityczne. Są wykorzystywane jako zwierzęta juczne i wierzchowe, dostarczają też również mięsa, mleka i cenionej wełny. Bawoły z racji dobrego przystosowania do siedlisk błotnych, dużej odporności na choroby tropikalne oraz niskich wymagań pokarmowych są wykorzystywane do prac na polach ryżowych. Lamy wykorzystywane są głównie przez Indian do celów transportowych, zwłaszcza w wysokich górach. Dostarczają mięsa, wybornego mleka i wełny. Jaki domowe są udomowionymi formami jaka dzikiego, wykorzystuje się je jako zwierzęta juczne i wierzchowe, a także dla mleka, mięsa, sierści i skór. Renifery nie zostały w pełni udomowione przez człowieka, ale są wszechstronnie wykorzystywane jako zwierzęta juczne, wierzchowe, pociągowe. Dostarczają również mięsa, mleka, skór i kości.

Człowiekowate

Inaczej homimidy; rodzina z rzędu naczelnych z jednym gatunkiem -Homo sapiens – żyjącym współcześnie, obejmująca również, znane z materiałów kopalnych, gatunki wy-
marie, takie jak H. erectus czy H. Iłabilis, oraz ewolucyjnie jeszcze starsze gatunki austraiopiteków.
Rodziną najbliżej spokrewnioną z dzisiejszymi cz. są mat-py człekokształtne. Do której należą szympans, goryl i orangutan. Uważa się, że obie te rodziny miały wspólnego przodka, który żył w miocenie, a oddzielenie się obu linii nastąpiło pod koniec tej epoki (prawdopodobnie ok. 10-5 min lat temu). Cz. różnią się od małp człekokształtnych cechami fizycznymi, m.in. wyprostowaną postawą ciata, dwunożną lokomocją, zaokrągloną czaszką z większym mózgiem czy mniejszymi zębami (w tym nie-wy specjalizowany mi kłami), oraz cechami zachowań, w tym posługiwaniem się mową (językiem).
Ewolucja jest procesem długotrwałym i ukształtowanie się charakterystycznych dla cz. cech wymagało ogromnej liczby pokoleń. Dlatego też, na podstawie zgromadzonych materiałów kopalnych, dokonanie jednoznacznego podziału na małpy człekokształtne i istoty człowiekowate jest bardzo trudne. Zdecydowaną większość dowodów kopalnych stanowią zęby i fragmenty czaszek, często nie najlepiej zachowane, co utrudnia określenie cech przystosowawczych decydujących o odróżnianiu poszczególnych gatunków.

Kot domowy

Kot to zwierzę domowe towarzyszące ludziom już od czasów faraońskich. Starożytni Egipcjanie wielbili koty, które uważali za wcielenie, któregoś ze czczonych przez nich bóstw. Koty były traktowane z niemal boską czcią i niewyobrażalnym było złe ich traktowanie. Zwykle w posiadaniu kotów byli jedynie najwięksi dostojnicy z których najsłynniejszą jest Kleopatra. Nie zdarzało się raczej, by zwykli mieszczanie posiadali koty. Mówi się, że koty i psy to odwieczni wrogowie. Jest to w pewnym stopniu prawda. Jednak na ogół zarówno psy jak i koty unikają się nawzajem. Koty to zwierzęta domowe, które nie wymagają aż tyle uwagi, co psy. Nie trzeba ich często na dwór wyprowadzać, ponieważ większość domowych kotów załatwia swoje potrzeby w kuwetach przygotowanych przez ich właścicieli. Oczywiście niewskazane jest trzymanie kotów cały czas w domu. Należy co najmniej raz dziennie chodzić z nimi na spacer lub wypuszczać je wieczorem z domu, jeśli mamy pewność, że są na tyle oswojone, że wrócą do domu.

Antarktyda

Bardzo ubogi świat roślinny powoduje niejako odpowiednio uboższy świat zwierzęcy. Powszechnie występują tu jedynie pewne gatunki bezkręgowców, a więc na przykład wrotki, nicienie, niesporczaki i skoczogonki. Większość została przeniesiona na obszar Antarktydy przez ptaki lub wiatr. Oprócz nich na Antarktydzie spotkać można olbrzymie zgrupowania ptaków morskich i fok, w stadach nawet do kilkuset tysięcy sztuk – głównie latem, w okresach rozrodu lub linienia. Czerpią one pożywienie z morza (jedzą głównie kryl i ryby). Takie wielkie kolonie tworzą np. pingwiny – charakterystyczne dla Antarktyki ptaki nielotne, ale za to pływające i nurkujące. Występuje sześć gatunków pingwinów – pingwin cesarski, pingwin królewski, pingwin Adeli, pingwin papua (białobrewy), pingwin antarktyczny, pingwin złotoczuby i skałoskoczek. Pingwiny nie budują gniazd. Jedyne jajo składają bezpośrednio na lodzie – wysiadują je samce, zgromadzone w ogromne stada. Podczas wysiadywania tracą połowę masy ciała. Samice przez ten czas gromadzą pożywienie. Pingwiny nie boją się zimna, okres składania jaj przypada w samym środku zimy, kiedy temperatura dochodzi do -70oC. Oprócz pingwinów Antarktydę odwiedzają drapieżne wydrzyki polujące na jaja pingwinów i ich pisklęta, a także foki (5 gatunków fok – słoń morski, foka Weddella, foka krabojad, foka Rossa i lampart morski), uchatki (1 gatunek – uchatka antarktyczna).

Dinozaury

Zróżnicowana grupa lądowych gadów naczelnych żyjących w erze mezozoicznej (245-65 min lat temu), obejmująca największe lądowe zwierzęta roślinożerne i mięsożerne wszech czasów, a także formy małe. Nazwa „dinozaury” utworzona została w 184 przez ang. anatoma Richarda Owena z greckich słów dcinos (straszny) i sauros (jaszczur) dla określenia kilku gatunków wielkich zwierząt znanych wówczas z niekompletnych szczątków. Do dziś opisano ponad 850 rodzajów d., obejmujących co najmniej 1 tys. gatunków (część z nich okazała się później synonimami innych gatunków czy rodzajów). Jest to jednak niewielki fragment rzeczywistego bogactwa systematycznego tej grupy, dominującej na lądach w mezozoiku, a wymarłej z końcem kredy.
Pierwsze znaleziska szczątków d. były niekompletne, a zarazem bardzo odbiegały od szczątków znanych wówczas zwierząt. Ponadto dopiero w 2 poł. XIX w. przyrodnicy uznali ewolucję świata żywego za dobrze udokumentowany fakt i zaczęli doszukiwać się pokrewieństwa pomiędzy poszczególnymi grupami. Już wtedy zauważono cechy, które wskazywały na pokrewieństwo d. z krokodylami (m.in. obecność dodatkowych otworów w czaszce i osadzenie zębów w zębodołach). Prymitywne krokodyle znane są, podobnie jak d.. od triasu i już dawno pojawiły się sugestie, że obie te grupy wywodzą się z wczesnych gadów naczelnych – archozaurów – zw. tekodontami „mające zęby w zębodołach”, a przede wszystkim z form zaliczanych do „niby-krokodyli”

Stała temperatura ciała

Jak już wiesz ssaki charakteryzują się tym, że są stałocieplne, inaczej mówiąc ciepłokrwiste. Mogą one w ten sposób żyć w różnych warunkach, ponieważ zachowują jedną i tą samą temperaturę ciała. Dla nas ludzi jest to temperatura trzydziestu sześciu i sześciu dziesiątych stopnia Celsjusza. Zachowanie stałej temperatury jest wymogiem, aby dane zwierzątko było zdrowe i w pełni dojrzałe. Jeśli nastąpi wychłodzenie organizmu lub na przykład gorączka może to grozić w konsekwencji nawet śmiercią. Wiemy doskonale, że gdy jesteśmy chorzy, to zazwyczaj mamy podwyższoną temperaturę. Niekiedy nawet, co jest gorsze – temperatura naszego ciała jest mniejsza, niż ta stała. Z kolei zwierzęta zmiennocieplne charakteryzują się tym, że ich temperatura ciała zależy od temperatury otoczenia w jakim się znajdują. Tak więc te same zwierzęta mogą mieszkać w zimnych klimatach arktycznych i gorących afrykańskich. Powoduje to, że ssaki zamieszkują całą naszą planetę. Nasze organizmy są stworzone tak, że aby utrzymać stałą temperaturę musimy ciągle jeść. Dlatego w miejscach, w którym jedzenie jest rzadkością zwierzętom takim trudno jest przeżyć z wiadomych względów.

Pingwiny

Są to zwierzęta stadne, które dla wielu są bardzo śmieszne i ciekawe. Pingwiny to bardzo charakterystyczne zwierzęta które bardzo nie zgrabnie poruszają się na lądzie. Zwierzęta te są nielotami, ale za to wspaniałymi pływakami, pingwiny w wodzie są bardzo szybkie i zwinne, bez problemu potrafią złowić rybę , które są ich przysmakami. Pingwiny wyglądają tak, jakby miały ubrane fraki, to dzięki barwom ich sierści tak się wydaje. Często pingwiny na wolności przesiadują w dużych grupach, niemal że ściskają się ze sobą , chociaż mają bardzo dużo miejsca, dzieje się tak dlatego, że pingwiny chcą utrzymać w cieple ciało, ściśnięci w grupie, łatwiej utrzymują ciepło. Pingwiny wyglądają śmiesznie na lądzie z powodu swojemu wyglądowi oraz sposobowi w jakim się poruszają . Pingwiny jednak są bardzo inteligentne i interesujące. Wielu naukowców zajmuje się tymi nielotami. Często można spotkać je w ogrodach zoologicznych , chociaż wielu twierdzi że pingwiny nie nadają się na wybieg z tego powodu że źle wyglądają na nich oraz dlatego że są one nudne w sensie potrafią stać nieruchomo przez wiele godzin.

Jeeeeeeść..jeeeeść..dajcie jeść!

W stosunku do szczurów można odnieść pewną paremię: „Dobry szczur to najedzony szczur”- nic dodać nic ująć. Największą pasją każdego szczura jest jedzienie. Pod tym względem dziki szczur od domowego szczurka niczym się nie różni. Zwierzęta te kochają jeść. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że mogły by zabić dla jedzenia. Podstawowym pokarmem naszego pupila powinna być mieszanka zbóż( ok.4zl karton). Przez cały dzień nasz pupil powinien co nieco mieć w klatce, gdyż często lubi wrzucić coś na ząb. Wskazane jest dokarmianie szczurka- od czasu do czasu, pieczywem, białym i żółtym serem, ryżem a nawet mięsem ryb oraz drobiu, w minimalnym stopniu również słodycze. Słodycze są ulubionym jedzonkiem szczurków i najchętniej tylko to by jadły. Pamiętać należy, że te rarytasy powinien dostawać sporadycznie i w małych ilościach. Poza tym można poczęstować szczurka jabłkiem, marchwią czy pomidorem- jestem przekonana, że nie odmówi. Nie można jednak podawać mu owoców cytrusowych, bananów i śliwek. W każdym razie lepiej nie rozpieszczać szczura, gdyż otyły szczur- podobnie jak otyły człowiek, ma problemy zdrowotne. Nie należy oczywiście zapominać o wodzie, bez której żadna istota żywa nie przeżyje.

Nutria

Nutria – jest gryzoniem o bardzo cenionym swojego czasu futrze z miękką wełnistą warstwą. Do niedawna bardzo powszechne fermy hodowlane, wypełniały bardzo duże zapotrzebowanie na tego rodzaju materiał kaletniczy. Jednak zmieniające się trendy w modzie zmieniły sytuację hodowlaną. Dzisiaj nieliczni pozostali przy tego rodzaju hodowli. Nutria jest gryzoniem osiągającym długość tułowia od 38 do 60 centymetrów oraz długość ogona od 30 do 40 centymetrów. Masa ciała waha się między 7 a 9 kilogramów. Zwierzęta hodowane na fermie osiągają większą wagę. Sylwetka nutrii jest krępa a głowa jest duża. Tylne palce stopy są spięte błoną pławną. Dzięki tej budowie możliwe jest sprawne pływanie nutrii w środowisku naturalnym. Nutria posiada krótkie kończyny i silne siekacze, które charakterystycznie widoczne są na pierwszym planie. Nutria zasiedla wilgotne środowiska wzdłuż zbiorników wodnych o bogatej roślinności. Głównym składnikiem pożywienia nutrii jest sitowie i turzyce, a także rośliny uprawne gdy sprzyjają temu okoliczności. Aktywność zwierząt przebiega głównie o zmierzchu i ogranicza się do większości czasu spędzanego w wodzie. Nutrie żyją parami. Również kolonijnie przy większym skupisku. Specyficzna budowa ich futra porastającego całe ciało, zwilżana biologicznie czynnymi substancjami, zabezpiecza je doskonale przed szkodliwym działaniem wilgoci.

Baribal

Jest to rozdział poświęcony baribalowi, groźnemu ssakowi z rodziny niedźwiedziowatych jego łacińska nazwa brzmi Ursus americanus, inaczej, tłumacząc na polski, NIEDŹWIEDŹ CZARNY; ssak z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae), który mimo ograniczenia liczebności i zasięgu występowania jest nada! najpospolitszym północnoamerykańskim niedźwiedziem. W przeszłości opisano ponad 80 gatunków b. (część z nich stanowiła podgatunki niedźwiedzia grizzly), dziś wiadomo, że jest to jeden gatunek.
Osobniki dorosłe osiągają od 150 do 180 cm dl. i ważą od 90 do 270 kg. Ubarwiony jest zwykle czarno, rzadziej czekoladowo, brunatno, bardzo rzadko biafo. Bez względu na ubarwienie futra, cechami rozpoznawczymi są brązowy pysk i. najczęściej, biała plama na piersiach. Zamieszkuje lasy. doskonale wspina się po drzewach. Odżywia się zarówno pokarmem zwierzęcym (ssaki i ryby), jak i roślinnym, np. szyszkami, jagodami i korzonkami; w poszukiwaniu jedzenia często nachodzi obozowiska ludzi, czasem zdarzają się ataki. Samica, po ciąży trwającej 100-215 dni. rodzi co drugi rok od 1 do 4 młodych, które często różnią się ubarwieniem. B. daje się oswoić, uczy się rozmaitych sztuczek; dorosły osobnik może być jednak niebezpieczny.

Chrząszcze

Inaczej tęgopokrywe; najliczniejszy rząd owadów, obejmujący ok. 400 tys. gatunków. Należą tu m.in. jedne z najmniejszych i największych owadów – najmniejsze osiągają 0.2 mm dl., a największe, np. rohatyniec, ponad 20 cm df. Można je spotkać prawie we wszystkich środowiskach z wyjątkiem Antarktydy i szczytów najwyższych gór. Fauna ch. jest najbardziej zróżnicowana w tropikach; w strefach klimatu umiarkowanego gatunków jest mniej, ale reprezentuje je większa liczba osobników. Najbardziej charakterystyczną cechą pozwalającą rozpoznać ch. są skrzydła I pary przekształcone w grube pokrywy. Leżą one nad drugim i trzecim segmentem tułowia oraz odwłokiem; stykają się ze sobą wzdłuż linii biegnącej środkiem grzbietu. Mogą być sztywne lub skórzaste. Błoniaste skrzydła II pary używane są do lotu. Uważa się, że ochrona, jaką dają pokrywy, pozwoliła pierwotnym ch. żerować pod korą. gdzie nieosłonięte, błoniaste skrzydła mogłyby ulec uszkodzeniu. Odnóża tych owadów mogą być przystosowane do biegania, grzebania, pływania lub skakania. Czułki składają się przeważnie z 1 i członów i mają różny kształt. W zależności od spożywanego pokarmu, żuwaczki ch. mogą być bardzo duże lub zupełnie zredukowane. G większości gatunków występuje para dużych oczu złożonych.

Pożywienie

Foki mniszki są całkowicie mięsożerne. Jadają głównie ryby, co może stanowić przez długi czas ich jedyny pokarm. Oprócz ryb lubią także głowonogi (na przykład kalmary czy ośmiornice) oraz skorupiaki. Najbardziej jednak lubią ryby – szczególnie ryby koralowe, węgorze. Zaraz po nich w foczym jadłospisie znajdują się ośmiornice i niektóre gatunki langust, za którymi również przepadają. Bardzo ciężko jest jednak ustalić rzeczywisty, konkretny jadłospis tych fok, bo wydalają one odchody wprost do morza. Jedyną możliwością badania, jaką dysponują naukowcy, jest, oprócz przeprowadzania sekcji zwłok, badanie zawartości wymiocin, jakie foki mniszki pozostawiają czasem na plaży. Jednak, jak to z wymiocinami bywa, często pozbywają się w ten sposób ciężkostrawnego, niezbyt dla nich odpowiedniego pokarmu – więc dokładne ustalenie ich jadłospisu jest naprawdę trudne. W dodatku rzadko widać foki mniszki przy jedzeniu, najczęściej naukowcy natrafiają na to zupełnym przypadkiem. Jest jednak pewnikiem ile te morskie ssaki zjadają pokarmu dziennie. Mianowicie pałaszują one około 1/10 ich zasadniczej wagi. Część rybaków nie lubi fok bo sądzi, że zjadają one tyle ryb, ile same ważą, co jest oczywistą nieprawdą. Nie wiadomo jednak jakie gatunki ryb preferują foki mniszki – nie wiadomo nawet, czy w ogóle mają w tej kwestii jakieś preferencje, czy zjadają ryby „jak leci”.

Inne foki

Do rodziny fok należy aż 18 różnych stworzeń, które często są do siebie bardzo niepodobne. Jeszcze niedawno było 19 gatunków z tej rodziny, jednak uważa się, że jeden z nich, mniszka karaibska, wyginął. Gatunki te to: foka pospolita (dość lekka, średniej wielkości, niezbyt liczna), foka pręgowana (zwana też kajgulikiem, bardzo lekka, przeciętnej długości, dość nieliczna), foka bajkalska, foka kaspijska, nerpa (foka obrączkowana), foka bogata, foka wąsata (brodata), kapturnik, foka szara, foka Weddela, foka Rossa, krabojad, lampart morski, mniszka hawajska, mniszka śródziemnomorska, słoń morski północny oraz słoń morski południowy. Większość fok jest rybożerna, choć są od tego wyjątki – na przykład krabojad żywi się przede wszystkim skorupiakami oraz planktonem, a lampart morski zjada przede wszystkim pingwiny, ptaki morskie a nawet inne foki. Największym przedstawicielem foczej rodziny jest słoń morski – może mierzyć nawet 6,5 metra i ważyć nawet 4 tony. Jest to jednak wyjątek, żadna inna foka nie zbliża się do niego ani rozmiarami, ani wagą – drugi w rankingu wielkości jest lampart morski, ten może mierzyć jednak jedynie 3,2 metra. Większość fok jest jeszcze dość liczna, choć człowiek aktywnie na nie poluje – dla mięsa, skór a czasami – dla sportu.

Ochrona

Gatunek Tygrysa syberyjskiego zagrożony jest głównie przez niszczące działanie człowieka. Niszczenie jego naturalnego środowiska poprzez wycinanie lasów czy też urbanizację zmusza tygrysa do emigracji na terytoria do których nie są przystosowanych. Inną przyczyną zanikania tego gatunku jest polowanie na te piękne zwierzęta dla pozyskiwania ich futer. Obecnie liczba tych majestatycznych zwierząt oszacowana jest na 200-400 osobników na wolności. Z roku na rok liczba ta się zmniejsza mimo podjętych kroków w sprawie ochrony Tygrysów Syberyjskich. Jeżeli w dalszym ciągu liczba tygrysów będzie się zmniejszała za kilkanaście lat na świecie zabraknie Tygrysów Syberyjskich. Obecnie w niewoli żyje więcej tygrysów niż na wolności. Są to różnego rodzaju rezerwaty przyrody i parki Niestety innymi miejscami gdzie więzione są tygrysy syberyjskie są różne cyrki gdzie zwierzęta są bite i niestety głodzone przez co chorują i szybciej umierają a to powoduje kolejne polowania na tygrysy i koło się zamyka.

