Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Category Archives: Hodowla zwierzat

Owce

Owce należą do najstarszych udomowionych zwierząt gospodarskich. Hodowla owiec jest rozpowszechniona niemal na całym świecie, hoduje się je dla uzyskania wełny, skór, futer i mięsa. Mniejsze znaczenie ma hodowla ukierunkowana na otrzymywanie mleka. Mięso owiec cenione jest zwłaszcza w krajach islamskich i w Europie Południowej, a mleko owcze i jego przetwory cieszą się dużą popularnością w krajach śródziemnomorskich, na Bliskim Wschodzie, w Australii i Nowej Zelandii. Owce mają mniejsze wymagania paszowe niż krowy, ponadto mnogość ras umożliwia hodowlę w bardzo zróżnicowanych warunkach klimatycznych. Liczebność pogłowia owiec zmienia się skokowo, po nieznacznym wzroście w latach 1980-1990 ponownie zaczęło maleć. Jest to spowodowane rosnącą konkurencją między hodowcami bydła i owiec. Hodowla bydła jako bardziej efektywna i przynosząca wyższe zyski powoduje wypieranie owiec przez krowy z najlepszych pastwisk. Runo owcze uzależnione jest od klimatu. W krajach o klimacie chłodnym wełna jest gęsta, gruba, niezbyt przydatna na tkaniny, używa się ją głównie na futra i kożuchy. Natomiast w krajach gorących owce mają wełnę krótką i rzadką. Najbardziej ceniona jest wełna długa, puszysta i przewiewna, występująca u merynosów – owiec na obszarach klimatu kontynentalnego, gdzie są gorące lata i chłodne zimy. Bardzo ceniona jest także rasa owiec smuszkowych – karakułowych, które dostarczają kosztownych futer, nazywanych od nich – karakułami, a głównymi dostawcami tych futer są Turkmenia, Uzbekistan, Afganistan i Turcja.

Kozy

Kozy, podobnie jak owce, należą również do najstarszych udomowionych zwierząt gospodarskich (znalezione ślady na terenie np. Iraku lub Palestyny dowodzą, że kozy jako zwierzęta domowe były znane już w 8 tysiącleciu p.n.e.), których hodowla zdaje się obecnie przeżywać swój renesans. Koza wywodzi się z Azji i w krajach azjatyckich po dziś dzień skupia się jej hodowla. Często bywa nazywana „krową biednych ludzi”, będąc dla nich w przeważających przypadkach jedyną, niewiele wymagająca żywicielką, dostarczającą mleka i mięsa. Kozy spokrewnione są z owcami, a owo pokrewieństwo da się zauważyć szczególnie wśród zwierząt dziko żyjących. Spośród wszystkich zwierząt hodowlanych (z wyjątkiem może tylko wielbłądów) ma najmniejsze wymagania pokarmowe i jak się powszechnie określa – wyżywi się nawet „suchą miotłą”. Kozy hodowane są dla mleka, mięsa i skór. Ich mleko jest niezwykle cenione, zwłaszcza przez dietetyków. Chów kóz typu mlecznego występuje głównie w rozwiniętych krajach europejskich – Francji, Szwajcarii, Austrii oraz w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i w Izraelu. W krajach afrykańskich przeważa chów pierwotnych ras typu mięsnego.Niektóre odmiany kóz dostarczają również cennej wełny, np. z długiej sierści kóz angorskich wytwarza się delikatną wełnę, tzw. moher. Tej rasy kozy hodowane są w Turcji, Afryce Południowej i w Stanach Zjednoczonych. Inna rasa kóz – kozy kaszmirskie – dostarczają wełnę nazywaną kaszmirem, kozy te występują w Indiach, Tybecie i Chinach Zachodnich

