Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Profesjonalna hodowla koni opolskie

W Polsce jest bardzo wielu miłośników koni. Nic dziwnego,w końcu są to bardzo piękne zwierzęta, które są również niezwykle pożyteczne. Hodowla koni opolskie zajmuje się zwierzętami z największą precyzją, zapewnia im wszystkie niezbędne badania oraz szczepienia, które mają pomóc utrzymać zwierzęta w jak najlepszym zdrowiu. Konie są mocne, potrafią wiele przeżyć, ale trzeba o nie odpowiednio dbać. Muszą one móc liczyć na profesjonalną opiekę, ponieważ praca przy koniach nie jest łatwa, dlatego osoby, które się nimi zajmują, muszą wykazywać miłość do tych pięknych i majestatycznych zwierząt. Konie potrafią przywiązywać się do człowieka, okazują mu zaufanie i przyjaźń w bardzo widoczny sposób. Wszyscy miłośnicy koni wiedzą, jak wiele opieki potrzebuje każdy koń, trzeba bowiem dbać o jego wyczesanie oraz zmianę podków. Nie wolno doprowadzić do tego, aby koń niósł lub ciągnął zbyt duży ciężar. Zanim więc ktoś zdecyduje się na swojego konia, musi dowiedzieć się nieco więcej na temat tych zwierząt.

Wybierz hodowlane kocięta na sprzedaż podkarpackie

image Każdy, kto myśli o wzięciu sobie kociaka z hodowli, powinien poszukać dobrego miejsca, w którym znajdują się zwierzęta zadbane i dobrze odżywione,a także odpowiednio przebadane. Hodowlane kocięta na sprzedaż podkarpackie to oferta skierowana do wszystkich miłośników kotów, którzy chcą sobie taką puchatą kulkę zabrać do domu. Kocięta z hodowli mogą liczyć na dobrą opiekę, nie tylko od samych opiekunów, ale również lekarza weterynarii, który obowiązkowo je szczepi oraz służy pomocą w nagłych wypadkach. Dzięki temu kotki są zawsze bardzo szczęśliwe, gdyż chowają się w doskonałych warunkach. A szczęśliwy kociak lepiej się wychowuje, zwłaszcza, jeżeli znajdzie kochający dom. Trzeba pamiętać o tym, że koty to zwierzęta, które potrzebują dużo miłości i chociaż lubią chodzić własnymi drogami, często można zauważyć, ze bardzo przywiązują się do właściciela. Koty nie powinny być tylko do łapania myszy, ale zając miejsce w rodzinie, jako przyjaciele domowników, potrafią bowiem doskonale okazywać uczucia, a zabawa z nimi to sama frajda.

Podkarpackie hodowlane kocięta na sprzedaż

Kociaki potrafią sprawić radość. Coraz więcej osób decyduje się na kotka w domu, ponieważ są to zwierzęta, które doskonale działają na nastrój człowieka, co zostało udowodnione naukowo. Jeżeli chodzi o województwo podkarpackie hodowlane kocięta na sprzedaż nie są tam rzadkością. Są to bardzo zadbane zwierzęta, które czekają na nowych właścicieli. Osoby zajmujące się hodowlą kotków, muszą pamiętać o potrzebach tych małych kulek, a nie są one małe. Kotki muszą być zawsze odpowiednio odżywione, i trzeba wiedzieć, jakie potrawy można im dawać, a jakich lepiej unikać. Kocięta potrzebują opieki oraz możliwości zabawy. Nie muszą to być duże przestrzenie, ale warto zakupić różne przedmioty, które mogą kotka zainteresować, aby mógł się on lepiej rozwijać. Osoby, które decydują się na kotka z hodowli chcą, aby był on zadbany i posiadał wszystkie niezbędne szczepienia, dlatego właśnie właściciele hodowli muszą starać się, aby wszystkie zwierzęta mogły liczyć na opiekę lekarza weterynarii, który zajmie się nimi profilaktycznie i w razie potrzeby.

Polska hodowla springer spaniel angielski

Hodowle psów rasowych w Polsce można otworzyć tylko po zaprezentowaniu odpowiednich warunków dla psów, które potrzebują mnóstwo przestrzeni, aby móc dobrze funkcjonować. Zwłaszcza jeżeli pod lupę wzięta zostanie hodowla springer spaniel angielski, która wymaga wiele nakładów pracy, aby móc takie pieski utrzymać w dobrym zdrowiu. Należy im bowiem zapewnić odpowiednią opiekę medyczną oraz zadbać o to, aby zawsze były czyste. Zabawa z takimi psami jest również bardzo ważna, ponieważ pomaga w nich wzbudzić zaufanie do człowieka, co jest bardzo ważne w przypadku sprzedaży psów nowym właścicielom. Każdy pies, który w ogóle może być przeznaczony do sprzedaży, musi zostać poddany szczepieniom, a jego stan zdrowia musi być dokładnie określony przez profesjonalnego lekarza weterynarii, tak więc wszyscy właściciele hodowli muszą dobrze współpracować z lekarzami, którzy pomogą zapewnić pieskom zdrowie i bezpieczeństwo w hodowli, aby mogły one w doskonałym stanie trafić do domu nowych właścicieli.

Rasa dogo canario hodowla

image Rasa Dogo Canario nie jest często spotykana w Polsce, jednak są to psy które cieszą się dużym powodzeniem wśród miłośników zwierząt. Są one dostępne głównie ze specjalnych hodowli, które zapewniają im jak najlepsze warunki rozwoju. Jeżeli chodzi o takie psy jak dogo canario hodowla tych zwierząt musi spełniać specjalne wymagania, ponieważ rasa ta wymaga sporo miejsca do tego, aby móc się rozwijać w idealnych warunkach. Należy więc posiadać ogromną przestrzeń, aby móc w ogóle o takiej hodowli pomyśleć. Psy potrzebują dużo miejsca do tego, aby się wybiegać, a jeżeli hodowla ma spełniać odpowiednie warunki, musi umożliwiać zwierzętom taką przestrzeń. Każdy pies dostaje się pod opiekę lekarza, zarówno na badania kontrolne, jak i w razie potrzeby. Ważne jest więc, aby właściciele hodowli dobrze współpracowali z lekarzem weterynarii, który zajmie się wszystkimi zwierzętami, znajdującymi się w danym miejscu. Dzięki temu można przeznaczyć do sprzedaży dobrze odżywione, zdrowe psy, które na pewno spodobają się osobom zainteresowanym.

Niespotykana hodowla dżdżownic kalifornijskich

image Dżdżownice kalifornijskie, ze względu na swą użyteczność, są specjalnie hodowane w przeznaczonych do tego miejscach. Każda hodowla dżdżownic kalifornijskich musi opierać się na specjalnych przepisach, wyznaczonych prawem. Osoby, które chcą założyć taką działalność muszą posiadać odpowiednie, zatwierdzone miejsce oraz specjalne pozwolenia do założenia hodowli dżdżownic. Muszą one również wiedzieć, w jakich warunkach powinny rozwijać się takie dżdżownice oraz czym je karmić. Jeżeli wszystkie te warunki są spełniane, nie ma przeciwwskazań, aby rozpocząć hodowlę. W Polsce znajduje się zaledwie kilka miejsc, gdzie można znaleźć dżdżownice kalifornijskie. Właściciele tych hodowli współpracują z klientami, zapewniając im dżdżownice z najlepszej klasy hodowli, które mają wszystko, co potrzebne im do prawidłowego rozwoju. Każda hodowla w Polsce jest ściśle kontrolowana i tutaj również nie ma wyjątku. Dżdżownice są specjalnie przebadane, przeznaczone już do sprzedaży dla osób zainteresowanych takimi robaczkami.

Springer spaniel angielski hodowle w naszym kraju

W Polsce występują różne hodowle psów rasowych. Są one zawsze specjalnie przygotowywane, w taki sposób, aby każdy pies miała jak najlepsze warunki rozwoju. Wymogi dotyczące hodowli w naszym kraju są bardzo wysokie, zwłaszcza, jeżeli mowa o psach lub kotach. Springer spaniel angielski hodowle takich psów są zawsze bardzo restrykcyjnie kontrolowane przez miłośników zwierząt, który zawsze sprawdzają, czy psy mają wszystko, co potrzebna, aby dobrze się rozwijać. Właściciele hodowli dbają o psy, dając im odpowiednie pożywienie, zapewniając opiekę oraz ucząc zabawy, Psy przeznaczone do sprzedaży są zawsze bardzo dobrze odżywione i czyste, w miarę możliwości przyjaźnie nastawione do człowieka. Każda osoba, która zainteresowana jest takiej rasy psem, nie znajdzie go w żadnym innym miejscu, jedynie z dobrej hodowli. Kontrolowana hodowla zapewnia pieskom doskonałe warunki, są to zwierzęta szczęśliwe, które mają zapewnione odpowiednią opiekę każdego dnia. Każde zwierzę jest szczepione oraz ma zapewnioną opiekę lekarską.

Hodowla Bichon Frise w Polsce

Psy rasowe, które trudno spotkać w naszym kraju, pochodzą zazwyczaj ze specjalnych hodowli. Każda taka hodowla musi spełniać odpowiednie warunki, aby w ogóle móc funkcjonować. Właściciele takich miejsc muszą liczyć się z ciągłymi kontrolami, zwłaszcza miłośników opieki nad zwierzętami, którzy dokładnie sprawdzają, czy pieski mają odpowiednie warunki do prawidłowego rozwoju. Hodowla Bichon Frise polega przede wszystkim na dobrej opiece nad tymi pieskami, które są naprawdę przyjazne, jeżeli się je odpowiednio wychowa. Pracownicy hodowli muszą więc zadbać nie tylko o pożywienie oraz ciepło, ale również o zabawę dla każdego pieska. Psy rasowe z hodowli powinny być zawsze czyste, a ich usposobienie powinno być przyjazne w stosunku do człowieka, gdyż osoby, które chcą wziąć sobie takiego przyjaciela do domu, sprawdzać będą jego nastawienie, które jest niezwykle ważne, zwłaszcza, jeżeli rodzina posiada dzieci. Bichon Frise, które są zadbane, na pewno spełnią oczekiwania nabywców, stając się doskonałymi członkami pełnej rodziny.

Hodowla psów rasowych

image Hodowla psów w Polsce odbywa się na pewnych zasadach, których w żaden sposób nie wolno pogwałcić. Osoby, które zajmują się taką hodowlą, muszą najpierw przedstawić miejsce do jej rozpoczęcia oraz zapewnić, ze warunki dla psów będą dobre i, że będą miały one zapewnioną dobrą opiekę. Pieski, które mają być wyznaczone na sprzedaż, powinny być przyjazne człowiekowi, gdyż mało kto zwraca uwagę na agresywne psy, zwłaszcza, jeżeli ma się zamiar dopiero je wychować. Zazwyczaj wybierane są szczeniaki, których osobowość nie jest jeszcze do końca ukształtowana. Psy hodowlane to zazwyczaj psy rasowe, które wybierane są ze względu na specjalne rodowody lub dlatego, że trudno je spotkać w naszym kraju. Każdy taki zwierzak w hodowli, musi mieć odpowiednią opiekę oraz przestrzeń, która pozwoli nie tylko na spanie, ale również swobodną zabawę. Dlatego w każdej hodowli musi być spora przestrzeń do zabawy, aby zwierzaki mogły się prawidłowo rozwijać, gdyż szczeniaczki są jak dzieci i potrzebują się wybiegać.

