Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Ochrona

Gatunek Tygrysa syberyjskiego zagrożony jest głównie przez niszczące działanie człowieka. Niszczenie jego naturalnego środowiska poprzez wycinanie lasów czy też urbanizację zmusza tygrysa do emigracji na terytoria do których nie są przystosowanych. Inną przyczyną zanikania tego gatunku jest polowanie na te piękne zwierzęta dla pozyskiwania ich futer. Obecnie liczba tych majestatycznych zwierząt oszacowana jest na 200-400 osobników na wolności. Z roku na rok liczba ta się zmniejsza mimo podjętych kroków w sprawie ochrony Tygrysów Syberyjskich. Jeżeli w dalszym ciągu liczba tygrysów będzie się zmniejszała za kilkanaście lat na świecie zabraknie Tygrysów Syberyjskich. Obecnie w niewoli żyje więcej tygrysów niż na wolności. Są to różnego rodzaju rezerwaty przyrody i parki Niestety innymi miejscami gdzie więzione są tygrysy syberyjskie są różne cyrki gdzie zwierzęta są bite i niestety głodzone przez co chorują i szybciej umierają a to powoduje kolejne polowania na tygrysy i koło się zamyka.

Bekasy

Grupa ok. 20 gatunków ptaków siewkowych z rodziny bekasowatych zamieszkujących podmokle łąki oraz mokradła strefy umiarkowanej i gorącej catego śwista. B. to krótkonogie, długodziobe, krępe ptaki o upierzeniu upstrzonym brązowymi, czarnymi i białawymi prążkami oraz paskami. Mają stosunkowo szersze i słabiej zaostrzone skrzydła niż inne ptaki siewkowe, oczy osadzone stosunkowo daleko z tylu głowy oraz elastyczny dziób używany do sondowania w mule w poszukiwaniu bezkręgowców.
W okresie lęgowym b. nie są towarzyskie, ale podc2as wędrówek występują w stadach, często w towarzystwie innych ptaków siewkowych żerujących na błotnistych i mulistych obrzeżach rozlewisk. CJ większości gatunków tokujący samiec krąży wysoko w powietrzu, po czym nurkuje w kierunku siedzącej na ziemi samicy, z charakterystycznym dudniącym odgłosem wydawanym przez wibrujące, zewnętrzne pióra ogona. Toki z reguły odbywają się o zmierzchu, przy świetle księżyca lub w pochmurne dni.
B. kszyk Jest to interesujący ptak łowny; przestraszony gwałtownie zrywa się do lotu. wydając rozpraszające uwagę skrzeknięcie, po czym oddala się szybkim zygzakowatym lotem i raptownie zapada w ukrycie. Ptak ten jest szeroko rozpowszechniony w strefie umiarkowanej; zamieszkuje Eurazję oraz Amerykę Pn. W Polsce jest gatunkiem chronionym.

Królewski kot

Uważany jest za największego arystokratę wśród kociej familii. Już w XV wieku ukochany był przez królewskich władców i trzymany na dworach jako piękne, puchate, miłe do głaskania zwierzątko. Popularny zarówno wśród hodowców, jak i miłośników kociego piękna, aczkolwiek wielu podchodzi do niego sceptycznie. Persy są bowiem specyficznymi kotami, o których często mówi się, że albo się je kocha, albo nienawidzi. Charakteryzuje się sutym futrem w różnych kolorach, harmonijną budową ciała i okrągłą głową. Głowa idealnego persa powinna być dosyć duża, z małym wklęsłym nosem. Ogon zaś powinien być krótki i bardzo puszysty. Cechą charakterystyczną jest fakt, że ogona persa się nie czesze, gdyż straciłby swoje futerko, które często po wypadnięciu, już nie odrasta. Umaszczenie kota perskiego jest najróżniejsze, wyróżnia się koty o białym, czarnym, rudym, a nawet niebieskim włosiu. Kolorów tych, jest około stu pięćdziesięciu. Dorosły kot waży od około trzech do sześciu kilogramów.

Najważniejszy, obok pięknego wyglądu, jest jednak charakter persa. Są to koty mocno zrównoważone, które idealnie nadają się do trzymania w warunkach domowych. Mocno przywiązują się nawet do całej rodziny i wprost uwielbiają być rozpieszczane. Wszelkie głaskanie, drapanie po pyszczku i brzuszku, czesanie oraz smyranie za uszkiem jest mile widziane. Persy lubią również zabawę, chętnie biegają za sznurkiem i akceptują zabawy zarówno ze strony osobnika dorosłego, jak i dzieci. Co ciekawe, są dosyć cierpliwe nawet w stosunku do tej najmniejszej grupy wiekowej. Nie drapią i nie przejawiają agresji, szybko adaptują się do nowych warunków. Zazwyczaj również nie niszczą mebli, nie drapią tapet i nie są złośliwe. Jak na koty, dosyć szybko wybaczają i zapominają, domagając się w ramach przeprosin po prostu dodatkowej dawki pieszczoty. Jeśli chodzi o negatywne ich cechy, to bywają bardzo uparte, rozkapryszone oraz kochają być w centrum uwagi, przez co często nie lubią towarzystwa innego zwierzaka w mieszkaniu.

Ary

Jest to potoczna nazwa określająca ok. 18 gatunków tropikalnych amerykańskich ptaków z podrodziny papug najbardziej kolorowych spośród wielkich papug. Wyróżniają się bardzo długim ogonem, wyjątkowym w obrębie rodziny papug. Ich wielki, hakowato zakrzywiony dziób jest porównywalny jedynie z dziobem kakadu, a nagie policzki mogą rumienić się przy podnieceniu. Przedstawiciele obu płci wyglądają podobnie. A. jedzą dużo owoców oraz orzechy, krusząc ich skorupę za pomocą bardzo silnego dzioba, a następnie wydobywają zawartość językiem. Łatwo się oswajają i dobrze współżyją w hodowli z innymi papugami, mogą jednak atakować inne zwierzęta lub obce osoby. Pojedyncze osobniki osiągnęły w niewoli wiek 65 lat. Niektóre uczą się naśladować miękkim głosem ludzką mowę, lecz większość skrzeczy, tak jak na wolności. Najlepiej znana z hodowli a. żółto-skrzydła zamieszkuje Amerykę od Meksyku do Brazylii. Osiąga ok. 90 cm dl. Ubarwiona jest jaskrawoczerwono z niebiesko-żółtymi skrzydłami, niebiesko-czerwonym ogonem I białymi policzkami. Podobnej wielkości, lecz masywniej zbudowana a. hiacyntowa – ciemnoniebieska z żółtym pierścieniem wokół oka i nasady dzioba – żyje w Brazylii na pd. od Amazonki.

Ośmiornica

Jest to zwierzę które z pewnością nikomu nie trzeba przedstawiać . Ośmiornica jest bardzo charakterystyczna głównie ze swoich ośmiu macek, które wyposażone są w przyssawki, oraz dzięki dużej głowie. Mięczaki te są bardzo inteligentne, oraz niezwykłe z tego powodu, że chociaż mogą osiągać długość do pięciu metrów a potrafią zmieścić się w małym naczyniu, widok ten jest bardzo interesujący i zadziwiający. Ośmiornice znane są także z jednej bardzo charakterystycznej cechy, mianowicie niektóre z tych niezwykłych zwierząt potrafią wytwarzać maź , która podobna jest do atramentu, w chwili zagrożenia wytryskują ją na zewnątrz, pełni ona rolę zasłony dymnej, po czym ośmiornica szybko ucieka. Ośmiornice często można spotkać w parkach wodnych, są one bardzo interesujące i bardzo wielu naukowców zajmuje się ich życiem. Mięczaki te są również często przeznaczone jako jedne z ryb morskich jadanych przez ludzi, szczególnie popularne one są w Japonii, gdzie uważa się je jako przysmak. Ośmiornice żyją samotnie. Są niezwykłe również pod względem zmieniania koloru skóry, podobnie jak to robią kameleony co jest naprawdę niezwykłe.

Środowisko naturalne

W obecnych czasach mniszki hawajskie zamieszkują jedynie wyspy, na których nie ma ludzi. Zostały przez to zepchnięte na północno-zachodnią część archipelagu, choć kiedyś mieszkały na nim całym. Co prawda czasem zapuszczają się w okolice, gdzie bytują ludzie, lecz jedynie w poszukiwaniu pożywienia – nie przebywają tam z młodymi ani nie odpoczywają. Istnieje kilka grup mniszek hawajskich mieszkających na innych wyspach niż te z Archipelagu Hawajskiego. Można je dość często spotkać w okolicach atoli Kure oraz Nihoa, które leżą od Hawai oddalone o nieco ponad 1840 kilometrów. Nie gardzą także historycznymi miejscami – widuje się je na Midway oraz w pobliżu atolu Pearl. Inne gatunki mniszek niemal już wyginęły – mniszka karabiska, żyjąca niegdyś na Archipelagu Karaibskim niemal już tam nie występuje, ze względu na zbyt duże zagęszczenie ludzi, zaś mniszka śródziemnomorska jest coraz rzadsza na terenie wszystkich wysepek Morza Śródziemnego i Morza Czarnego. Mniszki hawajskie żyją na obszarach o dość wysokiej średniej temperaturze, która zazwyczaj wynosi tam od 21 do 26 stopni Celsjusza. Dlatego leżą często na grzbiecie, bo ich jasna skóra na brzuchu gromadzi mniej ciepła niż czarna. W wyjątkowo ciepłe dni unikają też zbędnego ruchu, bowiem ich duża warstwa tłuszczowa jest nielada kłopotem w takich warunkach klimatycznych.

Papużki

Papużki należą do najmilszych domowych stworzeń. Ich wrzaski i śpiewy wprowadzają w domu radosną atmosferę, łatwo się po nich sprząta i szybko przywiązują się do domowników. Słynna jest ich zdolność naśladowania ludzkiej mowy. Najpopularniejszym gatunkiem domowych papug są papużki faliste. Papużek oczywiście nie trzymamy przez całe ich życie w klatkach. Muszą mieć możliwość swobodnego latania po pokoju – jeśli się da, to niech to będzie największe pomieszczenie w mieszkaniu. Wcześniej oczywiście należy je tego latania nauczyć. Taka nauka należy do bardzo ciekawych chwil, które na długo zostają w pamięci. Czasem jednak może minąć kilka dni, zanim wystraszona papuga po przeniesieniu do nowego domu zdecyduje się wyjść z klatki, by rozprostować skrzydła. Papugi chętnie korzystają z różnego rodzaju zabawek. Mogą to być np. huśtawki, dzwoneczki, drewniane klocki, drabinki, a nawet cały papuzi plac zabaw. Potrzebują też ludzkiego towarzystwa i poświęcania im uwagi. Mocno przywiązują się do swoich właścicieli i cierpią, jeśli przez długi czas nie ma ich w pobliżu. Powinny też być trzymane w co najmniej dwie sztuki, gdyż są to zwierzęta stadne.

Dusiciele

Rodzina niejadowitych węży obejmująca ponad 80 gatunków (m.in. anakondy, boa i pytony)
o zróżnicowanej wielkości, występujących w różnych siedliskach, przede wszystkim na obszarach tropikalnych
i subtropikalnych. Większość przedstawicieli ma dwa płuca, szczątkową obręcz miedniczą i kikutowate wyrostki po bokach ciała, a niektóre gatunki w zagłębieniach warg – narządy zmysłu reagujące na ciepło. Skóra tych węży często się mieni, zwłaszcza po linieniu.
D. żywią się ssakami, ptakami i gadami. Atakują ofiarę zębami, a następnie oplatają ciałem i duszą. Należą tu zarówno największe węże świata (pyton siatkowy i anakonda zielona), jak i formy małe (np. węże ryjące w ziemi). Boa dusiciel, występujący w różnych środowiskach, od wybrzeży pn. cz. Meksyku i Antyli do Argentyny, często mylony jest 2 innymi gatunkami. Rzadko osiąga 3,3 m dl. (rekordowy okaz miał 5,55 m dl.). Wiele d. prowadzi nadrzewny tryb życia, a długie zęby pomagają im w chwytaniu ptaków. Szmaragdowy wąż drzewny z tropików Ameryki Pd., osiągający 1,8 m dł., ubarwiony jest zielono z żółtym brzuchem oraz białymi paskami na grzbiecie. Boa tęczowy, występujący od Kostaryki do Argentyny, ma niewyraźny deseń i mieni się różnymi kolorami.

Ciekawostki

Świat ssaków jest bardzo ciekawym światem, w którym tak naprawdę dzieje się bardzo dużo. Wiesz już, że młode kangury mogą mieć od jednego centymetra do trzech centymetrów. Jest o bardzo mało, dlatego są to torbacze. Inną ciekawą informacją jest to, że ssaki na naszej planecie znajdują się już od dwustu milionów lat. Ta liczba robi największe wrażenie. Niektóre ssaki, podobnie jak niekute gady posiadają jad który może im służyć do obrony lub polowania. Są one jednak stosunkowo bardzo mało jadowite i człowiekowi nie mogą one zrobić krzywdy. Inną ciekawą liczbą w świecie ssaków jest długość skoków, jakie może oddać kangur. Jest to – uwaga – aż dziewięć metrów. Imponująca długość, którą sobie trudno wyobrazić, a dokładnie wyobrazić sobie kangura, który przeskakuje szerokość nie jednego basenu. Jeśli chodzi o szympansy, to jeśli się im przypatrzymy to ich mimika jest bardzo podobna do naszej mimiki. Często budzi to sporo śmiechu i radości. Temperatura ciała leniwca, czyli jednego z ssaków może mieć z kolei wartość od ponad dwudziestu czterech stopni do trzydziestu siedmiu stopni.

Uwielbiane rasy – West highland white terrier

Uważany jest za jednego z najsłodszych i najładniejszych terierów. Ostatnimi czasy, również modnych, jako że coraz więcej osób wybiera z hodowli właśnie tę rasę. West highland white terier nazywany przez miłośników zwyczajnie westie, skrada serca coraz większej ilości wielbicieli czworonogów. Jest to rasa, która powstała w XIX wieku w Wielkiej Brytanii i jej cechą charakterystyczną jest białe, długie umaszczenie. Westie jest niedużym pieskiem o wadze 6 – 11 kilogramów i wysokości około 25 centymetrów. Ma sierść dwuwarstwową, długi włos okrywowy i podszerstek, który charakteryzuje się miękkością i krótkim włosem. To, co jednak jest najważniejsze w tej rasie, to jej charakter. Westy są cudownymi psami, które są bardzo inteligentne i po prostu uwielbiają towarzystwo człowieka. W odniesieniu do innych psów, często są nieufne, ponieważ zazdrośnie bronią swojego pana i nie chcą się nim z nikim dzielić. Lubią być w centrum uwagi i często nudząc się w domu próbują zwracać właśnie uwagę członków rodziny. Są często bardzo uparte i chadzają swoimi ścieżkami.

Westy są coraz popularniejsze, ponieważ są doskonałymi kompanami zarówno w życiu domowym, jak i na spacery, ale również doskonałymi psami do szkoleń, czy na wyjazdy na różne mistrzostwa hodowlane psów. Psy te bardzo lubią zabawę w ogródku, warto zatem chcąc kupić tego psa liczyć się z faktem, że jest on praktycznie stworzony do życia na świeżym powietrzu. Co za tym idzie, łatwo się brudzi, ale często im brudniejszy jest, tym bardziej zadowolony i chętniej wskakuje swojemu państwu do łóżka. Nie jest psem obronnym, raczej również nie stróżuje, jednak można go wytresować, gdyż łatwo uczy się komend i chętnie na nie reaguje, zwłaszcza za smakołyk. Ważny jest również fakt, że pies te jest doskonały dla alergików, ponieważ jego sierść nie uczula i nie zostawia kłaków. Wybór Westa jest gwarancją, że uzyska się wiernego kompana, który bardzo lubi się bawić, ale równie często leniuchuje, najchętniej na samym środku małżeńskiego łoża głowy rodziny.