Bydło

Bydło ma obecnie największe znaczenie spośród wszystkich zwierząt gospodarskich i jest hodowane w większości państw świata. Bydło europejskie, charakterystyczne dla klimatu umiarkowanego i bydło garbate – zebu, występujące głównie w krajach tropikalnych, wywodzi się od dzikiego tura. W zależności od głównego kierunku użytkowania wyróżnia się rasy bydła mleczne, mięsne i ogólnoużytkowe. Podstawą rozwoju hodowli bydła jest baza paszowa w postaci łąk i pastwisk, poza tym bliskość źródeł wody nadających się do pojenia zwierząt; kształtowanie się podaży roślin pastewnych, uzyskiwanych w gospodarce polowej oraz pasz pochodzenia przemysłowego – ważne w przypadku hodowli krów, zlokalizowanych w pobliżu dużych skupisk ludzkich, gdzie naturalna baza paszowa jest uboga (wówczas podaje się pasze pochodzenia rolniczego lub przemysłowego. Rozwój hodowli bydła jest również uzależniony od możliwości eksportu żywca lub mięsa wołowego oraz mleka i jego przetworów. Duże znaczenie ma także i dynamika popytu na te produkty oraz wyposażenie w urządzenia umożliwiające ich magazynowanie i transport.W sporadycznych przypadkach wielkość pogłowia bydła uwarunkowana jest względami religijnymi, np. w Indiach. W latach 1992-1994 pogłowie bydła na świecie liczyło ok. 1,3 mld sztuk, z czego 50% skupiało się w państwach dysponujących znaczną powierzchnią łąk i pastwisk, czyli w Indiach, Brazylii, USA, Chinach i Argentynie.

Zwierzęta pociągowe, wierzchowe i juczne

Do tej grupy zwierząt zaliczamy konie, osły, muły, wielbłądy, bawoły, lamy, jaki i renifery.Konie są najbardziej popularne. Wykazują się ogromnymi możliwościami adaptacyjnymi, siłą i wytrzymałością. Od wieków są cenione przez człowieka, lecz jednocześnie wykorzystywane do wykonywania różnych prac. Osły występują w stanie dzikim oraz udomowionym. Mają bardzo niskie wymagania pokarmowe, dobrze znoszą warunki terenów górzystych. Wykorzystuje się je najczęściej jako zwierzęta juczne, a ostatnio w onoterapii. Muły to międzygatunkowe mieszańce klaczy konia domowego z ogierem osła. Najczęściej bezpłodne, (tylko ok. 5% mulic jest płodnych). Są wytrzymałe i bardzo wydajne w pracy, a przy tym mają niewielkie wymagania żywieniowe. Wielbłądy występują w stanie dzikim jedynie w Azji Środkowej, a jako zwierzęta hodowlane są kosmopolityczne. Są wykorzystywane jako zwierzęta juczne i wierzchowe, dostarczają też również mięsa, mleka i cenionej wełny. Bawoły z racji dobrego przystosowania do siedlisk błotnych, dużej odporności na choroby tropikalne oraz niskich wymagań pokarmowych są wykorzystywane do prac na polach ryżowych. Lamy wykorzystywane są głównie przez Indian do celów transportowych, zwłaszcza w wysokich górach. Dostarczają mięsa, wybornego mleka i wełny. Jaki domowe są udomowionymi formami jaka dzikiego, wykorzystuje się je jako zwierzęta juczne i wierzchowe, a także dla mleka, mięsa, sierści i skór. Renifery nie zostały w pełni udomowione przez człowieka, ale są wszechstronnie wykorzystywane jako zwierzęta juczne, wierzchowe, pociągowe. Dostarczają również mięsa, mleka, skór i kości.

Ogólnie o hodowli

Hodowla może mieć charakter intensywny – polegający na wykorzystaniu kapitałochłonnego zaplecza technicznego lub ekstensywny, w którym wykorzystuje się rozległe obszary pastwisk naturalnych. Zależy to od wielkości rozkładów pracy i kapitału na jednostkę hodowlaną, oraz od osiąganych efektów np. przyrostu wagi, udoju mleka i pozyskania wełny. W skali świata największe znaczenie ma hodowla bydła i trzody chlewnej. Hodowla bydła rozwijała się na terenach nizinnych o łagodnym, wilgotnym klimacie, obfitujących w żyzne gleby. Natomiast w klimacie suchym, przy skąpych zasobach paszy, rozwijał się chów owiec i kóz, mających mniejsze wymagania pokarmowe. Na terenach pustynnych jedynymi zwierzętami hodowlanymi są wielbłądy – odporne na niedostatek wody. Ze wszystkich zwierząt hodowanych jedynie konie, od wieków towarzyszące człowiekowi, rozprzestrzeniły się wraz z nim po całym świecie. Hodowla zwierząt jest ściśle uzależniona od stref klimatycznych – najsłabiej rozwija się w klimatach skrajnie zimnych i skrajnie gorących, ponadto duży wpływ na jej rozwój mają czynniki społeczno-ekonomiczne. W krajach najuboższych jej rozwój jest zdecydowanie słabszy – w efekcie konkurencji miedzy człowiekiem a zwierzęciem następuje ograniczenie hodowli, a podstawowym źródłem pożywienia tamtejszej ludności pozostają rośliny. Innym ważnym czynnikiem warunkującym rozwój hodowli w niektórych kręgach kulturowych, są względy natury religijnej. Typowym przykładem takiego stanu rzeczy są tzw. „święte krowy”, będące utrapieniem Indii.