Hodowla zwierząt w Polsce

image W Polsce każda hodowla jest bardzo szczegółowo sprawdzana. Kontrole miejsc, w których dokonuje się hodowli są niezwykle częste, ponieważ bardzo dużą wagę przywiązuje się do tego, aby zwierzęta miały jak najlepsze warunki rozwoju. Wszystko musi odbywać się według określonych reguł i standardów. Zwierzęta hodowlane bowiem wymagają również szczególnej opieki, zwłaszcza, gdy są to rasy rzadkie, które trudno spotkać w jakimkolwiek innym miejscu. Aby móc założyć hodowlę, trzeba najpierw otrzymać specjalne pozwolenia, które wymagają określenia miejsca, w którym hodowla ma się odbywać oraz oznaczenia specjalnej przestrzeni dla zwierząt. Każde rozpoczęcie hodowli odbywa się pod nadzorem sanepidu oraz towarzystwa miłośników zwierząt, którzy również niezwykle często dokonują kontroli nad takimi miejscami, aby upewnić się, że wszystko odbywa się tak, jak powinno. Hodowanie zwierząt to nie jest prosta sprawa, dlatego trzeba się do tego odpowiednio przyłożyć i zapewniać zwierzętom tylko najlepszej jakości warunki życia i rozwoju.

Zaloty

Zaloty u głuptaków, podobnie jak u innych ptaków wodnych, noszą miano tokowania. Są zawsze prowadzone według ściśle określonego ceremoniału. Rozpoczyna je samiec, który na widok wolnej samicy zaczyna silnie potrząsać głową, kierując swój dziób raz to na wybraną samicę, a raz na gniazdo. Gdy zakończy tą czynność zbliża się do samicy. Ta w tym czasie pręży swą szyję, ukazując ją w pełnej krasie samcowi, kręci ponadto powoli, uspokajająco głową. Gdy samiec wystarczająco się zbliży, samica dotyka dzioba samca. Jeżeli tokowanie następuje pomiędzy daną parą po raz pierwszy, to bardzo często zdarza się, że na dotyk samicy samiec reaguje w sposób agresywny, co ta z kolei znosi z pełnym spokojem i uległością. Gdy między partnerami następuje już pełna zgoda, to wówczas krzyżują swoje dzioby, wyciągając w górę szyję najbardziej, jak tylko mogą. Następnie kłaniają się sobie, wydają bardzo głośne i przenikliwe okrzyki, a w końcu zaczynają nawzajem dziobać sobie delikatnie kark oraz tułów. Po tych wszystkich ceremoniałach samica kuca na ziemi, jednocześnie bardzo wyraźnie poruszając głową. Następuje wówczas kopulacja. Po niej partnerzy nie rozchodzą się, lecz najczęściej albo to powiększają i ulepszają własne gniazdo, albo dotykają się dziobami.

Pożywienie

Foka żywi się niemal wszystkimi stworzeniami, jakie może znaleźć w wodach, w których żeruje. Jej podstawowym pożywieniem są ryby, które pływają bardzo blisko powierzchni wody, czyli, na przykład, śledzie oraz dorsze. Drugie miejsce w foczym jadłospisie zajmują głowonogi, przede wszystkim kalmary, następne zaś są skorupiaki takie jak krewetki, kraby czy homary. Jeżeli foka grenlandzka ma okazję, to chętnie zje ryby, które żyją dość głęboko – na przykład wątłusze czy nagłady. Foki mają bardzo zróżnicowany jadłospis. Zależy on nie tylko od pory roku, dostępności pokarmu czy wieku, ale nawet od płci danego osobnika. Najmłodsze foki, które nie potrafią jeszcze zbyt dobrze polować ani nurkować, trzymają się raczej powierzchni wody, wobec czego jedzą przede wszystkim skorupiaki, plankton oraz drobne ryby pływające w licznych ławicach. W ciągu roku foka zjada przeciętnie około 800 kilogramów pożywienia, co daje 2% masy ciała na dzień, przy czym przez 65 dni w roku pości. Dotyczy to szczególnie samic, które poszczą po porodzie i w czasie karmienia swych młodych. Wszystkie foki jedzą mniej, lub nie jedzą w ogóle, w czasie wędrówek odbywanych wiosną i jesienią oraz w okresie linienia.

Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Kolorowe rybki trzymane w akwariach oczywiście są największą ich ozdobą. Najczęściej trzyma się w akwariach złote rybki, skalary, sumiki, mieczyki czy bystrzyki. Zdarza się także, że w akwarium trzyma się bojownika. Należy jednak pamiętać, by nie trzymać w jednym akwarium dwóch bojowników tej samej płci, ponieważ są to dosyć agresywne rybki i będą ze sobą walczyć dopóki jeden nie zabije drugiego. Najlepiej jest trzymać pojedynczą samiczkę bojownika w akwarium. Wtedy możemy być pewni, że nie zaatakuje ona innych rybek. Rybki należy karmić raz – dwa razy dziennie. Należy przy tym pamiętać, by ilość pokarmu wystarczała wszystkim rybkom oraz by nie przekarmić rybek. Do pokarmu dla rybek można zaliczyć plankton, rureczki, mięso i muszki owocowe. Oczywiście rodzaj pokarmu uzależnia się od preferencji gatunków rybek trzymanych w akwarium.

Owce

Owce należą do najstarszych udomowionych zwierząt gospodarskich. Hodowla owiec jest rozpowszechniona niemal na całym świecie, hoduje się je dla uzyskania wełny, skór, futer i mięsa. Mniejsze znaczenie ma hodowla ukierunkowana na otrzymywanie mleka. Mięso owiec cenione jest zwłaszcza w krajach islamskich i w Europie Południowej, a mleko owcze i jego przetwory cieszą się dużą popularnością w krajach śródziemnomorskich, na Bliskim Wschodzie, w Australii i Nowej Zelandii. Owce mają mniejsze wymagania paszowe niż krowy, ponadto mnogość ras umożliwia hodowlę w bardzo zróżnicowanych warunkach klimatycznych. Liczebność pogłowia owiec zmienia się skokowo, po nieznacznym wzroście w latach 1980-1990 ponownie zaczęło maleć. Jest to spowodowane rosnącą konkurencją między hodowcami bydła i owiec. Hodowla bydła jako bardziej efektywna i przynosząca wyższe zyski powoduje wypieranie owiec przez krowy z najlepszych pastwisk. Runo owcze uzależnione jest od klimatu. W krajach o klimacie chłodnym wełna jest gęsta, gruba, niezbyt przydatna na tkaniny, używa się ją głównie na futra i kożuchy. Natomiast w krajach gorących owce mają wełnę krótką i rzadką. Najbardziej ceniona jest wełna długa, puszysta i przewiewna, występująca u merynosów – owiec na obszarach klimatu kontynentalnego, gdzie są gorące lata i chłodne zimy. Bardzo ceniona jest także rasa owiec smuszkowych – karakułowych, które dostarczają kosztownych futer, nazywanych od nich – karakułami, a głównymi dostawcami tych futer są Turkmenia, Uzbekistan, Afganistan i Turcja.

Foka a człowiek

Foka grenlandzka, która występuje na wodach na wschód, zachód i południe od Grenlandii, stanowi od wieków bardzo ważne stworzenie dla Eskimosów, szczególnie z plemienia Inuitów. Polują oni na nią zawsze w bardzo rytualny sposób, po upolowaniu zwierzęcia modląc się do swych bóstw i dziękując samej foce za to, że dzięki jej ofierze rodzina myśliwego będzie mogła przeżyć. Eskimosi czatują przy otworach, jakie foki robią w lodzie by wystawiać przez nie głowę i łapać powietrze, i gdy tylko zobaczą foczy łeb uderzają w niego harpunem, co najczęściej kończy się dla tej foki śmiercią. Technikę tą Eskimosi niewątpliwie podpatrzyli u niedźwiedzi polarnych, które zazwyczaj właśnie w ten sposób łapią foki – oczywiście uderzając swymi wielkimi łapami, a nie narzędziami. Biały człowiek poluje na foki od lat, dostarczają mu bowiem skór, tłuszczu, mięsa. Najbardziej pożądane są młode foki grenlandzkie – ich futro jest śnieżnobiałe, co sprawia, że w niektórych obszarach, między innymi w Kanadzie, dochodzi do prawdziwych masakr tych stworzeń – „myśliwi” uderzają w nie pałkami tak długo, aż foki nie będą mogły się ruszać, a następnie zdzierają skóry z często jeszcze żywych stworzeń. Od lat wywołuje to ogromne oburzenie opinii publicznej oraz ekologów – i nic w tym dziwnego. Niestety, choć Kanada nieco ograniczyła ten proceder, to wciąż młode foki grenlandzkie są w ten sposób masakrowane każdego roku.

Życie społeczne

Foki mniszki prowadzą raczej samotniczy tryb życia, nie lubią zbliżać się do osobników swojego gatunku. Zdarza się jednak, choć nie wiadomo jeszcze od czego to dokładnie zależy, że przez pewien czas żyją w grupach, jest to jednak bardzo rzadkie. Bawią się wówczas w płytkich wodach, odpoczywają i rozmnażają się. Czasem jedzą razem, jeżeli grupują się w pobliżu dużych raf koralowych, gdzie jest dla nich mnóstwo pokarmu. Dotychczasowa obserwacja pozwoliła ustalić, że między fokami panuje ścisła, określona hierarchia – na pewno wysoko stoją w niej dorosłe samice, a nisko – młode samce. Nie wiadomo jednak jak wygląda dokładnie. Badanie życia fok jest w dużej mierze utrudnione, bo większość czasu spędzają w wodzie (dorosłe samce 70%, samice 60%, młode samce 49%). Foki mniszki, choć prowadzą stosunkowo osiadły tryb życia, nie bronią swojego terytorium, jest ono otwarte dla innych stworzeń. Udało się jednak zaobserwować, że część fok – przeważnie pojedynczo – podróżuje, i to na całkiem spore odległości. Niektóre z nich pokonywały nawet obszary 1000 kilometrów. Czasem bywa tak, że foka znika na pewien czas ze swego terytorium i powraca na nie po kilku, kilkunastu dniach. Nie wiadomo jednak gdzie się wówczas podziewa.

Wychowanie

Pisklęta głuptaków przez pierwsze dwa dni swego życia są ślepe – mają zamknięte oczy. Wykluwają się prawie zupełnie bez piór, ale te szybko rosną – najczęściej po tygodniu pisklę jest całkowicie obrośnięte gęstym puchem. Dorosłe głuptaki cały czas ogrzewają pisklę (robią to w dość oryginalny sposób, bo ogrzewają je swoimi błonami pławnymi, nie zaś jak inne ptaki, pierzem), zajmują się nim ciągle – jest ono zupełnie nieporadne i bezbronne. W tym okresie rodzice pozostają przy nim prawie przez cały czas – i oto oboje. Dopiero gdy pisklę ma już na tyle gęste upierzenie, że nie potrzebuje ciągłego ogrzewania, jeden z dorosłych ptaków może swobodnie opuszczać gniazdo, pozostawiając potomka pod opieką tylko drugiego. Pisklę głuptaka w pierwszych dniach swojego życia karmione jest bardzo często, ale bardzo małymi porcjami pokarmu. W miarę jego wzrostu zmienia się to – po około miesiącu rodzice karmią swego potomka jedynie trzy razy dziennie. Pisklę wyjmuje z gardzieli swego opiekuna pokarm. Młody głuptak gniazdo opuszcza w wieku około 12 tygodni. Potrafi już wtedy latać, choć idzie mu to jeszcze dość słabo. Spędza wtedy czas na morzu, tam ucząc się polować, pływać i dobrze latać, co zazwyczaj opanowują perfekcyjnie w wieku od 4 do 5 miesięcy.