Bekasy

Grupa ok. 20 gatunków ptaków siewkowych z rodziny bekasowatych zamieszkujących podmokle łąki oraz mokradła strefy umiarkowanej i gorącej catego śwista. B. to krótkonogie, długodziobe, krępe ptaki o upierzeniu upstrzonym brązowymi, czarnymi i białawymi prążkami oraz paskami. Mają stosunkowo szersze i słabiej zaostrzone skrzydła niż inne ptaki siewkowe, oczy osadzone stosunkowo daleko z tylu głowy oraz elastyczny dziób używany do sondowania w mule w poszukiwaniu bezkręgowców.
W okresie lęgowym b. nie są towarzyskie, ale podc2as wędrówek występują w stadach, często w towarzystwie innych ptaków siewkowych żerujących na błotnistych i mulistych obrzeżach rozlewisk. CJ większości gatunków tokujący samiec krąży wysoko w powietrzu, po czym nurkuje w kierunku siedzącej na ziemi samicy, z charakterystycznym dudniącym odgłosem wydawanym przez wibrujące, zewnętrzne pióra ogona. Toki z reguły odbywają się o zmierzchu, przy świetle księżyca lub w pochmurne dni.
B. kszyk Jest to interesujący ptak łowny; przestraszony gwałtownie zrywa się do lotu. wydając rozpraszające uwagę skrzeknięcie, po czym oddala się szybkim zygzakowatym lotem i raptownie zapada w ukrycie. Ptak ten jest szeroko rozpowszechniony w strefie umiarkowanej; zamieszkuje Eurazję oraz Amerykę Pn. W Polsce jest gatunkiem chronionym.

Ary

Jest to potoczna nazwa określająca ok. 18 gatunków tropikalnych amerykańskich ptaków z podrodziny papug najbardziej kolorowych spośród wielkich papug. Wyróżniają się bardzo długim ogonem, wyjątkowym w obrębie rodziny papug. Ich wielki, hakowato zakrzywiony dziób jest porównywalny jedynie z dziobem kakadu, a nagie policzki mogą rumienić się przy podnieceniu. Przedstawiciele obu płci wyglądają podobnie. A. jedzą dużo owoców oraz orzechy, krusząc ich skorupę za pomocą bardzo silnego dzioba, a następnie wydobywają zawartość językiem. Łatwo się oswajają i dobrze współżyją w hodowli z innymi papugami, mogą jednak atakować inne zwierzęta lub obce osoby. Pojedyncze osobniki osiągnęły w niewoli wiek 65 lat. Niektóre uczą się naśladować miękkim głosem ludzką mowę, lecz większość skrzeczy, tak jak na wolności. Najlepiej znana z hodowli a. żółto-skrzydła zamieszkuje Amerykę od Meksyku do Brazylii. Osiąga ok. 90 cm dl. Ubarwiona jest jaskrawoczerwono z niebiesko-żółtymi skrzydłami, niebiesko-czerwonym ogonem I białymi policzkami. Podobnej wielkości, lecz masywniej zbudowana a. hiacyntowa – ciemnoniebieska z żółtym pierścieniem wokół oka i nasady dzioba – żyje w Brazylii na pd. od Amazonki.

Ośmiornica

Jest to zwierzę które z pewnością nikomu nie trzeba przedstawiać . Ośmiornica jest bardzo charakterystyczna głównie ze swoich ośmiu macek, które wyposażone są w przyssawki, oraz dzięki dużej głowie. Mięczaki te są bardzo inteligentne, oraz niezwykłe z tego powodu, że chociaż mogą osiągać długość do pięciu metrów a potrafią zmieścić się w małym naczyniu, widok ten jest bardzo interesujący i zadziwiający. Ośmiornice znane są także z jednej bardzo charakterystycznej cechy, mianowicie niektóre z tych niezwykłych zwierząt potrafią wytwarzać maź , która podobna jest do atramentu, w chwili zagrożenia wytryskują ją na zewnątrz, pełni ona rolę zasłony dymnej, po czym ośmiornica szybko ucieka. Ośmiornice często można spotkać w parkach wodnych, są one bardzo interesujące i bardzo wielu naukowców zajmuje się ich życiem. Mięczaki te są również często przeznaczone jako jedne z ryb morskich jadanych przez ludzi, szczególnie popularne one są w Japonii, gdzie uważa się je jako przysmak. Ośmiornice żyją samotnie. Są niezwykłe również pod względem zmieniania koloru skóry, podobnie jak to robią kameleony co jest naprawdę niezwykłe.

Środowisko naturalne

W obecnych czasach mniszki hawajskie zamieszkują jedynie wyspy, na których nie ma ludzi. Zostały przez to zepchnięte na północno-zachodnią część archipelagu, choć kiedyś mieszkały na nim całym. Co prawda czasem zapuszczają się w okolice, gdzie bytują ludzie, lecz jedynie w poszukiwaniu pożywienia – nie przebywają tam z młodymi ani nie odpoczywają. Istnieje kilka grup mniszek hawajskich mieszkających na innych wyspach niż te z Archipelagu Hawajskiego. Można je dość często spotkać w okolicach atoli Kure oraz Nihoa, które leżą od Hawai oddalone o nieco ponad 1840 kilometrów. Nie gardzą także historycznymi miejscami – widuje się je na Midway oraz w pobliżu atolu Pearl. Inne gatunki mniszek niemal już wyginęły – mniszka karabiska, żyjąca niegdyś na Archipelagu Karaibskim niemal już tam nie występuje, ze względu na zbyt duże zagęszczenie ludzi, zaś mniszka śródziemnomorska jest coraz rzadsza na terenie wszystkich wysepek Morza Śródziemnego i Morza Czarnego. Mniszki hawajskie żyją na obszarach o dość wysokiej średniej temperaturze, która zazwyczaj wynosi tam od 21 do 26 stopni Celsjusza. Dlatego leżą często na grzbiecie, bo ich jasna skóra na brzuchu gromadzi mniej ciepła niż czarna. W wyjątkowo ciepłe dni unikają też zbędnego ruchu, bowiem ich duża warstwa tłuszczowa jest nielada kłopotem w takich warunkach klimatycznych.

Papużki

Papużki należą do najmilszych domowych stworzeń. Ich wrzaski i śpiewy wprowadzają w domu radosną atmosferę, łatwo się po nich sprząta i szybko przywiązują się do domowników. Słynna jest ich zdolność naśladowania ludzkiej mowy. Najpopularniejszym gatunkiem domowych papug są papużki faliste. Papużek oczywiście nie trzymamy przez całe ich życie w klatkach. Muszą mieć możliwość swobodnego latania po pokoju – jeśli się da, to niech to będzie największe pomieszczenie w mieszkaniu. Wcześniej oczywiście należy je tego latania nauczyć. Taka nauka należy do bardzo ciekawych chwil, które na długo zostają w pamięci. Czasem jednak może minąć kilka dni, zanim wystraszona papuga po przeniesieniu do nowego domu zdecyduje się wyjść z klatki, by rozprostować skrzydła. Papugi chętnie korzystają z różnego rodzaju zabawek. Mogą to być np. huśtawki, dzwoneczki, drewniane klocki, drabinki, a nawet cały papuzi plac zabaw. Potrzebują też ludzkiego towarzystwa i poświęcania im uwagi. Mocno przywiązują się do swoich właścicieli i cierpią, jeśli przez długi czas nie ma ich w pobliżu. Powinny też być trzymane w co najmniej dwie sztuki, gdyż są to zwierzęta stadne.

Dusiciele

Rodzina niejadowitych węży obejmująca ponad 80 gatunków (m.in. anakondy, boa i pytony)
o zróżnicowanej wielkości, występujących w różnych siedliskach, przede wszystkim na obszarach tropikalnych
i subtropikalnych. Większość przedstawicieli ma dwa płuca, szczątkową obręcz miedniczą i kikutowate wyrostki po bokach ciała, a niektóre gatunki w zagłębieniach warg – narządy zmysłu reagujące na ciepło. Skóra tych węży często się mieni, zwłaszcza po linieniu.
D. żywią się ssakami, ptakami i gadami. Atakują ofiarę zębami, a następnie oplatają ciałem i duszą. Należą tu zarówno największe węże świata (pyton siatkowy i anakonda zielona), jak i formy małe (np. węże ryjące w ziemi). Boa dusiciel, występujący w różnych środowiskach, od wybrzeży pn. cz. Meksyku i Antyli do Argentyny, często mylony jest 2 innymi gatunkami. Rzadko osiąga 3,3 m dl. (rekordowy okaz miał 5,55 m dl.). Wiele d. prowadzi nadrzewny tryb życia, a długie zęby pomagają im w chwytaniu ptaków. Szmaragdowy wąż drzewny z tropików Ameryki Pd., osiągający 1,8 m dł., ubarwiony jest zielono z żółtym brzuchem oraz białymi paskami na grzbiecie. Boa tęczowy, występujący od Kostaryki do Argentyny, ma niewyraźny deseń i mieni się różnymi kolorami.

Ciekawostki

Świat ssaków jest bardzo ciekawym światem, w którym tak naprawdę dzieje się bardzo dużo. Wiesz już, że młode kangury mogą mieć od jednego centymetra do trzech centymetrów. Jest o bardzo mało, dlatego są to torbacze. Inną ciekawą informacją jest to, że ssaki na naszej planecie znajdują się już od dwustu milionów lat. Ta liczba robi największe wrażenie. Niektóre ssaki, podobnie jak niekute gady posiadają jad który może im służyć do obrony lub polowania. Są one jednak stosunkowo bardzo mało jadowite i człowiekowi nie mogą one zrobić krzywdy. Inną ciekawą liczbą w świecie ssaków jest długość skoków, jakie może oddać kangur. Jest to – uwaga – aż dziewięć metrów. Imponująca długość, którą sobie trudno wyobrazić, a dokładnie wyobrazić sobie kangura, który przeskakuje szerokość nie jednego basenu. Jeśli chodzi o szympansy, to jeśli się im przypatrzymy to ich mimika jest bardzo podobna do naszej mimiki. Często budzi to sporo śmiechu i radości. Temperatura ciała leniwca, czyli jednego z ssaków może mieć z kolei wartość od ponad dwudziestu czterech stopni do trzydziestu siedmiu stopni.

Pajączki

Bardzo rzadko możemy zobaczyć innego przedstawiciela pająków – tygrzyka paskowego. Swoją nazwę otrzymał on od swojego podobieństwa do tygrysa. Ten rodzaj pająków podlega całkowitej ochronie. Samica tego pająka jest bardzo okazała. Może dorastać do dziewiętnastu milimetrów długości. Najciekawsze w swej kolorystyce są samice pająka kwietnika. Bywają białe, żółte, żółtozielone. Dostosowują się do barw kwiatów na jakim czekają na swa ofiarę. Samce są niepozorne pod względem kolorów i rozmiarów. Mamy jeszcze pająka o nazwie cofnik który łapie owady długimi jak u krabów odnóżami. Również maskuje się kolorem i stapia z otoczeniem. Najłatwiej zaobserwować krzyżaka ogrodowego. Jest on ciemny ale jak jakiś diadem lśni na swojej sieci. Szczególnie go widać jak spojrzymy na jego sieć pod słońce. Bardzo często można spotkać darownika przedziwnego. Ma on bardzo ciekawe zaloty. Najpierw samice napełnia nogogłaszczki nasieniem a potem zabija muchę i oplata ja pajęczyną. Szuka samicy a gdy ta jest gotowa na jego zaloty dostaję w prezencie muchę.

Czaple

Podrodzina z rodziny czaplowatych, obejmująca ok. 60 gatunków długonogich ptaków, występujących na całym świecie, najliczniej jednak w tropikach. Żerują, brodząc spokojnie albo czatując w płytkiej wodzie lub na bagnach, i polują na płazy, gady, ryby oraz inne zwierzęta wodne. Zbudowane z patyków gniazdo w kształcie platformy umieszczają na krzewach, drzewach lub w trzcinach w pobliżu wody. Gniazdują zwykle w koloniach zw. czaplińcami.
Zarówno stojące, jak i lecące cz. trzymają szyję zgiętą w kształcie litery S, a nogi w locie wyciągnięte do tyłu. Mają długie, szerokie skrzydła oraz długi, prosty, zaostrzony dziób. Do pielęgnacji upierzenia wykorzystują puder powstający z kruszących się końców piór puchowych. Cz. dzielone są na 3 grupy: cz. właściwe, ślepowrony i tygryski.
Cz. właściwe są aktywne w dzień. W okresie lęgowym niektóre gatunki mają na grzbiecie ozdobne pióra, które demonstrują podczas zalotów. Najbardziej znanymi przedstawicielami tej grupy są długonogie i długoszyje gatunki z rodzaju Ardea o dość jednolitym ubarwieniu i czubach. Należą do nich m.in. cz. Modra, osiągająca 130 cm dl. i ponad 180 cm rozpiętości skrzydeł, zamieszkująca Amerykę Pn., i podobna, lecz nieco mniejsza cz. Siwa, szeroko rozprzestrzeniona w Starym Świecie.

Kozica

Bliżej jest spokrewniona z antylopa niż z Jeleniem. Nie nosi na głowie poroża, lecz rogi. Są one na końcach haczykowato zakrzywione, u samców bardziej niż u samic. Kozice chętnie przebywają w lasach i wśród kosodrzewiny. Jedynie latem wspinaj się wysoko aż po granice lodowców i wtedy można je spostrzec na stromych srokach, na wiszących skalnych pólkach i na wąskich przełęczach górskich. Potrafią wykonywać skoki do 15 metrów w dół i 4 metrów wzwyż. Zmieniają w niezwykle przebiegły sposób ścieżki, którymi wędrują, aby umknąć niebezpieczeństwa lawiny. Są zwierzętami towarzyskimi i chętnie jednoczą się w stada, w których przewodnictwo obejmuje stara, doświadczona samica. Samce żyją najczęściej samotnie lub tworzą grupy kawalerskie. Kozice rozpowszechnione są przede wszystkim w Alpach. Żyją też w Hiszpanii, na Półwyspie Bałkańskim i na Kaukazie. W Polsce nieliczne osobniki można spotkać w Tatrach. Dożywają 25 lat. Pęki włosów kozicy wyskubane z jej grzywy uważane są wśród myśliwych za cenne trofeum.

Tryb życia

Tygrys Syberyjski zamieszkuje tereny o bardzo wielkich rozmiarach. Jego terytorium potrafi rozpościerać się czasem nawet 10000 km2!!! . Jeżeli na jego terytorium pierwotnym jest dostateczna ilość jedzenia alby najadł się on jego samice lub po okresie godowym również młode czyli inaczej cała rodzina to zostaje on w jego granicach przez cały rok. Lecz jeśli braknie zwierzyny łownej zdarza się a w zasadzie Syber jest zmuszony do uśmiercania większych zwierząt domowych takich ja np. kozy czy nawet krowy, ale nie pogardzi również psami czy kotami!!! Samica zachowuje się podobnie do samca, podobnie jak samiec znakuje terytorium moczem ogłaszając, że to jej teren bądź też zrywa korę pazurami z pni drzew. Kiedy Tygrys porusza się po swoim rewirze regularnie kontroluje swoje znaki oraz znaki innych osobników aby nie doszło przypadkiem do przejęcia terytorium przez innego samca. Znaki zapachowe Tygrysa Syberyjskiego także pomagają przy odnajdywaniu się dwóch różnych płci podczas okresu godowego.

Króliki

Kolejnymi zwierzętami domowymi są piękne i przytulne króliki, które są bardzo popularne w domach ludzi. Są to bardzo małe zwierzątka, które są bardzo słodkie oraz miłe ze spojrzenia. Żyją one głównie w lasach i znajdziemy je praktycznie w każdym zalesionym miejscu na ziemi.

To właśnie te zwierzątka chętnie są trzymane w domach ludzkich, ze względu na ich wielkość oraz wygląd. Niestety są one trzymane w klatkach, ale są bardzo starannie zajmowane przez swoich opiekunów, którzy je karmią, a także utrzymują ich czystość.

Oczywiście są wypuszczane z klatek, ale to tylko chwilowe. Są także celem polowania myśliwych, którzy za pomocą psów znajdują nory takich zwierząt i je następnie łapią.

Pomimo, że króliki są bardzo miłymi zwierzątkami, to także są celem wielu drapieżnych zwierząt, które żywią się tymi zwierzątkami, co jest bardzo okrutne, no ale takie jest życie i świat. Żywią się one roślinami i zielenią, więc są bardzo przyjaznymi zwierzętami, którymi zachwyca się bardzo dużo ludzi na ziemi.

Kto powinien kupić sobie szczurka?

Odpowiedź: „każdy kto szuka niebanalnego zwierzaka domowego”. Szczurki są dobrymi kompanami dla większości osób. Jeżeli osoba potrafi się przełamać by tylko pogłaskać szczurka to jestem przekonana, że po tygodniu wspólnego przebywania z nim całkowicie zakocha się w tym rozkosznym zwierzaczku. Na uwagę zasługuje przede wszystkim inteligencja szczurów. Badania wskazują, że szczurki bardzo dobrze potrafią się ze sobą komunikować. Jeżeli pierwszemu szczurkowi damy do jedzenia 3 przysmaki a następnie pozwolimy skomunikować mu się z jego towarzyszem. Gdy damy teraz te same przysmaki drugiemu szczurowi, to zauważamy, że od razu zacznie on jeść to co najbardziej smakowało jego poprzednikowi. Poza tym szczury mają bardzo dobrą pamięć. Przeprowadzony eksperyment wskazuje, że gdy na końcu labiryntu położymy ciastko(dla motywacji) to szczurek po pierwszym przejściu tego labiryntu za drugim razem przejdzie labirynt dużo szybciej niż na 1.razem a za 3.razem jeszcze szybciej. Wniosek z tego taki, że szczury szybko się uczą. Dzięki tej inteligencji rzadko spotykanej w świecie zwierząt, tak trudno jest wytępić stada dzikich szczurów które są zmorą nie jednego miasta.

Zwierzęta

Zwierzęta są to stworzenia żyjące na naszej planecie, które posiadają swój własny rozum oraz prowadzą własne życie. Niektóre zwierzęta są pod ochroną, co oznacza, że ich życie jest chronione poprzez prawo ludzkie.

Także istnieją takie zwierzęta, które są celem myślistwa i są zdatne do jedzenia przez człowieka, co jest bardzo pospolitą rzeczą.

Występują także zwierzęta domowe, które zamieszkują w pomieszczeniach razem z ludźmi, którzy opiekują się tymi zwierzątkami. Ludzie karmią swoje zwierzęta i zapewniają im dobrobyt, aby dobrze i wygodnie im się żyło. Oczywiście istnieją także zwierzęta, które żyją swoim życiem i losem.

Żyją one na całkowitej wolności i to właśnie one są najbardziej znanymi zwierzętami na świecie. Istnieją różne nauki, które interesują sie wiadomościami na temat zwierząt oraz ludzie, których pracą jest ochrona podanych zwierząt lub po prostu robią to dobrowolnie, czy także z miłości i zafascynowania do tych istot, które także posiadają własne życie, na które zasługują.

Koty

Koty są to zwierzęta, które zostały głównie zwierzętami domowymi. Kot domowy jest to gatunek ssaka z rodziny kotowatych, który jest najpopularniejszym zwierzęciem domowym. Oswajanie zwierząt było już znane w czasach prehistorycznych, gdzie ludzie zaczęli karmić zwierzęta, które następnie zaczynały się przyzwyczajać do ludzi i żyć z nimi w pokoju.

Jest to bardzo ciekawe zjawisko wzajemnej pomocy oraz miłości między istotami, które nie do końca siebie nawzajem rozumieją. Możemy wyróżnić różne rodzaje kotów. Mogą to być koty domowe lub koty drapieżne żyjące na dzikich terenach, nie zamieszkałych przez ludzi.

Dzikie koty to również takie zwierzęta jak lwy, tygrysy, pumy, gepardy i wiele wiele innych zwierząt tego typu.

Są one bardzo niebezpieczne oraz silne, które zaliczamy do zwierząt dzikich. Jednak istnieją takie koty, które są przyjazne człowiekowi i spotykamy je na co dzień w domach, na ulicach czy na podwórkach. Koty są odwiecznymi przyjaciółmi człowieka, które są bardzo zwinne i mądre.