Pajączki

Bardzo rzadko możemy zobaczyć innego przedstawiciela pająków – tygrzyka paskowego. Swoją nazwę otrzymał on od swojego podobieństwa do tygrysa. Ten rodzaj pająków podlega całkowitej ochronie. Samica tego pająka jest bardzo okazała. Może dorastać do dziewiętnastu milimetrów długości. Najciekawsze w swej kolorystyce są samice pająka kwietnika. Bywają białe, żółte, żółtozielone. Dostosowują się do barw kwiatów na jakim czekają na swa ofiarę. Samce są niepozorne pod względem kolorów i rozmiarów. Mamy jeszcze pająka o nazwie cofnik który łapie owady długimi jak u krabów odnóżami. Również maskuje się kolorem i stapia z otoczeniem. Najłatwiej zaobserwować krzyżaka ogrodowego. Jest on ciemny ale jak jakiś diadem lśni na swojej sieci. Szczególnie go widać jak spojrzymy na jego sieć pod słońce. Bardzo często można spotkać darownika przedziwnego. Ma on bardzo ciekawe zaloty. Najpierw samice napełnia nogogłaszczki nasieniem a potem zabija muchę i oplata ja pajęczyną. Szuka samicy a gdy ta jest gotowa na jego zaloty dostaję w prezencie muchę.

Czaple

Podrodzina z rodziny czaplowatych, obejmująca ok. 60 gatunków długonogich ptaków, występujących na całym świecie, najliczniej jednak w tropikach. Żerują, brodząc spokojnie albo czatując w płytkiej wodzie lub na bagnach, i polują na płazy, gady, ryby oraz inne zwierzęta wodne. Zbudowane z patyków gniazdo w kształcie platformy umieszczają na krzewach, drzewach lub w trzcinach w pobliżu wody. Gniazdują zwykle w koloniach zw. czaplińcami.
Zarówno stojące, jak i lecące cz. trzymają szyję zgiętą w kształcie litery S, a nogi w locie wyciągnięte do tyłu. Mają długie, szerokie skrzydła oraz długi, prosty, zaostrzony dziób. Do pielęgnacji upierzenia wykorzystują puder powstający z kruszących się końców piór puchowych. Cz. dzielone są na 3 grupy: cz. właściwe, ślepowrony i tygryski.
Cz. właściwe są aktywne w dzień. W okresie lęgowym niektóre gatunki mają na grzbiecie ozdobne pióra, które demonstrują podczas zalotów. Najbardziej znanymi przedstawicielami tej grupy są długonogie i długoszyje gatunki z rodzaju Ardea o dość jednolitym ubarwieniu i czubach. Należą do nich m.in. cz. Modra, osiągająca 130 cm dl. i ponad 180 cm rozpiętości skrzydeł, zamieszkująca Amerykę Pn., i podobna, lecz nieco mniejsza cz. Siwa, szeroko rozprzestrzeniona w Starym Świecie.

Kozica

Bliżej jest spokrewniona z antylopa niż z Jeleniem. Nie nosi na głowie poroża, lecz rogi. Są one na końcach haczykowato zakrzywione, u samców bardziej niż u samic. Kozice chętnie przebywają w lasach i wśród kosodrzewiny. Jedynie latem wspinaj się wysoko aż po granice lodowców i wtedy można je spostrzec na stromych srokach, na wiszących skalnych pólkach i na wąskich przełęczach górskich. Potrafią wykonywać skoki do 15 metrów w dół i 4 metrów wzwyż. Zmieniają w niezwykle przebiegły sposób ścieżki, którymi wędrują, aby umknąć niebezpieczeństwa lawiny. Są zwierzętami towarzyskimi i chętnie jednoczą się w stada, w których przewodnictwo obejmuje stara, doświadczona samica. Samce żyją najczęściej samotnie lub tworzą grupy kawalerskie. Kozice rozpowszechnione są przede wszystkim w Alpach. Żyją też w Hiszpanii, na Półwyspie Bałkańskim i na Kaukazie. W Polsce nieliczne osobniki można spotkać w Tatrach. Dożywają 25 lat. Pęki włosów kozicy wyskubane z jej grzywy uważane są wśród myśliwych za cenne trofeum.

Tryb życia

Tygrys Syberyjski zamieszkuje tereny o bardzo wielkich rozmiarach. Jego terytorium potrafi rozpościerać się czasem nawet 10000 km2!!! . Jeżeli na jego terytorium pierwotnym jest dostateczna ilość jedzenia alby najadł się on jego samice lub po okresie godowym również młode czyli inaczej cała rodzina to zostaje on w jego granicach przez cały rok. Lecz jeśli braknie zwierzyny łownej zdarza się a w zasadzie Syber jest zmuszony do uśmiercania większych zwierząt domowych takich ja np. kozy czy nawet krowy, ale nie pogardzi również psami czy kotami!!! Samica zachowuje się podobnie do samca, podobnie jak samiec znakuje terytorium moczem ogłaszając, że to jej teren bądź też zrywa korę pazurami z pni drzew. Kiedy Tygrys porusza się po swoim rewirze regularnie kontroluje swoje znaki oraz znaki innych osobników aby nie doszło przypadkiem do przejęcia terytorium przez innego samca. Znaki zapachowe Tygrysa Syberyjskiego także pomagają przy odnajdywaniu się dwóch różnych płci podczas okresu godowego.

Króliki

Kolejnymi zwierzętami domowymi są piękne i przytulne króliki, które są bardzo popularne w domach ludzi. Są to bardzo małe zwierzątka, które są bardzo słodkie oraz miłe ze spojrzenia. Żyją one głównie w lasach i znajdziemy je praktycznie w każdym zalesionym miejscu na ziemi.

To właśnie te zwierzątka chętnie są trzymane w domach ludzkich, ze względu na ich wielkość oraz wygląd. Niestety są one trzymane w klatkach, ale są bardzo starannie zajmowane przez swoich opiekunów, którzy je karmią, a także utrzymują ich czystość.

Oczywiście są wypuszczane z klatek, ale to tylko chwilowe. Są także celem polowania myśliwych, którzy za pomocą psów znajdują nory takich zwierząt i je następnie łapią.

Pomimo, że króliki są bardzo miłymi zwierzątkami, to także są celem wielu drapieżnych zwierząt, które żywią się tymi zwierzątkami, co jest bardzo okrutne, no ale takie jest życie i świat. Żywią się one roślinami i zielenią, więc są bardzo przyjaznymi zwierzętami, którymi zachwyca się bardzo dużo ludzi na ziemi.

Kto powinien kupić sobie szczurka?

Odpowiedź: „każdy kto szuka niebanalnego zwierzaka domowego”. Szczurki są dobrymi kompanami dla większości osób. Jeżeli osoba potrafi się przełamać by tylko pogłaskać szczurka to jestem przekonana, że po tygodniu wspólnego przebywania z nim całkowicie zakocha się w tym rozkosznym zwierzaczku. Na uwagę zasługuje przede wszystkim inteligencja szczurów. Badania wskazują, że szczurki bardzo dobrze potrafią się ze sobą komunikować. Jeżeli pierwszemu szczurkowi damy do jedzenia 3 przysmaki a następnie pozwolimy skomunikować mu się z jego towarzyszem. Gdy damy teraz te same przysmaki drugiemu szczurowi, to zauważamy, że od razu zacznie on jeść to co najbardziej smakowało jego poprzednikowi. Poza tym szczury mają bardzo dobrą pamięć. Przeprowadzony eksperyment wskazuje, że gdy na końcu labiryntu położymy ciastko(dla motywacji) to szczurek po pierwszym przejściu tego labiryntu za drugim razem przejdzie labirynt dużo szybciej niż na 1.razem a za 3.razem jeszcze szybciej. Wniosek z tego taki, że szczury szybko się uczą. Dzięki tej inteligencji rzadko spotykanej w świecie zwierząt, tak trudno jest wytępić stada dzikich szczurów które są zmorą nie jednego miasta.

Zwierzęta

Zwierzęta są to stworzenia żyjące na naszej planecie, które posiadają swój własny rozum oraz prowadzą własne życie. Niektóre zwierzęta są pod ochroną, co oznacza, że ich życie jest chronione poprzez prawo ludzkie.

Także istnieją takie zwierzęta, które są celem myślistwa i są zdatne do jedzenia przez człowieka, co jest bardzo pospolitą rzeczą.

Występują także zwierzęta domowe, które zamieszkują w pomieszczeniach razem z ludźmi, którzy opiekują się tymi zwierzątkami. Ludzie karmią swoje zwierzęta i zapewniają im dobrobyt, aby dobrze i wygodnie im się żyło. Oczywiście istnieją także zwierzęta, które żyją swoim życiem i losem.

Żyją one na całkowitej wolności i to właśnie one są najbardziej znanymi zwierzętami na świecie. Istnieją różne nauki, które interesują sie wiadomościami na temat zwierząt oraz ludzie, których pracą jest ochrona podanych zwierząt lub po prostu robią to dobrowolnie, czy także z miłości i zafascynowania do tych istot, które także posiadają własne życie, na które zasługują.

Koty

Koty są to zwierzęta, które zostały głównie zwierzętami domowymi. Kot domowy jest to gatunek ssaka z rodziny kotowatych, który jest najpopularniejszym zwierzęciem domowym. Oswajanie zwierząt było już znane w czasach prehistorycznych, gdzie ludzie zaczęli karmić zwierzęta, które następnie zaczynały się przyzwyczajać do ludzi i żyć z nimi w pokoju.

Jest to bardzo ciekawe zjawisko wzajemnej pomocy oraz miłości między istotami, które nie do końca siebie nawzajem rozumieją. Możemy wyróżnić różne rodzaje kotów. Mogą to być koty domowe lub koty drapieżne żyjące na dzikich terenach, nie zamieszkałych przez ludzi.

Dzikie koty to również takie zwierzęta jak lwy, tygrysy, pumy, gepardy i wiele wiele innych zwierząt tego typu.

Są one bardzo niebezpieczne oraz silne, które zaliczamy do zwierząt dzikich. Jednak istnieją takie koty, które są przyjazne człowiekowi i spotykamy je na co dzień w domach, na ulicach czy na podwórkach. Koty są odwiecznymi przyjaciółmi człowieka, które są bardzo zwinne i mądre.

Ciekawostki

Postaram się przedstawić, choć kilka ciekawostek dotyczących tygrysa syberyjskiego. Tygrysy syberyjskie są potężnymi kotami, które potrafią unieść a nawet przenieść bardzo ciężką ofiarę, do której przeniesienia potrzeba byłoby, co najmniej dwunastu rosłych mężczyzn. Nie zawsze dochodzi do walk między dwoma samcami, samce walczą między sobą tylko, jeśli chodzi o przejęcie terytorium, lub o samice. Kiedy dwa samce pokojowo do siebie nastawione spotkają się, pozdrawiają się nawzajem specjalnymi dźwiękami wydalanymi przez nos, lub z pyska. Ocierają się też o boki. Tygrys syberyjski jest mięsożercą, dlatego musi spożywać, co najmniej 9-10kg. mięsa. Mimo iż tygrys syberyjski może ważyć maksymalnie 250-280kg. to jak wszędzie od każdej zasady są wyjątki i takim też wyjątkiem jest tygrys, który ważył jak podają badacze 380kg. Tygrysy syberyjskie są zazwyczaj koloru żółtego lub jasno pomarańczowego, lecz widziano czarnego tygrysa syberyjskiego, lecz niestety nigdy nie udało się go sfotografować.

Specjalne przystosowanie

Sierść tygrysa syberyjskiego podczas zimy jest żółtawa w odróżnieniu od sierści letniej, która przybiera barwę rudopomarańczową. Odcień jaśniejszej sierści przypomina kolor tajgi pokrytej śniegiem. Tygrys syberyjski żyje na terenach gdzie wiecznie jest zimno i gdzie prawie przez cały rok leży warstwa śniegu, dlatego musi on żyć w temperaturach około -450C, dlatego też posiada on dłuższą i gęściejszą sierść od tygrysów, które żyją w ciepłych krajach tak jak np. tygrysy bengalskie w Afryce. Tygrys syberyjski jest też jedynym tygrysem, który w pachwinach i na brzuchu ma aż pięciocentymetrową warstwę tłuszczu!!! Która chroni go przed lodowatymi podmuchami wiatru i ekstremalnie niskimi temperaturami. Czaszka tygrysa syberyjskiego jest w porównaniu z czaszką króla zwierząt, lwa krótsza w części twarzowej, natomiast jest masywniejsza i potężniejsza w części nosowej. Obszar występowania tego potężnego tygrysa to dorzecze rzeki Amur i Ussuri na dalekim wschodzie w Rosji i w północnych Chinach.

Organy

Wszystkie ssaki mają bardzo skomplikowaną budowę wewnętrzną. Znamy doskonale budowę nasz – ludzi. Niemal każde ssaki mają podobnie lub troszkę mniej skomplikowaną budowę swojego ciała. Przykładem może być to, że serce świni ma bardzo zbliżona budowę do serca człowieka. Podobnie niektóre małpy mają podobną budowę ciała do człowieka. Każdy żywy organizm ssaków posiada kilka charakterystycznych układów, które umożliwiają im życie. Przykładem takiego układu może być układ sercowy i krwionośny, który pąkuje krew przez cały organizm. Również wszystkie ssaki muszą jeść, dlatego układ pokarmowy musi być bardzo skomplikowany, aby przetrawić te wszystkie pozywania. Wyróżniamy kilka grup ssaków ze względu na to, co jedzą. Mogą być one roślinożerne, mięsożerne lub wszystkożerne. Ponadto każdy ssak musi oddychać, umożliwia to układ oddechowy, który składa się miedzy innymi z płuc. Tu jednak występuje jedna drobna różnica, ponieważ jak wiesz istnieją ssaki, które zamieszkują także w wodzie. Przykładowo delfin czy wieloryb. Ssaki takie mają skrzela podobnie jak inne ryby. Innym ważnym układem jest układ mięśniowy oraz układ wydalniczy. Ich funkcji w organizmie ssaków nie trzeba dokładnie opisywać, ponieważ ich nazwa ilustruje do doskonale.

Papuga

Papugi to ptaki, które zarówno występują w dziczy jak i w niewoli. Dzikie papugi nie występują na wolności w Polsce. Są to ptaki, których praktycznie nigdy do końca nie da się oswoić. W Polsce najczęściej trzymane są w domach papużki faliste, które są niewielkich rozmiarów i najczęściej występują w barwach: zielonej i niebieskiej. Ich cena również jest stosunkowo niewielka. Do najpiękniejszych papug należy ara. Jej ubarwienie jest wyjątkowo piękne, przeważa kolor czerwony. Ary należą do papug, które można w miarę łatwo nauczyć mowy ludzkiej to znaczy pojedynczych słów lub krótkich sformułowań. Papugi trzyma się w klatkach dopasowanych do wielkości ptaka. Papugi powinno się wypuszczać z klatek co najmniej raz w tygodniu, by mogły rozprostować skrzydła. Wtedy jednak należy pamiętać, by pozamykać okna. Nawet drobne niedopatrzenie może spowodować, że papuga może uciec. Klatkę papugi należy czyścić średnio raz na tydzień lub na dwa tygodnie. Uzależnione jest to od wielkości papugi, im większa tym częściej należy czyścić klatkę.

Ogólnie o hodowli

Hodowla może mieć charakter intensywny – polegający na wykorzystaniu kapitałochłonnego zaplecza technicznego lub ekstensywny, w którym wykorzystuje się rozległe obszary pastwisk naturalnych. Zależy to od wielkości rozkładów pracy i kapitału na jednostkę hodowlaną, oraz od osiąganych efektów np. przyrostu wagi, udoju mleka i pozyskania wełny. W skali świata największe znaczenie ma hodowla bydła i trzody chlewnej. Hodowla bydła rozwijała się na terenach nizinnych o łagodnym, wilgotnym klimacie, obfitujących w żyzne gleby. Natomiast w klimacie suchym, przy skąpych zasobach paszy, rozwijał się chów owiec i kóz, mających mniejsze wymagania pokarmowe. Na terenach pustynnych jedynymi zwierzętami hodowlanymi są wielbłądy – odporne na niedostatek wody. Ze wszystkich zwierząt hodowanych jedynie konie, od wieków towarzyszące człowiekowi, rozprzestrzeniły się wraz z nim po całym świecie. Hodowla zwierząt jest ściśle uzależniona od stref klimatycznych – najsłabiej rozwija się w klimatach skrajnie zimnych i skrajnie gorących, ponadto duży wpływ na jej rozwój mają czynniki społeczno-ekonomiczne. W krajach najuboższych jej rozwój jest zdecydowanie słabszy – w efekcie konkurencji miedzy człowiekiem a zwierzęciem następuje ograniczenie hodowli, a podstawowym źródłem pożywienia tamtejszej ludności pozostają rośliny. Innym ważnym czynnikiem warunkującym rozwój hodowli w niektórych kręgach kulturowych, są względy natury religijnej. Typowym przykładem takiego stanu rzeczy są tzw. „święte krowy”, będące utrapieniem Indii.