Psy

Psy żyją wśród ludzi jako udomowione zwierzęta już od kilkunastu tysięcy lat. Od zawsze uznawane były za najlepszego przyjaciela człowieka. Wg Darwina, mieszkańcy Ziemi Ognistej, wyspy u wybrzeży Argentyny, w obliczu głodu prędzej niż psy zjedliby własne stare kobiety. Psy wykorzystywane były i nadal są do różnych zadań. Istnieje wiele odmian psów myśliwskich – wśród nich nawet jamniki, uważane za bardzo przydatne do wypłaszania z nór lisów i borsuków. Specjalnie hodowane są rasy stróżujące. Ze względu na wyostrzone zmysły, psy służą w wojsku, policji, służbach celnych i jednostkach ratowniczych. Pomagają pasterzom zaganiać owce i ciągną śnieżne zaprzęgi. Popularnymi sportami są wyścigi i kontrowersyjne walki psów. Rosyjski pies Łajka to również pierwsze ziemskie stworzenie, jakie poleciało w kosmos – wcześniej nawet niż Jurij Gagarin. Własny pies to marzenie niemal każdego dziecka. Stworzenia te są bardzo towarzyskie i inteligentne, przywiązują się emocjonalnie do swoich właścicieli i reagują na ludzkie nastroje. Wśród licznych ras jest wiele takich, które idealnie nadają się jako towarzysze zabaw dla dzieci i młodzieży. Posiadanie psa wiąże się jednak z dużą odpowiedzialnością. Trzeba go nie tylko karmić i czesać, ale też wychodzić z nim na spacery, nawet gdy pada deszcz lub jest bardzo zimno. Nie można też „znudzić się” psem i wyrzucić go na ulicę. Schroniska pełne są niechcianych psów i wystarczy spojrzeć na ich miny, by wiedzieć, że są tam bardzo nieszczęśliwe.

Kozy

Kozy, podobnie jak owce, należą również do najstarszych udomowionych zwierząt gospodarskich (znalezione ślady na terenie np. Iraku lub Palestyny dowodzą, że kozy jako zwierzęta domowe były znane już w 8 tysiącleciu p.n.e.), których hodowla zdaje się obecnie przeżywać swój renesans. Koza wywodzi się z Azji i w krajach azjatyckich po dziś dzień skupia się jej hodowla. Często bywa nazywana „krową biednych ludzi”, będąc dla nich w przeważających przypadkach jedyną, niewiele wymagająca żywicielką, dostarczającą mleka i mięsa. Kozy spokrewnione są z owcami, a owo pokrewieństwo da się zauważyć szczególnie wśród zwierząt dziko żyjących. Spośród wszystkich zwierząt hodowlanych (z wyjątkiem może tylko wielbłądów) ma najmniejsze wymagania pokarmowe i jak się powszechnie określa – wyżywi się nawet „suchą miotłą”. Kozy hodowane są dla mleka, mięsa i skór. Ich mleko jest niezwykle cenione, zwłaszcza przez dietetyków. Chów kóz typu mlecznego występuje głównie w rozwiniętych krajach europejskich – Francji, Szwajcarii, Austrii oraz w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i w Izraelu. W krajach afrykańskich przeważa chów pierwotnych ras typu mięsnego.Niektóre odmiany kóz dostarczają również cennej wełny, np. z długiej sierści kóz angorskich wytwarza się delikatną wełnę, tzw. moher. Tej rasy kozy hodowane są w Turcji, Afryce Południowej i w Stanach Zjednoczonych. Inna rasa kóz – kozy kaszmirskie – dostarczają wełnę nazywaną kaszmirem, kozy te występują w Indiach, Tybecie i Chinach Zachodnich

Bydło

Bydło ma obecnie największe znaczenie spośród wszystkich zwierząt gospodarskich i jest hodowane w większości państw świata. Bydło europejskie, charakterystyczne dla klimatu umiarkowanego i bydło garbate – zebu, występujące głównie w krajach tropikalnych, wywodzi się od dzikiego tura. W zależności od głównego kierunku użytkowania wyróżnia się rasy bydła mleczne, mięsne i ogólnoużytkowe. Podstawą rozwoju hodowli bydła jest baza paszowa w postaci łąk i pastwisk, poza tym bliskość źródeł wody nadających się do pojenia zwierząt; kształtowanie się podaży roślin pastewnych, uzyskiwanych w gospodarce polowej oraz pasz pochodzenia przemysłowego – ważne w przypadku hodowli krów, zlokalizowanych w pobliżu dużych skupisk ludzkich, gdzie naturalna baza paszowa jest uboga (wówczas podaje się pasze pochodzenia rolniczego lub przemysłowego. Rozwój hodowli bydła jest również uzależniony od możliwości eksportu żywca lub mięsa wołowego oraz mleka i jego przetworów. Duże znaczenie ma także i dynamika popytu na te produkty oraz wyposażenie w urządzenia umożliwiające ich magazynowanie i transport.W sporadycznych przypadkach wielkość pogłowia bydła uwarunkowana jest względami religijnymi, np. w Indiach. W latach 1992-1994 pogłowie bydła na świecie liczyło ok. 1,3 mld sztuk, z czego 50% skupiało się w państwach dysponujących znaczną powierzchnią łąk i pastwisk, czyli w Indiach, Brazylii, USA, Chinach i Argentynie.

Gniazda

Głuptaki to istoty bardzo kontaktowe. Swoje gniazda budują w wielkim zagęszczeniu, najczęściej co 60 – 80 centymetrów. Odległość taka to największa, na jaką głuptak jest w stanie uderzyć drugiego ptaka swym dziobem. Zanim samica złoży jaja budową gniazda zajmuje się tylko samiec, on także je poprawia, samica nie ma w tym żadnego wkładu. Zajmuje się tym dopiero gdy wysiaduje lub wysiedzi jaja. Gniazda głuptaki budują z wielu rzeczy – wykorzystują do tego przede wszystkim wodorosty, ale także różne inne rośliny oraz pióra. Wszystkie te budulce łączą w stałą całość za pomocą własnego kału oraz wilgotnej ziemi. Właśnie budowa gniazda jest przyczyną najczęstszych waśni między sąsiadującymi głuptakami – ptaki te często podkradają sąsiadom fragmenty ich gniazd do budowy własnego. Przyłapane na tym zaczynają się kłócić, rozwierając szeroko dzioby i krzycząc, a w niektórych wypadkach dochodzi do regularnej walki. Gniazda głuptaków są dość niewielkie – w zależności od tego, jakie rośliny i wodorosty były w okolicy dostępne, mają od 30 do 60 centymetrów wysokości. Ich wnętrza, włącznie ze ścianami, są zbudowane z najdelikatniejszych roślin. Są starannie wygładzone przez głuptaki, które pocierają o nie swym brzuchem oraz piersią. Gdy gniazdo jest już gotowe, samica składa do niego jajo – zawsze jedno. Potem oboje partnerzy ulepszają i usprawniają gniazdo, co i rusz dodając nieco glonów, utwardzając ścianki.

Żerowanie

Tak samo jak wiele niewiadomych jest w kwestii samego jadłospisu fok mniszek, to, podobnie, wciąż dokładnie nie wiemy w jaki sposób i na jakiej głębokości zazwyczaj polują. Obserwacja fok na pełnym morzu jest bardzo trudna, dlatego naukowcy zazwyczaj ograniczają się do obserwowania tych zwierząt, które żerują w wodach przybrzeżnych. Nie oddaje to jednak w pełni ich sposobu polowania. Wiadomo jednak, że foki mniszki najczęściej poszukują pożywienia w pobliżu atoli, przy których znajduje się wiele dużych raf koralowych. Foki te potrafią przebyć duże odległości w poszukiwaniu pokarmu. Zaobserwowano na przykład wyspę, na której żyją foki, oddaloną o prawie 100 kilometrów od rafy koralowej, na której żerują! Pływają tam bardzo często i jedzą ile tylko mogą – bardzo łatwo tam bowiem znaleźć im pożywienie, mogą więc najeść się do syta, co w pobliżu ich wyspy nie zdarza się zawsze. Foki mniszki żerują na różnych głębokościach, co związane jest z ich wiekiem – foki młode uczą się polować na wodach zupełnie płytkich. Im starsze i bardziej doświadczone tym wypływają głębiej, ale, jako się rzekło, nie wiadomo dokładnie do jakiej głębokości schodzą, choć na pewno do przynajmniej 20 metrów pod powierzchnią wody.

Niedźwiedź Polarny

Jest to bardzo piękne zwierzę krainy wiecznych lodów. Niedźwiedzie polarne są właściwie największymi zwierzętami drapieżnymi występujące na lądzie. Zwierzęta te mają bardzo grubą skórę pokryta białym futrem, niestety wielu ludzi, w szczególności Eskimosi polują na te zwierzęta, większość ze względu na futro ale i zdarzają się tacy, którzy polują na nie żeby przetrwać , jak na przykład Eskimosi. Niedźwiedzie te są bardzo wielkie, posiadają niezwykłą siłę , dzięki której polują na swoje ofiary, najczęściej foki stanowią ich przysmak. Zwierzęta te są doskonałymi pływakami, chłód wody nie przeszkadza im w ogóle, z tego powodu że mają bardzo gęste i grube futro, które zatrzymuje ciepło. Niedźwiedzie te w czasie godów prowadzą ze sobą walki, chodzi tu o samców, walki te są bardzo widowiskowe. Zwierzęta te można spotkać w ogrodach zoologicznych, ostatnio nawet często zdarza się że te właśnie w ogrodach rozmnażają się , co jest bardzo niecodziennym faktem. Wielu ludzi poświęciło życie aby badać i studiować życie tych zwierząt, co pozwala nam na określenie wielu czynników związanych właśnie z tymi zwierzętami.

Chomik

Chomiki to zwierzęta trzymane najczęściej w klatkach, rzadziej w akwariach (oczywiście bez wody). Na dnie każdej klatki należy umieścić jednocentymetrową lub dwucentymetrową warstwę trocin, które należy zmieniać co najmniej raz w tygodniu. W klatkach można również umieścić domek, w którym chomik będzie miał zapewniony mrok i gdzie będzie spać. Chomiki należą do zwierząt, które dosyć długo się oswaja. Na początku należy oswoić zwierzątko do swojej ręki. Proces oswajania trwa kilka miesięcy. Chomiki to zwierzątka nie żyjące zbyt długo. Przeciętnie chomiki żyją dwa – trzy lata. Chomiki jako że są to zwierzątka wszystkożerne, można karmić wieloma różnymi pokarmami. Najczęściej kupuje się gotowe pokarmy w sklepach zoologicznych. Są to mieszanki różnych ziaren. Chomiki karmi się również warzywami oraz owocami. Najczęściej podaje się chomikom kawałki jabłek, pomidorów, marchwi czy banany. Chomiki to zwierzęta, którym powinno się poświęcać co dziennie dwie – trzy godziny czasu, początkowo ten czas należy przeznaczyć na oswajanie.