Ciekawostki

Postaram się przedstawić, choć kilka ciekawostek dotyczących tygrysa syberyjskiego. Tygrysy syberyjskie są potężnymi kotami, które potrafią unieść a nawet przenieść bardzo ciężką ofiarę, do której przeniesienia potrzeba byłoby, co najmniej dwunastu rosłych mężczyzn. Nie zawsze dochodzi do walk między dwoma samcami, samce walczą między sobą tylko, jeśli chodzi o przejęcie terytorium, lub o samice. Kiedy dwa samce pokojowo do siebie nastawione spotkają się, pozdrawiają się nawzajem specjalnymi dźwiękami wydalanymi przez nos, lub z pyska. Ocierają się też o boki. Tygrys syberyjski jest mięsożercą, dlatego musi spożywać, co najmniej 9-10kg. mięsa. Mimo iż tygrys syberyjski może ważyć maksymalnie 250-280kg. to jak wszędzie od każdej zasady są wyjątki i takim też wyjątkiem jest tygrys, który ważył jak podają badacze 380kg. Tygrysy syberyjskie są zazwyczaj koloru żółtego lub jasno pomarańczowego, lecz widziano czarnego tygrysa syberyjskiego, lecz niestety nigdy nie udało się go sfotografować.

Specjalne przystosowanie

Sierść tygrysa syberyjskiego podczas zimy jest żółtawa w odróżnieniu od sierści letniej, która przybiera barwę rudopomarańczową. Odcień jaśniejszej sierści przypomina kolor tajgi pokrytej śniegiem. Tygrys syberyjski żyje na terenach gdzie wiecznie jest zimno i gdzie prawie przez cały rok leży warstwa śniegu, dlatego musi on żyć w temperaturach około -450C, dlatego też posiada on dłuższą i gęściejszą sierść od tygrysów, które żyją w ciepłych krajach tak jak np. tygrysy bengalskie w Afryce. Tygrys syberyjski jest też jedynym tygrysem, który w pachwinach i na brzuchu ma aż pięciocentymetrową warstwę tłuszczu!!! Która chroni go przed lodowatymi podmuchami wiatru i ekstremalnie niskimi temperaturami. Czaszka tygrysa syberyjskiego jest w porównaniu z czaszką króla zwierząt, lwa krótsza w części twarzowej, natomiast jest masywniejsza i potężniejsza w części nosowej. Obszar występowania tego potężnego tygrysa to dorzecze rzeki Amur i Ussuri na dalekim wschodzie w Rosji i w północnych Chinach.

Organy

Wszystkie ssaki mają bardzo skomplikowaną budowę wewnętrzną. Znamy doskonale budowę nasz – ludzi. Niemal każde ssaki mają podobnie lub troszkę mniej skomplikowaną budowę swojego ciała. Przykładem może być to, że serce świni ma bardzo zbliżona budowę do serca człowieka. Podobnie niektóre małpy mają podobną budowę ciała do człowieka. Każdy żywy organizm ssaków posiada kilka charakterystycznych układów, które umożliwiają im życie. Przykładem takiego układu może być układ sercowy i krwionośny, który pąkuje krew przez cały organizm. Również wszystkie ssaki muszą jeść, dlatego układ pokarmowy musi być bardzo skomplikowany, aby przetrawić te wszystkie pozywania. Wyróżniamy kilka grup ssaków ze względu na to, co jedzą. Mogą być one roślinożerne, mięsożerne lub wszystkożerne. Ponadto każdy ssak musi oddychać, umożliwia to układ oddechowy, który składa się miedzy innymi z płuc. Tu jednak występuje jedna drobna różnica, ponieważ jak wiesz istnieją ssaki, które zamieszkują także w wodzie. Przykładowo delfin czy wieloryb. Ssaki takie mają skrzela podobnie jak inne ryby. Innym ważnym układem jest układ mięśniowy oraz układ wydalniczy. Ich funkcji w organizmie ssaków nie trzeba dokładnie opisywać, ponieważ ich nazwa ilustruje do doskonale.

Papuga

Papugi to ptaki, które zarówno występują w dziczy jak i w niewoli. Dzikie papugi nie występują na wolności w Polsce. Są to ptaki, których praktycznie nigdy do końca nie da się oswoić. W Polsce najczęściej trzymane są w domach papużki faliste, które są niewielkich rozmiarów i najczęściej występują w barwach: zielonej i niebieskiej. Ich cena również jest stosunkowo niewielka. Do najpiękniejszych papug należy ara. Jej ubarwienie jest wyjątkowo piękne, przeważa kolor czerwony. Ary należą do papug, które można w miarę łatwo nauczyć mowy ludzkiej to znaczy pojedynczych słów lub krótkich sformułowań. Papugi trzyma się w klatkach dopasowanych do wielkości ptaka. Papugi powinno się wypuszczać z klatek co najmniej raz w tygodniu, by mogły rozprostować skrzydła. Wtedy jednak należy pamiętać, by pozamykać okna. Nawet drobne niedopatrzenie może spowodować, że papuga może uciec. Klatkę papugi należy czyścić średnio raz na tydzień lub na dwa tygodnie. Uzależnione jest to od wielkości papugi, im większa tym częściej należy czyścić klatkę.

Ogólnie o hodowli

Hodowla może mieć charakter intensywny – polegający na wykorzystaniu kapitałochłonnego zaplecza technicznego lub ekstensywny, w którym wykorzystuje się rozległe obszary pastwisk naturalnych. Zależy to od wielkości rozkładów pracy i kapitału na jednostkę hodowlaną, oraz od osiąganych efektów np. przyrostu wagi, udoju mleka i pozyskania wełny. W skali świata największe znaczenie ma hodowla bydła i trzody chlewnej. Hodowla bydła rozwijała się na terenach nizinnych o łagodnym, wilgotnym klimacie, obfitujących w żyzne gleby. Natomiast w klimacie suchym, przy skąpych zasobach paszy, rozwijał się chów owiec i kóz, mających mniejsze wymagania pokarmowe. Na terenach pustynnych jedynymi zwierzętami hodowlanymi są wielbłądy – odporne na niedostatek wody. Ze wszystkich zwierząt hodowanych jedynie konie, od wieków towarzyszące człowiekowi, rozprzestrzeniły się wraz z nim po całym świecie. Hodowla zwierząt jest ściśle uzależniona od stref klimatycznych – najsłabiej rozwija się w klimatach skrajnie zimnych i skrajnie gorących, ponadto duży wpływ na jej rozwój mają czynniki społeczno-ekonomiczne. W krajach najuboższych jej rozwój jest zdecydowanie słabszy – w efekcie konkurencji miedzy człowiekiem a zwierzęciem następuje ograniczenie hodowli, a podstawowym źródłem pożywienia tamtejszej ludności pozostają rośliny. Innym ważnym czynnikiem warunkującym rozwój hodowli w niektórych kręgach kulturowych, są względy natury religijnej. Typowym przykładem takiego stanu rzeczy są tzw. „święte krowy”, będące utrapieniem Indii.

Bieliki

Ptaki z liczącego 8 gatunków rodzaju Haliaeetus i rodziny jastrzębiowatych. Ze względu na posturę nazywane są potocznie orłami. choć bliżej spokrewnione są z kaniami niż z orłami właściwymi. B. amerykański, jedyny gatunek „orla”
o zasięgu występowania ograniczonym do Ameryki Pn, od 1782 jest symbolem JSA. Mimo, że bywa określany – podobnie jak inne b. – mianem „orła morskiego”, często występuje w głębi lądu, nad rzekami i większymi jeziorami. Osiąga ok. 1 m dt. Opierzony jest ciemnobrązowo z białą głową i ogonem. Ma żółty dziób, żółte oczy
1 żółte nogi. Młode – upierzone brązowo z domieszką bieli na piórach ogona i spodu skrzydeł – ostateczne upierzenie osobnika dorosłego uzyskują nie wcześniej niż w 7 roku życia. B, amerykański żywi się gł, rybami. Niekiedy atakuje rybołowy, odbierając im schwytane ryby; żeruje też na padlinie. Gniazdo buduje na samotnie rosnących drzewach, często na wyspach rzecznych. Jest zagrożony wymarciem w związku z zanieczyszczeniem rzek pestycydami oraz utratą siedlisk gniazdowych, W OSA objęty jest ochroną na mocy ustawy o godle narodowym z 1940. W Polsce żyje b. europejski, zwyczajami i wyglądem zbliżony do amerykańskiego krewniaka. Do niedawna bardzo rzadki, obecnie staje się coraz częstszy; krajowa populacja szacowana jest na ponad 280 par lęgowych. Sześć innych gatunków b. zamieszkuje Afrykę, Azję i Australię.

Pożywienie

Głuptaki żywią się wieloma gatunkami ryb. W początkach XX wieku angielscy badacze naliczyli aż 50 gatunków ryb, które zjadały te ptaki. Zdecydowana większość z nich miała rozmiary między 25 a 35 centymetrami długości i żyła na niezbyt dużych głębokościach sporych ławicach. Głuptaki żywiły się wówczas, jak i wciąż się żywią, takimi rybami jak: dorsze, rdzawce, śledzie, plamiaki, sardynki, makrele, sardele a nawet łososie (tylko te młode, dorosłe są już zbyt wielkie dla tych ptaków). Co dziwne, głuptaki nie zwracają uwagi na to, jak zbudowana jest ryba – jeżeli ma kolce czy bardzo ostre i twarde płetwy, nic to!, głuptak i tak ją zje, połykając w całości, nigdy jej nie rozrywając i nie dzieląc na mniejsze porcje. Głuptaki doskonale radzą sobie z chwytaniem zdobyczy. Gdy tylko zauważą rybę na niewielkiej głębokości lub tuż pod powierzchnią wody, od razu atakują – lotem nurkującym wbijają się w wodę, osiągając w kluczowym momencie prędkość około 100-110 km/h i momentalnie chwytają ofiarę. Swój „nalot” rozpoczynają nawet z 40 metrów wysokości, nie odczuwają jednak bólu przy zderzeniu z wodą – ich ciało wyposażone jest w liczne komory powietrzne, które w ogromnej mierze amortyzują uderzenie w powierzchnię wody i znacznie podnoszą wyporność ptaka.

Wychowanie

Foka mniszka, która jest w ciąży, je bardzo dużo, by przytyć. Z normalnej, przeciętnej wagi sięgającej 275 kilogramów potrafi przejść aż do 300 kilogramów. Jest jej to bardzo potrzebne, bowiem przez 4, a czasem nawet przez 6, pierwszych tygodni w których wychowuje potomka nie odchodzi od niego ani na kawałek. To uniemożliwia jej wybranie się na większe polowanie – foka głoduje wówczas, przeżywa jednak dzięki zgromadzonemu wcześniej sporemu zapasowi tłuszczowemu. Młoda foka rośnie w bardzo dużym tempie, ponieważ matczyne mleko jest niezwykle tłuste, wielce kaloryczne i pożywne. Gdy przestaje być karmiona waży 4 razy więcej niż przy urodzeniu, choć wciąż jest bardzo mała – ma zaledwie 120-150 cm długości (przeciętnie 130). W tym okresie samica bardzo zażarcie broni swojego potomka. Matka, gdy kończy je karmić, nagle je opuszcza i więcej już do niego nie wraca, pozostawiając je samemu sobie. Młode, które nie potrafi jeszcze samodzielnie polować, traci wówczas prawię połowę ze swej wagi. Często szuka schronienia u innych samic, które czasami mu go udzielają, stając się jego zastępczymi matkami. Takie młode ma duże szczęście – karmione przez dwie matki może osiągnąć masę aż stu kilogramów.

Pająki

Pająki nie wzbudzają naszego entuzjazmu. Ich widok u niektórych budzi lęk albo odrazę. Cztery pary ciemnych, zagiętych jak szpony odnóży krocznych, gwałtowne ruchy to właśnie pająki. Niektóre pająki potrafią ukąsić człowieka i wszystkie bez wyjątku sa jadowite. Mamy w genach zapisaną naszą reakcję na zagrożenie i to tłumaczy nasza reakcję na widok pająka. Tak reagują wszyscy nie tylko ludzie ale również zwierzęta. Nasze Polskie pająki nie są groźne. Możemy się obawiać takiego małego pajączka żyjącego u nas o nazwie topik. Ma on dość bolesny jad. Innym bardzo rzadko spotykanym u nas pająkiem jest kolczak zbrojny. Kolczak należy do bardzo „eleganckich” pająków. Głowotułów kolczaka jest czerwonobrązowy, odwłok ma kolor od żółtawego do zielonego a na nogach ma czarne „buty”. Najbardziej jadowitym pająkiem w Polsce jest pająk z rodziny krzyżakowatych. Samica jednego z pająków wydziela taki zapach że przywabia nim ćmy które później stają się ich ofiarami. Na łąkach można często spotkać krzyżaka zielonego. Tak jak sama nazwa wskazuje ma on kolor zielony z żółtym odcieniem.

Dzięcioł

Dzięcioły są 2 z natury samotnikami. Większa część roku nie interesuje ich towarzystwo. Każdy dzięcioł ma własny, niedostępny dla innych rewir, To prawie cud, że przez krótki czas odchowu młodych, para dzięciołów solidarnie razem pracuje. Samiec i samica wspólnie wykuwają dziuplę w miękkim drzewie. Od okrągłego otworu wejściowego prowadzi lekko pod górę tunel zakończony szeroką komora. Tu samica na wiórkach drewna składa jaja, Po 14 wykluwają się pisklęta. Początkowo siedzą na dnie dziupli, a następnie zawieszała się dziobami na jej krawędzi i domagają się pożywienia od rodziców. Między sobą aa nadzwyczaj kłótliwe i już wtedy widać, że nie są stworzone do życia społecznego. Dzięcioły jedzą wprawdzie pokarm roślinny, ale główne ich pożywienie stanowią owady i ich larwy. Kując i dłutując swym mocnym dziobem, dzięcioł odrywa kawałki kory odkrywając w ten sposób kryjówki owadów, które wyciąga językiem i połyka. Wąski i długi język dzięcioła jest wyposażony w komórki zmysłowo-dotykowe i powleczony. Jest lepką powloką, co umożliwia wyciąganie z kryjówki niezliczonych ilości owadów aa jednym razem. Dzięcioły świetnie pomazała się po drzewach. W odróżnieniu jednak od papug nie posługują się przy tym dziobem. Nigdy też nie schodzą z drzewa głowa w dół – mają na To za słabe nogi. Dzięcioł zielony na ziemi porusza się zgrabniej niż inne gatunki dzięciołów i nawet w centrum dużych miast szuka na trawnikach mrówek.

Charakterystyka ogólna

Foka grenlandzka to ssak z rodziny fok z rzędu płetwonogich. Osiąga, jak na morskie ssaki, przeciętne rozmiary – jej długość wynosi średnio 1,6 metra, waży zaś około 150 kilogramów. Foki grenlandzkie występują na półkuli północnej, polach lodowych i wybrzeżach Arktyki, a także w Morzu Grenlandzkim, Morzu Białym oraz w północno-zachodnim Atlantyku. Lwią część ich jadłospisu stanowią wszelkiej maści ryby, choć foki te nie wzgardzą także kalmarami oraz różnymi niewielkimi skorupiakami. Żyją, w czasie okresu reprodukcyjnego oraz okresu linienia, w ogromnych, wielotysięcznych grupach. Dojrzałość płciową osiągają najwcześniej w 3 a najpóźniej w 7 roku życia, samce zaś między 4 a 5 rokiem. Okres reprodukcji fok grenlandzkich przypada na koniec lutego, ewentualnie – koniec marca. Foki, najczęściej, są monogamiczne, choć zdarza się, że w czasie jednego sezonu zmieniają partnera. Ciąża u tych zwierząt trwa 11-12 miesięcy. W jednym miocie jest zawsze tylko jedno młode, które waży od 8 do 12 kilogramów i mierzy około 90-98 centymetrów. Foki grenlandzkie żyją dość długo, bo około 30 lat. Póki co jest tych zwierząt na Ziemi dużo, bo około 2,5 milionów. Można na nie polować, co w niektórych miejscach, np. w Kanadzie, co roku przeradza się w krwawą i okrutną masakrę.

Wstęp

Tygrys Syberyjski jest największym i najsilniejszym żyjącym kotem, który stąpa obecnie po Ziemi. Rzadki tygrys nie żyje jak wskazuje jego nazwa na Syberii, ale w regionie Amur – Ussuri i to tylko w tych miejscach gdzie przez większą część roku leży gruba warstwa białego puchu, ponieważ tygrys syberyjski musi żyć w niskich temperaturach. Rewir samca Tygrysa jest olbrzymi a ten nie szczędzi sił, aby go bronić, ponieważ od tego jak wielka jest jego ” działka ” zależy to czy samice będą chciały z nim kopulować. Samiec dzieli rewir zazwyczaj z dwiema mniejszymi od siebie samicami, lecz nawet to nie zapobiegło zagrożeniu tego wspaniałego gatunku. Tygrys Syberyjski dzięki swojemu potężnemu wyglądowi sieje strach i grozę wśród swoich potencjalnych ofiar, lecz nie tylko jego rozmiar i przeraźliwy ryk, który wydaje straszą mniejsze zwierzęta, ale także wielkim kłom, które rozrywają mięso ofiary na strzępy. Kły Tygrysa Syberyjskiego są tak wielkie że bez problemu potrafią zmiażdżyć kości ofiary

Gady, płazy, pająki

Gady i płazy również mogą być świetnymi zwierzątkami domowymi. Oprócz niemrawych żółwi, hodować możemy różnego rodzaju jaszczurki, kameleony, legwany, agamy a nawet węże. Te ostatnie żywią się m. in. gryzoniami, dlatego jeśli nie jesteśmy w stanie sprezentować naszemu ulubieńcowi od czasu do czasu jakiejś myszki lub chomika jako zakąskę, to powinniśmy jeszcze raz przemyśleć zakup węża. Z tego samego powodu powinniśmy się zastanowić, jeśli chcemy to zrobić, a posiadamy już inne zwierzątka, na których nam zależy. Nawet te niejadowite gatunki mogą też być groźne dla człowieka. Ich ugryzienie należy do bardzo bolesnych. Do trzymania w domu dla początkujących amatorów terrarystyki nadaje się np. wąż zbożowy. Ci, którzy preferują jaszczurki, mogą się na początek zdecydować na gekona lamparciego lub agamę brodatą. Ta druga jest gatunkiem dziennym, w terrarium trzeba będzie zatem zamontować świetlówkę emitującą promienie UV. Terraria warto również zaopatrzyć w typowe dla naturalnego środowiska żyjących w nim stworzeń rośliny, gałęzie, kamienie lub piasek. Każdy gatunek ma swoje osobne wymagania i sprostanie im wcale nie jest łatwe. M. in. z tych względów ta dziedzina hodowli zwierząt domowych nie jest polecana dla młodszych.

Bezszczękowce

Inaczej bezżuchwowce; gromada prymitywnych, pozbawionych szczęk kręgowców wodnych, do której należą minogokształtne i śluzicokształtne (zw. wspólnie kręgoustymi) oraz wymarłe rzędy Osteostraci, Anaipida, Helerostraci i Coeiolepida. Współczesne b. pozbawione są prawdziwych szczęk, parzystych odnóży i łusek na ciele. Mają chrzestny szkielet, oddychają za pomocą parzystych workowatych skrzeli, a ich układ mięśniowy, nerwowy z narządami zmysłów, krążenia i wydalniczy – przypominają analogiczne układy niższych ryb. Minogi to zwierzęta o wydłużonym, walcowatym ciele, rozwiniętych oczach i nieparzystym otworze nosowym zlokalizowanym na wierzchu głowy. Mają płetwy grzbietową i ogonową (płetwa ogonowa rozciąga się z obu stron ogona). Otwór gębowy otoczony jest przylgą w kształcie dysku, na której znajdują się liczne ząbki; przylga umożliwia minogom przytwierdzanie się do większych ryb kostnoszkieietowych i pasożytowanie na nich; ślina zawiera antykoagulant, który pomaga w trawieniu. Z jaj wylęgają się robakowate larwy zw. ślepicami. które zagrzebują się w mulistym dnie potoków i żerują na fitoplanktonie. Po trzech latach ślepice przechodzą metamorfozę i po osiągnięciu dojrzałości powracają do słonych wód, by powtórzyć cykl życiowy.