Drób

W obecnych czasach drobiarstwo jest najszybciej rozwijającym się działem hodowli. Dostarcza niskokalorycznego mięsa o dużych wartościach smakowych, pierza, puchu i jaj. Na mięso szczególnie cenione są młode kurczaki ras mięsnych. W hodowli drobiu można wyróżnić dwa zasadnicze kierunki – mięsny i jajczarski. Hodowla drobiu jest szczególnie wysoko rozwinięta w krajach wysoko rozwiniętych, stanowi tam jakby osobną gałąź przemysłu, ciągle powstające wielkie, zautomatyzowane fermy dostarczają ogromnej ilości mięsa i jaj. Ma to swoje dobre i złe strony – duża ilość dostarczanych produktów powoduje obniżkę ich cen, z kolei jednak stwarza poważne problemy ze zbytem. Największym producentem mięsa drobiowego na świecie są Stany Zjednoczone. Na kolejnych miejscach znajdują się Chiny, Brazylia, Francja i Japonia, gdzie mięsa drobiowego uzyskuje się ponad dwa razy więcej niż wołowego. Pod względem produkcji jaj kurzych pierwsze miejsce zajmują Chiny (36%), na drugim są Stany Zjednoczone, w których hodowli dominuje kierunek mięsny.W hodowli drobiu osobnym i bardzo ważnym zagadnieniem są warunki panujące na wielkich fermach – często niehumanitarne, ponadto stosowane są tam różne, niekiedy wręcz toksyczne pasze w celu jak najszybszego tuczenia ptaków. Powoduje to pojawianie się na rynkach zbytu mięsa zawierającego szkodliwe dla zdrowia substancje. Wielkim i ogarniającym już prawie cały świat stał się również problem epidemii tzw. ptasiej grypy.

Trzoda chlewna

W zależności od kierunku użytkowego w chowie trzody chlewnej (tzw. nierogacizny) wyróżnia się trzy główne rasy – świnie typu mięsnego (bekonowego), słoninowego i mięsno-słoninowego. Wysoka opłacalność hodowli trzody chlewnej wynika z dużej sprawności organizmu świni w zamianie paszy na białko zwierzęce i szybkiej rotacji podstawowego stada. Hodowla trzody chlewnej ma charakter średnio-intensywnej bądź intensywny. Jest zazwyczaj hodowlą zagrodową (świń nie hoduje się jak innych zwierząt systemem wypasu na obszarach trawiastych), opierającą się na specjalnie w tym celu produkowanych paszach – na bazie ziemniaków, kukurydzy, soi oraz na odpadach żywnościowych. Mimo dużych walorów ekonomicznych, jak i smakowych mięsa, hodowla trzody chlewnej napotyka na bariery w postaci:czynników obyczajowo-religijnych (zakaz spożywania wieprzowiny w krajach muzułmańskich i społecznościach judajskich)względnie małej wartości mięsa wieprzowegoniedoborów pasz pochodzenia rolniczego lub przemysłowego, głównie w krajach średnio rozwiniętychszybkiego psucia się wieprzowinyW krajach położonych w ciepłych i gorących klimatach, nie posiadających dostatecznie rozwiniętej sieci chłodni, hodowla napotyka na poważne bariery. Stąd chów trzody chlewnej prowadzony jest głównie w krajach o klimacie umiarkowanym i dużej gęstości zaludnienia. W latach 1992-1994 światowe pogłowie trzody chlewnej sięgało 0,87 mld sztuk, z czego 45% przypadało na Chiny, 7% na USA, po 4% na Brazylię i Rosję