Pies

Pies jest zwierzęciem domowym, które towarzyszy ludziom od tysięcy lat. Kiedy po raz pierwszy człowiek obrał sobie psa za swego towarzysza, tego nie wiadomo. Początkowo psy towarzyszyły ludziom w polowaniach. Teraz można powiedzieć, że mają wygodne życie. Psy to bardzo wierne stworzenia, które przywiązują się do swojego właściciela niemal jak dzieci. Wielokrotnie słyszy się o przypadkach, gdy pies zdechł z żalu za swoim zmarłym właścicielem. Niektóre pieski nie mają jednak szczęśliwego życia i opieki ze strony swoich właścicieli. Ludzie wyjeżdżający na wakacje często przywiązują w lesie pieski do drzew pozostawiając je tam na pewną śmierć. Zdarza się też, że przy wyjeździe na wakacje psy zostają same w domu bez zapewnionego pokarmu na okres nieobecności właściciela. Niektórzy ludzie wykorzystują swoje pieski do walk psów, by zarobić kosztem zwierzęcia pieniądze. Tego typu psy są uczone do agresji, dlatego też trudno się potem dziwić, że zaatakowały człowieka. Tyle że zamiast karać zwierzę powinno się ukarać właściciela.

Charakterystyka ogólna

Monachus schauinslandi, mniszka hawajska, to ssak z rodziny fok z rzędu płetwonogich. To spore stworzenie osiągające długość ciała w granicach 2,1-2,3 metra (przy czym samice są od samców nieco większe) waży równie dużo – samce przeciętnie około 175 kilogramów, zaś samice – aż 275 kg, a gdy są ciężarne – nawet 300. Jak więc widać dysproporcja między obiema płciami jest bardzo duża, i to samica jest większa, co jest charakterystyczne dla stworzeń związanych z wodą. Mniszki hawajskie mają bardzo mały zasięg występowania – ogranicza się do północno-zachodniej części wysp Archipelagu Hawajskiego leżących na wodach Pacyfiku. Foki te żyją najczęściej w lagunach i w okolicach płytkich wód, choć zdarzają się takie, które żyją na otwartym morzu. Młode są wychowywane najczęściej na plażach – i to tych piaszczystych, nie kamienistych. Foki żywią się głównie rybami, skorupiakami, głowonogami. Żyją najczęściej samotnie, nie ma większych związków między osobnikami, nawet różnych płci. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 5 (samice) lub 7 (samce) lat. Okres reprodukcyjny trwa przez dużą część roku – od lutego aż do listopada. Ciąża trwa około 10,5 miesiąca, a w jednym miocie występuje najczęściej jedno młode. Foki żyją długo – do 30, 30 kilku lat.

Foki

Są to zwierzęta które są głównym przysmakiem niedźwiedzi polarnych. Foki to zwierzęta wodne, ale często przesiadują na lądzie. Zwierzęta te właśnie na lądzie nie poruszają się zbyt z grabie. Matka rodzi młode właśnie na lądzie, chowa je w tak zwanych dziurkach, lecz niestety młode są najczęstszymi ofiarami niedźwiedzi. Foki są przystosowane do życia w wodzie, chroni ich przed zimnem warstwa tłuszczu, żywią się głównie rybami. Foki są bardzo szybkie i przebiegłe w wodzie, na lądzie jest wręcz odwrotnie. Niestety zwierzęta te mają wielu wrogów i to w obu środowiskach, wodnym i lądowym. Głównym wrogiem na lądzie są niedźwiedzie lecz w wodzie przerażające są dla nich orki, często padają ofiarą tej można powiedzieć bestii. Śmieszną sprawą u fok jest ich poruszanie się na lądzie, nie potrafią one szybko się przemieszczać , dlatego bardzo śmiesznie wygląda ich ruch. Foki często można spotkać w ogrodach zoologicznych, ciepły klimat w ogóle im nie przeszkadza, prowadzone są badania ich życia, wielu naukowców interesuje się tymi zwierzętami z tego powodu że prowadza jakby podwójny tryb życia. Młode foki są bardzo piękne, można je porównać do białej puszystej kulki.

Zwierzęta pociągowe, wierzchowe i juczne

Do tej grupy zwierząt zaliczamy konie, osły, muły, wielbłądy, bawoły, lamy, jaki i renifery.Konie są najbardziej popularne. Wykazują się ogromnymi możliwościami adaptacyjnymi, siłą i wytrzymałością. Od wieków są cenione przez człowieka, lecz jednocześnie wykorzystywane do wykonywania różnych prac. Osły występują w stanie dzikim oraz udomowionym. Mają bardzo niskie wymagania pokarmowe, dobrze znoszą warunki terenów górzystych. Wykorzystuje się je najczęściej jako zwierzęta juczne, a ostatnio w onoterapii. Muły to międzygatunkowe mieszańce klaczy konia domowego z ogierem osła. Najczęściej bezpłodne, (tylko ok. 5% mulic jest płodnych). Są wytrzymałe i bardzo wydajne w pracy, a przy tym mają niewielkie wymagania żywieniowe. Wielbłądy występują w stanie dzikim jedynie w Azji Środkowej, a jako zwierzęta hodowlane są kosmopolityczne. Są wykorzystywane jako zwierzęta juczne i wierzchowe, dostarczają też również mięsa, mleka i cenionej wełny. Bawoły z racji dobrego przystosowania do siedlisk błotnych, dużej odporności na choroby tropikalne oraz niskich wymagań pokarmowych są wykorzystywane do prac na polach ryżowych. Lamy wykorzystywane są głównie przez Indian do celów transportowych, zwłaszcza w wysokich górach. Dostarczają mięsa, wybornego mleka i wełny. Jaki domowe są udomowionymi formami jaka dzikiego, wykorzystuje się je jako zwierzęta juczne i wierzchowe, a także dla mleka, mięsa, sierści i skór. Renifery nie zostały w pełni udomowione przez człowieka, ale są wszechstronnie wykorzystywane jako zwierzęta juczne, wierzchowe, pociągowe. Dostarczają również mięsa, mleka, skór i kości.

Kot domowy

Kot to zwierzę domowe towarzyszące ludziom już od czasów faraońskich. Starożytni Egipcjanie wielbili koty, które uważali za wcielenie, któregoś ze czczonych przez nich bóstw. Koty były traktowane z niemal boską czcią i niewyobrażalnym było złe ich traktowanie. Zwykle w posiadaniu kotów byli jedynie najwięksi dostojnicy z których najsłynniejszą jest Kleopatra. Nie zdarzało się raczej, by zwykli mieszczanie posiadali koty. Mówi się, że koty i psy to odwieczni wrogowie. Jest to w pewnym stopniu prawda. Jednak na ogół zarówno psy jak i koty unikają się nawzajem. Koty to zwierzęta domowe, które nie wymagają aż tyle uwagi, co psy. Nie trzeba ich często na dwór wyprowadzać, ponieważ większość domowych kotów załatwia swoje potrzeby w kuwetach przygotowanych przez ich właścicieli. Oczywiście niewskazane jest trzymanie kotów cały czas w domu. Należy co najmniej raz dziennie chodzić z nimi na spacer lub wypuszczać je wieczorem z domu, jeśli mamy pewność, że są na tyle oswojone, że wrócą do domu.

Pingwiny

Są to zwierzęta stadne, które dla wielu są bardzo śmieszne i ciekawe. Pingwiny to bardzo charakterystyczne zwierzęta które bardzo nie zgrabnie poruszają się na lądzie. Zwierzęta te są nielotami, ale za to wspaniałymi pływakami, pingwiny w wodzie są bardzo szybkie i zwinne, bez problemu potrafią złowić rybę , które są ich przysmakami. Pingwiny wyglądają tak, jakby miały ubrane fraki, to dzięki barwom ich sierści tak się wydaje. Często pingwiny na wolności przesiadują w dużych grupach, niemal że ściskają się ze sobą , chociaż mają bardzo dużo miejsca, dzieje się tak dlatego, że pingwiny chcą utrzymać w cieple ciało, ściśnięci w grupie, łatwiej utrzymują ciepło. Pingwiny wyglądają śmiesznie na lądzie z powodu swojemu wyglądowi oraz sposobowi w jakim się poruszają . Pingwiny jednak są bardzo inteligentne i interesujące. Wielu naukowców zajmuje się tymi nielotami. Często można spotkać je w ogrodach zoologicznych , chociaż wielu twierdzi że pingwiny nie nadają się na wybieg z tego powodu że źle wyglądają na nich oraz dlatego że są one nudne w sensie potrafią stać nieruchomo przez wiele godzin.

Pożywienie

Foki mniszki są całkowicie mięsożerne. Jadają głównie ryby, co może stanowić przez długi czas ich jedyny pokarm. Oprócz ryb lubią także głowonogi (na przykład kalmary czy ośmiornice) oraz skorupiaki. Najbardziej jednak lubią ryby – szczególnie ryby koralowe, węgorze. Zaraz po nich w foczym jadłospisie znajdują się ośmiornice i niektóre gatunki langust, za którymi również przepadają. Bardzo ciężko jest jednak ustalić rzeczywisty, konkretny jadłospis tych fok, bo wydalają one odchody wprost do morza. Jedyną możliwością badania, jaką dysponują naukowcy, jest, oprócz przeprowadzania sekcji zwłok, badanie zawartości wymiocin, jakie foki mniszki pozostawiają czasem na plaży. Jednak, jak to z wymiocinami bywa, często pozbywają się w ten sposób ciężkostrawnego, niezbyt dla nich odpowiedniego pokarmu – więc dokładne ustalenie ich jadłospisu jest naprawdę trudne. W dodatku rzadko widać foki mniszki przy jedzeniu, najczęściej naukowcy natrafiają na to zupełnym przypadkiem. Jest jednak pewnikiem ile te morskie ssaki zjadają pokarmu dziennie. Mianowicie pałaszują one około 1/10 ich zasadniczej wagi. Część rybaków nie lubi fok bo sądzi, że zjadają one tyle ryb, ile same ważą, co jest oczywistą nieprawdą. Nie wiadomo jednak jakie gatunki ryb preferują foki mniszki – nie wiadomo nawet, czy w ogóle mają w tej kwestii jakieś preferencje, czy zjadają ryby „jak leci”.

Inne foki

Do rodziny fok należy aż 18 różnych stworzeń, które często są do siebie bardzo niepodobne. Jeszcze niedawno było 19 gatunków z tej rodziny, jednak uważa się, że jeden z nich, mniszka karaibska, wyginął. Gatunki te to: foka pospolita (dość lekka, średniej wielkości, niezbyt liczna), foka pręgowana (zwana też kajgulikiem, bardzo lekka, przeciętnej długości, dość nieliczna), foka bajkalska, foka kaspijska, nerpa (foka obrączkowana), foka bogata, foka wąsata (brodata), kapturnik, foka szara, foka Weddela, foka Rossa, krabojad, lampart morski, mniszka hawajska, mniszka śródziemnomorska, słoń morski północny oraz słoń morski południowy. Większość fok jest rybożerna, choć są od tego wyjątki – na przykład krabojad żywi się przede wszystkim skorupiakami oraz planktonem, a lampart morski zjada przede wszystkim pingwiny, ptaki morskie a nawet inne foki. Największym przedstawicielem foczej rodziny jest słoń morski – może mierzyć nawet 6,5 metra i ważyć nawet 4 tony. Jest to jednak wyjątek, żadna inna foka nie zbliża się do niego ani rozmiarami, ani wagą – drugi w rankingu wielkości jest lampart morski, ten może mierzyć jednak jedynie 3,2 metra. Większość fok jest jeszcze dość liczna, choć człowiek aktywnie na nie poluje – dla mięsa, skór a czasami – dla sportu.