Jaszczurka

W naszym kraju można spotkać cztery gatunki jaszczurek a mianowicie: jaszczurkę zieloną, jaszczurkę zwinkę, jaszczurkę żyworodną oraz jaszczurkę padalca. Właśnie padalec to tez jaszczurka a nie żmija jak się popularnie sądzi. Jaszczurki należą do gadów. Najczęściej można spotkać jaszczurkę zwinkę. Lubi tereny suche i ciepłe. Klimaty bardziej wilgotne i chłodniejsze odpowiadają jaszczurce żyworodnej. Jaszczurka żyworodna zamieszkuje przede wszystkim torfowiska, wyższe tereny górskie. Jaszczurka bez nóg to padalec. Dzięki swemu wyglądowi podobnemu do węża czy żmii ginie często z rąk ludzi. Na szczęście to gatunek jaszczurki dość pospolity. Jego aktywność przypada na okres po zmierzchu i w nocy. Ten tryb życia nie pozwala na wyginięcie tego gatunku a jednocześnie wyróżnia go spośród wszystkich jaszczurek które żyją w czasie dnia. Jaszczurki zwinki zamieszkują dobrze nasłonecznione trawiaste okolice na terenie całego kraju. W razie niebezpieczeństwa potrafi zrzucić swój ogon i uciec przed napastnikiem.

Dydelfy

Inaczej dydelfowate, oposy, szczury; rodzina z rzędu torbaczy, obejmująca ok. 66 gatunków ssaków, występujących w obu Amerykach.
D. północny, zw. też d. wirginijskim, jest jedynym gatunkiem rodziny występującym pospolicie w Ameryce Pn. na pn. od Meksyku. Kształtem ciała przypomina szczura. Ma zaostrzoną, białą mordę, czarne oczy, czarne, zaokrąglone uszy, 50 zębów, dłonie
0 5 palcach z ostrymi pazurami i stopy o 4 palcach z pazurami oraz 1 palcem (najbardziej wewnętrznym i pozbawionym pazura) zginającym się przeciwstawnie do pozostałych. Osiąga do 1 m dł. {łącznie z ogonem) i waży od 2 do 5,5 kg. Chwytny ogon, nagi i pokryty łuskami, stanowi połowę długości ciała. Szorstkie futro może mieć zmienną barwę – od białawo-szarej (w rejonach północnych) do czarnej (w rejonach okolic gorących). Jest wszystkożerny. Łatwo przystosowuje się do różnych środowisk. Ze względu na to, że prowadzi gł. nadrzewny tryb życia, nie występuje na obszarach suchych i bezdrzewnych. Gnieździ się chętnie w dziuplach i wykrotach; zaatakowany na ziemi często udaje martwego. Po ciąży trwającej 12-16 dni samica rodzi przeciętnie 10 (niekiedy nawet 25) nagich, ślepych, ważących 2 g młodych. Pełzną one do torby matki, czepiając się futra dobrze rozwiniętymi pazurkami przednich nóg

Wygląd

Głuptaki to dość spore ptaki morskie, nietrudne do rozpoznania. Mają bardzo ładne, białe upierzenie, które w okolicach głowy przybiera żółtawą barwę. Ich skrzydła są długie i bardzo wąskie, zakończone czarnymi, odcinającymi się od białej reszty, piórami. Czarne są również ich płetwiaste, krótkie nogi. Mają długi, bladoniebieski dziób, bardzo wąski i ostry. Wokół okrągłych oczu mają jasnoniebieskie, niemal błękitne, obwódki. Przybliżony wiek głuptaków można w bardzo łatwy sposób ocenić po ich upierzeniu, choć, oczywiście, żeby ocenić dokładny wiek trzeba być już nielada ekspertem w tej dziedzinie. W każdym bądź razie młode głuptaki różnią się bardzo znacznie od dorosłych ptaków. W pierwszym roku swego życia ich upierzenie jest brązowe, jedynie w nielicznych miejscach poprzetykane białawymi plamami. W kolejnym, drugim, roku swego życia białe pióra zaczynają dominować – głowa przybiera w pełni tenże kolor, także na reszcie tułowia brązowe pióra są stopniowo wypierane przez białe. Dopiero pod koniec czwartego roku swego życia, a w niektórych wypadkach na początku piątego, głuptaki pokrywają się normalnym, białym upierzeniem z czarnymi elementami na ogonie i skrzydłach.

Czajki

Kolejny rozdział ze świata zwierząt tym razem przeznaczony jest dla rodziny pewnych ptaków. Rozdział ten poświecę na opisanie pewnej grupy ptaków zwanej czajkami. Grupa ok. 24 gatunków ptaków wydzielanych w podrodzinę Va.nelUnae, w obrębie rodziny siewkowatych. Osiągają około 30 cm długości i mają długie, zaokrąglone skrzydła. Niektóre gatunki ozdobione są czubami, inne mają ostre kolce w zgięciu skrzydeł, których używają w walce z innymi czajkami lub w czasie innego niebezpieczeństwa. Jest wiele podgatunków ptaków z tej rodziny. Czajka ma czarny wierzch ciała z zielonym połyskiem, czarne gardło i pierś, białe policzki i brzuch oraz biały ogon z czarnym pasem na końcu. Jej głowa ozdobiona jest okazałym czubem. Gatunek ten gniazduje na polach i łąkach od W. Brytyjskich przez Europę i strefę umiarkowaną Azji aż do wschodniej części Chin. Ptaki z populacji północnych zimują na południu, przede wszystkim w Afryce Pn. Brązowawe, czarno nakrapiane jaja były do niedawna przedmiotem handlu. W Polsce czajka objęta jest ochroną gatunkową. Występująca w Afryce część koroniasta cechuje się czarną czapeczką z białą obwódką. Czajka indyjska i czajka Brunatna, spotykane w Azji Południowej, mają płatki skórne na bokach głowy.

Bażanty

Grupa gatunków z rodziny kurowatych obejmująca ptaki większe od przepiórki czy kuropatwy. Większość b. – ok. 50 gatunków z 16 rodzajów tworzących podrodzinę Phasianinae – to długo-ocjonowe ptaki zamieszkujące luźne zadrzewienia i pola, żerujące w małych stadach. Wszystkie wydają chrapliwe okrzyki oraz wiele innych głosów. Samce większości gatunków są jaskrawo ubarwione, podczas gdy upierzenie samic jest niepozorne. Koguty – wojownicze w okresie godowym – mają jedną lub więcej ostróg na nogach oraz mięsiste wyrostki nagiej skóry w cz. twarzowej. Prowadzone w obecności samic walki tokujących kogutów kończą się czasami śmiercią jednego z rywali.
Centrum występowania b. była pierwotnie pd.-wsch, Azja, od Chin do Malezji. Kilka gatunków introdukowano w warunkach dzikich w innych rejonach świata – np. w Anatolu i Europie już ok. 2 tys. lat temu. Ozdobne gatunki b. były od wieków hodowane i ptaki te występują w kolekcjach i ogrodach zoologicznych całego świata. Najlepiej znanymi przedstawicielami tej grupy są: b. diamentowy i b. złocisty. Na wydzielonych terenach b. są również hodowane dla u samców stykają się one ze sobą w górnej cz., u samic są rozdzielone. Samice są ponadto zaopatrzone w po-tężny kłujący ryjek. Gatunki z rodzaju ślepak różnią się od gatunków z rodzaju bąk mniejszymi rozmiarami i posiadaniem ciemnej pręgi na skrzydłach.

Narodziny

Ciekawą sprawą u ssaków jest również sprawa narodzin. Okazuje się bowiem, że wszystkie ssaki co trudno się domyśleć swoje życie zaczynają jako jajo zapłodnione w ciele swojej matki. Co prawda istnieje kilka wyjątków od tej reguły, są to jednak sporadyczne wypadki i bardzo rzadkie. Ciekawostką jest również to, że niektóre zwierzęta, tak zwane torbacze młodo narodzone zwierzątka znajdują się właśnie w tej torbie. Jest to spowodowane tym, że po narodzinach nie są one zdolne do przeżycia. Ciekawostką jest również to, że mają one – uwaga – nawet od jednego do trzech centymetrów. Inny sposób rozwiązywania takich problemów wykształciły u siebie tak zwane łożyskowce. Łożysko pełni wtedy funkcję specjalnego organu, który zapewni dożywienie małego organizmu. Organizm zostaje w macicy matki do czasu, kiedy będzie ono już zdolne do samodzielnego egzystowania. Są to między innymi psy, słonie, konie itp. Jak już wiesz rozmnażanie wszystkich ssaków odbywa się w sposób płciowy. Efektem tego jest zapłodnienie, co prowadzi do ciąży samicy.

Rozmnażanie

Foki mniszki, a konkretnie opisywany tu podgatunek hawajski, mają bardzo długo cykl reprodukcyjny, wobec tego młode foki rodzą się w różnych odstępach czasu, inaczej niż u innych fok. Jest to najprawdopodobniej związane z klimatem w jakim żyją, w którym wszystkie pory roku są do siebie bardzo podobne. Zaloty u fok mniszek są procedurą krótką, niewyszukaną i mało spektakularną. Zwyczajnie – gdy samiec foki mniszki, przechadzający się wzdłuż brzegu, napotka samicę gotową do kopulacji, zaczyna tarzać się w piasku wydając specjalne, zalotne dźwięki. Zachęcona tym samica wchodzi do wody, za nią podąża samiec. Tam odbywa się kopulacja, po której foki wracają na plaże, gdzie przez pewien czas leżą spokojnie, odpoczywając. Zupełnie inaczej wygląda to u fok z innych gatunków – tam samce walczą, bronią swego terytorium, zakładają nawet haremy. Foki mniszki są znacznie spokojniejsze – być może dlatego, że ich okres reprodukcyjny jest bardzo długi, stanowi większą część roku. Gdyby zachowywały się w nim w sposób tak agresywny jak inne foki, to bardzo utrudniałby im to normalne funkcjonowanie. W jednym sezonie samica jest zazwyczaj zapładniana przez wyłącznie jednego, dominującego w regionie, samca.

Trudne początki

Najgroźniejsze dla noworodka są pierwsze chwile po porodzie. Jego futro jest wówczas całkowicie mokre i wyschnie dopiero po 3 lub 4 godzinach. W macicy matki panowała temperatura 37 stopni, a poza nią – nawet do -15. Noworodek przez długi czas trzęsie się z zimna, dzięki czemu nieco się rozgrzewa. Jeżeli pogoda jest dość dobra, to wszystkie młode foki przeżyją – jeżeli jednak spadnie deszcz, zwłaszcza ulewny, to stosunkowo duży odsetek młodych może zginąć z wyziębienia. Noworodek zaczyna ssać matczyne mleko już w ciągu dwóch godzin od przyjścia na świat. Mleko fok grenlandzkich jest niezwykle bogate w tłuszcz – na początku laktacji zawiera 25% tegoż, a pod koniec – aż 40%. Dzięki tak odżywczemu pokarmowi młode foki rosną niezwykle szybko, nawet do 2,5 kilogramów dziennie. Gdy nadchodzi moment odsadzenia ważą nawet 40 kilogramów – a po porodzie ważyły zaledwie 12. Matki bardzo krótko opiekują się swoimi potomkami – odsadzenie następuje już po 2 tygodniach od porodu, a wraz z nim matka opuszcza swojego potomka. Młode foki, pozostawione same sobie, tulą się do siebie wzajemnie wydając przeciągłe, płaczliwe okrzyki. Dość szybko jednak zaczynają wchodzić do wody i uczyć się samodzielnego polowania.

Diplodok

Rodzaj wymarłych, gigantycznych dinozaurów z grupy zauropodów, których skamieniałości znalezione zostały we wczesnojurajskich skałach (J 63-144 min lat temu) w Ameryce Pn. D., prawdopodobnie najczęściej wystawiany w muzeach dinozaur, oraz jego krewniak apatozaur (dawniej nazywany brontozaurem), to najdłuższe lądowe zwierzęta wszech czasów (najdłuższy znaleziony okaz miał 26,7 m dl.).
Mała, długa czaszka osadzona była na bardzo długiej szyi, a stosunkowo lekkie ciało wsparte na obręczach (barkowej i biodrowej) oraz słupoksztaltnych nogach. Większość d. ważyła ok. 10 t (niektóre osobniki mogły jednak ważyć do 80 t). Bardzo długi i prawdopodobnie giętki ogon stanowił prawdopodobnie miejsce przyczepu silnych mięśni tylnych nóg. Możliwe, że wykorzystywany był jako broń defensywna – d. uderzał nim napastników z ogromną siłą.
D. miał bardzo mały mózg. Rdzeń kręgowy, rozszerzony w lędźwiowej cz. kręgosłupa, pomagał w koordynacji ruchów tylnych nóg oraz ogona. Ze względu na długą drogę przekazu impulsów nerwowych (z małego mózgu do tylnych cz. ciała) rozszerzenie lędźwiowej cz. kręgosłupa, często błędnie nazywane drugim mózgiem, uzupełniało funkcje mózgu, skracając czas reakcji. Igiełkowate, tępo zakończone, ułożone z przodu szczęki zęby sugerują, że d. żywił się miękkimi roślinami.

Wilk

Wilk – jest zwierzęciem drapieżnym z rodziny psowatych. Zamieszkuje bardzo szerokie rejony geograficzne od Europy przez arktyczną tundrę, Amerykę Północną – Kanadę i Alaskę oraz środkową Azję. Masa jego ciała osiąga od 30 do 75 kilogramów, długość wraz z głową i tułowiem od 100do 140 centymetrów. Barwa sierści pokrywającej całe ciało jest przeważnie szara. Jak na drapieżnika przystało jego silna szczęka uzbrojona jest w potężne uzębienie w postaci kłów i silnych łamaczy. Wilk jest zwierzęciem stadnym. Żyje i poluje w stadzie. A jego współpraca ze stadem podczas polowania na zwierzynę przyprawia przynajmniej o zdziwienie. Wyglądem zewnętrznym bardzo przypomina go owczarek niemiecki, który uważany jest przez niektórych za jego bezpośredniego potomka. W Polsce również, choć coraz bardziej sporadycznie spotkać można to zwierzę. Przez lata tępiony był przez myśliwych i uznawany za główne zagrożenie siedlisk ludzkich. Dawniej podobno zdarzały się sporadyczne bezpośrednie ataki na człowieka, jednak spowodowane one były bezpośrednimi czynnikami zachwiania jego sytuacji biologicznej. W schierarchizowanym stadzie stanowiącym wyższą formę grupy społecznej wśród zwierząt występuje podczas zbiorowego ataku na zwierzynę ścisły podział ról, dzięki któremu polowanie w stadzie jest bardzo skuteczne i zdolne do pokonania nawet kilkukrotnie większego zwierzęcia od siebie.

Młode

Samice fok grenlandzkich po okresie godowym powracają na teren południowej Arktyki, gdzie rozpoczynają poszukiwanie dogodnego do porodu miejsca. Jeżeli pogoda jest wyjątkowo niesprzyjająca a pokrywa lodowa jest zbyt cienka, by utrzymać na dłuższy czas fokę w ciąży, to zwierzęta te potrafią opóźnić swój poród, i to dość znacznie. Kiedy zbliża się rozwiązanie samice zbierają się w bardzo liczne grupy, złożone nawet z 5000-6000 zwierząt. Zagęszczenie w takim miejscu jest dość spore, bo wszystkie przyszłe matki gromadzą się na powierzchni nie większej niż 2 km2. Poród u fok grenlandzkich następuje albo w nocy albo bardzo wczesnym rankiem. Trwa do tego niezwykle szybko – od 15 do maksymalnie 40 sekund. W ciągu pół godziny matka wydala łożysko, a pępowina przerywa się sama – albo podczas porodu albo tuż po nim. Dość spora połać śniegu wokół matki jest czerwona od krwi, noworodek zaś w pierwszych chwilach ma zupełnie żółty kolor, co zmienia się po krótkim czasie. Noworodki są, oczywiście, zupełnie mokre. Mają bardzo duże i niebieskie oczy, które już po 3-4 dniach staną się tak samo brązowe jak u dorosłych osobników. Futro noworodków jest śnieżnobiałe, co z pewnością ma chronić młodą fokę przed drapieżnikami, trudno ją bowiem odróżnić od śnieżno-lodowego otoczenia.

Żmija zygzakowata

Podczas spacerów i wakacyjnych wycieczek przez zalesione i porośnięte trawami tereny należy zachować szczególną ostrożność. Możemy się przez przypadek natknąć na wygrzewające się w słońcu żmije. Jeśli nadepniemy przez przypadek na tego gada może nas ukąsić. Normalna dawka jadu żmii zygzakowatej nie jest śmiertelna dla człowieka ale gdy jest uczulony może dojść do reakcji uczuleniowej albo wstrząsu anafilaktycznego. Górna szczęka żmii jest zredukowana do koniecznego minimum i właśnie tu są umieszczone zęby jadowe. Zęby jadowe mają kanaliki przez które spływa do ciała ofiary jad. Ciało żmii zygzakowatej sprawia wrażenie ociężałej ale to tylko złudne wrażenie. Żmija potrafi atakować błyskawicznie. Ulubionym środowiskiem gdzie żmije żyją najliczniej sa polanki lub przecinki w podmokłych lasach oraz stosy kamieni na pograniczu pól i lasów w okolicach górzystych. Ze snu zimowego żmije budzą się w marcu. Żmija poluje nie tylko w dzień ale również można ja spotkać nocą. W upalne dni uwielbia wygrzewać się na gorących kamieniach w słońcu.

Z pamiętnika szczurzego właściciela

Oczywistym jest, że najtrafniejszą opinię o hodowaniu szczurków wyrazi osoba, która choć raz w życiu sama miała to zwierzę. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności mam przyjemność zaliczać się do grona szczęśliwców. 3lata temu kupiłam swojego pierwszego szczurka, który niestety żył tylko półtora roku. Przyczyną śmierci mojego ulubieńca była niestety moja niewiedza. Zwierzę to kochało jedzenie. Mógł być na drugim końcu domu, ale gdy tylko usłyszał szelest papierka od cukierka, to w 20sekund był już przy mnie. Potrafił po schodach wnieść na drugie piętro(do swojej klatki) większy od niego kawał chleba, który dostał ode mnie w kuchni podczas śniadania. To było naprawdę rozkoszne zwierzę. Teraz mam drugiego szczura, który ma zupełnie inny charakter od swego poprzednika. Ten szczurek przede wszystkim uwielbia zabawy(choć jedzenie również ubóstwia). W ramach swych figli lubi biegać za kłębkiem wełny niczym kot oraz drapać dziury w doniczkach- z czego niestety nie jestem zadowolona. Jedno łączy te 2 szczurki: wzbudzają bardzo często strach wśród ludzi i dzięki temu zawsze mam wolne miejsce w autobusie. W ten optymistyczny sposób zakończę moje wywody, gdyż mogłabym godzinami opowiadać o zachowaniach szczurków.

Gryzonie

Najpopularniejsze hodowlane gryzonie to króliki, chomiki i świnki morskie, ale w domach można spotkać też wiele innych ich gatunków. Większość z nich trzymana jest w klatkach lub akwariach, lecz chętnie spacerują po pokoju, wracając do klatki by posilić się lub napić wody. Poza niektórymi gatunkami, są polecane dla małych dzieci ze względu na swoje łagodne usposobienie i łatwą hodowlę. Gryzonie nie wyrażają swoich emocji w podobny sposób jak psy lub koty, ale niektóre gatunki potrafią się upomnieć o pokarm lub okazać swoje zadowolenie np. głośnym piszczeniem. Wiele z nich można nauczyć załatwiania swoich potrzeb w określonych miejscach. Nie da się ich niestety oduczyć gryzienia kabli i innych rzeczy, które napotkają na swojej drodze. W końcu nie na darmo nazywają się gryzonie. Najinteligentniejszym gryzoniem jest szczur. Wbrew powszechnej opinii, jest bardzo czystym zwierzątkiem. Do najpiękniejszych należą zaś szynszyle, słynne ze względu na swoje cenne futerko. Karmę dla gryzoni można kupić w każdym sklepie zoologicznym. Chętnie sięgają po kolby warzywne lub orzechowe. Należy też pamiętać o obowiązkowym, specjalnym pojemniczku na wodę. Również same gryzonie kupujemy w sklepach. Próba oswojenia zamieszkującego naszą piwnicę szczura skończy się w najlepszym razie niepowodzeniem. W najgorszym, możemy zarazić się jakimś paskudztwem.