Długi tyłów, krótki łapki – jamnik

Jest uważany za jedną z najpopularniejszych ras psów zwłaszcza trzymanych w mieszkaniach. Znany jest już od czasów średniowiecza. Jamnik, bo o nim mowa, mimo swoich krótkich nóżek i długiego tułowia, jest doskonałym psem myśliwskim i gończym. Obecnie trzymany w domach jakom kompan życia rodzinnego, dawnej często wszechstronnie wykorzystywany był podczas polowań. Najbardziej popularne są jamniki o krótkiej sierści, jednak wyróżnia się jeszcze jamniki szorstkowłose oraz długowłose. Występują w różnych odcieniach brązu oraz czerni. Ich waga oscyluje w granicach od czterech do dziesięciu kilo, a wysokość do około trzydziestu kilku centymetrów. Łatwo więc zauważyć, że są to psy raczej niewielkich rozmiarów. Psy tej rasy są dosyć przyjacielskie, dlatego właśnie bardzo często wybierane są jako towarzysze osób samotnych, starszych. Bardzo dobrze czują się w mieszkaniach, ale ze względu na słaby kręgosłup, nie powinny zbyt często biegać po schodach, lepiej, żeby właściciel znosił i wnosił je na rękach.

Z racji swojego myśliwskiego rodowodu, lubią kopać, wytropią w ogródku wszelkie krety, szczuty, czy króliki. Mogą również denerwować się obecnością gryzoni takich jak chomiki w domu. Bardzo szybko przywiązują się do ludzi, jednak zdarza się, że nie przepadają za dziećmi. Jamniki krótkowłose są bardzo łatwe w pielęgnacji, nie trzeba ich ani czesać, ani strzyc. Nie potrzebują również specjalistycznej karmy, dzięki której ich włos byłby milszy w dotyku, czy bardziej błyszczący. Mają skłonności do tycia, dlatego trzeba uważać z rozpieszczaniem ich. Niejednokrotnie widzi się na ulicach jamniczki, który bardziej przypominają parówki, niż pieski. Co najważniejsze, jest to doskonały pies od mieszkania, gdyż łatwo adaptuje się do każdych warunków i nie potrzebuje dużej przestrzeni. Badania wskazują, że również nie szczeka zbyt wiele. Jamniki są psami bardzo popularnymi i często widzi się je na ulicach, co tylko powietrza fakt, jak bardzo lubiana jest ta rasa wśród ludzi i co za tym idzie, często wybierana.

Bieliki

Ptaki z liczącego 8 gatunków rodzaju Haliaeetus i rodziny jastrzębiowatych. Ze względu na posturę nazywane są potocznie orłami. choć bliżej spokrewnione są z kaniami niż z orłami właściwymi. B. amerykański, jedyny gatunek „orla”
o zasięgu występowania ograniczonym do Ameryki Pn, od 1782 jest symbolem JSA. Mimo, że bywa określany – podobnie jak inne b. – mianem „orła morskiego”, często występuje w głębi lądu, nad rzekami i większymi jeziorami. Osiąga ok. 1 m dt. Opierzony jest ciemnobrązowo z białą głową i ogonem. Ma żółty dziób, żółte oczy
1 żółte nogi. Młode – upierzone brązowo z domieszką bieli na piórach ogona i spodu skrzydeł – ostateczne upierzenie osobnika dorosłego uzyskują nie wcześniej niż w 7 roku życia. B, amerykański żywi się gł, rybami. Niekiedy atakuje rybołowy, odbierając im schwytane ryby; żeruje też na padlinie. Gniazdo buduje na samotnie rosnących drzewach, często na wyspach rzecznych. Jest zagrożony wymarciem w związku z zanieczyszczeniem rzek pestycydami oraz utratą siedlisk gniazdowych, W OSA objęty jest ochroną na mocy ustawy o godle narodowym z 1940. W Polsce żyje b. europejski, zwyczajami i wyglądem zbliżony do amerykańskiego krewniaka. Do niedawna bardzo rzadki, obecnie staje się coraz częstszy; krajowa populacja szacowana jest na ponad 280 par lęgowych. Sześć innych gatunków b. zamieszkuje Afrykę, Azję i Australię.

Pożywienie

Głuptaki żywią się wieloma gatunkami ryb. W początkach XX wieku angielscy badacze naliczyli aż 50 gatunków ryb, które zjadały te ptaki. Zdecydowana większość z nich miała rozmiary między 25 a 35 centymetrami długości i żyła na niezbyt dużych głębokościach sporych ławicach. Głuptaki żywiły się wówczas, jak i wciąż się żywią, takimi rybami jak: dorsze, rdzawce, śledzie, plamiaki, sardynki, makrele, sardele a nawet łososie (tylko te młode, dorosłe są już zbyt wielkie dla tych ptaków). Co dziwne, głuptaki nie zwracają uwagi na to, jak zbudowana jest ryba – jeżeli ma kolce czy bardzo ostre i twarde płetwy, nic to!, głuptak i tak ją zje, połykając w całości, nigdy jej nie rozrywając i nie dzieląc na mniejsze porcje. Głuptaki doskonale radzą sobie z chwytaniem zdobyczy. Gdy tylko zauważą rybę na niewielkiej głębokości lub tuż pod powierzchnią wody, od razu atakują – lotem nurkującym wbijają się w wodę, osiągając w kluczowym momencie prędkość około 100-110 km/h i momentalnie chwytają ofiarę. Swój „nalot” rozpoczynają nawet z 40 metrów wysokości, nie odczuwają jednak bólu przy zderzeniu z wodą – ich ciało wyposażone jest w liczne komory powietrzne, które w ogromnej mierze amortyzują uderzenie w powierzchnię wody i znacznie podnoszą wyporność ptaka.

Wychowanie

Foka mniszka, która jest w ciąży, je bardzo dużo, by przytyć. Z normalnej, przeciętnej wagi sięgającej 275 kilogramów potrafi przejść aż do 300 kilogramów. Jest jej to bardzo potrzebne, bowiem przez 4, a czasem nawet przez 6, pierwszych tygodni w których wychowuje potomka nie odchodzi od niego ani na kawałek. To uniemożliwia jej wybranie się na większe polowanie – foka głoduje wówczas, przeżywa jednak dzięki zgromadzonemu wcześniej sporemu zapasowi tłuszczowemu. Młoda foka rośnie w bardzo dużym tempie, ponieważ matczyne mleko jest niezwykle tłuste, wielce kaloryczne i pożywne. Gdy przestaje być karmiona waży 4 razy więcej niż przy urodzeniu, choć wciąż jest bardzo mała – ma zaledwie 120-150 cm długości (przeciętnie 130). W tym okresie samica bardzo zażarcie broni swojego potomka. Matka, gdy kończy je karmić, nagle je opuszcza i więcej już do niego nie wraca, pozostawiając je samemu sobie. Młode, które nie potrafi jeszcze samodzielnie polować, traci wówczas prawię połowę ze swej wagi. Często szuka schronienia u innych samic, które czasami mu go udzielają, stając się jego zastępczymi matkami. Takie młode ma duże szczęście – karmione przez dwie matki może osiągnąć masę aż stu kilogramów.

Pająki

Pająki nie wzbudzają naszego entuzjazmu. Ich widok u niektórych budzi lęk albo odrazę. Cztery pary ciemnych, zagiętych jak szpony odnóży krocznych, gwałtowne ruchy to właśnie pająki. Niektóre pająki potrafią ukąsić człowieka i wszystkie bez wyjątku sa jadowite. Mamy w genach zapisaną naszą reakcję na zagrożenie i to tłumaczy nasza reakcję na widok pająka. Tak reagują wszyscy nie tylko ludzie ale również zwierzęta. Nasze Polskie pająki nie są groźne. Możemy się obawiać takiego małego pajączka żyjącego u nas o nazwie topik. Ma on dość bolesny jad. Innym bardzo rzadko spotykanym u nas pająkiem jest kolczak zbrojny. Kolczak należy do bardzo „eleganckich” pająków. Głowotułów kolczaka jest czerwonobrązowy, odwłok ma kolor od żółtawego do zielonego a na nogach ma czarne „buty”. Najbardziej jadowitym pająkiem w Polsce jest pająk z rodziny krzyżakowatych. Samica jednego z pająków wydziela taki zapach że przywabia nim ćmy które później stają się ich ofiarami. Na łąkach można często spotkać krzyżaka zielonego. Tak jak sama nazwa wskazuje ma on kolor zielony z żółtym odcieniem.

Dzięcioł

Dzięcioły są 2 z natury samotnikami. Większa część roku nie interesuje ich towarzystwo. Każdy dzięcioł ma własny, niedostępny dla innych rewir, To prawie cud, że przez krótki czas odchowu młodych, para dzięciołów solidarnie razem pracuje. Samiec i samica wspólnie wykuwają dziuplę w miękkim drzewie. Od okrągłego otworu wejściowego prowadzi lekko pod górę tunel zakończony szeroką komora. Tu samica na wiórkach drewna składa jaja, Po 14 wykluwają się pisklęta. Początkowo siedzą na dnie dziupli, a następnie zawieszała się dziobami na jej krawędzi i domagają się pożywienia od rodziców. Między sobą aa nadzwyczaj kłótliwe i już wtedy widać, że nie są stworzone do życia społecznego. Dzięcioły jedzą wprawdzie pokarm roślinny, ale główne ich pożywienie stanowią owady i ich larwy. Kując i dłutując swym mocnym dziobem, dzięcioł odrywa kawałki kory odkrywając w ten sposób kryjówki owadów, które wyciąga językiem i połyka. Wąski i długi język dzięcioła jest wyposażony w komórki zmysłowo-dotykowe i powleczony. Jest lepką powloką, co umożliwia wyciąganie z kryjówki niezliczonych ilości owadów aa jednym razem. Dzięcioły świetnie pomazała się po drzewach. W odróżnieniu jednak od papug nie posługują się przy tym dziobem. Nigdy też nie schodzą z drzewa głowa w dół – mają na To za słabe nogi. Dzięcioł zielony na ziemi porusza się zgrabniej niż inne gatunki dzięciołów i nawet w centrum dużych miast szuka na trawnikach mrówek.

Charakterystyka ogólna

Foka grenlandzka to ssak z rodziny fok z rzędu płetwonogich. Osiąga, jak na morskie ssaki, przeciętne rozmiary – jej długość wynosi średnio 1,6 metra, waży zaś około 150 kilogramów. Foki grenlandzkie występują na półkuli północnej, polach lodowych i wybrzeżach Arktyki, a także w Morzu Grenlandzkim, Morzu Białym oraz w północno-zachodnim Atlantyku. Lwią część ich jadłospisu stanowią wszelkiej maści ryby, choć foki te nie wzgardzą także kalmarami oraz różnymi niewielkimi skorupiakami. Żyją, w czasie okresu reprodukcyjnego oraz okresu linienia, w ogromnych, wielotysięcznych grupach. Dojrzałość płciową osiągają najwcześniej w 3 a najpóźniej w 7 roku życia, samce zaś między 4 a 5 rokiem. Okres reprodukcji fok grenlandzkich przypada na koniec lutego, ewentualnie – koniec marca. Foki, najczęściej, są monogamiczne, choć zdarza się, że w czasie jednego sezonu zmieniają partnera. Ciąża u tych zwierząt trwa 11-12 miesięcy. W jednym miocie jest zawsze tylko jedno młode, które waży od 8 do 12 kilogramów i mierzy około 90-98 centymetrów. Foki grenlandzkie żyją dość długo, bo około 30 lat. Póki co jest tych zwierząt na Ziemi dużo, bo około 2,5 milionów. Można na nie polować, co w niektórych miejscach, np. w Kanadzie, co roku przeradza się w krwawą i okrutną masakrę.

Wstęp

Tygrys Syberyjski jest największym i najsilniejszym żyjącym kotem, który stąpa obecnie po Ziemi. Rzadki tygrys nie żyje jak wskazuje jego nazwa na Syberii, ale w regionie Amur – Ussuri i to tylko w tych miejscach gdzie przez większą część roku leży gruba warstwa białego puchu, ponieważ tygrys syberyjski musi żyć w niskich temperaturach. Rewir samca Tygrysa jest olbrzymi a ten nie szczędzi sił, aby go bronić, ponieważ od tego jak wielka jest jego ” działka ” zależy to czy samice będą chciały z nim kopulować. Samiec dzieli rewir zazwyczaj z dwiema mniejszymi od siebie samicami, lecz nawet to nie zapobiegło zagrożeniu tego wspaniałego gatunku. Tygrys Syberyjski dzięki swojemu potężnemu wyglądowi sieje strach i grozę wśród swoich potencjalnych ofiar, lecz nie tylko jego rozmiar i przeraźliwy ryk, który wydaje straszą mniejsze zwierzęta, ale także wielkim kłom, które rozrywają mięso ofiary na strzępy. Kły Tygrysa Syberyjskiego są tak wielkie że bez problemu potrafią zmiażdżyć kości ofiary

Gady, płazy, pająki

Gady i płazy również mogą być świetnymi zwierzątkami domowymi. Oprócz niemrawych żółwi, hodować możemy różnego rodzaju jaszczurki, kameleony, legwany, agamy a nawet węże. Te ostatnie żywią się m. in. gryzoniami, dlatego jeśli nie jesteśmy w stanie sprezentować naszemu ulubieńcowi od czasu do czasu jakiejś myszki lub chomika jako zakąskę, to powinniśmy jeszcze raz przemyśleć zakup węża. Z tego samego powodu powinniśmy się zastanowić, jeśli chcemy to zrobić, a posiadamy już inne zwierzątka, na których nam zależy. Nawet te niejadowite gatunki mogą też być groźne dla człowieka. Ich ugryzienie należy do bardzo bolesnych. Do trzymania w domu dla początkujących amatorów terrarystyki nadaje się np. wąż zbożowy. Ci, którzy preferują jaszczurki, mogą się na początek zdecydować na gekona lamparciego lub agamę brodatą. Ta druga jest gatunkiem dziennym, w terrarium trzeba będzie zatem zamontować świetlówkę emitującą promienie UV. Terraria warto również zaopatrzyć w typowe dla naturalnego środowiska żyjących w nim stworzeń rośliny, gałęzie, kamienie lub piasek. Każdy gatunek ma swoje osobne wymagania i sprostanie im wcale nie jest łatwe. M. in. z tych względów ta dziedzina hodowli zwierząt domowych nie jest polecana dla młodszych.

Najlepszy pies świata

Rasa uwielbiana przez wszystkich, zarówno małych, jak i dużych. Pies zawsze szczęśliwy, zadowolony i skory do zabawy, wieczne dziecko. Przy tym również inteligentny i wierny. Labrador retriever jest jednym z najukochańszych psów na świecie. Dużych rozmiarów, osiąga wagę do prawie czterdziestu kilogramów i wysokość do około sześćdziesięciu centymetrów, jest oazą łagodności. Najpopularniejsze kolory to biszkoptowy, czekoladowy i czarny. Dzieci go uwielbiają, a on odwdzięcza im się tym samym, nie reaguje na ciągnięcie za ucho, wsiadanie na niego jak na konia, czy łapanie za ogon, gdyż po prostu uwielbia towarzystwo człowieka. Zawsze skory do zabawy, chętny na długi spacer, jest również doskonałym kompanem do uprawnia sportów, joggingu, czy jazdy na rowerze. Idealny pies dla wielodzietnej rodziny, gdyż zawsze akceptuje nowych jej członków. Najlepiej czuje się na dużej przestrzeni i w ogrodzie, dlatego jest to pies polecany do domków, a nie do małych mieszkań. Jednak łagodny charakter i przyjazne usposobienie to nie jedyne cechy tej rasy psów.