Środowisko naturalne

W obecnych czasach mniszki hawajskie zamieszkują jedynie wyspy, na których nie ma ludzi. Zostały przez to zepchnięte na północno-zachodnią część archipelagu, choć kiedyś mieszkały na nim całym. Co prawda czasem zapuszczają się w okolice, gdzie bytują ludzie, lecz jedynie w poszukiwaniu pożywienia – nie przebywają tam z młodymi ani nie odpoczywają. Istnieje kilka grup mniszek hawajskich mieszkających na innych wyspach niż te z Archipelagu Hawajskiego. Można je dość często spotkać w okolicach atoli Kure oraz Nihoa, które leżą od Hawai oddalone o nieco ponad 1840 kilometrów. Nie gardzą także historycznymi miejscami – widuje się je na Midway oraz w pobliżu atolu Pearl. Inne gatunki mniszek niemal już wyginęły – mniszka karabiska, żyjąca niegdyś na Archipelagu Karaibskim niemal już tam nie występuje, ze względu na zbyt duże zagęszczenie ludzi, zaś mniszka śródziemnomorska jest coraz rzadsza na terenie wszystkich wysepek Morza Śródziemnego i Morza Czarnego. Mniszki hawajskie żyją na obszarach o dość wysokiej średniej temperaturze, która zazwyczaj wynosi tam od 21 do 26 stopni Celsjusza. Dlatego leżą często na grzbiecie, bo ich jasna skóra na brzuchu gromadzi mniej ciepła niż czarna. W wyjątkowo ciepłe dni unikają też zbędnego ruchu, bowiem ich duża warstwa tłuszczowa jest nielada kłopotem w takich warunkach klimatycznych.

Papużki

Papużki należą do najmilszych domowych stworzeń. Ich wrzaski i śpiewy wprowadzają w domu radosną atmosferę, łatwo się po nich sprząta i szybko przywiązują się do domowników. Słynna jest ich zdolność naśladowania ludzkiej mowy. Najpopularniejszym gatunkiem domowych papug są papużki faliste. Papużek oczywiście nie trzymamy przez całe ich życie w klatkach. Muszą mieć możliwość swobodnego latania po pokoju – jeśli się da, to niech to będzie największe pomieszczenie w mieszkaniu. Wcześniej oczywiście należy je tego latania nauczyć. Taka nauka należy do bardzo ciekawych chwil, które na długo zostają w pamięci. Czasem jednak może minąć kilka dni, zanim wystraszona papuga po przeniesieniu do nowego domu zdecyduje się wyjść z klatki, by rozprostować skrzydła. Papugi chętnie korzystają z różnego rodzaju zabawek. Mogą to być np. huśtawki, dzwoneczki, drewniane klocki, drabinki, a nawet cały papuzi plac zabaw. Potrzebują też ludzkiego towarzystwa i poświęcania im uwagi. Mocno przywiązują się do swoich właścicieli i cierpią, jeśli przez długi czas nie ma ich w pobliżu. Powinny też być trzymane w co najmniej dwie sztuki, gdyż są to zwierzęta stadne.

Papuga

Papugi to ptaki, które zarówno występują w dziczy jak i w niewoli. Dzikie papugi nie występują na wolności w Polsce. Są to ptaki, których praktycznie nigdy do końca nie da się oswoić. W Polsce najczęściej trzymane są w domach papużki faliste, które są niewielkich rozmiarów i najczęściej występują w barwach: zielonej i niebieskiej. Ich cena również jest stosunkowo niewielka. Do najpiękniejszych papug należy ara. Jej ubarwienie jest wyjątkowo piękne, przeważa kolor czerwony. Ary należą do papug, które można w miarę łatwo nauczyć mowy ludzkiej to znaczy pojedynczych słów lub krótkich sformułowań. Papugi trzyma się w klatkach dopasowanych do wielkości ptaka. Papugi powinno się wypuszczać z klatek co najmniej raz w tygodniu, by mogły rozprostować skrzydła. Wtedy jednak należy pamiętać, by pozamykać okna. Nawet drobne niedopatrzenie może spowodować, że papuga może uciec. Klatkę papugi należy czyścić średnio raz na tydzień lub na dwa tygodnie. Uzależnione jest to od wielkości papugi, im większa tym częściej należy czyścić klatkę.

Ogólnie o hodowli

Hodowla może mieć charakter intensywny – polegający na wykorzystaniu kapitałochłonnego zaplecza technicznego lub ekstensywny, w którym wykorzystuje się rozległe obszary pastwisk naturalnych. Zależy to od wielkości rozkładów pracy i kapitału na jednostkę hodowlaną, oraz od osiąganych efektów np. przyrostu wagi, udoju mleka i pozyskania wełny. W skali świata największe znaczenie ma hodowla bydła i trzody chlewnej. Hodowla bydła rozwijała się na terenach nizinnych o łagodnym, wilgotnym klimacie, obfitujących w żyzne gleby. Natomiast w klimacie suchym, przy skąpych zasobach paszy, rozwijał się chów owiec i kóz, mających mniejsze wymagania pokarmowe. Na terenach pustynnych jedynymi zwierzętami hodowlanymi są wielbłądy – odporne na niedostatek wody. Ze wszystkich zwierząt hodowanych jedynie konie, od wieków towarzyszące człowiekowi, rozprzestrzeniły się wraz z nim po całym świecie. Hodowla zwierząt jest ściśle uzależniona od stref klimatycznych – najsłabiej rozwija się w klimatach skrajnie zimnych i skrajnie gorących, ponadto duży wpływ na jej rozwój mają czynniki społeczno-ekonomiczne. W krajach najuboższych jej rozwój jest zdecydowanie słabszy – w efekcie konkurencji miedzy człowiekiem a zwierzęciem następuje ograniczenie hodowli, a podstawowym źródłem pożywienia tamtejszej ludności pozostają rośliny. Innym ważnym czynnikiem warunkującym rozwój hodowli w niektórych kręgach kulturowych, są względy natury religijnej. Typowym przykładem takiego stanu rzeczy są tzw. „święte krowy”, będące utrapieniem Indii.

Pożywienie

Głuptaki żywią się wieloma gatunkami ryb. W początkach XX wieku angielscy badacze naliczyli aż 50 gatunków ryb, które zjadały te ptaki. Zdecydowana większość z nich miała rozmiary między 25 a 35 centymetrami długości i żyła na niezbyt dużych głębokościach sporych ławicach. Głuptaki żywiły się wówczas, jak i wciąż się żywią, takimi rybami jak: dorsze, rdzawce, śledzie, plamiaki, sardynki, makrele, sardele a nawet łososie (tylko te młode, dorosłe są już zbyt wielkie dla tych ptaków). Co dziwne, głuptaki nie zwracają uwagi na to, jak zbudowana jest ryba – jeżeli ma kolce czy bardzo ostre i twarde płetwy, nic to!, głuptak i tak ją zje, połykając w całości, nigdy jej nie rozrywając i nie dzieląc na mniejsze porcje. Głuptaki doskonale radzą sobie z chwytaniem zdobyczy. Gdy tylko zauważą rybę na niewielkiej głębokości lub tuż pod powierzchnią wody, od razu atakują – lotem nurkującym wbijają się w wodę, osiągając w kluczowym momencie prędkość około 100-110 km/h i momentalnie chwytają ofiarę. Swój „nalot” rozpoczynają nawet z 40 metrów wysokości, nie odczuwają jednak bólu przy zderzeniu z wodą – ich ciało wyposażone jest w liczne komory powietrzne, które w ogromnej mierze amortyzują uderzenie w powierzchnię wody i znacznie podnoszą wyporność ptaka.

Wychowanie

Foka mniszka, która jest w ciąży, je bardzo dużo, by przytyć. Z normalnej, przeciętnej wagi sięgającej 275 kilogramów potrafi przejść aż do 300 kilogramów. Jest jej to bardzo potrzebne, bowiem przez 4, a czasem nawet przez 6, pierwszych tygodni w których wychowuje potomka nie odchodzi od niego ani na kawałek. To uniemożliwia jej wybranie się na większe polowanie – foka głoduje wówczas, przeżywa jednak dzięki zgromadzonemu wcześniej sporemu zapasowi tłuszczowemu. Młoda foka rośnie w bardzo dużym tempie, ponieważ matczyne mleko jest niezwykle tłuste, wielce kaloryczne i pożywne. Gdy przestaje być karmiona waży 4 razy więcej niż przy urodzeniu, choć wciąż jest bardzo mała – ma zaledwie 120-150 cm długości (przeciętnie 130). W tym okresie samica bardzo zażarcie broni swojego potomka. Matka, gdy kończy je karmić, nagle je opuszcza i więcej już do niego nie wraca, pozostawiając je samemu sobie. Młode, które nie potrafi jeszcze samodzielnie polować, traci wówczas prawię połowę ze swej wagi. Często szuka schronienia u innych samic, które czasami mu go udzielają, stając się jego zastępczymi matkami. Takie młode ma duże szczęście – karmione przez dwie matki może osiągnąć masę aż stu kilogramów.

Charakterystyka ogólna

Foka grenlandzka to ssak z rodziny fok z rzędu płetwonogich. Osiąga, jak na morskie ssaki, przeciętne rozmiary – jej długość wynosi średnio 1,6 metra, waży zaś około 150 kilogramów. Foki grenlandzkie występują na półkuli północnej, polach lodowych i wybrzeżach Arktyki, a także w Morzu Grenlandzkim, Morzu Białym oraz w północno-zachodnim Atlantyku. Lwią część ich jadłospisu stanowią wszelkiej maści ryby, choć foki te nie wzgardzą także kalmarami oraz różnymi niewielkimi skorupiakami. Żyją, w czasie okresu reprodukcyjnego oraz okresu linienia, w ogromnych, wielotysięcznych grupach. Dojrzałość płciową osiągają najwcześniej w 3 a najpóźniej w 7 roku życia, samce zaś między 4 a 5 rokiem. Okres reprodukcji fok grenlandzkich przypada na koniec lutego, ewentualnie – koniec marca. Foki, najczęściej, są monogamiczne, choć zdarza się, że w czasie jednego sezonu zmieniają partnera. Ciąża u tych zwierząt trwa 11-12 miesięcy. W jednym miocie jest zawsze tylko jedno młode, które waży od 8 do 12 kilogramów i mierzy około 90-98 centymetrów. Foki grenlandzkie żyją dość długo, bo około 30 lat. Póki co jest tych zwierząt na Ziemi dużo, bo około 2,5 milionów. Można na nie polować, co w niektórych miejscach, np. w Kanadzie, co roku przeradza się w krwawą i okrutną masakrę.

Gady, płazy, pająki

Gady i płazy również mogą być świetnymi zwierzątkami domowymi. Oprócz niemrawych żółwi, hodować możemy różnego rodzaju jaszczurki, kameleony, legwany, agamy a nawet węże. Te ostatnie żywią się m. in. gryzoniami, dlatego jeśli nie jesteśmy w stanie sprezentować naszemu ulubieńcowi od czasu do czasu jakiejś myszki lub chomika jako zakąskę, to powinniśmy jeszcze raz przemyśleć zakup węża. Z tego samego powodu powinniśmy się zastanowić, jeśli chcemy to zrobić, a posiadamy już inne zwierzątka, na których nam zależy. Nawet te niejadowite gatunki mogą też być groźne dla człowieka. Ich ugryzienie należy do bardzo bolesnych. Do trzymania w domu dla początkujących amatorów terrarystyki nadaje się np. wąż zbożowy. Ci, którzy preferują jaszczurki, mogą się na początek zdecydować na gekona lamparciego lub agamę brodatą. Ta druga jest gatunkiem dziennym, w terrarium trzeba będzie zatem zamontować świetlówkę emitującą promienie UV. Terraria warto również zaopatrzyć w typowe dla naturalnego środowiska żyjących w nim stworzeń rośliny, gałęzie, kamienie lub piasek. Każdy gatunek ma swoje osobne wymagania i sprostanie im wcale nie jest łatwe. M. in. z tych względów ta dziedzina hodowli zwierząt domowych nie jest polecana dla młodszych.