Borsuk

Borsuk – to niewielkie wszystkożerne stworzenie prowadzi aktywny tryb życia nocny. Długość jego ciała z reguły nie przekracza 80 centymetrów. Masa natomiast waha się w granicach od 6,5 do 17 kilogramów. Budowa jego ciała jest krępa i podłużna pokryta w całości gęstym futrem. Jego charakterystycznymi cechami są białe pasy pokrywające górną część głowy do szyi oraz poniżej od nasady nosa do początku tułowia. Również charakterystyczna jest smukła budowa ryjka wraz z częścią głowy. Jego stopy posiadają zestaw silnych pazurków, którymi posługuje się borsuk w nocy podczas żerowania oraz budowy swoich kryjówek. Zamieszkuje w niemal całej Europie oraz w Azji, Japonii i Birmie również na większych wyspach na Morzu Śródziemnym. W Polsce jest zwierzęciem łownym za wyjątkiem okresów ochronnych. Borsuki zamieszkują w kopanych przez siebie podziemnych tunelach posiadających liczne odnogi i korytarze, których łączna długość może wynosić nawet około 100 metrów. Rekordowe głębokości na których odkryto korytarze budowane przez borsuki wynosiła ponad 5 metrów. Nie wykluczone, że kopią jeszcze głębiej. Borsuk zasiedla różne typy lasów, w których przeważają liściaste i mieszane. Warunkiem dla niego podstawowym jest możliwość kopania nor.

Drozdowate

Rodzina ptaków śpiewających z rzędu wróblowych, traktowana przez niektórych systematyków jako podtodzina w obrębie wielkiej rodziny muchołówkowatych, obejmująca ok. 300 gatunków i często dzielona na dwie pod-rodziny: kląskawki i drozdy. D. osiągają od 11 do 33 cm długości. Mają smukły dziób i mocne nogi, których kość skokowa pokryta jest z przodu pojedynczą, długą płytką rogową. Przechodzą tylko jedno pierzenie rocznie, a osobniki młode są zwykle nakrapiane. Występują na całym świecie, z wyjątkiem regionów polarnych. Największa liczba gatunków spotykana jest w Starym Świecie, przede wszystkim w Afryce. Gatunki o zasięgu pn. są długodystansowymi imigrantami. Zasiedlają różne środowiska leśne oraz tereny otwarte (tundrę i pustynie). Żywią się owadami oraz owocami, rzadziej ślimakami i dżdżownicami. Budują otwarte, czarkowate gniazdo (nieliczne gniazdują w dziuplach lub jamach), do którego samica składa 3-6 jaj. Mniejsze od drozdów kląskawki cechują się smuklejszymi nogami, cieńszym dziobem z nielicznymi szczecinkami u nasady i znacznie barwniejszym ubarwieniem. Drozdy są zwykle skromniej ubarwione, choć upierzenie niektórych gatunków zdobią jaskrawe – żółte, czerwone lub niebieskie plamy.

Historia

Głuptaki mają bardzo starych potomków – pierwsze stworzenie, bardzo już podobne do dzisiejszego głuptaka, żyło na naszej planecie około 35-40 milionów lat temu. Przez tyle milionów lat ptaki te, choć tamte gatunki wyginęły, niewiele się zmieniły – dzisiejsze głuptaki mają budowę ciała niezwykle podobną do swych tak zamierzchłych przodków. Wynika to głównie z wyspecjalizowania, jakim szczycą się głuptaki – ptaki z ich rodziny zawsze były istotami polującymi na morzach, a morskie środowisko nie zmienia się – dlatego stworzenia te pozostały niemal takie same. Pierwsze ptaki, w których nazwie tkwi człon Sula, pojawiły się około 30 milionów lat temu. 20 milionów lat później ptaków z rodzaju Sula było już wiele gatunków, ich szczątki znaleziono między innymi we Francji oraz w Ameryce Północnej. Głuptaki mają wspólnego przodka z wieloma innymi ptakami wodnymi z rzędu pełnopłetwych. Choć jest między nimi wiele różnic, to wszystkie mają jedną wspólną cechę – świetnie rozwiniętą błonę pławną między trzema palcami odnóży. Ich krewniakami są więc, na przykład, kormorany, pelikany, fregaty oraz faetony. Głuptaki różnią się od nich przede wszystkim swymi skrzydłami – jaki ptaki, które często pokonują naprawdę duże odległości, mają zdecydowanie dłuższe skrzydła. Ponadto cała ich budowa jest nieco bardziej opływowa, przystosowana lepiej do latania, niż u ich kuzynów, którzy nie przemieszczają się na takie odległości.

Pożywienie

Pomimo iż tygrys syberyjski posiada wiele siły i bystre zmysły, musi on spędzać na polowaniu długie godziny czasem nawet musi spędzać na polowaniu kilka dni zanim coś upoluje, bowiem na 10 polowań udaje się tylko 1 lub w maksimum 2. Tygrys syberyjski nie należy do najszybszych zwierząt, dlatego zanim zacznie dziką pogoń za zdobyczą czołga się u niej 10-25 m. Jego ruchy są bardzo specyficzne, wygina grzbiet, a tylnie nogi stoją twardo na ziemi. Do każdej zdobyczy ma inny rodzaj uśmiercania, małe zwierzęta uśmierca przegryzając im gardło natomiast większe powala na ziemię, aby nie uciekły po czym przegryza im kark. Nawet najlepszym myśliwym zdarzają się błędy i podobnie jest w przypadku naszego tygrysa, kiedy popełni błąd i nie uda mu się złapać ofiary oddala się na około 200 m. i rzadko ponawia próbę. Tygrys syberyjski poluje najczęściej na duże zwierzęta kopytne, kiedy je przytrzymuje łup łapami. W razie konieczności zjada ptaki, ryby, żaby, żółwie, myszy, i nie pogardzi nawet owocami.

Meduzy

Meduzy są bardzo niebezpiecznymi mieszkańcami mórz i oceanów. Zwierzęta te potrafią być bardzo duże, osiągają one nawet do 2 metrów długości co jest imponujące w ich przypadku. Meduzy są dlatego niebezpieczne że są praktycznie niewidzialne w wodzie, dlatego że są one prawie przeźroczyste. Meduzy posiadają macki, na których ulokowane są parzydełka, zetknięcie się parzydełek z ciałem organizmu powoduje wtryśnięcie jadu do niego, co czasem bywa bardzo niebezpieczne nawet dla człowieka. Zanotowano wiele przypadków poparzenia człowieka przez meduzy. Zwierzęta te są naprawdę bardzo interesujące, posiadają one otwór gębowy, a żywią się one małymi rybami. Meduzy właściwie nie potrafią pływać , są bardzo słabymi pływakami, poruszają się głównie dzięki prądom morskim. Zwierzęta te przyciągają uwagę wielu znakomitych naukowców, badają oni zachowanie meduz oraz ich tryb życia. Meduzy są o tyle interesujące że pomimo bardzo niepozornym wyglądzie potrafią bardzo zranić człowieka. Meduzy można spotkać w parkach wodnych, chociaż przeznaczone są one tam tylko do obserwacji z powodu ich niebezpiecznej natury.

Koala

Zwana niedźwiadkiem, w rzeczywistości nie ma nic wspólnego z niedźwiedziem. Już znacznie bliżej spokrewniona jest z kangurem. Należy do rzędu torbaczy. A jednak to właśnie ona, koala, stała się wzorem dla najpopularniejszych zabawek na świecie – pluszowych misiów. Raz na 2 lata samica rodzi jedno młode. Noworodek ma zaledwie 2 cm długości i przez 6 miesięcy pozostaje w torbie matki, po czyin przeprowadza się na je) plecy i jeszcze cały rok w tej pozycji wędruje z drzewa na drzewo. Koala jest wegetarianką i to bardzo wymagającą. Odżywia się wyłącznie liśćmi eukaliptusa. Jest bardzo wybredna w doborze liści. Dlatego obwąchuje gałązki zanim zdecyduje się na te, które jej odpowiadają- Wie, co robi; W niektórych liściach eukaliptusa w określonych porach roku jest duża zawartość silnego alkoholowego związku, który mógłby spowodować zatrucie, a nawet paraliż. Na szczęście koala błędów w doborze pokarmu me popełnia. Liście, które jednego dnia zjada z apetytem, następnego dnia nawę! Przez chwilę me wzbudzą jej zainteresowania. Koala nie ma wrogów poza człowiekiem. Jej zapach, przypominający nam zapach cukierków eukaliptusowych, odstrasza inne zwierzęta. Na skutek polowań (dla bardzo cenionego, ciepłego futra) liczebność tego gatunku zastraszająco zmalała. Dzisiaj koala jest już w swej ojczyźnie obiela całkowitą ochrona. Próby hodowania koali w warunkach niewoli napotykają na ogromne problemy związane z jej wymogami pokarmowymi.

Łoś

Łoś – jest zwierzęciem parzystokopytnym występującym w Europie, Półwyspie Skandynawskim, w Azji i Ameryce Północnej. Szczególne okazy łosi żyją w Kanadzie i na Alasce. Długość ciała łosia wynosi 2 do 2,9 metra. Ciężar samicy łosia – klępy wynieść może w granicach do 380 kilogramów natomiast samca – byka do 500 kilogramów. Samica łosia – klępa nie nosi poroża, natomiast samiec posiada poroże o bardzo niezwykłych, charakterystycznych kształtach w formie łopat. Sierść łosia jest prawie jednolicie ciemno szaro brązowa lub czarno brązowa. Jest ona niezwykle gęsta, co daje temu zwierzęciu warunki niezbędne do przetrwania w trudnym klimatycznie terenie w czasie chłodu i podczas dużych opadów śniegu. Środowisko naturalne w jakim przebywa łoś to bory bagienne z drzewami liściastymi, olsy, nadrzeczne olszyny. Łoś unika czystych borów iglastych. Łoś często podejmuje długie dalekie wędrówki przez co możliwe jest pojawienie się go w regionach, w których uważany był za całkowicie wyginięty gatunek. Łosie mają doskonały słuch i powonienie lecz ich wzrok jest nieco gorszy. Wrogiem naturalnym łosia jest wilk. Jego główne menu latem stanowią liście i pędy, natomiast zimą pąki i kora drzew i krzewów. Zubożoną dietę roślinną łoś uzupełnia roślinnością wodną, brodząc po obrzeżach zbiorników wodnych.

Foki a inne zwierzęta

Foki mniszki żyją bardzo pokojowo z innymi zwierzętami, na przykład z żółwiami, z którymi bardzo często odpoczywają niewiele od siebie oddalone. W ogóle nie zwracają na siebie uwagi. Również ptaki zazwyczaj nie wchodzą z fokami w konflikty, obie strony zazwyczaj zupełnie się ignorują. Zdarza się jednak, że albatrosy poddziobują śpiącą fokę, gdy tylko jednak ta się obudzi, odlatują. Jedynym poważnym zagrożeniem dla foki w świecie zwierząt są rekiny. Niektóre ich gatunki wręcz wyspecjalizowały się w chwytaniu fok – szczególnie, gdy te pływają w morzach z młodymi, które dla rekinów są bardzo łatwymi ofiarami. Najgroźniejszy jest olbrzymi, nawet pięciometrowy, rekin tygrysi. Bardzo często atakuje foki, choć, na ich szczęście, przebywa w ich pobliżu tylko przez połowę roku. Rekin rafowy, który osiąga maksymalnie 2 metry długości, nie sprawia fokom już takich problemów, choć stara się zawsze atakować młode osobniki – te często padają jego ofiarą. Żyje on w pobliżu fok mniszek przez cały rok. Foki są niepokojone jeszcze przez malutkie, pięćdziesięciocentymetrowe, rekiny. Te stworzenia nie zabijają fok – wgryzają się jedynie w ich ciało wyrywając niewielkie kawałki mięsa. Rany te nie zagrażają bezpośrednio życiu fok, mogą jednak ulec zakażeniu, przez co foka choruje.

Dzikie zwierzęta

Jest wiele gatunków zwierząt, które należą do groźnych, dzikich. Ich natura jest zdecydowanie przystosowana do warunków w jakich żyją. Takie stworzenia najczęściej spotkamy w lesie, puszczy. Afryka ma bardzo dużo takich okazów. Do bardzo niebezpiecznych należą zarówno te żyjące na lądzie, w powietrzu i w wodzie. Lew, gepard, jaguar to odmiana kotów. Te nie są jednak potulne i przyjazne jak ich mniejsi kuzyni. Mają bardzo dużą szczękę, przez co łatwo mogą ugryźć dowolne zwierzę. Są bardzo szybkie i przebiegłe. Dżungla uczy własnych reguł, które są nieraz bardzo niesprawiedliwe. Rekiny to pływający zabójcy. Ostre kły, szeroka szczęka potrafią ostrzec każdego przed niebezpieczeństwem. Ludzie również potrafią być dla nich dobrym pokarmem, co udowodniono nakręcając serię makabrycznych filmów grozy. Właściwie większość ptaków żyjących na Ziemi jest zaliczanych do dzikich. Udomowić można głównie gołębie, papugi. Reszta to dziko żyjące stworzenia. Orły, sokoły, myszołowy, wróble. Każde z tych i wielu, wielu innych latających zwierząt potrafi przeżyć w bardzo trudnych warunkach. Dżungla jest bardzo dzika i ma ogromnie surowe prawa. Nawet bardzo młode często stają się ofiarami i wcześnie giną.

Dwudyszne ryby

Rząd ryb mięśniopłetwych, obejmujący 6 gatunków żyjących współcześnie oraz ok. 280 gatunków wymarłych. Współcześnie żyjące r.d. występują w jeziorach i rzekach Ameryki Pd., Afryki i Australii. Południowoamerykański praplaziec i 3 gatunki z afrykańskiego rodzaju prapłe-twiec – uważane niekiedy za jeden – należą do rodziny Lepidosirenidae. Są to smukłe, wydłużone (przypominające kształtem ciała węgorze) ryby o małych łuskach i dwóch workach płucnych. Płetwy odbytowe i brzuszne mają kształt delikatnych wyrostków pełniących funkcję narządów zmysłu. Prapłaziec osiąga ok. 1 m dl., a prapłetwce – do 2 m df. Największy afrykański prapłetwiec – P. aethiopicus – jest żółto cętko-wany. Ryby te budują gniazda, a potomstwem opiekuje się samiec. W porze suchej prapłaziec zagrzebuje się w mule i pozostaje w stanie spoczynku do pory wilgotnej. Prapletwce przechodzą również w stan spoczynku, ale przebywają wtedy ukryte w śluzowym kokonie utworzonym w mule. Australijski rogoząb (Neoceratodus forsterii) żyje w wysychających rzekach stanu Queensland. Ma, oprócz skrzeli, jeden worek płucny, duże łuski oraz wiosłowate płetwy piersiowe i brzuszne. Osiąga ok. 1,25 m dł. i waży ok. 10 kg, Uważany jest za formę bardziej prymitywną niż prapłaziec i prapłetwce.

Bociany

Rodzina z rzędu brodzących, obejmująca 17-19 gatunków dużych, długoszyich ptaków spokrewnionych z czaplami, ibisami flamingami. Zasiedlają gt. Afrykę, Azję i Europę; jeden gatunek, żyje także w Australii, a trzy gatunki amerykańskie wy-stępują od Florydy do Argentyny. B. osiągają od 60 do ponad 150 cm wys. U niektórych gatunków skóra na głowie i górnej cz. szyi jest całkowicie lub częściowo naga oraz jaskrawo ubarwiona. Są to z reguły milczące ptaki -powodem tego jest słabo rozwinięty organ głosowy w dolnej krtani niektóre b. w momencie podniecenia głośno klekoczą dziobami. Latają na zmianę lotem aktywnym i szybującym z wyciągniętą szyją oraz nogami.
Większość b. to ptaki stadne, tylko w okresie lęgowym rozdzielają się na pary. Żerują wyłącznie w dzień, chwytając małe zwierzęta na płyciznach lub suchych terenach. Niektóre, jak marabuty afrykańskie i indyjskie, żywią się gł. padliną. Gniazdo w kształcie platformy budują z gałęzi na drzewach, półkach skalnych lub, jak w przypadku b. białego, na dachach domów i kominach, często kolonijnie. Kredowobiałe jaja. w liczbie 3-6, wysiadują oboje rodzice; pisklęta wykłuwają się po ok. 5 tygodniach.
W niektórych systematykach b. dzielone są na dwie podrodziny: b. właściwe i dławigady. Dławigady mają zakrzywiony dziób, przypominający dziób ibisów. B. właściwe mają dzioby proste

Drób

W obecnych czasach drobiarstwo jest najszybciej rozwijającym się działem hodowli. Dostarcza niskokalorycznego mięsa o dużych wartościach smakowych, pierza, puchu i jaj. Na mięso szczególnie cenione są młode kurczaki ras mięsnych. W hodowli drobiu można wyróżnić dwa zasadnicze kierunki – mięsny i jajczarski. Hodowla drobiu jest szczególnie wysoko rozwinięta w krajach wysoko rozwiniętych, stanowi tam jakby osobną gałąź przemysłu, ciągle powstające wielkie, zautomatyzowane fermy dostarczają ogromnej ilości mięsa i jaj. Ma to swoje dobre i złe strony – duża ilość dostarczanych produktów powoduje obniżkę ich cen, z kolei jednak stwarza poważne problemy ze zbytem. Największym producentem mięsa drobiowego na świecie są Stany Zjednoczone. Na kolejnych miejscach znajdują się Chiny, Brazylia, Francja i Japonia, gdzie mięsa drobiowego uzyskuje się ponad dwa razy więcej niż wołowego. Pod względem produkcji jaj kurzych pierwsze miejsce zajmują Chiny (36%), na drugim są Stany Zjednoczone, w których hodowli dominuje kierunek mięsny.W hodowli drobiu osobnym i bardzo ważnym zagadnieniem są warunki panujące na wielkich fermach – często niehumanitarne, ponadto stosowane są tam różne, niekiedy wręcz toksyczne pasze w celu jak najszybszego tuczenia ptaków. Powoduje to pojawianie się na rynkach zbytu mięsa zawierającego szkodliwe dla zdrowia substancje. Wielkim i ogarniającym już prawie cały świat stał się również problem epidemii tzw. ptasiej grypy.

Mors

Jest to piękne zwierzę . Morsy są bardzo charakterystyczne dzięki swojemu wyglądowi, mianowicie morsy posiadają ogromne kły, które służą im do walk w okresie godów, wali te są bardzo spektakularne i drastyczne, nie raz stało się tak że przegrany mors został bardzo oszpecony i pokaleczony. Kły służą morsom jeszcze do odszukiwania na dnie morza skorupiaków oraz mięczaków. Morsy to piękne zwierzęta i ogromne. Niestety nie są zbyt inteligentne, większość czasu spędzają na leniuchowaniu na krach bądź jakiś przybrzeżnych plażach. Morsy mają wielu naturalnych wrogów, na przykład orki, które uważają morsy jako przysmak. Na morsy polują również Eskimosi, ze względu na ich pożyteczną skórę , którą wykorzystują na przykład do budowy ich łodzi, oraz ze względu na mięso, które jest pożywne i dla ich wielkich kłów, z których wykonywane są narzędzia i broń . Morsy dzięki wielkim zasobom tłuszczu mogą przetrwać w najbardziej srogi mróz, z tego powodu powstały liczne kluby morska, które jak wiemy są bardzo popularne. Często można spotkać morsa w ogrodzie zoologicznym, gdzie można podziwiać te wspaniałe zwierzęta.

Fretki

Fretki są kolejnymi zwierzętami o niewielkich kształtach, które chętnie są przechowywane w domu. Pomimo, że te zwierzątka są objęte ochroną, to i tak są dostępne w każdym sklepie zoologicznym, gdzie mamy dostęp do kupna takiego zwierzątka dla siebie samego.