Labradory są psami bardzo inteligentnymi, wykorzystywanymi zarówno w rehabilitacji osób chorych, jak i szkolone do pomocy niepełnosprawnym, czy pracy na policji, bądź w ratownictwie. Labrador po wielomiesięcznym treningu staje się nieodłącznym towarzyszem osoby niewidomej i jest w tanie wykonywać za nią wiele czynności i ułatwiać codziennie funkcjonowanie. Na policji, po treningu, potrafi wywęszyć narkotyki, czy natrafić nawet na najmniejszy ślad. Coraz częściej wykorzystywany również przy leczeniu małych dzieci, dla których kontakt z takim kochanym zwierzakiem jest okazją do pełnego uśmiechu. Labradory sprawdzają się wszędzie i w każdych warunkach, są wierne, przyjacielskie i jak żadna inna rasa, uwielbiają człowieka. Trzeba jednak pamiętać, że są to duże psy, które potrzebują dużo ruchu, dużo uwagi i miłości człowieka. Mają również niestety tendencję do tycia, dlatego trzeba uważnie obserwować ich podjadanie i nie dokarmiać poza porami posiłku.

Bezszczękowce

Inaczej bezżuchwowce; gromada prymitywnych, pozbawionych szczęk kręgowców wodnych, do której należą minogokształtne i śluzicokształtne (zw. wspólnie kręgoustymi) oraz wymarłe rzędy Osteostraci, Anaipida, Helerostraci i Coeiolepida. Współczesne b. pozbawione są prawdziwych szczęk, parzystych odnóży i łusek na ciele. Mają chrzestny szkielet, oddychają za pomocą parzystych workowatych skrzeli, a ich układ mięśniowy, nerwowy z narządami zmysłów, krążenia i wydalniczy – przypominają analogiczne układy niższych ryb. Minogi to zwierzęta o wydłużonym, walcowatym ciele, rozwiniętych oczach i nieparzystym otworze nosowym zlokalizowanym na wierzchu głowy. Mają płetwy grzbietową i ogonową (płetwa ogonowa rozciąga się z obu stron ogona). Otwór gębowy otoczony jest przylgą w kształcie dysku, na której znajdują się liczne ząbki; przylga umożliwia minogom przytwierdzanie się do większych ryb kostnoszkieietowych i pasożytowanie na nich; ślina zawiera antykoagulant, który pomaga w trawieniu. Z jaj wylęgają się robakowate larwy zw. ślepicami. które zagrzebują się w mulistym dnie potoków i żerują na fitoplanktonie. Po trzech latach ślepice przechodzą metamorfozę i po osiągnięciu dojrzałości powracają do słonych wód, by powtórzyć cykl życiowy.

Jaszczurka

W naszym kraju można spotkać cztery gatunki jaszczurek a mianowicie: jaszczurkę zieloną, jaszczurkę zwinkę, jaszczurkę żyworodną oraz jaszczurkę padalca. Właśnie padalec to tez jaszczurka a nie żmija jak się popularnie sądzi. Jaszczurki należą do gadów. Najczęściej można spotkać jaszczurkę zwinkę. Lubi tereny suche i ciepłe. Klimaty bardziej wilgotne i chłodniejsze odpowiadają jaszczurce żyworodnej. Jaszczurka żyworodna zamieszkuje przede wszystkim torfowiska, wyższe tereny górskie. Jaszczurka bez nóg to padalec. Dzięki swemu wyglądowi podobnemu do węża czy żmii ginie często z rąk ludzi. Na szczęście to gatunek jaszczurki dość pospolity. Jego aktywność przypada na okres po zmierzchu i w nocy. Ten tryb życia nie pozwala na wyginięcie tego gatunku a jednocześnie wyróżnia go spośród wszystkich jaszczurek które żyją w czasie dnia. Jaszczurki zwinki zamieszkują dobrze nasłonecznione trawiaste okolice na terenie całego kraju. W razie niebezpieczeństwa potrafi zrzucić swój ogon i uciec przed napastnikiem.

Dydelfy

Inaczej dydelfowate, oposy, szczury; rodzina z rzędu torbaczy, obejmująca ok. 66 gatunków ssaków, występujących w obu Amerykach.
D. północny, zw. też d. wirginijskim, jest jedynym gatunkiem rodziny występującym pospolicie w Ameryce Pn. na pn. od Meksyku. Kształtem ciała przypomina szczura. Ma zaostrzoną, białą mordę, czarne oczy, czarne, zaokrąglone uszy, 50 zębów, dłonie
0 5 palcach z ostrymi pazurami i stopy o 4 palcach z pazurami oraz 1 palcem (najbardziej wewnętrznym i pozbawionym pazura) zginającym się przeciwstawnie do pozostałych. Osiąga do 1 m dł. {łącznie z ogonem) i waży od 2 do 5,5 kg. Chwytny ogon, nagi i pokryty łuskami, stanowi połowę długości ciała. Szorstkie futro może mieć zmienną barwę – od białawo-szarej (w rejonach północnych) do czarnej (w rejonach okolic gorących). Jest wszystkożerny. Łatwo przystosowuje się do różnych środowisk. Ze względu na to, że prowadzi gł. nadrzewny tryb życia, nie występuje na obszarach suchych i bezdrzewnych. Gnieździ się chętnie w dziuplach i wykrotach; zaatakowany na ziemi często udaje martwego. Po ciąży trwającej 12-16 dni samica rodzi przeciętnie 10 (niekiedy nawet 25) nagich, ślepych, ważących 2 g młodych. Pełzną one do torby matki, czepiając się futra dobrze rozwiniętymi pazurkami przednich nóg

Wygląd

Głuptaki to dość spore ptaki morskie, nietrudne do rozpoznania. Mają bardzo ładne, białe upierzenie, które w okolicach głowy przybiera żółtawą barwę. Ich skrzydła są długie i bardzo wąskie, zakończone czarnymi, odcinającymi się od białej reszty, piórami. Czarne są również ich płetwiaste, krótkie nogi. Mają długi, bladoniebieski dziób, bardzo wąski i ostry. Wokół okrągłych oczu mają jasnoniebieskie, niemal błękitne, obwódki. Przybliżony wiek głuptaków można w bardzo łatwy sposób ocenić po ich upierzeniu, choć, oczywiście, żeby ocenić dokładny wiek trzeba być już nielada ekspertem w tej dziedzinie. W każdym bądź razie młode głuptaki różnią się bardzo znacznie od dorosłych ptaków. W pierwszym roku swego życia ich upierzenie jest brązowe, jedynie w nielicznych miejscach poprzetykane białawymi plamami. W kolejnym, drugim, roku swego życia białe pióra zaczynają dominować – głowa przybiera w pełni tenże kolor, także na reszcie tułowia brązowe pióra są stopniowo wypierane przez białe. Dopiero pod koniec czwartego roku swego życia, a w niektórych wypadkach na początku piątego, głuptaki pokrywają się normalnym, białym upierzeniem z czarnymi elementami na ogonie i skrzydłach.

Czajki

Kolejny rozdział ze świata zwierząt tym razem przeznaczony jest dla rodziny pewnych ptaków. Rozdział ten poświecę na opisanie pewnej grupy ptaków zwanej czajkami. Grupa ok. 24 gatunków ptaków wydzielanych w podrodzinę Va.nelUnae, w obrębie rodziny siewkowatych. Osiągają około 30 cm długości i mają długie, zaokrąglone skrzydła. Niektóre gatunki ozdobione są czubami, inne mają ostre kolce w zgięciu skrzydeł, których używają w walce z innymi czajkami lub w czasie innego niebezpieczeństwa. Jest wiele podgatunków ptaków z tej rodziny. Czajka ma czarny wierzch ciała z zielonym połyskiem, czarne gardło i pierś, białe policzki i brzuch oraz biały ogon z czarnym pasem na końcu. Jej głowa ozdobiona jest okazałym czubem. Gatunek ten gniazduje na polach i łąkach od W. Brytyjskich przez Europę i strefę umiarkowaną Azji aż do wschodniej części Chin. Ptaki z populacji północnych zimują na południu, przede wszystkim w Afryce Pn. Brązowawe, czarno nakrapiane jaja były do niedawna przedmiotem handlu. W Polsce czajka objęta jest ochroną gatunkową. Występująca w Afryce część koroniasta cechuje się czarną czapeczką z białą obwódką. Czajka indyjska i czajka Brunatna, spotykane w Azji Południowej, mają płatki skórne na bokach głowy.

Bażanty

Grupa gatunków z rodziny kurowatych obejmująca ptaki większe od przepiórki czy kuropatwy. Większość b. – ok. 50 gatunków z 16 rodzajów tworzących podrodzinę Phasianinae – to długo-ocjonowe ptaki zamieszkujące luźne zadrzewienia i pola, żerujące w małych stadach. Wszystkie wydają chrapliwe okrzyki oraz wiele innych głosów. Samce większości gatunków są jaskrawo ubarwione, podczas gdy upierzenie samic jest niepozorne. Koguty – wojownicze w okresie godowym – mają jedną lub więcej ostróg na nogach oraz mięsiste wyrostki nagiej skóry w cz. twarzowej. Prowadzone w obecności samic walki tokujących kogutów kończą się czasami śmiercią jednego z rywali.
Centrum występowania b. była pierwotnie pd.-wsch, Azja, od Chin do Malezji. Kilka gatunków introdukowano w warunkach dzikich w innych rejonach świata – np. w Anatolu i Europie już ok. 2 tys. lat temu. Ozdobne gatunki b. były od wieków hodowane i ptaki te występują w kolekcjach i ogrodach zoologicznych całego świata. Najlepiej znanymi przedstawicielami tej grupy są: b. diamentowy i b. złocisty. Na wydzielonych terenach b. są również hodowane dla u samców stykają się one ze sobą w górnej cz., u samic są rozdzielone. Samice są ponadto zaopatrzone w po-tężny kłujący ryjek. Gatunki z rodzaju ślepak różnią się od gatunków z rodzaju bąk mniejszymi rozmiarami i posiadaniem ciemnej pręgi na skrzydłach.

Narodziny

Ciekawą sprawą u ssaków jest również sprawa narodzin. Okazuje się bowiem, że wszystkie ssaki co trudno się domyśleć swoje życie zaczynają jako jajo zapłodnione w ciele swojej matki. Co prawda istnieje kilka wyjątków od tej reguły, są to jednak sporadyczne wypadki i bardzo rzadkie. Ciekawostką jest również to, że niektóre zwierzęta, tak zwane torbacze młodo narodzone zwierzątka znajdują się właśnie w tej torbie. Jest to spowodowane tym, że po narodzinach nie są one zdolne do przeżycia. Ciekawostką jest również to, że mają one – uwaga – nawet od jednego do trzech centymetrów. Inny sposób rozwiązywania takich problemów wykształciły u siebie tak zwane łożyskowce. Łożysko pełni wtedy funkcję specjalnego organu, który zapewni dożywienie małego organizmu. Organizm zostaje w macicy matki do czasu, kiedy będzie ono już zdolne do samodzielnego egzystowania. Są to między innymi psy, słonie, konie itp. Jak już wiesz rozmnażanie wszystkich ssaków odbywa się w sposób płciowy. Efektem tego jest zapłodnienie, co prowadzi do ciąży samicy.

Rozmnażanie

Foki mniszki, a konkretnie opisywany tu podgatunek hawajski, mają bardzo długo cykl reprodukcyjny, wobec tego młode foki rodzą się w różnych odstępach czasu, inaczej niż u innych fok. Jest to najprawdopodobniej związane z klimatem w jakim żyją, w którym wszystkie pory roku są do siebie bardzo podobne. Zaloty u fok mniszek są procedurą krótką, niewyszukaną i mało spektakularną. Zwyczajnie – gdy samiec foki mniszki, przechadzający się wzdłuż brzegu, napotka samicę gotową do kopulacji, zaczyna tarzać się w piasku wydając specjalne, zalotne dźwięki. Zachęcona tym samica wchodzi do wody, za nią podąża samiec. Tam odbywa się kopulacja, po której foki wracają na plaże, gdzie przez pewien czas leżą spokojnie, odpoczywając. Zupełnie inaczej wygląda to u fok z innych gatunków – tam samce walczą, bronią swego terytorium, zakładają nawet haremy. Foki mniszki są znacznie spokojniejsze – być może dlatego, że ich okres reprodukcyjny jest bardzo długi, stanowi większą część roku. Gdyby zachowywały się w nim w sposób tak agresywny jak inne foki, to bardzo utrudniałby im to normalne funkcjonowanie. W jednym sezonie samica jest zazwyczaj zapładniana przez wyłącznie jednego, dominującego w regionie, samca.

Trudne początki

Najgroźniejsze dla noworodka są pierwsze chwile po porodzie. Jego futro jest wówczas całkowicie mokre i wyschnie dopiero po 3 lub 4 godzinach. W macicy matki panowała temperatura 37 stopni, a poza nią – nawet do -15. Noworodek przez długi czas trzęsie się z zimna, dzięki czemu nieco się rozgrzewa. Jeżeli pogoda jest dość dobra, to wszystkie młode foki przeżyją – jeżeli jednak spadnie deszcz, zwłaszcza ulewny, to stosunkowo duży odsetek młodych może zginąć z wyziębienia. Noworodek zaczyna ssać matczyne mleko już w ciągu dwóch godzin od przyjścia na świat. Mleko fok grenlandzkich jest niezwykle bogate w tłuszcz – na początku laktacji zawiera 25% tegoż, a pod koniec – aż 40%. Dzięki tak odżywczemu pokarmowi młode foki rosną niezwykle szybko, nawet do 2,5 kilogramów dziennie. Gdy nadchodzi moment odsadzenia ważą nawet 40 kilogramów – a po porodzie ważyły zaledwie 12. Matki bardzo krótko opiekują się swoimi potomkami – odsadzenie następuje już po 2 tygodniach od porodu, a wraz z nim matka opuszcza swojego potomka. Młode foki, pozostawione same sobie, tulą się do siebie wzajemnie wydając przeciągłe, płaczliwe okrzyki. Dość szybko jednak zaczynają wchodzić do wody i uczyć się samodzielnego polowania.

Diplodok

Rodzaj wymarłych, gigantycznych dinozaurów z grupy zauropodów, których skamieniałości znalezione zostały we wczesnojurajskich skałach (J 63-144 min lat temu) w Ameryce Pn. D., prawdopodobnie najczęściej wystawiany w muzeach dinozaur, oraz jego krewniak apatozaur (dawniej nazywany brontozaurem), to najdłuższe lądowe zwierzęta wszech czasów (najdłuższy znaleziony okaz miał 26,7 m dl.).
Mała, długa czaszka osadzona była na bardzo długiej szyi, a stosunkowo lekkie ciało wsparte na obręczach (barkowej i biodrowej) oraz słupoksztaltnych nogach. Większość d. ważyła ok. 10 t (niektóre osobniki mogły jednak ważyć do 80 t). Bardzo długi i prawdopodobnie giętki ogon stanowił prawdopodobnie miejsce przyczepu silnych mięśni tylnych nóg. Możliwe, że wykorzystywany był jako broń defensywna – d. uderzał nim napastników z ogromną siłą.
D. miał bardzo mały mózg. Rdzeń kręgowy, rozszerzony w lędźwiowej cz. kręgosłupa, pomagał w koordynacji ruchów tylnych nóg oraz ogona. Ze względu na długą drogę przekazu impulsów nerwowych (z małego mózgu do tylnych cz. ciała) rozszerzenie lędźwiowej cz. kręgosłupa, często błędnie nazywane drugim mózgiem, uzupełniało funkcje mózgu, skracając czas reakcji. Igiełkowate, tępo zakończone, ułożone z przodu szczęki zęby sugerują, że d. żywił się miękkimi roślinami.