Wygląd

Głuptaki to dość spore ptaki morskie, nietrudne do rozpoznania. Mają bardzo ładne, białe upierzenie, które w okolicach głowy przybiera żółtawą barwę. Ich skrzydła są długie i bardzo wąskie, zakończone czarnymi, odcinającymi się od białej reszty, piórami. Czarne są również ich płetwiaste, krótkie nogi. Mają długi, bladoniebieski dziób, bardzo wąski i ostry. Wokół okrągłych oczu mają jasnoniebieskie, niemal błękitne, obwódki. Przybliżony wiek głuptaków można w bardzo łatwy sposób ocenić po ich upierzeniu, choć, oczywiście, żeby ocenić dokładny wiek trzeba być już nielada ekspertem w tej dziedzinie. W każdym bądź razie młode głuptaki różnią się bardzo znacznie od dorosłych ptaków. W pierwszym roku swego życia ich upierzenie jest brązowe, jedynie w nielicznych miejscach poprzetykane białawymi plamami. W kolejnym, drugim, roku swego życia białe pióra zaczynają dominować – głowa przybiera w pełni tenże kolor, także na reszcie tułowia brązowe pióra są stopniowo wypierane przez białe. Dopiero pod koniec czwartego roku swego życia, a w niektórych wypadkach na początku piątego, głuptaki pokrywają się normalnym, białym upierzeniem z czarnymi elementami na ogonie i skrzydłach.

Rozmnażanie

Foki mniszki, a konkretnie opisywany tu podgatunek hawajski, mają bardzo długo cykl reprodukcyjny, wobec tego młode foki rodzą się w różnych odstępach czasu, inaczej niż u innych fok. Jest to najprawdopodobniej związane z klimatem w jakim żyją, w którym wszystkie pory roku są do siebie bardzo podobne. Zaloty u fok mniszek są procedurą krótką, niewyszukaną i mało spektakularną. Zwyczajnie – gdy samiec foki mniszki, przechadzający się wzdłuż brzegu, napotka samicę gotową do kopulacji, zaczyna tarzać się w piasku wydając specjalne, zalotne dźwięki. Zachęcona tym samica wchodzi do wody, za nią podąża samiec. Tam odbywa się kopulacja, po której foki wracają na plaże, gdzie przez pewien czas leżą spokojnie, odpoczywając. Zupełnie inaczej wygląda to u fok z innych gatunków – tam samce walczą, bronią swego terytorium, zakładają nawet haremy. Foki mniszki są znacznie spokojniejsze – być może dlatego, że ich okres reprodukcyjny jest bardzo długi, stanowi większą część roku. Gdyby zachowywały się w nim w sposób tak agresywny jak inne foki, to bardzo utrudniałby im to normalne funkcjonowanie. W jednym sezonie samica jest zazwyczaj zapładniana przez wyłącznie jednego, dominującego w regionie, samca.

Trudne początki

Najgroźniejsze dla noworodka są pierwsze chwile po porodzie. Jego futro jest wówczas całkowicie mokre i wyschnie dopiero po 3 lub 4 godzinach. W macicy matki panowała temperatura 37 stopni, a poza nią – nawet do -15. Noworodek przez długi czas trzęsie się z zimna, dzięki czemu nieco się rozgrzewa. Jeżeli pogoda jest dość dobra, to wszystkie młode foki przeżyją – jeżeli jednak spadnie deszcz, zwłaszcza ulewny, to stosunkowo duży odsetek młodych może zginąć z wyziębienia. Noworodek zaczyna ssać matczyne mleko już w ciągu dwóch godzin od przyjścia na świat. Mleko fok grenlandzkich jest niezwykle bogate w tłuszcz – na początku laktacji zawiera 25% tegoż, a pod koniec – aż 40%. Dzięki tak odżywczemu pokarmowi młode foki rosną niezwykle szybko, nawet do 2,5 kilogramów dziennie. Gdy nadchodzi moment odsadzenia ważą nawet 40 kilogramów – a po porodzie ważyły zaledwie 12. Matki bardzo krótko opiekują się swoimi potomkami – odsadzenie następuje już po 2 tygodniach od porodu, a wraz z nim matka opuszcza swojego potomka. Młode foki, pozostawione same sobie, tulą się do siebie wzajemnie wydając przeciągłe, płaczliwe okrzyki. Dość szybko jednak zaczynają wchodzić do wody i uczyć się samodzielnego polowania.

Młode

Samice fok grenlandzkich po okresie godowym powracają na teren południowej Arktyki, gdzie rozpoczynają poszukiwanie dogodnego do porodu miejsca. Jeżeli pogoda jest wyjątkowo niesprzyjająca a pokrywa lodowa jest zbyt cienka, by utrzymać na dłuższy czas fokę w ciąży, to zwierzęta te potrafią opóźnić swój poród, i to dość znacznie. Kiedy zbliża się rozwiązanie samice zbierają się w bardzo liczne grupy, złożone nawet z 5000-6000 zwierząt. Zagęszczenie w takim miejscu jest dość spore, bo wszystkie przyszłe matki gromadzą się na powierzchni nie większej niż 2 km2. Poród u fok grenlandzkich następuje albo w nocy albo bardzo wczesnym rankiem. Trwa do tego niezwykle szybko – od 15 do maksymalnie 40 sekund. W ciągu pół godziny matka wydala łożysko, a pępowina przerywa się sama – albo podczas porodu albo tuż po nim. Dość spora połać śniegu wokół matki jest czerwona od krwi, noworodek zaś w pierwszych chwilach ma zupełnie żółty kolor, co zmienia się po krótkim czasie. Noworodki są, oczywiście, zupełnie mokre. Mają bardzo duże i niebieskie oczy, które już po 3-4 dniach staną się tak samo brązowe jak u dorosłych osobników. Futro noworodków jest śnieżnobiałe, co z pewnością ma chronić młodą fokę przed drapieżnikami, trudno ją bowiem odróżnić od śnieżno-lodowego otoczenia.

Gryzonie

Najpopularniejsze hodowlane gryzonie to króliki, chomiki i świnki morskie, ale w domach można spotkać też wiele innych ich gatunków. Większość z nich trzymana jest w klatkach lub akwariach, lecz chętnie spacerują po pokoju, wracając do klatki by posilić się lub napić wody. Poza niektórymi gatunkami, są polecane dla małych dzieci ze względu na swoje łagodne usposobienie i łatwą hodowlę. Gryzonie nie wyrażają swoich emocji w podobny sposób jak psy lub koty, ale niektóre gatunki potrafią się upomnieć o pokarm lub okazać swoje zadowolenie np. głośnym piszczeniem. Wiele z nich można nauczyć załatwiania swoich potrzeb w określonych miejscach. Nie da się ich niestety oduczyć gryzienia kabli i innych rzeczy, które napotkają na swojej drodze. W końcu nie na darmo nazywają się gryzonie. Najinteligentniejszym gryzoniem jest szczur. Wbrew powszechnej opinii, jest bardzo czystym zwierzątkiem. Do najpiękniejszych należą zaś szynszyle, słynne ze względu na swoje cenne futerko. Karmę dla gryzoni można kupić w każdym sklepie zoologicznym. Chętnie sięgają po kolby warzywne lub orzechowe. Należy też pamiętać o obowiązkowym, specjalnym pojemniczku na wodę. Również same gryzonie kupujemy w sklepach. Próba oswojenia zamieszkującego naszą piwnicę szczura skończy się w najlepszym razie niepowodzeniem. W najgorszym, możemy zarazić się jakimś paskudztwem.

Historia

Głuptaki mają bardzo starych potomków – pierwsze stworzenie, bardzo już podobne do dzisiejszego głuptaka, żyło na naszej planecie około 35-40 milionów lat temu. Przez tyle milionów lat ptaki te, choć tamte gatunki wyginęły, niewiele się zmieniły – dzisiejsze głuptaki mają budowę ciała niezwykle podobną do swych tak zamierzchłych przodków. Wynika to głównie z wyspecjalizowania, jakim szczycą się głuptaki – ptaki z ich rodziny zawsze były istotami polującymi na morzach, a morskie środowisko nie zmienia się – dlatego stworzenia te pozostały niemal takie same. Pierwsze ptaki, w których nazwie tkwi człon Sula, pojawiły się około 30 milionów lat temu. 20 milionów lat później ptaków z rodzaju Sula było już wiele gatunków, ich szczątki znaleziono między innymi we Francji oraz w Ameryce Północnej. Głuptaki mają wspólnego przodka z wieloma innymi ptakami wodnymi z rzędu pełnopłetwych. Choć jest między nimi wiele różnic, to wszystkie mają jedną wspólną cechę – świetnie rozwiniętą błonę pławną między trzema palcami odnóży. Ich krewniakami są więc, na przykład, kormorany, pelikany, fregaty oraz faetony. Głuptaki różnią się od nich przede wszystkim swymi skrzydłami – jaki ptaki, które często pokonują naprawdę duże odległości, mają zdecydowanie dłuższe skrzydła. Ponadto cała ich budowa jest nieco bardziej opływowa, przystosowana lepiej do latania, niż u ich kuzynów, którzy nie przemieszczają się na takie odległości.

Foki a inne zwierzęta

Foki mniszki żyją bardzo pokojowo z innymi zwierzętami, na przykład z żółwiami, z którymi bardzo często odpoczywają niewiele od siebie oddalone. W ogóle nie zwracają na siebie uwagi. Również ptaki zazwyczaj nie wchodzą z fokami w konflikty, obie strony zazwyczaj zupełnie się ignorują. Zdarza się jednak, że albatrosy poddziobują śpiącą fokę, gdy tylko jednak ta się obudzi, odlatują. Jedynym poważnym zagrożeniem dla foki w świecie zwierząt są rekiny. Niektóre ich gatunki wręcz wyspecjalizowały się w chwytaniu fok – szczególnie, gdy te pływają w morzach z młodymi, które dla rekinów są bardzo łatwymi ofiarami. Najgroźniejszy jest olbrzymi, nawet pięciometrowy, rekin tygrysi. Bardzo często atakuje foki, choć, na ich szczęście, przebywa w ich pobliżu tylko przez połowę roku. Rekin rafowy, który osiąga maksymalnie 2 metry długości, nie sprawia fokom już takich problemów, choć stara się zawsze atakować młode osobniki – te często padają jego ofiarą. Żyje on w pobliżu fok mniszek przez cały rok. Foki są niepokojone jeszcze przez malutkie, pięćdziesięciocentymetrowe, rekiny. Te stworzenia nie zabijają fok – wgryzają się jedynie w ich ciało wyrywając niewielkie kawałki mięsa. Rany te nie zagrażają bezpośrednio życiu fok, mogą jednak ulec zakażeniu, przez co foka choruje.