Przechowywane one są w klatkach i tak jak z innymi gryzoniami domowymi, są one pielęgnowane, utrzymywane, karmione i wszystkie inne czynności z tym związane. W swoim dzikim życiu wzmagają się na co dzień z drapieżnikami, które polują na nie w celu zyskania pożywienia niezbędnego do ich życia.

Fretki żywią się głównie tylko korzonkami i tymi podobnymi przedmiotami zdatnych do jedzenia. Mieszkają głównie w lasach oraz w wysokich trawach sawann i stepów, gdzie jest ich dosyć dużo. Fretki są bardzo podobne do myszy nie tylko kształtem, ale także wielkością oraz sposobem ruchu.

Tak samo, jak swoja podobizna, szybko się porusza i wejdzie w każde miejsce, które nie jest dostępne dla innego zwierzęcia. Mieszkają oczywiście w norach, które same budują.

Żaby

Są to płazy które potrafią żyć w dwóch środowiskach, wodnym i ziemnym. Żaby są to bardzo wyjątkowe zwierzęta, znane są z tego że rechoczą , oraz skaczą , niektóre z nich potrafią naprawdę daleko skakać . Żaby są bardzo interesujące, są to płazy drapieżne, polują przede wszystkim an owady. Ich sposób pozyskiwania sobie jedzenia jest bardzo spektakularny z tego powodu że żaby posiadają długi i lepki język, który zostaje wprost wystrzelony w kierunku potencjalnej ofiary, sposób ten jest bardzo podobny do żerowania kameleona. Gatunków tych płazów jest bardzo wiele, niektóre posiadają bardzo ciekawą barwę ciała, na przykład występują błękitne jak niebo żaby, lub też bardziej spektakularne, lecz to świadczy często i zawartości trucizny w ich ciele. Jeden z gatunków żab jest w stanie zabić całe stado jeleni, co z pewnością robi wrażenie. Żaby czasem są również mistrzami w kamuflowaniu się , istnieje pewien gatunek żaby który wygląda jak jesienny liść , żaba ta do tego posiada inny kształt ciała niż inne żaby. Płazy te są bardzo ciekawe, prowadzą ciekawy tryb życia, i każdy może obserwować ich życie, studiować ich zachowania i tak dalej.

Biegacze

(Cambidae), inaczej biegaczowate; rodzina z rzędu chrząszczy obejmująca ponad 20 tys. gatunków owadów o stosunkowo długich odnóżach oraz czarnych lub brązowych, ściśle przylegających do siebie pokrywach, zwykle metalicznie połyskujących i pokrytych podłużnymi rowkami. U większości gatunków skrzydła są uwstecznione lub zredukowane. Przedstawiciele rodziny żyją gł. w środowiskach wilgotnych i chłodnych, spłoszone – szybko uciekają po powierzchni ziemi. Dzień spędzają ukryte pod kamieniami, w szczelinach lub ściółce. Polują nocą m.in. na dżdżownice i ślimaki. Wiele b. cechuje się zdolnością wytryskiwania z gruczołów odbytowych cuchnącej wydzieliny w celu odstraszenia potencjalnych drapieżników, np. ptaków. Długie i walcowate larwy charakteryzują się spiczasto wystającymi częściami aparatu gębowego oraz parą szczecinowatych przydatków w tylnej cz. ciała; większość to drapieżniki, pozostałe odżywiają się nasionami roślin. Liszkarz tęcznik, o zielonkawych, mieniących się pokrywach, został introdukowany do Ameryki Pn. z Europy w celu ograniczenia liczebności gąsienic brudnicy nieparki i brudnicy mniszki. Pożyteczne gatunki z rodzaju Lebia przyczyniają się do zwalczania stonki ziemniaczanej.

Azja

Fauna Azji wchodzi w skład dwóch krain zoogeograficznych, do krainy orientalnej i paleoarktycznej, i uzależniona jest od stref klimatycznych. W obrębie tundry występują takie gatunki zwierząt jak białe niedźwiedzie polarne, lisy polarne, renifery, lemingi, z ptaków – pardwy, alki i mewy. Tajga, bogata w różnorodną roślinną, jest domem dla niedźwiedzi, rosomaków, rysiów, żbików, wilków i łosiów, występują tu także cietrzewie i głuszce. Na stepach spotkać można typowe dla tego obszaru zwierzęta, a więc chomiki i żółwie stepowe, antylopy suhak, liczne ptaki, np. skowronki stepowe, a także gady, w tym mokasyny dalekowschodnie. Ubogie w rośliny pustynie i półpustynie stanowią siedlisko wielbłądów, gazel i dżejranów, a także koni Przewalskiego. Rejony górskie i wyżynne zamiszkują pantery śnieżne, zagrożone wyginięciem pandy wielkie oraz koziorożce syberyjskie. W części wschodniej kontynentu azjatyckiego spotkać można również piękne i groźne tygrysy syberyjskie, makaki japońskie, oraz ptaki – na przykład bieliki japońskie i sowy japońskie. Zachodnia część Azji pełna jest drapieżnych kotów – lampartów i gepardów, są tu również hieny pręgowate, liczne kuraki oraz gady – na przykład żmije lewantyjskie. W krainie orientalnej Azji pospolite są słonie indyjskie, bawoły, makaki, nosorożce indyjskie i sumatrzańskie, tapiry, kobry indyjskie, jawajskie żaby latające oraz pawie indyjskie.

Konik morski

Są to bardzo interesujące zwierzęta. Koniki morskie bardzo zaskakują naukowców, chociażby z tego powodu że u tych ryb w czasie godów można powiedzieć że to samica zapładnia samca a nie na odwrót. Dzieje się to tak dlatego że samiec w brzuchy ma jajeczka, a samica wprowadza tam ikrę . Jest to z pewnością bardzo niezwykłe i na pewno niespotykane zjawisko. Koniki morskie są wyjątkowe pod wieloma względami, ich pokarmem są malutkie ryby, które dosłownie muszą wsysać . Ryby te są bardzo piękne, ich wygląd porównuje się do konia, i tak w rzeczywistości jest, przypominają one wyglądem konia lecz po dłuższym przypatrywaniu się tej rybie można stwierdzić że ma ona mało wspólnego z koniem. Koniki morskie przybierają czasem bardzo piękne kolory skóry, co również jest widowiskowe. Ryby te, podobnie jak kameleony posiadają oczy, które są niezależne od siebie co oznacza że mogą patrzeć jednym okiem w zupełnie inną stronę co drugim, co również sprawia że ryby te są niezwykle interesujące. Koniki morskie przyciągają wielu badaczy, i to dzięki nim jest to tak znane zwierzę morskie.

Rozmnażanie

Tygrys Syberyjski nie ma stałej pory rozmnażania się. Samica w rui znakuje miejsca moczem lub wydrapuje znaki pazurami w korze drzewa. Ze względu, iż Tygrysy mają wielkie rewiry, częstokroć samica zmuszona jest do wyruszenia w podróż, której celem jest znalezienie partnera do kopulacji. Samica w przeciwieństwie do samca do parzenia gotowa jest tylko przez kilka dni, zazwyczaj 3-7. W tym czasie tygrysy parzą się wielokrotnie i przez cały czas pozostają razem. Po zakończonej kopulacji, samiec opuszcza partnerkę i zaczyna poszukiwać innej partnerki, ponieważ instynkt każe mu zapłodnić jak najwięcej samic. Ciąża u samicy tygrysa trwa od 95 do 112 dni. Po tym okresie rodzą się 2-4 ślepe młode. Samica wybiera osłonięte i trudno dostępne miejsce, aby żaden inny tygrys nie mógł zagrozić młodym kotom. Matka karmi je i przez pierwsze kilka tygodni nie spuszcza z nich oka, cały czas jest czujna i obserwuje otoczenie. Tygryski otwierają oczy dopiero po 2 tygodniach, w tym czasie wyrastają im zęby.

Bawoły

Grupa dużych przeżuwaczy z rodziny krętorogicri przypominających z wyglądu bydło domowe. B. domowy (Bubalus bubalis), występujący w dzikiej formie w pd.-wsch. Azji, hodowany jest jako zwierzę domowe na cieplejszych obszarach Starego Świata. Pochodzi od dzikiego b. indyjskiego zw. arni. Osiąga 1,5-1,8 m wys. w kłębie i waży do 800-1000 kg. Cechuje się masywną budową ciała. Jego rzadka sierść ubarwiona jest matowo-czarno lub ciemnoszara. Ma bardzo duże rogi o trójkątnym przekroju, wygięte na zewnątrz, a następnie do tylu; ich długość może przekraczać 1,2 m. Występują dwa typy b. domowego. B. bagienny to najważniejsze zwierzę pociągowe w pd. Chinach i regionach uprawy ryżu w pd.-wsch. Azji. Zasadniczo nie pozyskuje się z niego mleka, a mięso spożywa się zwykle, gdy zwierzę nie nadaje się już do pracy. B. rzeczny byt pierwotnie hodowany dla mleka w Indiach. Pakistanie, pd.-zach. Azji i Egipcie; obecnie hoduje się go dla mięsa i jako zwierzę pociągowe. B. domowy nadaje się doskonale do pracy w klimacie wilgotnym i na obszarach zalanych wodą. Na wolności żyje w stadach, najczęściej na terenach bagnistych i w trawiastych gęstwinach. Jest odważny, często szarżuje na napastnika. Latem krowa, po cięży trwającej 10 miesięcy, rodzi 1 lub 2 cielęta.

Szczurki są słodkie

Gdy tylko pomyśle o szczurkach to pierwszym zdaniem jakie przychodzi mi na myśl jest właśnie to, że są to naprawdę słodkie zwierzątka. Przypuszczam, że większości osób- które przeczytały tytuł mojego artykułu, przeszedł dreszcz po plecach. Ten irracjonalny strach nie jest w pełni uzasadniony, gdyż szczurek jest idealnym zwierzęciem hodowlanym. W ludziach wzbudza obrzydzenie przede wszystkim nieowłosiony, długi ogon. Natura jednak nie obdarza istot narządami, które są nieprzydatne. Dzięki ogonowi szczur m.in. reguluje temperaturę ciała. Poza tym szczur kojarzy się ze śmietnikami i wszechobecnym brudem. W taki sposób można opisać szczury żyjące na wolności, gdyż udomowione szczurki nie mają nic wspólnego z tymi cechami. Są to bowiem prawdziwe czyściochy. Ten – na pierwszy rzut oka, „odrażający ogon” z czasem przestanie przeszkadzać właścicielowi szczurka, a szczurek może okazać się prawdziwym przyjacielem podobnie jak pies czy kot. Osobiście nie polecałabym szczurków w domu z małymi dziećmi, gdyż jeżeli ktoś źle obchodzi się ze szczurkiem to potrafi on pokazać pazurki..a nawet ząbki. W każdej innej sytuacji to są większe pieszczochy od kotów i psów. Dobrze udomowiony szczur uwielbia głaskanie lub drapanie za uchem i pod brodą. A takie dopieszczanie swego pupila sprawia naprawdę dużą frajde właścicielowi.

Renifery

Są to zwierzęta które bardzo podobne do jeleni. renifery znane są z tego że mówi się że powożą sanie św. Mikołaja. Właściwie renifery mają podobne zachowania do jeleni, również w czasie godów renifery biją się o samice, służy im do tego poroże. Renifery zostały również udomowione, przede wszystkim w Laponii, gdzie są zwierzętami pociągowymi, pełnią tą samą funkcję co niegdyś konie w naszych stronach. renifery to bardzo ciekawe zwierzęta, ceni się ich poroże, skóra oraz mięso tak więc świadczy to o ich wyjątkowości. Renifery są podobnie jak jelenie bardzo nieufne, jedynie udomowione wykazują ciekawość ludźmi. Renifery na wolności żyją w stadach i są znane z ich wędrówek, w zimie i w lecie. Zwierzęta te żywią się żołędziami, liśćmi krzewów i tak dalej. Renifery można spotkać w ogrodach zoologicznych, można tam podziwiać ich wyjątkowe poroże które różni się od poroża jelenia, ale można powiedzieć że obydwa są bardzo ciekawe. Reniferami zajmuje się wiele naukowców, głównie z tego powodu że renifery to bardzo podróżnicze zwierzęta a do tego lubią chłód chociaż to wydaje się być abstrakcyjne i niedorzeczne.

Środowisko naturalne

Głuptaki można spotkać na terenie północnego oceanu atlantyckiego. Zimują na wschodnich wybrzeżach Ameryki Północnej, od Kanady aż po Kubę. Spotyka się je także na południowych wybrzeżach Grenlandii, na morzu wokół Islandii oraz na wodach pomiędzy północno-zachodnią Europą a Grenlandią. Część z nich, podobnie jak maskonury, zimuje nawet na wodach oblewających północno-zachodnią Afrykę oraz, częściowo, na Morzu Śródziemnym. Swoje lęgi głuptaki zakładają w południowo-wschodnich wybrzeżach Kanady, na wybrzeżach całej Islandii oraz Wielkiej Brytanii (przede wszystkim w północnej Szkocji), a także w kilku miejscach wybrzeży Norwegii. Głuptaki nieczęsto występują w miejscach bardzo oddalonych od lądów – najczęściej zimują maksymalnie do 200 kilometrów w głąb wody, na takim bowiem obszarze często można spotkać wyspy, na których głuptaki zakładają swe lęgowiska. Ponadto głuptaki nie lubią głębokich wód, wolą te płytsze, tam bowiem łatwiej spotkać ławice niewielkich ryb pływających tuż pod powierzchnią wody. Gniazda zakładają zawsze na skalistych wysepkach lub na takowych wybrzeżach, w miejscach tuż obok morza pełnego pożywienia. Nie lubią się oddalać od wody – w głębi lądu można spotkać je tylko wówczas, jeżeli przywiane zostały tam przez silny wiatr. Wówczas najczęściej giną, choć czasem, jeżeli wiatr nie odebrał im wszystkich sił, potrafią samodzielnie powrócić na morze.

Trzoda chlewna

W zależności od kierunku użytkowego w chowie trzody chlewnej (tzw. nierogacizny) wyróżnia się trzy główne rasy – świnie typu mięsnego (bekonowego), słoninowego i mięsno-słoninowego. Wysoka opłacalność hodowli trzody chlewnej wynika z dużej sprawności organizmu świni w zamianie paszy na białko zwierzęce i szybkiej rotacji podstawowego stada. Hodowla trzody chlewnej ma charakter średnio-intensywnej bądź intensywny. Jest zazwyczaj hodowlą zagrodową (świń nie hoduje się jak innych zwierząt systemem wypasu na obszarach trawiastych), opierającą się na specjalnie w tym celu produkowanych paszach – na bazie ziemniaków, kukurydzy, soi oraz na odpadach żywnościowych. Mimo dużych walorów ekonomicznych, jak i smakowych mięsa, hodowla trzody chlewnej napotyka na bariery w postaci:czynników obyczajowo-religijnych (zakaz spożywania wieprzowiny w krajach muzułmańskich i społecznościach judajskich)względnie małej wartości mięsa wieprzowegoniedoborów pasz pochodzenia rolniczego lub przemysłowego, głównie w krajach średnio rozwiniętychszybkiego psucia się wieprzowinyW krajach położonych w ciepłych i gorących klimatach, nie posiadających dostatecznie rozwiniętej sieci chłodni, hodowla napotyka na poważne bariery. Stąd chów trzody chlewnej prowadzony jest głównie w krajach o klimacie umiarkowanym i dużej gęstości zaludnienia. W latach 1992-1994 światowe pogłowie trzody chlewnej sięgało 0,87 mld sztuk, z czego 45% przypadało na Chiny, 7% na USA, po 4% na Brazylię i Rosję

Chomiki

Chomik to następne zwierzę, które jest często zwierzęciem domowym, ale ogólnie żyją w dzikich lasach tropikalnych oraz na sawannach i stepach. To właśnie te małe gryzonie są najsłodszymi zwierzątkami, które zamieszkują często domy ludzkie wraz z ludźmi.

Trzymane są niestety w klatkach, ale w zamian za to są karmione oraz utrzymywane w najlepszych warunkach, które są nie tylko wygodne, ale także maksymalnie higieniczne.

W dzikim życiu tych zwierząt są one przeważnie ofiarami dzikich zwierząt, które zajmują się tylko polowaniem na tego typu zwierzęta, więc ich życie to wieczna ucieczka przed wrogami. Chomiki żywią się korzonkami, które dostarczają im wszelkie potrzebne składniki odżywcze potrzebne do ich rozwoju.

Są to bardzo słodkie zwierzaczki, które wzbudzają sobą miły nastrój oraz uśmiech na twarzy swojego posiadacza. Chomiki są na prawdę prawdziwymi zwierzętami domowymi, które chętnie są wybierane przez ludzi jako przyjaciele człowieka, posiadające swój wdzięk oraz urodę, zachwycającą wszystkich ludzi.

Płaszczki

Są to bardzo niezwykłe zwierzęta. Płaszczki są blisko spokrewnione z rekinami. Zwierzęta te wyglądają jak kartka papieru, są bardzo szerokie i długie. Płaszczki odżywiają się głównie mięczakami, co ciekawe wiele zachowań płaszczek nie potrafią wyjaśnić naukowcy. Płaszczka podobnie jak konik morski, wsysa swoje ofiary do otworu gębowego. Płaszczki posiadają długi ogon, który jest ogonem jadowym, rzadko ale jednak zdarzają się „użądlenia” tych zwierząt na człowieka. Płaszczki to bardzo interesujące zwierzęta, wyszkoliły u siebie sztukę kamuflażu, potrafią zakopać się na dnie morza czy oceanu w piasku. Co ciekawe jest bardzo wiele rodzajów płaszczek m niektóre są bardzo małe a inne bardzo niebezpieczne z tego powodu, że potrafią one wywołać prąd o napięciu dochodzącym nawet do 200 V, co jest naprawdę bardzo ciekawe i interesujące. Płaszczki są bardzo często spotykanymi zwierzętami w oceanarium, gdzie oprócz przyglądania się im prowadzone są również badania, które pozwalają nam poznać lepiej ich tryb życia co bez wątpienia jest bardzo ważnym elementem w rozwoju nauki o tych zwierzętach.

Pasikonik zielony

Ukryte w mrokach nocy, tajemnicze, niezwykłe istoty jak co wieczór rozpoczynają swój koncert. Pasikoniki to właśnie ci nocni grajkowie. Ich pieśni towarzyszą nam wszędzie i można ich usłyszeć w parkach, ogródkach, polach, łąkach i w lasach. Wiosną z zagrzebanych w ziemi jajeczek wykluwają się małe, zielone larwy. Rosną one bardzo szybko. Od samego początku wyglądają tak jak dorosłe pasikoniki ale brak im skrzydeł. Pierwsze dorosłe pasikoniki pojawiają się na początku lipca. Wieczorami coraz donośniej słychać śpiew świerszczy. Grają tylko samce wabiąc w ten sposób samiczki. Samce walczą o swe wybranki i niejednokrotnie po tej walce pozostają utracone czułki czy odnóża. Ich pożywienie to nie tylko rośliny ale dzięki długim czułkom i dobrze wykształconym oczom wypatrują swoją potencjalną ofiarę – małe owady. Dzięki długim tylnym odnóżom potrafią wysoko i daleko skakać. Nie radzę łapać pasikonika gołą ręką gdyż potrafi dotkliwie uszczypnąć. Spotkać go można wśród wysokich traw gdzie się chroni.

Za co kochamy szczury ?

Ktoś kiedyś powiedział: „Kup sobie szczura. To jedyny sposób, abyś mógł nabyć miłość za pieniądze”- BZDURA! Szczurki hodowlane właściciele naprawdę kochają. A kochają je przede wszystkim za ich szczerość. Te zwierzęta dominują nad innymi stworzeniami tym, że całe serce oddają swojemu właścicielowi. Jeżeli ktoś z Państwa miał kiedykolwiek psa lub kota, to jest świadomy tego, że gdy nasz ukochany pies lub kot ma wybrać sobie do towarzystwa innego psa lub kota lub właściciela, to niestety wybiera istotę ze swojej rasy. Człowiek w zasadzie przestaje wtedy mieć znaczenie dla zwierzęcia. Szczurki są pod tym względem wierniejsze od innych zwierząt, gdyż dla szczurków to właśnie człowiek jest ich stadem. Szczurek do zabawy wybierze człowieka a nie innego szczura. A zabawa jest właśnie drugą rzeczą, którą uwielbiają te zwierzęta. Najzabawniejsze są wszelkie kradzieże dokonywane przez szczurki. Masz cukierka w kieszeni?a może chusteczkę higieniczną? Lepiej to schowaj, gdyż twój szczurek na 100% tym się zainteresuje. Skradzioną rzecz schowa w ulubionym miejscu, a gdy znajdziesz jego skrytkę to sam zobaczysz ile rzeczy ci ukradł.