Wilk

Wilk – jest zwierzęciem drapieżnym z rodziny psowatych. Zamieszkuje bardzo szerokie rejony geograficzne od Europy przez arktyczną tundrę, Amerykę Północną – Kanadę i Alaskę oraz środkową Azję. Masa jego ciała osiąga od 30 do 75 kilogramów, długość wraz z głową i tułowiem od 100do 140 centymetrów. Barwa sierści pokrywającej całe ciało jest przeważnie szara. Jak na drapieżnika przystało jego silna szczęka uzbrojona jest w potężne uzębienie w postaci kłów i silnych łamaczy. Wilk jest zwierzęciem stadnym. Żyje i poluje w stadzie. A jego współpraca ze stadem podczas polowania na zwierzynę przyprawia przynajmniej o zdziwienie. Wyglądem zewnętrznym bardzo przypomina go owczarek niemiecki, który uważany jest przez niektórych za jego bezpośredniego potomka. W Polsce również, choć coraz bardziej sporadycznie spotkać można to zwierzę. Przez lata tępiony był przez myśliwych i uznawany za główne zagrożenie siedlisk ludzkich. Dawniej podobno zdarzały się sporadyczne bezpośrednie ataki na człowieka, jednak spowodowane one były bezpośrednimi czynnikami zachwiania jego sytuacji biologicznej. W schierarchizowanym stadzie stanowiącym wyższą formę grupy społecznej wśród zwierząt występuje podczas zbiorowego ataku na zwierzynę ścisły podział ról, dzięki któremu polowanie w stadzie jest bardzo skuteczne i zdolne do pokonania nawet kilkukrotnie większego zwierzęcia od siebie.

Młode

Samice fok grenlandzkich po okresie godowym powracają na teren południowej Arktyki, gdzie rozpoczynają poszukiwanie dogodnego do porodu miejsca. Jeżeli pogoda jest wyjątkowo niesprzyjająca a pokrywa lodowa jest zbyt cienka, by utrzymać na dłuższy czas fokę w ciąży, to zwierzęta te potrafią opóźnić swój poród, i to dość znacznie. Kiedy zbliża się rozwiązanie samice zbierają się w bardzo liczne grupy, złożone nawet z 5000-6000 zwierząt. Zagęszczenie w takim miejscu jest dość spore, bo wszystkie przyszłe matki gromadzą się na powierzchni nie większej niż 2 km2. Poród u fok grenlandzkich następuje albo w nocy albo bardzo wczesnym rankiem. Trwa do tego niezwykle szybko – od 15 do maksymalnie 40 sekund. W ciągu pół godziny matka wydala łożysko, a pępowina przerywa się sama – albo podczas porodu albo tuż po nim. Dość spora połać śniegu wokół matki jest czerwona od krwi, noworodek zaś w pierwszych chwilach ma zupełnie żółty kolor, co zmienia się po krótkim czasie. Noworodki są, oczywiście, zupełnie mokre. Mają bardzo duże i niebieskie oczy, które już po 3-4 dniach staną się tak samo brązowe jak u dorosłych osobników. Futro noworodków jest śnieżnobiałe, co z pewnością ma chronić młodą fokę przed drapieżnikami, trudno ją bowiem odróżnić od śnieżno-lodowego otoczenia.

Żmija zygzakowata

Podczas spacerów i wakacyjnych wycieczek przez zalesione i porośnięte trawami tereny należy zachować szczególną ostrożność. Możemy się przez przypadek natknąć na wygrzewające się w słońcu żmije. Jeśli nadepniemy przez przypadek na tego gada może nas ukąsić. Normalna dawka jadu żmii zygzakowatej nie jest śmiertelna dla człowieka ale gdy jest uczulony może dojść do reakcji uczuleniowej albo wstrząsu anafilaktycznego. Górna szczęka żmii jest zredukowana do koniecznego minimum i właśnie tu są umieszczone zęby jadowe. Zęby jadowe mają kanaliki przez które spływa do ciała ofiary jad. Ciało żmii zygzakowatej sprawia wrażenie ociężałej ale to tylko złudne wrażenie. Żmija potrafi atakować błyskawicznie. Ulubionym środowiskiem gdzie żmije żyją najliczniej sa polanki lub przecinki w podmokłych lasach oraz stosy kamieni na pograniczu pól i lasów w okolicach górzystych. Ze snu zimowego żmije budzą się w marcu. Żmija poluje nie tylko w dzień ale również można ja spotkać nocą. W upalne dni uwielbia wygrzewać się na gorących kamieniach w słońcu.

Czworonożny przyjaciel człowieka

Coraz więcej polskich rodzin decyduje się na psa. Wybierają go młode małżeństwa, rodziny z dziećmi, emeryci, czy nawet osoby samotne. Nie bez powodu bowiem uważa się, że pies jest najlepszym przyjacielem człowieka. Być może nie można z nim rozmawiać, jednak wyczuwa nastrój swojego właściciela, przychodzi, gdy widzi jego smutek, kładzie się razem z nim, gdy wie, co się dzieje. Są rasy psów, które odczuwają silny instynkt opiekuńczy wobec dzieci, uwielbiają się z nimi bawić i pozwalają nawet ciągnąć się za ogon. Przykładem są labradory, które po prostu ubóstwiają towarzystwo drugiego człowieka, a zwłaszcza małego człowieczka. Są osoby, które wolą psy obronne, są tacy, którzy wybierają psy typowo kanapowe i do rozpieszczania, są też tacy, dla których pies nie musi być rasowy, byleby był fajnym towarzyszem.

Dlatego być może tak wiele osób decyduje się na adopcję małego psiaka ze schroniska. Często takie zwierzaka potrafią wykształcić więź i przywiązanie do swojego właściciela jeszcze głębszą niż psy rasowe, jaj gdyby czuły, że zostały uratowane. Ważne jest również, jeżeli chce się mieć zwierzaka, przemyśleć, jaka rasa będzie dla nas odpowiednia i czy dobrze będzie się jej żyło w małym mieszkaniu. Kupno alaskana, czy bernardyna do kawalerki zdecydowanie nie jest dobrym pomysłem. Natomiast mały York odnajdzie się praktycznie wszędzie, być może dlatego jest to rasa, którą można najczęściej spotkać na polskich ulicach. Społeczeństwo upodobało sobie pieski tej rasy, ponieważ nie tylko słodko wyglądają, ale również szybko przywiązują się do właściciela, są inteligentne i posłuszne. Inne rasy często wybierane przez Polaków to jamniki oraz labradory, które ze względu na swój charakter, skłonność do zabawy, ale i inteligencję, często wybierane są przez rodziny z dziećmi. Warto jednak pamiętać, że wybór rasy, to kwestia drugorzędna. Najpierw trzeba się zastanowić, czy będzie się w stanie zapewnić psu dom, mieć dla niego czas, możliwość wychodzenia z nim na spacery i odwdzięczenia się taką miłością, jaką czworonóg obdarzy nas.

Z pamiętnika szczurzego właściciela

Oczywistym jest, że najtrafniejszą opinię o hodowaniu szczurków wyrazi osoba, która choć raz w życiu sama miała to zwierzę. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności mam przyjemność zaliczać się do grona szczęśliwców. 3lata temu kupiłam swojego pierwszego szczurka, który niestety żył tylko półtora roku. Przyczyną śmierci mojego ulubieńca była niestety moja niewiedza. Zwierzę to kochało jedzenie. Mógł być na drugim końcu domu, ale gdy tylko usłyszał szelest papierka od cukierka, to w 20sekund był już przy mnie. Potrafił po schodach wnieść na drugie piętro(do swojej klatki) większy od niego kawał chleba, który dostał ode mnie w kuchni podczas śniadania. To było naprawdę rozkoszne zwierzę. Teraz mam drugiego szczura, który ma zupełnie inny charakter od swego poprzednika. Ten szczurek przede wszystkim uwielbia zabawy(choć jedzenie również ubóstwia). W ramach swych figli lubi biegać za kłębkiem wełny niczym kot oraz drapać dziury w doniczkach- z czego niestety nie jestem zadowolona. Jedno łączy te 2 szczurki: wzbudzają bardzo często strach wśród ludzi i dzięki temu zawsze mam wolne miejsce w autobusie. W ten optymistyczny sposób zakończę moje wywody, gdyż mogłabym godzinami opowiadać o zachowaniach szczurków.

Gryzonie

Najpopularniejsze hodowlane gryzonie to króliki, chomiki i świnki morskie, ale w domach można spotkać też wiele innych ich gatunków. Większość z nich trzymana jest w klatkach lub akwariach, lecz chętnie spacerują po pokoju, wracając do klatki by posilić się lub napić wody. Poza niektórymi gatunkami, są polecane dla małych dzieci ze względu na swoje łagodne usposobienie i łatwą hodowlę. Gryzonie nie wyrażają swoich emocji w podobny sposób jak psy lub koty, ale niektóre gatunki potrafią się upomnieć o pokarm lub okazać swoje zadowolenie np. głośnym piszczeniem. Wiele z nich można nauczyć załatwiania swoich potrzeb w określonych miejscach. Nie da się ich niestety oduczyć gryzienia kabli i innych rzeczy, które napotkają na swojej drodze. W końcu nie na darmo nazywają się gryzonie. Najinteligentniejszym gryzoniem jest szczur. Wbrew powszechnej opinii, jest bardzo czystym zwierzątkiem. Do najpiękniejszych należą zaś szynszyle, słynne ze względu na swoje cenne futerko. Karmę dla gryzoni można kupić w każdym sklepie zoologicznym. Chętnie sięgają po kolby warzywne lub orzechowe. Należy też pamiętać o obowiązkowym, specjalnym pojemniczku na wodę. Również same gryzonie kupujemy w sklepach. Próba oswojenia zamieszkującego naszą piwnicę szczura skończy się w najlepszym razie niepowodzeniem. W najgorszym, możemy zarazić się jakimś paskudztwem.

Borsuk

Borsuk – to niewielkie wszystkożerne stworzenie prowadzi aktywny tryb życia nocny. Długość jego ciała z reguły nie przekracza 80 centymetrów. Masa natomiast waha się w granicach od 6,5 do 17 kilogramów. Budowa jego ciała jest krępa i podłużna pokryta w całości gęstym futrem. Jego charakterystycznymi cechami są białe pasy pokrywające górną część głowy do szyi oraz poniżej od nasady nosa do początku tułowia. Również charakterystyczna jest smukła budowa ryjka wraz z częścią głowy. Jego stopy posiadają zestaw silnych pazurków, którymi posługuje się borsuk w nocy podczas żerowania oraz budowy swoich kryjówek. Zamieszkuje w niemal całej Europie oraz w Azji, Japonii i Birmie również na większych wyspach na Morzu Śródziemnym. W Polsce jest zwierzęciem łownym za wyjątkiem okresów ochronnych. Borsuki zamieszkują w kopanych przez siebie podziemnych tunelach posiadających liczne odnogi i korytarze, których łączna długość może wynosić nawet około 100 metrów. Rekordowe głębokości na których odkryto korytarze budowane przez borsuki wynosiła ponad 5 metrów. Nie wykluczone, że kopią jeszcze głębiej. Borsuk zasiedla różne typy lasów, w których przeważają liściaste i mieszane. Warunkiem dla niego podstawowym jest możliwość kopania nor.

Drozdowate

Rodzina ptaków śpiewających z rzędu wróblowych, traktowana przez niektórych systematyków jako podtodzina w obrębie wielkiej rodziny muchołówkowatych, obejmująca ok. 300 gatunków i często dzielona na dwie pod-rodziny: kląskawki i drozdy. D. osiągają od 11 do 33 cm długości. Mają smukły dziób i mocne nogi, których kość skokowa pokryta jest z przodu pojedynczą, długą płytką rogową. Przechodzą tylko jedno pierzenie rocznie, a osobniki młode są zwykle nakrapiane. Występują na całym świecie, z wyjątkiem regionów polarnych. Największa liczba gatunków spotykana jest w Starym Świecie, przede wszystkim w Afryce. Gatunki o zasięgu pn. są długodystansowymi imigrantami. Zasiedlają różne środowiska leśne oraz tereny otwarte (tundrę i pustynie). Żywią się owadami oraz owocami, rzadziej ślimakami i dżdżownicami. Budują otwarte, czarkowate gniazdo (nieliczne gniazdują w dziuplach lub jamach), do którego samica składa 3-6 jaj. Mniejsze od drozdów kląskawki cechują się smuklejszymi nogami, cieńszym dziobem z nielicznymi szczecinkami u nasady i znacznie barwniejszym ubarwieniem. Drozdy są zwykle skromniej ubarwione, choć upierzenie niektórych gatunków zdobią jaskrawe – żółte, czerwone lub niebieskie plamy.

Historia

Głuptaki mają bardzo starych potomków – pierwsze stworzenie, bardzo już podobne do dzisiejszego głuptaka, żyło na naszej planecie około 35-40 milionów lat temu. Przez tyle milionów lat ptaki te, choć tamte gatunki wyginęły, niewiele się zmieniły – dzisiejsze głuptaki mają budowę ciała niezwykle podobną do swych tak zamierzchłych przodków. Wynika to głównie z wyspecjalizowania, jakim szczycą się głuptaki – ptaki z ich rodziny zawsze były istotami polującymi na morzach, a morskie środowisko nie zmienia się – dlatego stworzenia te pozostały niemal takie same. Pierwsze ptaki, w których nazwie tkwi człon Sula, pojawiły się około 30 milionów lat temu. 20 milionów lat później ptaków z rodzaju Sula było już wiele gatunków, ich szczątki znaleziono między innymi we Francji oraz w Ameryce Północnej. Głuptaki mają wspólnego przodka z wieloma innymi ptakami wodnymi z rzędu pełnopłetwych. Choć jest między nimi wiele różnic, to wszystkie mają jedną wspólną cechę – świetnie rozwiniętą błonę pławną między trzema palcami odnóży. Ich krewniakami są więc, na przykład, kormorany, pelikany, fregaty oraz faetony. Głuptaki różnią się od nich przede wszystkim swymi skrzydłami – jaki ptaki, które często pokonują naprawdę duże odległości, mają zdecydowanie dłuższe skrzydła. Ponadto cała ich budowa jest nieco bardziej opływowa, przystosowana lepiej do latania, niż u ich kuzynów, którzy nie przemieszczają się na takie odległości.

Psia pielęgnacja

Dbanie o swojego pupila wiąże się nie tylko z rozpieszczaniem go, uczeniem komend, wyprowadzaniem na spacery i żywieniem, ale również z pielęgnowaniem jego futerka i skóry. W przypadku psów, to, jak często się je kąpie, zależy od rasy, co za tym idzie od długości sierści i jej koloru. Dużo rzadziej kąpie się jamnika, czy boksera, niż długowłosego yorka, collie, czy białego, podatnego na wszelkie zabrudzenia westa. Istotne jest dobranie odpowiednich kosmetyków, przeznaczonych przede wszystkim do psiej sierści. Nie wolno kąpać psa w kosmetykach przeznaczonych dla ludzi, których zawierają one składniki, które nie współgrają z psią fizjonomią, mogą spowodować uczulenie, swędzenie, a nawet wypadanie włosia. W sklepach dla zwierząt, Internecie, czy u hodowców, można kupić szeroką gamę wszelkiego rodzaju szamponów, odżywek i oliwek dla psiej sierści. Warto jest wydać kilka złotych więcej i kupić kosmetyk lepszej jakości, ukierunkowany na włosie długie, szorstkie, białe, czy też szorstkie, gdyż efekty jego zastosowania szybko będą widocznej na pięknej, błyszczącej sierści zwierzaka.