Drób

W obecnych czasach drobiarstwo jest najszybciej rozwijającym się działem hodowli. Dostarcza niskokalorycznego mięsa o dużych wartościach smakowych, pierza, puchu i jaj. Na mięso szczególnie cenione są młode kurczaki ras mięsnych. W hodowli drobiu można wyróżnić dwa zasadnicze kierunki – mięsny i jajczarski. Hodowla drobiu jest szczególnie wysoko rozwinięta w krajach wysoko rozwiniętych, stanowi tam jakby osobną gałąź przemysłu, ciągle powstające wielkie, zautomatyzowane fermy dostarczają ogromnej ilości mięsa i jaj. Ma to swoje dobre i złe strony – duża ilość dostarczanych produktów powoduje obniżkę ich cen, z kolei jednak stwarza poważne problemy ze zbytem. Największym producentem mięsa drobiowego na świecie są Stany Zjednoczone. Na kolejnych miejscach znajdują się Chiny, Brazylia, Francja i Japonia, gdzie mięsa drobiowego uzyskuje się ponad dwa razy więcej niż wołowego. Pod względem produkcji jaj kurzych pierwsze miejsce zajmują Chiny (36%), na drugim są Stany Zjednoczone, w których hodowli dominuje kierunek mięsny.W hodowli drobiu osobnym i bardzo ważnym zagadnieniem są warunki panujące na wielkich fermach – często niehumanitarne, ponadto stosowane są tam różne, niekiedy wręcz toksyczne pasze w celu jak najszybszego tuczenia ptaków. Powoduje to pojawianie się na rynkach zbytu mięsa zawierającego szkodliwe dla zdrowia substancje. Wielkim i ogarniającym już prawie cały świat stał się również problem epidemii tzw. ptasiej grypy.

Mors

Jest to piękne zwierzę . Morsy są bardzo charakterystyczne dzięki swojemu wyglądowi, mianowicie morsy posiadają ogromne kły, które służą im do walk w okresie godów, wali te są bardzo spektakularne i drastyczne, nie raz stało się tak że przegrany mors został bardzo oszpecony i pokaleczony. Kły służą morsom jeszcze do odszukiwania na dnie morza skorupiaków oraz mięczaków. Morsy to piękne zwierzęta i ogromne. Niestety nie są zbyt inteligentne, większość czasu spędzają na leniuchowaniu na krach bądź jakiś przybrzeżnych plażach. Morsy mają wielu naturalnych wrogów, na przykład orki, które uważają morsy jako przysmak. Na morsy polują również Eskimosi, ze względu na ich pożyteczną skórę , którą wykorzystują na przykład do budowy ich łodzi, oraz ze względu na mięso, które jest pożywne i dla ich wielkich kłów, z których wykonywane są narzędzia i broń . Morsy dzięki wielkim zasobom tłuszczu mogą przetrwać w najbardziej srogi mróz, z tego powodu powstały liczne kluby morska, które jak wiemy są bardzo popularne. Często można spotkać morsa w ogrodzie zoologicznym, gdzie można podziwiać te wspaniałe zwierzęta.

Renifery

Są to zwierzęta które bardzo podobne do jeleni. renifery znane są z tego że mówi się że powożą sanie św. Mikołaja. Właściwie renifery mają podobne zachowania do jeleni, również w czasie godów renifery biją się o samice, służy im do tego poroże. Renifery zostały również udomowione, przede wszystkim w Laponii, gdzie są zwierzętami pociągowymi, pełnią tą samą funkcję co niegdyś konie w naszych stronach. renifery to bardzo ciekawe zwierzęta, ceni się ich poroże, skóra oraz mięso tak więc świadczy to o ich wyjątkowości. Renifery są podobnie jak jelenie bardzo nieufne, jedynie udomowione wykazują ciekawość ludźmi. Renifery na wolności żyją w stadach i są znane z ich wędrówek, w zimie i w lecie. Zwierzęta te żywią się żołędziami, liśćmi krzewów i tak dalej. Renifery można spotkać w ogrodach zoologicznych, można tam podziwiać ich wyjątkowe poroże które różni się od poroża jelenia, ale można powiedzieć że obydwa są bardzo ciekawe. Reniferami zajmuje się wiele naukowców, głównie z tego powodu że renifery to bardzo podróżnicze zwierzęta a do tego lubią chłód chociaż to wydaje się być abstrakcyjne i niedorzeczne.

Środowisko naturalne

Głuptaki można spotkać na terenie północnego oceanu atlantyckiego. Zimują na wschodnich wybrzeżach Ameryki Północnej, od Kanady aż po Kubę. Spotyka się je także na południowych wybrzeżach Grenlandii, na morzu wokół Islandii oraz na wodach pomiędzy północno-zachodnią Europą a Grenlandią. Część z nich, podobnie jak maskonury, zimuje nawet na wodach oblewających północno-zachodnią Afrykę oraz, częściowo, na Morzu Śródziemnym. Swoje lęgi głuptaki zakładają w południowo-wschodnich wybrzeżach Kanady, na wybrzeżach całej Islandii oraz Wielkiej Brytanii (przede wszystkim w północnej Szkocji), a także w kilku miejscach wybrzeży Norwegii. Głuptaki nieczęsto występują w miejscach bardzo oddalonych od lądów – najczęściej zimują maksymalnie do 200 kilometrów w głąb wody, na takim bowiem obszarze często można spotkać wyspy, na których głuptaki zakładają swe lęgowiska. Ponadto głuptaki nie lubią głębokich wód, wolą te płytsze, tam bowiem łatwiej spotkać ławice niewielkich ryb pływających tuż pod powierzchnią wody. Gniazda zakładają zawsze na skalistych wysepkach lub na takowych wybrzeżach, w miejscach tuż obok morza pełnego pożywienia. Nie lubią się oddalać od wody – w głębi lądu można spotkać je tylko wówczas, jeżeli przywiane zostały tam przez silny wiatr. Wówczas najczęściej giną, choć czasem, jeżeli wiatr nie odebrał im wszystkich sił, potrafią samodzielnie powrócić na morze.

Trzoda chlewna

W zależności od kierunku użytkowego w chowie trzody chlewnej (tzw. nierogacizny) wyróżnia się trzy główne rasy – świnie typu mięsnego (bekonowego), słoninowego i mięsno-słoninowego. Wysoka opłacalność hodowli trzody chlewnej wynika z dużej sprawności organizmu świni w zamianie paszy na białko zwierzęce i szybkiej rotacji podstawowego stada. Hodowla trzody chlewnej ma charakter średnio-intensywnej bądź intensywny. Jest zazwyczaj hodowlą zagrodową (świń nie hoduje się jak innych zwierząt systemem wypasu na obszarach trawiastych), opierającą się na specjalnie w tym celu produkowanych paszach – na bazie ziemniaków, kukurydzy, soi oraz na odpadach żywnościowych. Mimo dużych walorów ekonomicznych, jak i smakowych mięsa, hodowla trzody chlewnej napotyka na bariery w postaci:czynników obyczajowo-religijnych (zakaz spożywania wieprzowiny w krajach muzułmańskich i społecznościach judajskich)względnie małej wartości mięsa wieprzowegoniedoborów pasz pochodzenia rolniczego lub przemysłowego, głównie w krajach średnio rozwiniętychszybkiego psucia się wieprzowinyW krajach położonych w ciepłych i gorących klimatach, nie posiadających dostatecznie rozwiniętej sieci chłodni, hodowla napotyka na poważne bariery. Stąd chów trzody chlewnej prowadzony jest głównie w krajach o klimacie umiarkowanym i dużej gęstości zaludnienia. W latach 1992-1994 światowe pogłowie trzody chlewnej sięgało 0,87 mld sztuk, z czego 45% przypadało na Chiny, 7% na USA, po 4% na Brazylię i Rosję

Rozmnażanie

Okres godowy fok grenlandzkich przypada między końcem lutego a końcem marca, najczęściej na początku tego drugiego miesiąca. Wówczas wszystkie samce, które są dojrzałe płciowo i mają skończone 7 lat, przygotowują się do kryć. Specjalne gruczoły na ich ciele wydzielają bardzo ostry, nieco piżmowy zapach, który daje samicom znak, że dany samiec jest gotowy do reprodukcji. Foki mają niezwykle krótki okres gotowy – może dlatego jest właśnie tak bardzo intensywny. Samice w rui osiedlają się na wielkich polach lodowych, pływających swobodnie po zimnych wodach północnych mórz. Samce wówczas zbierają się w wodzie wokół danego pola lodowego, kręcą się tam na różne strony, pływają na wyścigi w kierunku samic, wydają określone dźwięki. Wszystko to sprawia, że samice zwracają większą uwagę na swych potencjalnych partnerów – by dać temu wyraz wyginają swój grzbiet, głowę odchylają bardzo silnie do tyłu i podnoszą w górę swe tylne płetwy. Większość fok kopuluje na polach lodowych, choć niektóre – przede wszystkim te mieszkające w zatoce Świętego Wawrzyńca – kopulują w wodzie. Foki reprodukują do końca swego życia, samica rodzi co roku jedno młode. To sprawia, że zwierzęta te rozmnażają się bardzo dobrze i są odporne na zachwiania liczebności ich populacji.

Głuptak a człowiek

Może dziwić nazwa, jaką człowiek nadał temu wspaniałemu myśliwemu, który z niebywałą precyzją potrafi chwytać zdobycz. Może to wynikać z niezwykle niezdarnego chodu, jakim porusza się głuptak na lądzie. Może to wynikać także z tego, że ptaki te są bardzo ufne w stosunku do człowieka – siadają czasem na statkach pełnych ludzi, nie przejmując się ich obecnością. To sprawiało, że niegdyś były bardzo łatwym do schwytania potencjalnym pożywieniem dla marynarzy. Niegdyś głuptaki, zarówno dorosłe jak i młode, były częstym obiektem polowań człowieka. Wytwarzano z nich olej, przynęte dla ryb lub, zwyczajnie – zjadano. Dla niektórych ludów były niezbędnym do przeżycia stworzeniem. Na przełomie XIX i XX wieku polowania na głuptaki stały się bardzo popularne i liczne, co sprawiło, że ptaki te niemal wyginęły – w owym czasie ich liczebność spadła do zaledwie 30 tysięcy par lęgowych. Zakazano wówczas polowania na te stworzenia, co utrzymywane jest do dziś – głuptaki zaczęły więc z powrotem powiększać swą populację. Głuptaki bardzo często, jak zresztą wszystkie ptaki morskie, giną z powodu plam oleju, jakie przedostają się na tereny, gdzie żyją, z rozbitych lub zatopionych tankowców. Jest to dziś główna przyczyna ich nienaturalnej śmierci

Woda

Foki są świetnie przystosowane do życia w wodzie. Opływowy kształt ciała, bardzo spiczasty pysk, brak widocznych z zewnątrz narządów płciowych, brak zewnętrznych małżowin usznych – to wszystko sprawia, że foki czują się w wodzie lepiej niż na lądzie. Pływają przeciętnie z prędkością 20km/h, choć w odpowiednich warunkach mogą tą szybkość znacznie zwiększyć, jednak tylko na krótkich dystansach. Foki są świetnymi nurkami – mogą zejść na bardzo dużą głębokość, nawet na 275 metrów p.p.m. a pod wodą mogą pozostać nawet przez 18 minut. Foki, mimo, że są ssakami, nie posiadają normalnych kończyn przednich i tylnych – zwierzęta te mają odnóża przypominające raczej płetwy. Przednie, mniejsze, w wodzie są dość niewiele używane, pomagają jedynie zmieniać foce kierunek, w którym płynie. Właściwą siłę napędową stanowią potężne tylne płetwy oraz odpowiednie ruchy ciała. Foki bardzo często odpoczywają w wodzie, w ogóle nie wychodząc w tym celu na ląd. Przyjmują wtedy pozycję pionową, zwaną świecą, albo poziomą – zwaną krokodylą. Foki przez większość swojego cyklu dobowego poszukują pożywienia – bardzo lubią pływać, więc łączą przyjemne z pożytecznym. Najchętniej przebywają w wodzie o temperaturze około 2 stopni.