Rozmnażanie

Okres godowy fok grenlandzkich przypada między końcem lutego a końcem marca, najczęściej na początku tego drugiego miesiąca. Wówczas wszystkie samce, które są dojrzałe płciowo i mają skończone 7 lat, przygotowują się do kryć. Specjalne gruczoły na ich ciele wydzielają bardzo ostry, nieco piżmowy zapach, który daje samicom znak, że dany samiec jest gotowy do reprodukcji. Foki mają niezwykle krótki okres gotowy – może dlatego jest właśnie tak bardzo intensywny. Samice w rui osiedlają się na wielkich polach lodowych, pływających swobodnie po zimnych wodach północnych mórz. Samce wówczas zbierają się w wodzie wokół danego pola lodowego, kręcą się tam na różne strony, pływają na wyścigi w kierunku samic, wydają określone dźwięki. Wszystko to sprawia, że samice zwracają większą uwagę na swych potencjalnych partnerów – by dać temu wyraz wyginają swój grzbiet, głowę odchylają bardzo silnie do tyłu i podnoszą w górę swe tylne płetwy. Większość fok kopuluje na polach lodowych, choć niektóre – przede wszystkim te mieszkające w zatoce Świętego Wawrzyńca – kopulują w wodzie. Foki reprodukują do końca swego życia, samica rodzi co roku jedno młode. To sprawia, że zwierzęta te rozmnażają się bardzo dobrze i są odporne na zachwiania liczebności ich populacji.

Dingo

Dingo jest to australijski dziki pies, z rodziny psowatych, jeden z niewielu ssaków łożyskowych zamieszkujących Australię: prawdopodobnie pod-gatunek psa domowego (stąd łacińska nazwa – Canis fami-liaris dingo). Dingo został przywieziony z Azji przez Aborygenów ok. 5-8 tys. lat temu. Budową i zachowaniem przypomina psa domowego. Jest krępym ssakiem, osiągającym 1,2 m długości (wraz z 30 cm długim ogonem) i 60 cm wysokości w kłębie. Ma krótkie, miękkie futro, puszysty ogon oraz sterczące uszy. Omaszczenie może być różne – od żółtawego do rudego. Brzuch, łapy i koniec ogona są często białe.
Dingo poluje samotnie lub w małych grupach. Dawniej polował na kangury, a obecnie łowi króliki (czasami napada również na zwierzęta domowe). Był przyczyną wyginięcia workowatego wilka tasmańskiego i diabła tasmańskiego w Australii. Od czasu pojawienia się osadników europejskich dingo poluje na owce oraz drób i w związku z tym na wielu obszarach został wytępiony. Dzikie dingo, podejrzliwe i zarazem odważne, mogą być oswajane. Aborygeni łowią je czasami i hodują. Dzikie dingo wyją i skowyczą, a udomowione – naśladują szczekanie psa. Po 63 dniach ciąży samica dingo rodzi od 4 do 5 małych szczeniąt dingo.

Albatrosy

Albatrosy (Diornecteidae). rodzina z rzędu rurkonosych {Procellariiformes), obejmująca 14 gatunków dużych ptaków morskich, będących jednymi z najbardziej widowiskowych lotników. Przy wietrznej pogodzie mogą godzinami utrzymywać się w locie ślizgowym bez uderzania wyjątkowo długimi, wąskimi skrzydłami, jednak, gdy nie ma wiatru, z dużym trudem utrzymują ciężkie ciało w powietrzu i pozostają zwykle na powierzchni wody. Podobnie jak inne ptaki morskie piją słoną wodę. Odżywiają się najczęściej kalmarami, chociaż widuje się je też w pobliżu statków, gdzie żerują na odpadkach.
Ma lądzie pojawiają się jedynie, by odbyć lęgi. Gnieżdżą się w koloniach, zakładanych z reguły na odległych wyspach oceanicznych. Toki odbywają w grupach iub parach; obejmują one zrytualizowane rozpościeranie skrzydeł i krzyżowanie dziobów przy akompaniamencie donośnego postękiwania. Pojedyncze, bardzo duże. białe jajo składane jest na gołej ziemi lub w zagłębieniu usypanego kopczyka i wysiadywane na zmianę przez oboje rodziców. Rozwój młodych zachodzi bardzo powoli, szczególnie u większych gatunków. Lotność osiągają one w ciągu 4-10 miesięcy, następnie spędzają kolejnych 5-10 lat na morzu, ucząc się nawigacji i technik żerowania oraz przechodząc poprzez kilka upierzeń przedostatecznych. Zanim pojawią się na lądzie i zaczną rozmnażać. A. są długowieczne i należą do tych nielicznych ptaków, które umierają ze starości.

Dropie

Rodzina dużych i średniej wielkości ptaków z rzędu żurawinowych, obejmująca 22 gatunki występujące w pd. i środk. cz. Europy, Afryce, Azji, Australii i cz. Nowej Gwinei. Mają krępy tułów, długą i wyprostowaną szyję ora; dfugie, mocne nogi o trzypalcowej stopie (sylwetka charakterystyczna dla ptaków biegających). Do 1940 środkowoeuropejska populacja dropia liczyła ok. 18 tys. osobników. Po II wojnie światowej gwałtownie zmniejszyła się i na pocz. lat osiemdziesiątych obejmowała 3,9 tys. ptaków. Obecnie ptaki te zagrożone są wyginięciem. Główną przyczyną zmniejszania się ich liczebności jest silnie rozwinięta i genetycznie zakodowana antropofobia (lęk przed człowiekiem). W środk. i pd.-wsch. cz. Europy oraz ng P!w. Iberyjskim występuje podgatunek dropia – O.t, tarda. – jeden z największych ptaków lądowych Starego Świata. Samiec osiąga ponad I m dt., 220 cm rozpiętości skrzydeł i waży ok. 16 kg. Samica jest dużo mniejsza, waży ok. 5 kg. Ptaki te mają jasnopopielatą szyję, rdzawo-żółty z czarnymi pręgami tułów i biały spód ciała, a samiec – u nasady dzioba – białe wąsy. D. jest gatunkiem stepowym, obecnie zamieszkuje również rozległe pola uprawne. Zjada przede wszystkim liście, młode pędy oraz nasiona chwastów i roślin uprawnych (czasami także owady i drobne kręgowce).

Głuptak a człowiek

Może dziwić nazwa, jaką człowiek nadał temu wspaniałemu myśliwemu, który z niebywałą precyzją potrafi chwytać zdobycz. Może to wynikać z niezwykle niezdarnego chodu, jakim porusza się głuptak na lądzie. Może to wynikać także z tego, że ptaki te są bardzo ufne w stosunku do człowieka – siadają czasem na statkach pełnych ludzi, nie przejmując się ich obecnością. To sprawiało, że niegdyś były bardzo łatwym do schwytania potencjalnym pożywieniem dla marynarzy. Niegdyś głuptaki, zarówno dorosłe jak i młode, były częstym obiektem polowań człowieka. Wytwarzano z nich olej, przynęte dla ryb lub, zwyczajnie – zjadano. Dla niektórych ludów były niezbędnym do przeżycia stworzeniem. Na przełomie XIX i XX wieku polowania na głuptaki stały się bardzo popularne i liczne, co sprawiło, że ptaki te niemal wyginęły – w owym czasie ich liczebność spadła do zaledwie 30 tysięcy par lęgowych. Zakazano wówczas polowania na te stworzenia, co utrzymywane jest do dziś – głuptaki zaczęły więc z powrotem powiększać swą populację. Głuptaki bardzo często, jak zresztą wszystkie ptaki morskie, giną z powodu plam oleju, jakie przedostają się na tereny, gdzie żyją, z rozbitych lub zatopionych tankowców. Jest to dziś główna przyczyna ich nienaturalnej śmierci

Woda

Foki są świetnie przystosowane do życia w wodzie. Opływowy kształt ciała, bardzo spiczasty pysk, brak widocznych z zewnątrz narządów płciowych, brak zewnętrznych małżowin usznych – to wszystko sprawia, że foki czują się w wodzie lepiej niż na lądzie. Pływają przeciętnie z prędkością 20km/h, choć w odpowiednich warunkach mogą tą szybkość znacznie zwiększyć, jednak tylko na krótkich dystansach. Foki są świetnymi nurkami – mogą zejść na bardzo dużą głębokość, nawet na 275 metrów p.p.m. a pod wodą mogą pozostać nawet przez 18 minut. Foki, mimo, że są ssakami, nie posiadają normalnych kończyn przednich i tylnych – zwierzęta te mają odnóża przypominające raczej płetwy. Przednie, mniejsze, w wodzie są dość niewiele używane, pomagają jedynie zmieniać foce kierunek, w którym płynie. Właściwą siłę napędową stanowią potężne tylne płetwy oraz odpowiednie ruchy ciała. Foki bardzo często odpoczywają w wodzie, w ogóle nie wychodząc w tym celu na ląd. Przyjmują wtedy pozycję pionową, zwaną świecą, albo poziomą – zwaną krokodylą. Foki przez większość swojego cyklu dobowego poszukują pożywienia – bardzo lubią pływać, więc łączą przyjemne z pożytecznym. Najchętniej przebywają w wodzie o temperaturze około 2 stopni.

Piesiec

Są to zwierzęta bardzo blisko spokrewnione z lisem. Zwierzęta te są bardzo wyjątkowe, z tego powodu że są równie inteligentne i sprytne jak znane nam lisy, ale to nie wszystko, piesiec z pokolenia na pokolenie przekazuje swoim młodym norę , w której to samica rodzi młode, jest to wyjątkowe zjawisko z tego powodu że jedna nora może istnieć kilkadziesiąt lat co z pewnością robi wrażenie. Zwierzęta te są niestety bardzo narażone na niebezpieczeństwo ze strony człowieka, ich futro jest bardzo cenione na czarnym rynku, dlatego tez populacja tego zwierzaka ciągle spada. Piesiec mimo że jest bardzo dobrym łowcom na lądzie to również doskonale pływa. Potrafi on przepłynąć dość spory kawałek, nie męcząc się przy tym zbytnio a do tego w wodzie również poluje na małe ryby czy mięczaki. Często zwierzęta te porównuje się do poduszek, ich ogon służy im jak ciepła kołdra, która podczas zimnych temperatur okrywają się co daje im ciepło. Niestety często można spotkać właśnie futra z tych zwierząt i to w legalnych sklepach co również bardzo niepokoi oraz sprawia że ludzie zaczynają patrzeć nie jako mieszkańcy krainy wiecznych lodów a jako dodatek do swojego ubioru, co z pewnością nie jest dobrym znakiem.

Bizony

(Bison bison). ssak z rodziny krętorogich blisko spokrewniony z żubrem. Osiąga do 2,5 m wys. w kłębie i waży do 1300 kg (dojrzały byk). Ma wypukłe czoio oraz wyraźny garb na grzbiecie. Jego szorstkie, ciemnobrązowe futro – szczególnie gęste i długie na nisko trzymanej głowie, karku oraz grzbiecie – tworzy grzywę schodząca na nogi. Silne, zakrzywione rogi występują u obu ptci, przy czym u samic są mniejsze. B. żyje w stadach, które pozostają w jednym miejscu przez kilka dni lub przemieszczają się mniej lub bardziej nieustannie. Krowa może być płodna do 40 roku życia; po ok. 9 miesiącach ciąży w maju rodzi się zwykle 1 cielę. Mimo dużej masy b. jest zwinny i szybki. Zachowuje się nieprzewidywalnie; niekiedy podchodzi blisko, innym razem rzuca się do panicznej ucieczki z błahego powodu. Gdy do Ameryki Pn. przybyli Europejczycy, b. występował na większej cz. kontynentu w liczbie szacowanej na 60 min osobników. Indianie amerykańscy czcili bizony gdyż stanowiły one podstawę ich egzystencji na prerii. Wraz z postępującą na zachód inwazją białego człowieka bawół został bezmyślnie wytrzebiony dla mięsa, skóry sportu lub niekiedy nawet dla bawolego języka. Obecnie utrzymywane stada zdają się zapewniać gatunkowi przetrwanie.

Foka

Foka – jest ssakiem, którego budowa ciała oraz cechy anatomiczne predysponują do egzystencji w środowisku wodnym i wodno – lądowym. Foka jest doskonałym zwinnym pływakiem i potrafi dość długo przebywać pod wodą. Jednak ta cecha nie jest jej niezbędna ponieważ zamieszkując płytkie wody zatokowe nie ma takiej konieczności. Odnotowano czas przebywania foki pod wodą 45 minut jednak zwykle niezbędne jest jej 5 do 10 minut. Foka jest lepszym pływakiem niż stworzeniem lądowym. Jej ruchy pełzające po piaszczystych wydmach wydają się niezgrabne i nieporadne. W wyniku ewolucji jej tylne kończyny przekształcone zostały w płetwy dzięki czemu zyskała ona znaczną zwinność podczas pływania i żerowania w wodzie. Długość jej tułowia osiąga do 2 metrów, natomiast waga waha się w granicach 100 kilogramów. Foka pospolita jest zwierzęciem wyłącznie rybożernym polując na gatunki ryb szlachetnych takich jak troć wędrowna czy łosoś. Przez wiele lat panował pogląd, że foka stwarza realne zagrożenie dla pogłowia rybostanu szlachetnego i była przez to tępiona. Dziś, kiedy pogłowie tego gatunku zostało znacznie zmniejszone dostrzeżono że nie jest ona bezpośrednim zagrożeniem dla rybołówstwa. Jest obecnie na wodach Bałtyku pod ścisłą ochroną.

Ameryka Północna

Pod względem zoogeograficznym obszar kontynentu Ameryki Północnej (poza częścią Meksyku, która zaklasyfikowana jest do krainy neotropikalnej) należy do krainy nearktycznej (Nearktyka), zbliżonej do krainy palearktycznej i zróżnicowanej w poszczególnych strefach klimatycznych oraz roślinnych. Z 24 rodzin ssaków cztery są endemiczne — trzy spośród gryzoni (goffery i szczuroskoczki przebywające na pustyniach, sewele żyjące w górach oraz endemiczny gatunek — urson) i jedna z parzystokopytnych (widłorogi, spotykane najczęściej na preriach); najbardziej typowymi gatunkami Ameryki Północnej są: niedźwiedź czarny i grizzly (zamieszkujące głównie Góry Skaliste), wół piżmowy (którego siedliskiem jest tundra), karibu i amerykański podgatunek łosia (spotykane najczęściej w szpilkowych lasach tajgi), jeleń wirgiński, skunks (żyjące w lasach liściastych na obszarach wschodnich kontynentu), bizon (kiedyś zamieszkujący prerie, dziś spotykany jednak tylko w parkach narodowych), pekari; do gatunków pochodzących z Ameryki Południowej należą także: dydelf, pancernik i jeżozwierz nadrzewny. Z ptaków występują tutaj między innymi: kardynały, tanagry, kolibry, indyki dzikie; z gadów popularne są grzechotniki, gekony, legwany, scynki i endemiczna heloderma — jedyna jadowita jaszczurka; z płazów — salamandry, ambystomy; z ryb takie gatunki jak niszczuki, amie, bassy, liczne okoniowate i karpiowate.

Bydło domowe

Najważniejsze ze zwierząt domowych jest dla człowieka bydło domowe. Aż 300 milionów Tych zwierząt żyje dzisiaj na świecie, Od blisko 10 tysięcy lat towarzyszą one ludziom, którym do-starczają mięsa, skór, a przede wszystkim mleka. Trudno wyobrazić sobie nasze pożywienie bez mleka i jego produktów- serów, twarogów, masła i śmietany. Niektóre krowy dostarczają aż 10 tysięcy litrów mleka rocznie. Bydło jest gatunkiem wyłącznie roślinożernym. Trawa, zioła, siano, słoma- to wszystko, czego potrzebuje do jedzenia. I pomyśleć, że zamienia to na tak cenne dla nas mięso i mleko. Bydło jest przedstawicielem przeżuwaczy. Pokarm roślinny połknięty w całości dostaje się do żołądka, skąd przefermentowany wraca porcjami z powrotem do jamy ustnej, gdzie ma miejsce żucie i powtórne połknięcie. Po ponownym dostaniu się do żołądka zaczyna się właściwe trawienie. Jeszcze 300 lat temu w naszych lasach żyli dzicy przedstawiciele bydła domowego- potężne tury. Rozpowszechnione były w całej Europie oraz Azji, a później w Afryce. Dziś nie pozostał po nich na świecie ani jeden osobnik, Ostatnia sztuka zginęła w Polsce w 1627 roku. Za bezpośrednich potomków tura uważa się bydło stepowe. W ciągu tysiącleci wyhodowano wiele ras bydła, z których w Polsce najbardziej znana jest rasa czarno-biała i rasa czerwona,

Jeleń

Jelenie i sarny zamieszkują w zasadzie prawie każdy las, są to bardzo popularne zwierzęta. Jelenie są duże i są przyozdobione porożem, które wykorzystują do walk, jelenie są samotnikami i raczej nie wpychają się w sprawy stada jakie tworzą sarny. Sarny zaś żyją oczywiście stadnie, razem wychowują młode i są bardzo macierzyńskie. Tak jak jelenie są one bardzo nieufne i płochliwe, lecz bardzo wielu ludzi interesuje się ich codziennością i często przechadzając się po lesie obserwuje te zwierzęta które z pewnością są ciekawe i interesujące. Oczywiście jelenia jak i sarnę można spotkać także w ogrodach zoologicznych. Jelenie i sarny często zamieszkują również polany i wysokie trawy, tak aby mogły one się uchronić przed niebezpieczeństwem, a oprócz człowieka dręczą je także wilki, rysie a nawet niedźwiedzie, tak więc zwierzęta te mają ciężki los. rzecz jasna warto obserwować te zwierzęta chociaż by dla samej ciekawości jakie w nas budzą .

Co w trawie piszczy ?

W trawie i krzewach mieszkają różne małe zwierzątka. Ilość tych stworzeń jest nieprzeliczona. Zwierzęta żyją w powietrzu, w trawie, na ziemi i pod ziemią. Wystarczy tylko dokładnie poobserwować i można zobaczyć wiele ciekawych rzeczy. Jeśli ma się ogródek przydomowy lub wybrało się na wakacje w miejsce gdzie są pola, łąki i lasy warto przystanąć nad kępką trawy i poprzyglądać się zwierzątkom żyjącym wśród nich. Niejednego zadziwiło by mnóstwo obiektów do obserwacji. Każdy kawałek zarośniętej ziemi to oaza do życia świata zwierzęcego. Jak pięknie wygląda łąka gdy nad nią latają motyle, brzęczą pszczoły i grają koniki polne. To świat owadów, płazów, ptaków i roślin. Aby go poznać trzeba mieć bardzo dużo czasu ale warto poznać tylko niektórych przedstawicieli. Przy okazji obserwacji na pewno ogarnie nas spokój panujący na łące i pozwoli nam wyciszyć się. To tylko tu usłyszymy śpiew skowronka, usłyszymy klekot bocianów zbierających pożywienie, kumkanie żab, usłyszymy łopot skrzydeł uciekającej kuropatwy a jak będziemy mieli szczęście natkniemy się na gniazdo ptaków.