Warto jest zwrócić uwagę na skład, by szampon obok detergentów myjących, miał również składniki pielęgnacyjne jak olejki, d-panthenol, czy zioła. Można również kupić szampony przeciwpchelne, które pozwalają się szybciej rozprawić z tym uporczywym problemem. Stosowanie dodatkowej odżywki po każdej kąpieli jest zbędne. Owszem, sprawia ona, że włos jest milszy w dotyku i bardziej gładki, jednak poprzez nią traci również naturalną barierę ochronną. Sama kąpiel powinna przebiegać w dwóch etapach. W pierwszej części z psa powinno się zmyć wszelki brud, piasek i ziemię. W drugiej części zaś, zaczyna się etap pielęgnacji. Wykonuje się masaż ciała i dokładne czyszczenie sierści, tym dłuższy, im bardziej wymagające włosie. Pianę spłukuje się dół, należy pamiętać o niezalewaniu nosa i uszu zwierzęcia. Po kąpieli dobrze jest dać się zwierzakowi wytrzepać, wytrzeć go ręcznikiem i w razie potrzeby, podsuszyć.

Pożywienie

Pomimo iż tygrys syberyjski posiada wiele siły i bystre zmysły, musi on spędzać na polowaniu długie godziny czasem nawet musi spędzać na polowaniu kilka dni zanim coś upoluje, bowiem na 10 polowań udaje się tylko 1 lub w maksimum 2. Tygrys syberyjski nie należy do najszybszych zwierząt, dlatego zanim zacznie dziką pogoń za zdobyczą czołga się u niej 10-25 m. Jego ruchy są bardzo specyficzne, wygina grzbiet, a tylnie nogi stoją twardo na ziemi. Do każdej zdobyczy ma inny rodzaj uśmiercania, małe zwierzęta uśmierca przegryzając im gardło natomiast większe powala na ziemię, aby nie uciekły po czym przegryza im kark. Nawet najlepszym myśliwym zdarzają się błędy i podobnie jest w przypadku naszego tygrysa, kiedy popełni błąd i nie uda mu się złapać ofiary oddala się na około 200 m. i rzadko ponawia próbę. Tygrys syberyjski poluje najczęściej na duże zwierzęta kopytne, kiedy je przytrzymuje łup łapami. W razie konieczności zjada ptaki, ryby, żaby, żółwie, myszy, i nie pogardzi nawet owocami.

Meduzy

Meduzy są bardzo niebezpiecznymi mieszkańcami mórz i oceanów. Zwierzęta te potrafią być bardzo duże, osiągają one nawet do 2 metrów długości co jest imponujące w ich przypadku. Meduzy są dlatego niebezpieczne że są praktycznie niewidzialne w wodzie, dlatego że są one prawie przeźroczyste. Meduzy posiadają macki, na których ulokowane są parzydełka, zetknięcie się parzydełek z ciałem organizmu powoduje wtryśnięcie jadu do niego, co czasem bywa bardzo niebezpieczne nawet dla człowieka. Zanotowano wiele przypadków poparzenia człowieka przez meduzy. Zwierzęta te są naprawdę bardzo interesujące, posiadają one otwór gębowy, a żywią się one małymi rybami. Meduzy właściwie nie potrafią pływać , są bardzo słabymi pływakami, poruszają się głównie dzięki prądom morskim. Zwierzęta te przyciągają uwagę wielu znakomitych naukowców, badają oni zachowanie meduz oraz ich tryb życia. Meduzy są o tyle interesujące że pomimo bardzo niepozornym wyglądzie potrafią bardzo zranić człowieka. Meduzy można spotkać w parkach wodnych, chociaż przeznaczone są one tam tylko do obserwacji z powodu ich niebezpiecznej natury.

Koala

Zwana niedźwiadkiem, w rzeczywistości nie ma nic wspólnego z niedźwiedziem. Już znacznie bliżej spokrewniona jest z kangurem. Należy do rzędu torbaczy. A jednak to właśnie ona, koala, stała się wzorem dla najpopularniejszych zabawek na świecie – pluszowych misiów. Raz na 2 lata samica rodzi jedno młode. Noworodek ma zaledwie 2 cm długości i przez 6 miesięcy pozostaje w torbie matki, po czyin przeprowadza się na je) plecy i jeszcze cały rok w tej pozycji wędruje z drzewa na drzewo. Koala jest wegetarianką i to bardzo wymagającą. Odżywia się wyłącznie liśćmi eukaliptusa. Jest bardzo wybredna w doborze liści. Dlatego obwąchuje gałązki zanim zdecyduje się na te, które jej odpowiadają- Wie, co robi; W niektórych liściach eukaliptusa w określonych porach roku jest duża zawartość silnego alkoholowego związku, który mógłby spowodować zatrucie, a nawet paraliż. Na szczęście koala błędów w doborze pokarmu me popełnia. Liście, które jednego dnia zjada z apetytem, następnego dnia nawę! Przez chwilę me wzbudzą jej zainteresowania. Koala nie ma wrogów poza człowiekiem. Jej zapach, przypominający nam zapach cukierków eukaliptusowych, odstrasza inne zwierzęta. Na skutek polowań (dla bardzo cenionego, ciepłego futra) liczebność tego gatunku zastraszająco zmalała. Dzisiaj koala jest już w swej ojczyźnie obiela całkowitą ochrona. Próby hodowania koali w warunkach niewoli napotykają na ogromne problemy związane z jej wymogami pokarmowymi.

Łoś

Łoś – jest zwierzęciem parzystokopytnym występującym w Europie, Półwyspie Skandynawskim, w Azji i Ameryce Północnej. Szczególne okazy łosi żyją w Kanadzie i na Alasce. Długość ciała łosia wynosi 2 do 2,9 metra. Ciężar samicy łosia – klępy wynieść może w granicach do 380 kilogramów natomiast samca – byka do 500 kilogramów. Samica łosia – klępa nie nosi poroża, natomiast samiec posiada poroże o bardzo niezwykłych, charakterystycznych kształtach w formie łopat. Sierść łosia jest prawie jednolicie ciemno szaro brązowa lub czarno brązowa. Jest ona niezwykle gęsta, co daje temu zwierzęciu warunki niezbędne do przetrwania w trudnym klimatycznie terenie w czasie chłodu i podczas dużych opadów śniegu. Środowisko naturalne w jakim przebywa łoś to bory bagienne z drzewami liściastymi, olsy, nadrzeczne olszyny. Łoś unika czystych borów iglastych. Łoś często podejmuje długie dalekie wędrówki przez co możliwe jest pojawienie się go w regionach, w których uważany był za całkowicie wyginięty gatunek. Łosie mają doskonały słuch i powonienie lecz ich wzrok jest nieco gorszy. Wrogiem naturalnym łosia jest wilk. Jego główne menu latem stanowią liście i pędy, natomiast zimą pąki i kora drzew i krzewów. Zubożoną dietę roślinną łoś uzupełnia roślinnością wodną, brodząc po obrzeżach zbiorników wodnych.

Foki a inne zwierzęta

Foki mniszki żyją bardzo pokojowo z innymi zwierzętami, na przykład z żółwiami, z którymi bardzo często odpoczywają niewiele od siebie oddalone. W ogóle nie zwracają na siebie uwagi. Również ptaki zazwyczaj nie wchodzą z fokami w konflikty, obie strony zazwyczaj zupełnie się ignorują. Zdarza się jednak, że albatrosy poddziobują śpiącą fokę, gdy tylko jednak ta się obudzi, odlatują. Jedynym poważnym zagrożeniem dla foki w świecie zwierząt są rekiny. Niektóre ich gatunki wręcz wyspecjalizowały się w chwytaniu fok – szczególnie, gdy te pływają w morzach z młodymi, które dla rekinów są bardzo łatwymi ofiarami. Najgroźniejszy jest olbrzymi, nawet pięciometrowy, rekin tygrysi. Bardzo często atakuje foki, choć, na ich szczęście, przebywa w ich pobliżu tylko przez połowę roku. Rekin rafowy, który osiąga maksymalnie 2 metry długości, nie sprawia fokom już takich problemów, choć stara się zawsze atakować młode osobniki – te często padają jego ofiarą. Żyje on w pobliżu fok mniszek przez cały rok. Foki są niepokojone jeszcze przez malutkie, pięćdziesięciocentymetrowe, rekiny. Te stworzenia nie zabijają fok – wgryzają się jedynie w ich ciało wyrywając niewielkie kawałki mięsa. Rany te nie zagrażają bezpośrednio życiu fok, mogą jednak ulec zakażeniu, przez co foka choruje.

Dzikie zwierzęta

Jest wiele gatunków zwierząt, które należą do groźnych, dzikich. Ich natura jest zdecydowanie przystosowana do warunków w jakich żyją. Takie stworzenia najczęściej spotkamy w lesie, puszczy. Afryka ma bardzo dużo takich okazów. Do bardzo niebezpiecznych należą zarówno te żyjące na lądzie, w powietrzu i w wodzie. Lew, gepard, jaguar to odmiana kotów. Te nie są jednak potulne i przyjazne jak ich mniejsi kuzyni. Mają bardzo dużą szczękę, przez co łatwo mogą ugryźć dowolne zwierzę. Są bardzo szybkie i przebiegłe. Dżungla uczy własnych reguł, które są nieraz bardzo niesprawiedliwe. Rekiny to pływający zabójcy. Ostre kły, szeroka szczęka potrafią ostrzec każdego przed niebezpieczeństwem. Ludzie również potrafią być dla nich dobrym pokarmem, co udowodniono nakręcając serię makabrycznych filmów grozy. Właściwie większość ptaków żyjących na Ziemi jest zaliczanych do dzikich. Udomowić można głównie gołębie, papugi. Reszta to dziko żyjące stworzenia. Orły, sokoły, myszołowy, wróble. Każde z tych i wielu, wielu innych latających zwierząt potrafi przeżyć w bardzo trudnych warunkach. Dżungla jest bardzo dzika i ma ogromnie surowe prawa. Nawet bardzo młode często stają się ofiarami i wcześnie giną.

Dwudyszne ryby

Rząd ryb mięśniopłetwych, obejmujący 6 gatunków żyjących współcześnie oraz ok. 280 gatunków wymarłych. Współcześnie żyjące r.d. występują w jeziorach i rzekach Ameryki Pd., Afryki i Australii. Południowoamerykański praplaziec i 3 gatunki z afrykańskiego rodzaju prapłe-twiec – uważane niekiedy za jeden – należą do rodziny Lepidosirenidae. Są to smukłe, wydłużone (przypominające kształtem ciała węgorze) ryby o małych łuskach i dwóch workach płucnych. Płetwy odbytowe i brzuszne mają kształt delikatnych wyrostków pełniących funkcję narządów zmysłu. Prapłaziec osiąga ok. 1 m dl., a prapłetwce – do 2 m df. Największy afrykański prapłetwiec – P. aethiopicus – jest żółto cętko-wany. Ryby te budują gniazda, a potomstwem opiekuje się samiec. W porze suchej prapłaziec zagrzebuje się w mule i pozostaje w stanie spoczynku do pory wilgotnej. Prapletwce przechodzą również w stan spoczynku, ale przebywają wtedy ukryte w śluzowym kokonie utworzonym w mule. Australijski rogoząb (Neoceratodus forsterii) żyje w wysychających rzekach stanu Queensland. Ma, oprócz skrzeli, jeden worek płucny, duże łuski oraz wiosłowate płetwy piersiowe i brzuszne. Osiąga ok. 1,25 m dł. i waży ok. 10 kg, Uważany jest za formę bardziej prymitywną niż prapłaziec i prapłetwce.

Bociany

Rodzina z rzędu brodzących, obejmująca 17-19 gatunków dużych, długoszyich ptaków spokrewnionych z czaplami, ibisami flamingami. Zasiedlają gt. Afrykę, Azję i Europę; jeden gatunek, żyje także w Australii, a trzy gatunki amerykańskie wy-stępują od Florydy do Argentyny. B. osiągają od 60 do ponad 150 cm wys. U niektórych gatunków skóra na głowie i górnej cz. szyi jest całkowicie lub częściowo naga oraz jaskrawo ubarwiona. Są to z reguły milczące ptaki -powodem tego jest słabo rozwinięty organ głosowy w dolnej krtani niektóre b. w momencie podniecenia głośno klekoczą dziobami. Latają na zmianę lotem aktywnym i szybującym z wyciągniętą szyją oraz nogami.
Większość b. to ptaki stadne, tylko w okresie lęgowym rozdzielają się na pary. Żerują wyłącznie w dzień, chwytając małe zwierzęta na płyciznach lub suchych terenach. Niektóre, jak marabuty afrykańskie i indyjskie, żywią się gł. padliną. Gniazdo w kształcie platformy budują z gałęzi na drzewach, półkach skalnych lub, jak w przypadku b. białego, na dachach domów i kominach, często kolonijnie. Kredowobiałe jaja. w liczbie 3-6, wysiadują oboje rodzice; pisklęta wykłuwają się po ok. 5 tygodniach.
W niektórych systematykach b. dzielone są na dwie podrodziny: b. właściwe i dławigady. Dławigady mają zakrzywiony dziób, przypominający dziób ibisów. B. właściwe mają dzioby proste

Psia higiena – uszy, oczy, zęby i pazury

Pielęgnacja czworonożnego przyjaciela człowieka jest bardzo istotna. Kąpiel i dokładne oczyszczenie i nawilżenie psiej sierści, jest tylko pierwszym etapem. Równie istotna jest również higiena poszczególnych części ciała zwierzaka, zwłaszcza, że on sam o nią zadbać nie ma możliwości. Warto zacząć od uszu, które czyścić się powinno nie patyczkiem, ale zwilżonym wacikiem. Jeżeli w uchu zalega woskowina, w sklepie dla zwierząt można kupić specjalne płyny, które pozwolą ją rozpuścić. Czyszczenie tego narządu jest również okazją, by sprawdzić, czy w środku nie rozwinęła się jakaś infekcja, nie ma strupów lub innych objawów, z którymi należałoby udać się do weterynarza. Równie istotna jest pielęgnacja oczu pieska. Wydzielina, czy ropa w kącikach oczu powinny być usuwane wacikiem nasączonym ciepłą wodą, bądź esencją z herbaty. Niektóre rasy psów mają szczególną tendencję do tworzenia takiej wydzieliny, warto jest wtedy zakupić specjalne płyny do czyszczenia oczu, które zapobiegają jej nagromadzeniu. Tak samo, jak człowiek dba o swoje zęby, tak samo pamiętać trzeba również o zgryzie psiaka.

Zwierzęta również mają problemy z uzębieniem, często pojawia się u nich kamień, a w jego efekcie stan zapalny. Na rynku dostępne są różne specjalistyczne kostki, czy gryzaki, które zawierają składniki pielęgnujące szkliwo. Weterynarze polecają również dawanie psom do podgryzania suchego chleba, który jest darmową alternatywa dla często drogich kostek, a działa tak samo skutecznie. Ważne jest, by na psach nie używkach ludzkich szczoteczek do zębów, ani tym bardziej past. Jeżeli koniecznie chce się im myć zęby, należy kupić w sklepie weterynaryjnym specjalną szczotkę nakładaną na palec i w ten sposób szczotkować zęby pupila. Ostatnim etapem pielęgnacji jest obcinanie psich pazurów. Zazwyczaj psy ścierają je sobie same podczas długich spacer. Jednak w niektórych sytuacjach, choćby zimą, zdarza się, że pazurki nie mogą się zetrzeć w sposób naturalny. Żeby nie zaczęły się podwijać i kaleczyć łapki, należy je delikatnie skrócić, uważając, by nie naruszyć naczyń krwionośnych.

Drób

W obecnych czasach drobiarstwo jest najszybciej rozwijającym się działem hodowli. Dostarcza niskokalorycznego mięsa o dużych wartościach smakowych, pierza, puchu i jaj. Na mięso szczególnie cenione są młode kurczaki ras mięsnych. W hodowli drobiu można wyróżnić dwa zasadnicze kierunki – mięsny i jajczarski. Hodowla drobiu jest szczególnie wysoko rozwinięta w krajach wysoko rozwiniętych, stanowi tam jakby osobną gałąź przemysłu, ciągle powstające wielkie, zautomatyzowane fermy dostarczają ogromnej ilości mięsa i jaj. Ma to swoje dobre i złe strony – duża ilość dostarczanych produktów powoduje obniżkę ich cen, z kolei jednak stwarza poważne problemy ze zbytem. Największym producentem mięsa drobiowego na świecie są Stany Zjednoczone. Na kolejnych miejscach znajdują się Chiny, Brazylia, Francja i Japonia, gdzie mięsa drobiowego uzyskuje się ponad dwa razy więcej niż wołowego. Pod względem produkcji jaj kurzych pierwsze miejsce zajmują Chiny (36%), na drugim są Stany Zjednoczone, w których hodowli dominuje kierunek mięsny.W hodowli drobiu osobnym i bardzo ważnym zagadnieniem są warunki panujące na wielkich fermach – często niehumanitarne, ponadto stosowane są tam różne, niekiedy wręcz toksyczne pasze w celu jak najszybszego tuczenia ptaków. Powoduje to pojawianie się na rynkach zbytu mięsa zawierającego szkodliwe dla zdrowia substancje. Wielkim i ogarniającym już prawie cały świat stał się również problem epidemii tzw. ptasiej grypy.