Piesiec

Są to zwierzęta bardzo blisko spokrewnione z lisem. Zwierzęta te są bardzo wyjątkowe, z tego powodu że są równie inteligentne i sprytne jak znane nam lisy, ale to nie wszystko, piesiec z pokolenia na pokolenie przekazuje swoim młodym norę , w której to samica rodzi młode, jest to wyjątkowe zjawisko z tego powodu że jedna nora może istnieć kilkadziesiąt lat co z pewnością robi wrażenie. Zwierzęta te są niestety bardzo narażone na niebezpieczeństwo ze strony człowieka, ich futro jest bardzo cenione na czarnym rynku, dlatego tez populacja tego zwierzaka ciągle spada. Piesiec mimo że jest bardzo dobrym łowcom na lądzie to również doskonale pływa. Potrafi on przepłynąć dość spory kawałek, nie męcząc się przy tym zbytnio a do tego w wodzie również poluje na małe ryby czy mięczaki. Często zwierzęta te porównuje się do poduszek, ich ogon służy im jak ciepła kołdra, która podczas zimnych temperatur okrywają się co daje im ciepło. Niestety często można spotkać właśnie futra z tych zwierząt i to w legalnych sklepach co również bardzo niepokoi oraz sprawia że ludzie zaczynają patrzeć nie jako mieszkańcy krainy wiecznych lodów a jako dodatek do swojego ubioru, co z pewnością nie jest dobrym znakiem.

Koty

W przeciwieństwie do bardzo towarzyskich i potrafiących okazać swoje przywiązanie psów, koty znane są z tego, że chodzą własnymi drogami i nie uznają nad sobą ludzkiej władzy. O ile w stosunku do psa można powiedzieć, że jest się jego Panem, to w przypadku kotów częściej to właśnie te sympatyczne futrzaki czują się Panami domu. Pomimo tego, koty są bardzo chętnie trzymane w domach, a dzieci uwielbiają na nie patrzeć i je głaskać. Wszyscy bardzo też lubią ich charakterystyczne mruczenie. Na wsiach trzyma się je jeszcze z innego powodu – jako doskonali myśliwi, koty pomagają pozbyć się myszy i innych szkodników. Koty to znane psotniki. Specjalizują się zwłaszcza w drapaniu mebli i strącaniu stawianych na meblach wazonów – nie ma bowiem miejsca, na które zwinny kot nie potrafiłby wskoczyć. Jeśli jednak koty są trzymane od małego, można je nauczyć przestrzegania większości panujących w domu zasad. W ich wychowaniu należy jednak być bardzo konsekwentnym – jeśli dany koci zakaz złamiemy raz, to kot uzna, że przestał on obowiązywać na stałe. Ich ogromną zaletą jest czystość – odpowiednio wychowane, zawsze korzystają z kuwety i zamiatają nieczystości głęboko pod żwirek. W przeciwieństwie do psów, myją się same. Większość kotów panicznie jednak boi się wody.

Wygląd

Te duże zwierzęta mają ubarwienie najczęściej szare, które czasem wpada w kolor brunatny. Na brzuchu są wyraźnie jaśniejsze, niemalże mlecznobiałe. Samce są zdecydowanie ciemniejsze niż samice. Młode foki, zaraz po urodzeniu, są zupełnie czarne. Dopiero po około 6 tygodniach, gdy nie piją już matczynego mleka, ich dotychczas czarne włosy są zastępowane przez oleistą, błyszczącą skórę. Foki raz na rok zmieniają skórę, co następuje u obu płci w różnych okresach. Mają bardzo okrągłe głowy. Ich pysk wypełniony jest 32 zębami, siekaczami, kłami i trzonowcami. Mają dość słabo rozwinięty węch, w wodzie nie jest im potrzebny. Nozdrza są zamykane, co foki wykorzystują podczas nurkowania. Wzrok za to jest całkiem dobry – na lądzie znacznie gorszy niż pod wodą. Foki mają tak zwaną trzecią powiekę, migotkę. Uszy są malutkie, to małe otwory, które w głębi ciała foki przechodzą w przewód słuchowy, którego średnica wynosi zaledwie 1 milimetr. Foki mają charakterystyczne, płetwiaste kończyny. Mają karłowate palce połączone błoną pławną, co bardzo wspomaga pływanie (przednie kończyny w wodzie pełnią funkcję steru, tylnie zaś napędzają ruch dzięki wachlarzowym ruchom) oraz sprawia, że na lądzie foka porusza się niczym wąż.

Orka

Jest to ogromny ssak morski. Orki żyją w stadach i są bardzo wyjątkowe. Ssaki te nie dość że są bardzo niebezpiecznymi drapieżnikami, żyjącymi w stadach to do tego uważa się że są one najszybszymi ssakami morskimi. Orki to bardzo ciekawe zwierzęta, do tego są inteligentne i przebiegłe. Żywią się głównie pingwinami, fokami, małymi wielorybami, morsami i tak dalej. Atak orki jest bardzo fascynującym zjawiskiem chociaż również bardzo drastycznym, dlatego że orka właściwie połyka ofiarę w całości. Zwierzęta te również często można spotkać w oceanarium, gdzie są bohaterami wielu występów, co jest możliwe dzięki ich wielkiej inteligencji i chęci do nauki. Orki są znane z tego że mimo swojej ogromnej masy potrafią wyskoczyć na parę metrów ponad powierzchnię wody, co z pewnością jest bardzo zadziwiającym zjawiskiem. Zwierzęta te mają wielu zwolenników ale także wrogów. Ostatnio coraz częstej notuje się kłusownictwo na te zwierzęta, co niewątpliwie martwi. Orki to piękne i niebezpieczne zwierzęta, wygrywają jako drapieżnicy dzięki swojej inteligencji i co dziwi logicznemu rozumowaniu.

Domowy zwierzyniec

Zwierzęta trzymane są w domach już od wielu lat. Wierne psy warowały u boku królewskich tronów, a sokoły dumnie zajmowały miejsce na ich nadgarstkach. Dziś w co drugim mieszkaniu i niemal w każdym gospodarstwie hoduje się rozmaite zwierzaki, od małych gryzoni na potężnych rasach psów skończywszy. Zwierzęta domowe mogą być naprawdę bardzo różne. W domu można trzymać nie tylko psy, koty i świnki morskie, ale nawet węże, pająki i skorpiony, zaś równie popularnych gryzoniem hodowlanym co chomik, jest nielubiany przez wielu szczur. Posiadanie własnego zwierzątka do doskonała lekcja odpowiedzialności. O zwierzę trzeba dbać – karmić, wymieniać kuwety, kąpać i dbać o ich kondycję. Z tego powodu nie należy dawać zwierzaka w prezencie, jeśli nie wiemy, czy dana osoba chętnie się nim zaopiekuje. Zwierzę to żywa istota i nie można jej tak po prostu wyrzucić jak niechcianego swetra. Zwierzę potrafi być świetnym kompanem zabaw, pozwalającym zrelaksować się i zapomnieć o codziennych problemach. Niektóre z nich potrafią być też pożyteczne. Pies doskonale sprawdza się przy pilnowaniu domu, a koty z wrodzoną wprawą polują na myszy.

Rybki

Hodowla rybek nie dostarcza takich wrażeń jak trzymanie w domu psa lub kota, ale też ma swoje zalety. Wprawdzie nie przytulimy się do ulubionej rybki ani nie przybiegnie ona do nas, gdy będzie czegoś chciała, ale rybki znakomicie pozwalają się odstresować i uspokoić. Istnieje wiele gatunków rybek, które można hodować w domowych warunkach. Do najpopularniejszych z nich należą brzanki, skalary i neonki. Jeśli akwarium jest odpowiednio duże, to mogą to być nawet sporych rozmiarów rybki oceaniczne. Im jest ich jednak więcej i im większa pojemność akwarium, tym trudniej jest utrzymać je w należytej czystości i częściej trzeba wymieniać wodę. W utrzymaniu porządku świetnie pomaga rybka – glonojad. Akwarium najczęściej uzupełnia się o rośliny, które są również pokarmem dla niektórych gatunków rybek. Rybki mogą też podgryzać siebie nawzajem, dlatego należy uważnie dobierać poszczególne gatunki w swoim akwarium. Kolejnymi warunkami, o jakie trzeba zadbać, są np. odpowiednia dla danych rybek temperatura zbiornika wodnego i dostarczenie im za dnia światła oraz tlenu, najlepiej przy pomocy specjalnych napowietrzy. Nie wolno też zapominać o pokarmie – rybki nie upominają się o niego, ale to wcale nie znaczy, że go nie potrzebują.

Charakterystyka ogólna

Sula bassana, głuptak biały, to ptak z rodziny głuptaków z rzędu pełnopłetwych. To średnich rozmiarów ptaki osiągające najczęściej około 92 centymetrów długości oraz od 165 do 180 cm rozpiętości skrzydeł. Ważą zazwyczaj od 2,3 do 3,6 kilogramów. Występują w rejonie północnego Atlantyku na pełnych morzach i skalistych wysepkach oraz wybrzeżach. Żywią się niemal wyłącznie rybami samodzielnie złowionymi, czasem konsumują odpady, jakie produkują statki rybackie. Głuptaki żyją, podobnie jak większość ptaków wodnych, w stałych, monogamicznych związkach. W okresie reprodukcyjnym, który przypada od marca do października, tworzą duże, czasem wręcz olbrzymie, kolonie lęgowe. Dojrzałość płciową ptaki te osiągają najczęściej w 5 lub 6 roku życia, samice czasem już w 4. Jajo, bo głuptaki znoszą zawsze tylko jedno, jest wysiadywane przez 42-46 dni. Ptaki te żyją dość długo – średnia to aż 16 lat, rekordzistą był głuptak, który padł w wieku 21 lat. Są zagrożone wyginięciem – kilka lat temu było ich około pół miliona, lecz liczba ta staje się z roku na rok mniejsza. Są objęte pełną ochroną prawną, choć mimo to zdarza się, że niektórzy wykradają z gniazd młode ptaki, bowiem ich mięso jest bardzo smaczne. Jest to jednak surowo karane.

Wygląd

Wszystkie podgatunki fok są do siebie stosunkowo podobne, więc ich rozróżnienie wymaga pewnego obeznania w charakterystyce morskich ssaków. Dorosłą fokę grenlandzką najłatwiej rozpoznać po umaszczeniu, mają bowiem na grzbiecie duże, ciemne plamy, które przypominają swym kształtem lirę. Plama owa stworzona jest przez dwa długie ciemno-brązowe pasy, które przebiegają na grzbiecie foki od łopatek do ogona. Reszta ciała foki grenlandzkiej jest biała lub kremowa, poprzetykana w niektórych miejscach drobnymi, ciemnobrązowymi plamkami. Futro fok jest bardzo krótkie, lecz gęste, stanowi dobrą ochronę przed zimnem. Foki mają dość niewielkie głowy. Mają parę bardzo dużych, zupełnie ciemnych, oczu umiejscowionych centralnie, tak, że dobrze widzą „do przodu”. Foki mają uszy pozbawione zewnętrznej małżowiny – o ich obecności stanowią po prostu dziury z boku głowy, każda o średnicy około 1 centymetra. Gdy foki pływają, to specjalny mięsień zamyka tą dziurę, tak, by do wnętrza aparatu słuchowego nie dostała się woda. Foki mają, jak wszystkie ssaki morskie, długie wibrysy wyrastające z pyska, przypominające wąsy. Foki grenlandzkie mają przeciętnie 48 wibrysów wyrastających z pyska, oraz 3 wibrysy umiejscowione nad łukiem brwiowym każdego oka.