Chruściele

Rodzina z rzędu żurawinowych, obejmująca ok. 130 gatunków wodno-błotnych ptaków, pokrojem przypominających kurczęta. Mają krótkie, zaokrąglone skrzydła, krótki ogon oraz duże stopy z długimi palcami. Osiągają od 11 do 45 cm di, i ważą od 30 g do ok. 3 kg. Odzywają się głośno, szczególnie chętnie nocą, zdradzając swoją obecność w gęstej roślinności. Latają słabo – spłoszone zrywają się niechętnie do lotu i po pokonaniu krótkiego dystansu zapadają na ziemi. Smukła budowa ciała ułatwia im poruszanie się wśród trzcin i roślinności bagiennej. Większość gatunków ubarwiona jest ciemno z przewagą kolorów brunatnych i szarych; wiele ma maskujące, pregowane desenie.
Ch. występują na całym świecie z wyjątkiem wysoko położonych terenów. Typowym przedstawicielem jest
szeroko rozprzestrzeniony w Eurazji i Afryce Pn. wodnik smukły ptak o długim, czerwonym dziobie. Jego większymi krewniakami w Ameryce Pn. są: wodnik królewski rdzawo-brązowy ptak wielkości małego kurczęcia; wodnik długodzioby (R. longi-roslris) o szarym upierzeniu; oraz wyraźnie mniejszy (ok. 25 cm dl.), rdzawo-brązowy wodnik błotny Szeroko rozprzestrzenione są też kureczki z liczącego 13 gatunków rodzaju Porzana. Cechują się one krótkim, stożkowatym dziobem.

Niedźwiedź brunatny

Niedźwiedź brunatny – przez lata wypracowany został wizerunek milutkiego, pulchnego, włochatego zwierzątka o powolnych ruchach, przyjaznego człowiekowi a szczególnie miłego dzieciom. Przypominają go wciąż produkowane liczne pluszowe zabawki i kreskówkowe animacje produkowane celowo dla dzieci. Jest to jednak silny drapieżnik osiągający dość duże rozmiary od 1,7m do 2,2m i znaczną masę ciała – od 100 do 450 kilogramów. Znana jest również waga tego zwierzęcia 780 kilogramów. Futro pokrywające całe jego ciało zgodnie z nazwą gatunkową głównie w Europie nosi kolor brunatny, jednak w innych rejonach występowania – w Afryce Północnej, w północnej i środkowej części Azji po Amerykę Północną jego barwa występuje w różnych odcieniach od kremowego po niemal czarne. W Ameryce Północnej podgatunek niedźwiedzia brunatnego- grizli osiąga większe rozmiary do około 3 metrów i adekwatnie większej masie ciała. W Polsce niedźwiedź brunatny objęty jest ścisłą ochroną i występuje w Bieszczadach, Tatrach, na Babiej Górze. Ogólnie rzecz biorąc występowanie niedźwiedzia brunatnego ze względu na jego masowe tępienie przez człowieka ogranicza się do słabo zaludnionych, wręcz odludnych i trudno dostępnych lasach górskich a na nizinach w Rosji, Skandynawii, na Białorusi. To potężnie zbudowane zwierzę posiada w swoim jadłospisie dużą ilość pokarmu roślinnego, jednak jest głównie drapieżnikiem i podczas polowania posługuje się głównie zmysłem węchu. Na zimę zapada w sen po zgromadzeniu odpowiedniej ilości tłuszczu.

Biedronki

(Coccinellidae),: bardzo popularne na naszych terenach, możely je znaleść prawie wszędzie, podczas ciepłej pory letniej. Biedronki to rodzina z rzędu chrząszczy obejmująca ok. 5 tys. gatunków małych owadów o półkolistym ciele, krótkich odnóżach i pokrywach najczęściej czerwonych lub żółtych z czarnymi plamkami.
Osiągają zwykle od 8 do 10 mm dt. Cykl życiowy trwa ok. 4 tygodni; w każdym sezonie może żyć wiele pokoleń b. Delikatne, wydłużone larwy ubarwione są zwykle szarawo z niebieskimi, zielonymi, czerwonymi lub czarnymi plamkami. Żywią się drobnymi owadami i ich jajami. Po czterokrotnym linieniu larwy przyczepiają się końcem odwloką do podłoża i przepoczwarczają się wewnątrz ostatniej wylinki larwalnej. Postacie dorosłe zimują w szczelinach oraz pod korą drzew. Chrząszcze z rodziny b. bywają wykorzystywane w rolnictwie w celu zmniejszenia liczebności takich szkodników roślin jak mszyce, czerwce i roztocze. Australijska rodolia (Rodo-lia cardinalis) została wprowadzona do zach. rejonów Ameryki Pn. w celu zwalczania zagrażającego sadom czerwca białego. Larwy i postacie dorosłe czerwonki Hippodamia conuergens mogą poważnie ograniczać rozwój mszyc. Nieliczne b. odżywiają się pokarmem roślinnym i są uznawane za szkodniki roślin uprawnych.

Koty

W przeciwieństwie do bardzo towarzyskich i potrafiących okazać swoje przywiązanie psów, koty znane są z tego, że chodzą własnymi drogami i nie uznają nad sobą ludzkiej władzy. O ile w stosunku do psa można powiedzieć, że jest się jego Panem, to w przypadku kotów częściej to właśnie te sympatyczne futrzaki czują się Panami domu. Pomimo tego, koty są bardzo chętnie trzymane w domach, a dzieci uwielbiają na nie patrzeć i je głaskać. Wszyscy bardzo też lubią ich charakterystyczne mruczenie. Na wsiach trzyma się je jeszcze z innego powodu – jako doskonali myśliwi, koty pomagają pozbyć się myszy i innych szkodników. Koty to znane psotniki. Specjalizują się zwłaszcza w drapaniu mebli i strącaniu stawianych na meblach wazonów – nie ma bowiem miejsca, na które zwinny kot nie potrafiłby wskoczyć. Jeśli jednak koty są trzymane od małego, można je nauczyć przestrzegania większości panujących w domu zasad. W ich wychowaniu należy jednak być bardzo konsekwentnym – jeśli dany koci zakaz złamiemy raz, to kot uzna, że przestał on obowiązywać na stałe. Ich ogromną zaletą jest czystość – odpowiednio wychowane, zawsze korzystają z kuwety i zamiatają nieczystości głęboko pod żwirek. W przeciwieństwie do psów, myją się same. Większość kotów panicznie jednak boi się wody.

Chomiki

Podrodzina ssaków z rodziny chomikowatych obejmująca 6 rodzajów w tym jednogatunkowe rodzaje. Ch. to krępe gryzonie o krótkim ogonie, miękkim futrze i obszernych torbach policzkowych, w których przenoszą pokarm. Żyją gl. w norach i są aktywne nocą. Żywią się ziarnem, owocami i inną materią roślinną; czasami polują na owady oraz małe zwierzęta.
Ch. Europejski zamieszkuje stepy i pola uprawne Europy oraz zach. i środk. cz. Azji. Osiąga 20-34 cm di., z wyłączeniem ogona o 3-6 cm dl. Jego futro może być ubarwione białawo, żółtawo, rdzawo-szaro lub ciemnobrunatno. Na policzkach i bokach ciała występują białe plamy. Brzuszna strona ciała ubarwiona jest czarno. Ssak ten kopie system korytarzy z komorą mieszkalną i spiżarniami (przechowuje w nich ziarno, bufwy i korzenie). Czasami wyrządza poważne szkody w uprawach. Wykorzystywany by! jako zwierzę laboratoryjne, ale gorzej znosi niewolę niż ch. syryjski.
Ch. syryjski zamieszkuje w stanie dzikim stepowe tereny Balkanów, Azji Mniejszej i Zach. Ubarwiony jest złociście (pomarańczowobrązo-wo) z białym brzuchem. Dorasta do 15-20 cm dl., łącznie z krótkim ogonem. W niewoli jest zwierzęciem czystym, dość łatwym w hodowli. Wszystkie ch. syryjskie hodowane w domach i laboratoriach pochodzą – o ile wiadomo – od jednego miotu wykopanego wraz z matką w Syrii w 1930. Oba gatunki są bardzo płodne -w ciągu roku samica może mieć kilka miotów, liczących po 6, 7, a nawet 18 młodych.

Wygląd

Te duże zwierzęta mają ubarwienie najczęściej szare, które czasem wpada w kolor brunatny. Na brzuchu są wyraźnie jaśniejsze, niemalże mlecznobiałe. Samce są zdecydowanie ciemniejsze niż samice. Młode foki, zaraz po urodzeniu, są zupełnie czarne. Dopiero po około 6 tygodniach, gdy nie piją już matczynego mleka, ich dotychczas czarne włosy są zastępowane przez oleistą, błyszczącą skórę. Foki raz na rok zmieniają skórę, co następuje u obu płci w różnych okresach. Mają bardzo okrągłe głowy. Ich pysk wypełniony jest 32 zębami, siekaczami, kłami i trzonowcami. Mają dość słabo rozwinięty węch, w wodzie nie jest im potrzebny. Nozdrza są zamykane, co foki wykorzystują podczas nurkowania. Wzrok za to jest całkiem dobry – na lądzie znacznie gorszy niż pod wodą. Foki mają tak zwaną trzecią powiekę, migotkę. Uszy są malutkie, to małe otwory, które w głębi ciała foki przechodzą w przewód słuchowy, którego średnica wynosi zaledwie 1 milimetr. Foki mają charakterystyczne, płetwiaste kończyny. Mają karłowate palce połączone błoną pławną, co bardzo wspomaga pływanie (przednie kończyny w wodzie pełnią funkcję steru, tylnie zaś napędzają ruch dzięki wachlarzowym ruchom) oraz sprawia, że na lądzie foka porusza się niczym wąż.

Delfiny

Wodne ssaki z rzędu waleni i rodziny delfinowatych, d. stodkowodnych oraz d. długopyskich. D. to małe, smukłe walenie o wydłużonym pysku. Ubarwione są szarawo, czarnawo lub brązowo z jaśniejszym spodem ciała. Większość gatunków osiąga od 1 do 4 m dł., żywi się rybami i żyje w stadach liczących od kilku do kilku tysięcy osobników. Delfiny są cenione ze względu na grację ruchów, inteligencję i przyjazne zachowanie w stosunku do człowieka oraz ochotę do zabawy. Niektóre gatunki towarzyszą płynącym statkom. Rodzina delfinowatych obejmuje 32 gatunki z 14 rodzajów, występujące w oceanach całego świata. Najbardziej znanymi przedstawicielami są delfin zwyczajny i d. butelkonosy. Żyją one licznie w morzach strefy cieplej i umiarkowanej. O tych właśnie delfin wspominali najprawdopodobniej w swoich pracach m.in. Arystoteles, Ezop. Herodot i Pliniusz, pisząc, że pozwalały one jeździć dzieciom na grzbietach i ratowały ludzi zaginionych na morzu.
D. butelkonosy ma pysk wydłużony w krótki, tępy dziób (dzięki charakterystycznemu wygięciu pyska sprawia wrażenie uśmiechniętego). Ze względu na dużą inteligencję i zdolność porozumiewania się za pomocą dźwięków i ultradźwięków stanowi przedmiot badań naukowych.

Orka

Jest to ogromny ssak morski. Orki żyją w stadach i są bardzo wyjątkowe. Ssaki te nie dość że są bardzo niebezpiecznymi drapieżnikami, żyjącymi w stadach to do tego uważa się że są one najszybszymi ssakami morskimi. Orki to bardzo ciekawe zwierzęta, do tego są inteligentne i przebiegłe. Żywią się głównie pingwinami, fokami, małymi wielorybami, morsami i tak dalej. Atak orki jest bardzo fascynującym zjawiskiem chociaż również bardzo drastycznym, dlatego że orka właściwie połyka ofiarę w całości. Zwierzęta te również często można spotkać w oceanarium, gdzie są bohaterami wielu występów, co jest możliwe dzięki ich wielkiej inteligencji i chęci do nauki. Orki są znane z tego że mimo swojej ogromnej masy potrafią wyskoczyć na parę metrów ponad powierzchnię wody, co z pewnością jest bardzo zadziwiającym zjawiskiem. Zwierzęta te mają wielu zwolenników ale także wrogów. Ostatnio coraz częstej notuje się kłusownictwo na te zwierzęta, co niewątpliwie martwi. Orki to piękne i niebezpieczne zwierzęta, wygrywają jako drapieżnicy dzięki swojej inteligencji i co dziwi logicznemu rozumowaniu.

Domowy zwierzyniec

Zwierzęta trzymane są w domach już od wielu lat. Wierne psy warowały u boku królewskich tronów, a sokoły dumnie zajmowały miejsce na ich nadgarstkach. Dziś w co drugim mieszkaniu i niemal w każdym gospodarstwie hoduje się rozmaite zwierzaki, od małych gryzoni na potężnych rasach psów skończywszy. Zwierzęta domowe mogą być naprawdę bardzo różne. W domu można trzymać nie tylko psy, koty i świnki morskie, ale nawet węże, pająki i skorpiony, zaś równie popularnych gryzoniem hodowlanym co chomik, jest nielubiany przez wielu szczur. Posiadanie własnego zwierzątka do doskonała lekcja odpowiedzialności. O zwierzę trzeba dbać – karmić, wymieniać kuwety, kąpać i dbać o ich kondycję. Z tego powodu nie należy dawać zwierzaka w prezencie, jeśli nie wiemy, czy dana osoba chętnie się nim zaopiekuje. Zwierzę to żywa istota i nie można jej tak po prostu wyrzucić jak niechcianego swetra. Zwierzę potrafi być świetnym kompanem zabaw, pozwalającym zrelaksować się i zapomnieć o codziennych problemach. Niektóre z nich potrafią być też pożyteczne. Pies doskonale sprawdza się przy pilnowaniu domu, a koty z wrodzoną wprawą polują na myszy.

Rybki

Hodowla rybek nie dostarcza takich wrażeń jak trzymanie w domu psa lub kota, ale też ma swoje zalety. Wprawdzie nie przytulimy się do ulubionej rybki ani nie przybiegnie ona do nas, gdy będzie czegoś chciała, ale rybki znakomicie pozwalają się odstresować i uspokoić. Istnieje wiele gatunków rybek, które można hodować w domowych warunkach. Do najpopularniejszych z nich należą brzanki, skalary i neonki. Jeśli akwarium jest odpowiednio duże, to mogą to być nawet sporych rozmiarów rybki oceaniczne. Im jest ich jednak więcej i im większa pojemność akwarium, tym trudniej jest utrzymać je w należytej czystości i częściej trzeba wymieniać wodę. W utrzymaniu porządku świetnie pomaga rybka – glonojad. Akwarium najczęściej uzupełnia się o rośliny, które są również pokarmem dla niektórych gatunków rybek. Rybki mogą też podgryzać siebie nawzajem, dlatego należy uważnie dobierać poszczególne gatunki w swoim akwarium. Kolejnymi warunkami, o jakie trzeba zadbać, są np. odpowiednia dla danych rybek temperatura zbiornika wodnego i dostarczenie im za dnia światła oraz tlenu, najlepiej przy pomocy specjalnych napowietrzy. Nie wolno też zapominać o pokarmie – rybki nie upominają się o niego, ale to wcale nie znaczy, że go nie potrzebują.

Charakterystyka ogólna

Sula bassana, głuptak biały, to ptak z rodziny głuptaków z rzędu pełnopłetwych. To średnich rozmiarów ptaki osiągające najczęściej około 92 centymetrów długości oraz od 165 do 180 cm rozpiętości skrzydeł. Ważą zazwyczaj od 2,3 do 3,6 kilogramów. Występują w rejonie północnego Atlantyku na pełnych morzach i skalistych wysepkach oraz wybrzeżach. Żywią się niemal wyłącznie rybami samodzielnie złowionymi, czasem konsumują odpady, jakie produkują statki rybackie. Głuptaki żyją, podobnie jak większość ptaków wodnych, w stałych, monogamicznych związkach. W okresie reprodukcyjnym, który przypada od marca do października, tworzą duże, czasem wręcz olbrzymie, kolonie lęgowe. Dojrzałość płciową ptaki te osiągają najczęściej w 5 lub 6 roku życia, samice czasem już w 4. Jajo, bo głuptaki znoszą zawsze tylko jedno, jest wysiadywane przez 42-46 dni. Ptaki te żyją dość długo – średnia to aż 16 lat, rekordzistą był głuptak, który padł w wieku 21 lat. Są zagrożone wyginięciem – kilka lat temu było ich około pół miliona, lecz liczba ta staje się z roku na rok mniejsza. Są objęte pełną ochroną prawną, choć mimo to zdarza się, że niektórzy wykradają z gniazd młode ptaki, bowiem ich mięso jest bardzo smaczne. Jest to jednak surowo karane.

Wygląd

Wszystkie podgatunki fok są do siebie stosunkowo podobne, więc ich rozróżnienie wymaga pewnego obeznania w charakterystyce morskich ssaków. Dorosłą fokę grenlandzką najłatwiej rozpoznać po umaszczeniu, mają bowiem na grzbiecie duże, ciemne plamy, które przypominają swym kształtem lirę. Plama owa stworzona jest przez dwa długie ciemno-brązowe pasy, które przebiegają na grzbiecie foki od łopatek do ogona. Reszta ciała foki grenlandzkiej jest biała lub kremowa, poprzetykana w niektórych miejscach drobnymi, ciemnobrązowymi plamkami. Futro fok jest bardzo krótkie, lecz gęste, stanowi dobrą ochronę przed zimnem. Foki mają dość niewielkie głowy. Mają parę bardzo dużych, zupełnie ciemnych, oczu umiejscowionych centralnie, tak, że dobrze widzą „do przodu”. Foki mają uszy pozbawione zewnętrznej małżowiny – o ich obecności stanowią po prostu dziury z boku głowy, każda o średnicy około 1 centymetra. Gdy foki pływają, to specjalny mięsień zamyka tą dziurę, tak, by do wnętrza aparatu słuchowego nie dostała się woda. Foki mają, jak wszystkie ssaki morskie, długie wibrysy wyrastające z pyska, przypominające wąsy. Foki grenlandzkie mają przeciętnie 48 wibrysów wyrastających z pyska, oraz 3 wibrysy umiejscowione nad łukiem brwiowym każdego oka.

Aligator

Rodzaj z rodziny aligatorów obejmujący 2 gatunki krokodyli o długim pysku. Tak jak pozostałe krokodyle, a. to duże, przypominające jaszczurki zwierzęta o masywnej głowie i silnym ogonie, którego używają zarówno do pływania Jak i do obrony. Ich oczy, uszy i nozdrza znajdują się na szczycie głowy i wystają nieco nad wodę, gdy pływają tuż pod jej powierzchnią. A. różnią się od krokodyli właściwych szerszym pyskiem: ponadto u krokodyli właściwych czwarty ząb z obu stron żuchwy wystaje poza zamknięty pysk. Są mięsożerne, polują na ryby. plaży, węże, ptaki i ssaki. Żyją wzdłuż brzegów większych zbiorników wodnych. Wykopują jamy, w których chronią się zagrożone i hibernują w czasie zimnej pogody. A. missisipski, zw. też amerykańskim, występuje w pd.-wsch. cz. USA. Osiąga do 5,8 m dl., zwykle jednak – od 1,8 do 3,7 m dl. Miode ubarwione są czarno z żółtymi pasami, dorosłe brązowawo. Dawniej odławiany by! dla skór, a młode sprzedawano masowo jako zwierzęta domowe. W wyniku tych działań zniknął z wielu obszarów, na których uprzednio pospolicie występował. Po wprowadzeniu prawnego zakazu polowania jego liczebność wzrosła na tyle, że możliwe było zezwolenie na ograniczony odstrzał. Osobniki dorosłe odżywiają się gł. rybami, drobnymi ssakami i ptakami, niekiedy jednak polują na jelenie lub bydło. Samce i samice syczą; samce wydają też głośne ryki słyszalne z dużej odległości. W sezonie lęgowym samica buduje z mułu i roślin gniazdo w kształcie kopca, do którego składa od 20 do 70 jaj. Broni lęgowiska i może być w tym czasie niebezpieczna. Słabo poznany a. chiński {A. sinensis) żyje w regionie rz. Jangcy w Chinach. Przypomina większego kuzyna, jednak dorasta do 2 m dl. Ma brązowo-oliwkowy grzbiet z jaśniejszymi bokami pokrytymi ciemnymi plamami. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Zasobów Maturalnych uznała go za gatunek zagrożony wyginięciem. Do rodziny aligatorów należą też południowoamerykańskie kajmany.