Mors zwierze

Morsy to piękne zwierzęta. Morsy są bardzo charakterystyczne dzięki swojemu wyglądowi, mianowicie morsy posiadają ogromne kły, które służą im do walk w okresie godów, wali te są bardzo spektakularne i drastyczne, nie raz stało się tak że przegrany mors zwierze został bardzo oszpecony i pokaleczony. Kły służą morsom jeszcze do odszukiwania na dnie morza skorupiaków oraz mięczaków. Morsy to piękne zwierzęta i ogromne. Niestety nie są zbyt inteligentne, większość czasu spędzają na leniuchowaniu na krach bądź jakiś przybrzeżnych plażach. Morsy mają wielu naturalnych wrogów, na przykład orki, które uważają morsy jako przysmak. Na morsy polują również Eskimosi, ze względu na ich pożyteczną skórę , którą wykorzystują na przykład do budowy ich łodzi, oraz ze względu na mięso, które jest pożywne i dla ich wielkich kłów, z których wykonywane są narzędzia i broń . Mors zwierze dzięki wielkim zasobom tłuszczu mogą przetrwać w najbardziej srogi mróz, z tego powodu powstały liczne kluby morska, które jak wiemy są bardzo popularne. Często można spotkać morsa w ogrodzie zoologicznym, gdzie można podziwiać te wspaniałe zwierzęta.

Fretki

Fretki są kolejnymi zwierzętami o niewielkich kształtach, które chętnie są przechowywane w domu. Pomimo, że te zwierzątka są objęte ochroną, to i tak są dostępne w każdym sklepie zoologicznym, gdzie mamy dostęp do kupna takiego zwierzątka dla siebie samego.

Przechowywane one są w klatkach i tak jak z innymi gryzoniami domowymi, są one pielęgnowane, utrzymywane, karmione i wszystkie inne czynności z tym związane. W swoim dzikim życiu wzmagają się na co dzień z drapieżnikami, które polują na nie w celu zyskania pożywienia niezbędnego do ich życia.

Fretki żywią się głównie tylko korzonkami i tymi podobnymi przedmiotami zdatnych do jedzenia. Mieszkają głównie w lasach oraz w wysokich trawach sawann i stepów, gdzie jest ich dosyć dużo. Fretki są bardzo podobne do myszy nie tylko kształtem, ale także wielkością oraz sposobem ruchu.

Tak samo, jak swoja podobizna, szybko się porusza i wejdzie w każde miejsce, które nie jest dostępne dla innego zwierzęcia. Mieszkają oczywiście w norach, które same budują.

Żaby

Są to płazy które potrafią żyć w dwóch środowiskach, wodnym i ziemnym. Żaby są to bardzo wyjątkowe zwierzęta, znane są z tego że rechoczą , oraz skaczą , niektóre z nich potrafią naprawdę daleko skakać . Żaby są bardzo interesujące, są to płazy drapieżne, polują przede wszystkim an owady. Ich sposób pozyskiwania sobie jedzenia jest bardzo spektakularny z tego powodu że żaby posiadają długi i lepki język, który zostaje wprost wystrzelony w kierunku potencjalnej ofiary, sposób ten jest bardzo podobny do żerowania kameleona. Gatunków tych płazów jest bardzo wiele, niektóre posiadają bardzo ciekawą barwę ciała, na przykład występują błękitne jak niebo żaby, lub też bardziej spektakularne, lecz to świadczy często i zawartości trucizny w ich ciele. Jeden z gatunków żab jest w stanie zabić całe stado jeleni, co z pewnością robi wrażenie. Żaby czasem są również mistrzami w kamuflowaniu się , istnieje pewien gatunek żaby który wygląda jak jesienny liść , żaba ta do tego posiada inny kształt ciała niż inne żaby. Płazy te są bardzo ciekawe, prowadzą ciekawy tryb życia, i każdy może obserwować ich życie, studiować ich zachowania i tak dalej.

Biegacze

(Cambidae), inaczej biegaczowate; rodzina z rzędu chrząszczy obejmująca ponad 20 tys. gatunków owadów o stosunkowo długich odnóżach oraz czarnych lub brązowych, ściśle przylegających do siebie pokrywach, zwykle metalicznie połyskujących i pokrytych podłużnymi rowkami. U większości gatunków skrzydła są uwstecznione lub zredukowane. Przedstawiciele rodziny żyją gł. w środowiskach wilgotnych i chłodnych, spłoszone – szybko uciekają po powierzchni ziemi. Dzień spędzają ukryte pod kamieniami, w szczelinach lub ściółce. Polują nocą m.in. na dżdżownice i ślimaki. Wiele b. cechuje się zdolnością wytryskiwania z gruczołów odbytowych cuchnącej wydzieliny w celu odstraszenia potencjalnych drapieżników, np. ptaków. Długie i walcowate larwy charakteryzują się spiczasto wystającymi częściami aparatu gębowego oraz parą szczecinowatych przydatków w tylnej cz. ciała; większość to drapieżniki, pozostałe odżywiają się nasionami roślin. Liszkarz tęcznik, o zielonkawych, mieniących się pokrywach, został introdukowany do Ameryki Pn. z Europy w celu ograniczenia liczebności gąsienic brudnicy nieparki i brudnicy mniszki. Pożyteczne gatunki z rodzaju Lebia przyczyniają się do zwalczania stonki ziemniaczanej.

Azja

Fauna Azji wchodzi w skład dwóch krain zoogeograficznych, do krainy orientalnej i paleoarktycznej, i uzależniona jest od stref klimatycznych. W obrębie tundry występują takie gatunki zwierząt jak białe niedźwiedzie polarne, lisy polarne, renifery, lemingi, z ptaków – pardwy, alki i mewy. Tajga, bogata w różnorodną roślinną, jest domem dla niedźwiedzi, rosomaków, rysiów, żbików, wilków i łosiów, występują tu także cietrzewie i głuszce. Na stepach spotkać można typowe dla tego obszaru zwierzęta, a więc chomiki i żółwie stepowe, antylopy suhak, liczne ptaki, np. skowronki stepowe, a także gady, w tym mokasyny dalekowschodnie. Ubogie w rośliny pustynie i półpustynie stanowią siedlisko wielbłądów, gazel i dżejranów, a także koni Przewalskiego. Rejony górskie i wyżynne zamiszkują pantery śnieżne, zagrożone wyginięciem pandy wielkie oraz koziorożce syberyjskie. W części wschodniej kontynentu azjatyckiego spotkać można również piękne i groźne tygrysy syberyjskie, makaki japońskie, oraz ptaki – na przykład bieliki japońskie i sowy japońskie. Zachodnia część Azji pełna jest drapieżnych kotów – lampartów i gepardów, są tu również hieny pręgowate, liczne kuraki oraz gady – na przykład żmije lewantyjskie. W krainie orientalnej Azji pospolite są słonie indyjskie, bawoły, makaki, nosorożce indyjskie i sumatrzańskie, tapiry, kobry indyjskie, jawajskie żaby latające oraz pawie indyjskie.

Konik morski

Są to bardzo interesujące zwierzęta. Koniki morskie bardzo zaskakują naukowców, chociażby z tego powodu że u tych ryb w czasie godów można powiedzieć że to samica zapładnia samca a nie na odwrót. Dzieje się to tak dlatego że samiec w brzuchy ma jajeczka, a samica wprowadza tam ikrę . Jest to z pewnością bardzo niezwykłe i na pewno niespotykane zjawisko. Koniki morskie są wyjątkowe pod wieloma względami, ich pokarmem są malutkie ryby, które dosłownie muszą wsysać . Ryby te są bardzo piękne, ich wygląd porównuje się do konia, i tak w rzeczywistości jest, przypominają one wyglądem konia lecz po dłuższym przypatrywaniu się tej rybie można stwierdzić że ma ona mało wspólnego z koniem. Koniki morskie przybierają czasem bardzo piękne kolory skóry, co również jest widowiskowe. Ryby te, podobnie jak kameleony posiadają oczy, które są niezależne od siebie co oznacza że mogą patrzeć jednym okiem w zupełnie inną stronę co drugim, co również sprawia że ryby te są niezwykle interesujące. Koniki morskie przyciągają wielu badaczy, i to dzięki nim jest to tak znane zwierzę morskie.

Rozmnażanie

Tygrys Syberyjski nie ma stałej pory rozmnażania się. Samica w rui znakuje miejsca moczem lub wydrapuje znaki pazurami w korze drzewa. Ze względu, iż Tygrysy mają wielkie rewiry, częstokroć samica zmuszona jest do wyruszenia w podróż, której celem jest znalezienie partnera do kopulacji. Samica w przeciwieństwie do samca do parzenia gotowa jest tylko przez kilka dni, zazwyczaj 3-7. W tym czasie tygrysy parzą się wielokrotnie i przez cały czas pozostają razem. Po zakończonej kopulacji, samiec opuszcza partnerkę i zaczyna poszukiwać innej partnerki, ponieważ instynkt każe mu zapłodnić jak najwięcej samic. Ciąża u samicy tygrysa trwa od 95 do 112 dni. Po tym okresie rodzą się 2-4 ślepe młode. Samica wybiera osłonięte i trudno dostępne miejsce, aby żaden inny tygrys nie mógł zagrozić młodym kotom. Matka karmi je i przez pierwsze kilka tygodni nie spuszcza z nich oka, cały czas jest czujna i obserwuje otoczenie. Tygryski otwierają oczy dopiero po 2 tygodniach, w tym czasie wyrastają im zęby.

Bawoły

Grupa dużych przeżuwaczy z rodziny krętorogicri przypominających z wyglądu bydło domowe. B. domowy (Bubalus bubalis), występujący w dzikiej formie w pd.-wsch. Azji, hodowany jest jako zwierzę domowe na cieplejszych obszarach Starego Świata. Pochodzi od dzikiego b. indyjskiego zw. arni. Osiąga 1,5-1,8 m wys. w kłębie i waży do 800-1000 kg. Cechuje się masywną budową ciała. Jego rzadka sierść ubarwiona jest matowo-czarno lub ciemnoszara. Ma bardzo duże rogi o trójkątnym przekroju, wygięte na zewnątrz, a następnie do tylu; ich długość może przekraczać 1,2 m. Występują dwa typy b. domowego. B. bagienny to najważniejsze zwierzę pociągowe w pd. Chinach i regionach uprawy ryżu w pd.-wsch. Azji. Zasadniczo nie pozyskuje się z niego mleka, a mięso spożywa się zwykle, gdy zwierzę nie nadaje się już do pracy. B. rzeczny byt pierwotnie hodowany dla mleka w Indiach. Pakistanie, pd.-zach. Azji i Egipcie; obecnie hoduje się go dla mięsa i jako zwierzę pociągowe. B. domowy nadaje się doskonale do pracy w klimacie wilgotnym i na obszarach zalanych wodą. Na wolności żyje w stadach, najczęściej na terenach bagnistych i w trawiastych gęstwinach. Jest odważny, często szarżuje na napastnika. Latem krowa, po cięży trwającej 10 miesięcy, rodzi 1 lub 2 cielęta.

Szczurki są słodkie

Gdy tylko pomyśle o szczurkach to pierwszym zdaniem jakie przychodzi mi na myśl jest właśnie to, że są to naprawdę słodkie zwierzątka. Przypuszczam, że większości osób- które przeczytały tytuł mojego artykułu, przeszedł dreszcz po plecach. Ten irracjonalny strach nie jest w pełni uzasadniony, gdyż szczurek jest idealnym zwierzęciem hodowlanym. W ludziach wzbudza obrzydzenie przede wszystkim nieowłosiony, długi ogon. Natura jednak nie obdarza istot narządami, które są nieprzydatne. Dzięki ogonowi szczur m.in. reguluje temperaturę ciała. Poza tym szczur kojarzy się ze śmietnikami i wszechobecnym brudem. W taki sposób można opisać szczury żyjące na wolności, gdyż udomowione szczurki nie mają nic wspólnego z tymi cechami. Są to bowiem prawdziwe czyściochy. Ten – na pierwszy rzut oka, „odrażający ogon” z czasem przestanie przeszkadzać właścicielowi szczurka, a szczurek może okazać się prawdziwym przyjacielem podobnie jak pies czy kot. Osobiście nie polecałabym szczurków w domu z małymi dziećmi, gdyż jeżeli ktoś źle obchodzi się ze szczurkiem to potrafi on pokazać pazurki..a nawet ząbki. W każdej innej sytuacji to są większe pieszczochy od kotów i psów. Dobrze udomowiony szczur uwielbia głaskanie lub drapanie za uchem i pod brodą. A takie dopieszczanie swego pupila sprawia naprawdę dużą frajde właścicielowi.

Renifery

Są to zwierzęta które bardzo podobne do jeleni. renifery znane są z tego że mówi się że powożą sanie św. Mikołaja. Właściwie renifery mają podobne zachowania do jeleni, również w czasie godów renifery biją się o samice, służy im do tego poroże. Renifery zostały również udomowione, przede wszystkim w Laponii, gdzie są zwierzętami pociągowymi, pełnią tą samą funkcję co niegdyś konie w naszych stronach. renifery to bardzo ciekawe zwierzęta, ceni się ich poroże, skóra oraz mięso tak więc świadczy to o ich wyjątkowości. Renifery są podobnie jak jelenie bardzo nieufne, jedynie udomowione wykazują ciekawość ludźmi. Renifery na wolności żyją w stadach i są znane z ich wędrówek, w zimie i w lecie. Zwierzęta te żywią się żołędziami, liśćmi krzewów i tak dalej. Renifery można spotkać w ogrodach zoologicznych, można tam podziwiać ich wyjątkowe poroże które różni się od poroża jelenia, ale można powiedzieć że obydwa są bardzo ciekawe. Reniferami zajmuje się wiele naukowców, głównie z tego powodu że renifery to bardzo podróżnicze zwierzęta a do tego lubią chłód chociaż to wydaje się być abstrakcyjne i niedorzeczne.

Kilka słów o kociej higienie

Koty myją się same i niespecjalnie przedają, gdy ich ludzki właściciel się w tę pielęgnację wtrąca. Niemniej jednak należy pamiętać, że kłębki kociej sierści muszą być usunięte, a kotek nie zawsze będzie umiał wyczyścić się całkowicie. Dlatego chcąc nie chcąc, trzeba mu trochę pomóc. W przypadku kotów krótkowłosych, pielęgnacja jest zdecydowanie prostsza. Wystarczy raz w tygodniu przeczesać sierść szczotką z miękkim włosiem, a potem drucianym grzebieniem. W przypadku kotów długowłosych, sytuacja jest trochę bardziej skomplikowana, a pielęgnacja bywa czasochłonna. Kocia sierść powinna być czesana codziennie, inaczej filcuje się, a takową można już tylko i wyłącznie obciąć. Do czesania najlepiej sprawdza się grzebień o rzadkich zębach, oraz drugi o gęstych. Szczotkuje się powoli, miejsce po miejscu, aż do uzyskania pożądanej puszystości. Ważne jest, by wyszczotkować martwą sierść, gdyż kot podczas lizania połyka ją, w efekcie pojawiają się potem problemy z trawieniem.

Oprócz sierści, ważne jest pamiętanie o pielęgnacji uszu, oczu i zębów. Uszy czyści się w przypadku zauważenia woskowiny, za pomocą wacika namoczonego w ciepłej wodzie. Codziennie zaś należy przetrzeć oczka kota wacikiem, by nie pojawiała się wydzielina. Co do zębów, tak samo jak w przypadku psów, również koty narażone są na pojawienie się kamienia nazębnego. Warto jest kupować przysmaki pomocne w utrzymaniu prawidłowej higieny jamy ustnej oraz decydować się na karmę, która pomaga oczyszczać zęby. Nie można stosować ludzkich szczoteczek do zębów, ani past. W przypadku pazurów, koty same o nie dbają. W wyjątkowych sytuacjach, można pomóc im i skrócić pazury za pomocą specjalnego obcinaka, jednak robi się to bardzo rzadko. Na koniec warto wspomnieć o najmniej lubianym przez koty elemencie higieny, czyli o kąpieli. Jest to dla kota szok i duży stres, dlatego tego typu operacja powinna być przeprowadzana sprawnie, najlepiej przez dwie osoby, w misce z ciepłą wodą i delikatnie. Kot schnie potem sam, bez suszarki.

Środowisko naturalne

Głuptaki można spotkać na terenie północnego oceanu atlantyckiego. Zimują na wschodnich wybrzeżach Ameryki Północnej, od Kanady aż po Kubę. Spotyka się je także na południowych wybrzeżach Grenlandii, na morzu wokół Islandii oraz na wodach pomiędzy północno-zachodnią Europą a Grenlandią. Część z nich, podobnie jak maskonury, zimuje nawet na wodach oblewających północno-zachodnią Afrykę oraz, częściowo, na Morzu Śródziemnym. Swoje lęgi głuptaki zakładają w południowo-wschodnich wybrzeżach Kanady, na wybrzeżach całej Islandii oraz Wielkiej Brytanii (przede wszystkim w północnej Szkocji), a także w kilku miejscach wybrzeży Norwegii. Głuptaki nieczęsto występują w miejscach bardzo oddalonych od lądów – najczęściej zimują maksymalnie do 200 kilometrów w głąb wody, na takim bowiem obszarze często można spotkać wyspy, na których głuptaki zakładają swe lęgowiska. Ponadto głuptaki nie lubią głębokich wód, wolą te płytsze, tam bowiem łatwiej spotkać ławice niewielkich ryb pływających tuż pod powierzchnią wody. Gniazda zakładają zawsze na skalistych wysepkach lub na takowych wybrzeżach, w miejscach tuż obok morza pełnego pożywienia. Nie lubią się oddalać od wody – w głębi lądu można spotkać je tylko wówczas, jeżeli przywiane zostały tam przez silny wiatr. Wówczas najczęściej giną, choć czasem, jeżeli wiatr nie odebrał im wszystkich sił, potrafią samodzielnie powrócić na morze.

Trzoda chlewna

W zależności od kierunku użytkowego w chowie trzody chlewnej (tzw. nierogacizny) wyróżnia się trzy główne rasy – świnie typu mięsnego (bekonowego), słoninowego i mięsno-słoninowego. Wysoka opłacalność hodowli trzody chlewnej wynika z dużej sprawności organizmu świni w zamianie paszy na białko zwierzęce i szybkiej rotacji podstawowego stada. Hodowla trzody chlewnej ma charakter średnio-intensywnej bądź intensywny. Jest zazwyczaj hodowlą zagrodową (świń nie hoduje się jak innych zwierząt systemem wypasu na obszarach trawiastych), opierającą się na specjalnie w tym celu produkowanych paszach – na bazie ziemniaków, kukurydzy, soi oraz na odpadach żywnościowych. Mimo dużych walorów ekonomicznych, jak i smakowych mięsa, hodowla trzody chlewnej napotyka na bariery w postaci:czynników obyczajowo-religijnych (zakaz spożywania wieprzowiny w krajach muzułmańskich i społecznościach judajskich)względnie małej wartości mięsa wieprzowegoniedoborów pasz pochodzenia rolniczego lub przemysłowego, głównie w krajach średnio rozwiniętychszybkiego psucia się wieprzowinyW krajach położonych w ciepłych i gorących klimatach, nie posiadających dostatecznie rozwiniętej sieci chłodni, hodowla napotyka na poważne bariery. Stąd chów trzody chlewnej prowadzony jest głównie w krajach o klimacie umiarkowanym i dużej gęstości zaludnienia. W latach 1992-1994 światowe pogłowie trzody chlewnej sięgało 0,87 mld sztuk, z czego 45% przypadało na Chiny, 7% na USA, po 4% na Brazylię i Rosję

Chomiki

Chomik to następne zwierzę, które jest często zwierzęciem domowym, ale ogólnie żyją w dzikich lasach tropikalnych oraz na sawannach i stepach. To właśnie te małe gryzonie są najsłodszymi zwierzątkami, które zamieszkują często domy ludzkie wraz z ludźmi.

Trzymane są niestety w klatkach, ale w zamian za to są karmione oraz utrzymywane w najlepszych warunkach, które są nie tylko wygodne, ale także maksymalnie higieniczne.

W dzikim życiu tych zwierząt są one przeważnie ofiarami dzikich zwierząt, które zajmują się tylko polowaniem na tego typu zwierzęta, więc ich życie to wieczna ucieczka przed wrogami. Chomiki żywią się korzonkami, które dostarczają im wszelkie potrzebne składniki odżywcze potrzebne do ich rozwoju.

Są to bardzo słodkie zwierzaczki, które wzbudzają sobą miły nastrój oraz uśmiech na twarzy swojego posiadacza. Chomiki są na prawdę prawdziwymi zwierzętami domowymi, które chętnie są wybierane przez ludzi jako przyjaciele człowieka, posiadające swój wdzięk oraz urodę, zachwycającą wszystkich ludzi.

Płaszczki

Są to bardzo niezwykłe zwierzęta. Płaszczki są blisko spokrewnione z rekinami. Zwierzęta te wyglądają jak kartka papieru, są bardzo szerokie i długie. Płaszczki odżywiają się głównie mięczakami, co ciekawe wiele zachowań płaszczek nie potrafią wyjaśnić naukowcy. Płaszczka podobnie jak konik morski, wsysa swoje ofiary do otworu gębowego. Płaszczki posiadają długi ogon, który jest ogonem jadowym, rzadko ale jednak zdarzają się „użądlenia” tych zwierząt na człowieka. Płaszczki to bardzo interesujące zwierzęta, wyszkoliły u siebie sztukę kamuflażu, potrafią zakopać się na dnie morza czy oceanu w piasku. Co ciekawe jest bardzo wiele rodzajów płaszczek m niektóre są bardzo małe a inne bardzo niebezpieczne z tego powodu, że potrafią one wywołać prąd o napięciu dochodzącym nawet do 200 V, co jest naprawdę bardzo ciekawe i interesujące. Płaszczki są bardzo często spotykanymi zwierzętami w oceanarium, gdzie oprócz przyglądania się im prowadzone są również badania, które pozwalają nam poznać lepiej ich tryb życia co bez wątpienia jest bardzo ważnym elementem w rozwoju nauki o tych zwierzętach.

Pasikonik zielony

Ukryte w mrokach nocy, tajemnicze, niezwykłe istoty jak co wieczór rozpoczynają swój koncert. Pasikoniki to właśnie ci nocni grajkowie. Ich pieśni towarzyszą nam wszędzie i można ich usłyszeć w parkach, ogródkach, polach, łąkach i w lasach. Wiosną z zagrzebanych w ziemi jajeczek wykluwają się małe, zielone larwy. Rosną one bardzo szybko. Od samego początku wyglądają tak jak dorosłe pasikoniki ale brak im skrzydeł. Pierwsze dorosłe pasikoniki pojawiają się na początku lipca. Wieczorami coraz donośniej słychać śpiew świerszczy. Grają tylko samce wabiąc w ten sposób samiczki. Samce walczą o swe wybranki i niejednokrotnie po tej walce pozostają utracone czułki czy odnóża. Ich pożywienie to nie tylko rośliny ale dzięki długim czułkom i dobrze wykształconym oczom wypatrują swoją potencjalną ofiarę – małe owady. Dzięki długim tylnym odnóżom potrafią wysoko i daleko skakać. Nie radzę łapać pasikonika gołą ręką gdyż potrafi dotkliwie uszczypnąć. Spotkać go można wśród wysokich traw gdzie się chroni.

Za co kochamy szczury ?

Ktoś kiedyś powiedział: „Kup sobie szczura. To jedyny sposób, abyś mógł nabyć miłość za pieniądze”- BZDURA! Szczurki hodowlane właściciele naprawdę kochają. A kochają je przede wszystkim za ich szczerość. Te zwierzęta dominują nad innymi stworzeniami tym, że całe serce oddają swojemu właścicielowi. Jeżeli ktoś z Państwa miał kiedykolwiek psa lub kota, to jest świadomy tego, że gdy nasz ukochany pies lub kot ma wybrać sobie do towarzystwa innego psa lub kota lub właściciela, to niestety wybiera istotę ze swojej rasy. Człowiek w zasadzie przestaje wtedy mieć znaczenie dla zwierzęcia. Szczurki są pod tym względem wierniejsze od innych zwierząt, gdyż dla szczurków to właśnie człowiek jest ich stadem. Szczurek do zabawy wybierze człowieka a nie innego szczura. A zabawa jest właśnie drugą rzeczą, którą uwielbiają te zwierzęta. Najzabawniejsze są wszelkie kradzieże dokonywane przez szczurki. Masz cukierka w kieszeni?a może chusteczkę higieniczną? Lepiej to schowaj, gdyż twój szczurek na 100% tym się zainteresuje. Skradzioną rzecz schowa w ulubionym miejscu, a gdy znajdziesz jego skrytkę to sam zobaczysz ile rzeczy ci ukradł.

Rozmnażanie

Okres godowy fok grenlandzkich przypada między końcem lutego a końcem marca, najczęściej na początku tego drugiego miesiąca. Wówczas wszystkie samce, które są dojrzałe płciowo i mają skończone 7 lat, przygotowują się do kryć. Specjalne gruczoły na ich ciele wydzielają bardzo ostry, nieco piżmowy zapach, który daje samicom znak, że dany samiec jest gotowy do reprodukcji. Foki mają niezwykle krótki okres gotowy – może dlatego jest właśnie tak bardzo intensywny. Samice w rui osiedlają się na wielkich polach lodowych, pływających swobodnie po zimnych wodach północnych mórz. Samce wówczas zbierają się w wodzie wokół danego pola lodowego, kręcą się tam na różne strony, pływają na wyścigi w kierunku samic, wydają określone dźwięki. Wszystko to sprawia, że samice zwracają większą uwagę na swych potencjalnych partnerów – by dać temu wyraz wyginają swój grzbiet, głowę odchylają bardzo silnie do tyłu i podnoszą w górę swe tylne płetwy. Większość fok kopuluje na polach lodowych, choć niektóre – przede wszystkim te mieszkające w zatoce Świętego Wawrzyńca – kopulują w wodzie. Foki reprodukują do końca swego życia, samica rodzi co roku jedno młode. To sprawia, że zwierzęta te rozmnażają się bardzo dobrze i są odporne na zachwiania liczebności ich populacji.

Dingo

Dingo jest to australijski dziki pies, z rodziny psowatych, jeden z niewielu ssaków łożyskowych zamieszkujących Australię: prawdopodobnie pod-gatunek psa domowego (stąd łacińska nazwa – Canis fami-liaris dingo). Dingo został przywieziony z Azji przez Aborygenów ok. 5-8 tys. lat temu. Budową i zachowaniem przypomina psa domowego. Jest krępym ssakiem, osiągającym 1,2 m długości (wraz z 30 cm długim ogonem) i 60 cm wysokości w kłębie. Ma krótkie, miękkie futro, puszysty ogon oraz sterczące uszy. Omaszczenie może być różne – od żółtawego do rudego. Brzuch, łapy i koniec ogona są często białe.
Dingo poluje samotnie lub w małych grupach. Dawniej polował na kangury, a obecnie łowi króliki (czasami napada również na zwierzęta domowe). Był przyczyną wyginięcia workowatego wilka tasmańskiego i diabła tasmańskiego w Australii. Od czasu pojawienia się osadników europejskich dingo poluje na owce oraz drób i w związku z tym na wielu obszarach został wytępiony. Dzikie dingo, podejrzliwe i zarazem odważne, mogą być oswajane. Aborygeni łowią je czasami i hodują. Dzikie dingo wyją i skowyczą, a udomowione – naśladują szczekanie psa. Po 63 dniach ciąży samica dingo rodzi od 4 do 5 małych szczeniąt dingo.

Albatrosy

Albatrosy (Diornecteidae). rodzina z rzędu rurkonosych {Procellariiformes), obejmująca 14 gatunków dużych ptaków morskich, będących jednymi z najbardziej widowiskowych lotników. Przy wietrznej pogodzie mogą godzinami utrzymywać się w locie ślizgowym bez uderzania wyjątkowo długimi, wąskimi skrzydłami, jednak, gdy nie ma wiatru, z dużym trudem utrzymują ciężkie ciało w powietrzu i pozostają zwykle na powierzchni wody. Podobnie jak inne ptaki morskie piją słoną wodę. Odżywiają się najczęściej kalmarami, chociaż widuje się je też w pobliżu statków, gdzie żerują na odpadkach.
Ma lądzie pojawiają się jedynie, by odbyć lęgi. Gnieżdżą się w koloniach, zakładanych z reguły na odległych wyspach oceanicznych. Toki odbywają w grupach iub parach; obejmują one zrytualizowane rozpościeranie skrzydeł i krzyżowanie dziobów przy akompaniamencie donośnego postękiwania. Pojedyncze, bardzo duże. białe jajo składane jest na gołej ziemi lub w zagłębieniu usypanego kopczyka i wysiadywane na zmianę przez oboje rodziców. Rozwój młodych zachodzi bardzo powoli, szczególnie u większych gatunków. Lotność osiągają one w ciągu 4-10 miesięcy, następnie spędzają kolejnych 5-10 lat na morzu, ucząc się nawigacji i technik żerowania oraz przechodząc poprzez kilka upierzeń przedostatecznych. Zanim pojawią się na lądzie i zaczną rozmnażać. A. są długowieczne i należą do tych nielicznych ptaków, które umierają ze starości.

Dropie

Rodzina dużych i średniej wielkości ptaków z rzędu żurawinowych, obejmująca 22 gatunki występujące w pd. i środk. cz. Europy, Afryce, Azji, Australii i cz. Nowej Gwinei. Mają krępy tułów, długą i wyprostowaną szyję ora; dfugie, mocne nogi o trzypalcowej stopie (sylwetka charakterystyczna dla ptaków biegających). Do 1940 środkowoeuropejska populacja dropia liczyła ok. 18 tys. osobników. Po II wojnie światowej gwałtownie zmniejszyła się i na pocz. lat osiemdziesiątych obejmowała 3,9 tys. ptaków. Obecnie ptaki te zagrożone są wyginięciem. Główną przyczyną zmniejszania się ich liczebności jest silnie rozwinięta i genetycznie zakodowana antropofobia (lęk przed człowiekiem). W środk. i pd.-wsch. cz. Europy oraz ng P!w. Iberyjskim występuje podgatunek dropia – O.t, tarda. – jeden z największych ptaków lądowych Starego Świata. Samiec osiąga ponad I m dt., 220 cm rozpiętości skrzydeł i waży ok. 16 kg. Samica jest dużo mniejsza, waży ok. 5 kg. Ptaki te mają jasnopopielatą szyję, rdzawo-żółty z czarnymi pręgami tułów i biały spód ciała, a samiec – u nasady dzioba – białe wąsy. D. jest gatunkiem stepowym, obecnie zamieszkuje również rozległe pola uprawne. Zjada przede wszystkim liście, młode pędy oraz nasiona chwastów i roślin uprawnych (czasami także owady i drobne kręgowce).

Głuptak a człowiek

Może dziwić nazwa, jaką człowiek nadał temu wspaniałemu myśliwemu, który z niebywałą precyzją potrafi chwytać zdobycz. Może to wynikać z niezwykle niezdarnego chodu, jakim porusza się głuptak na lądzie. Może to wynikać także z tego, że ptaki te są bardzo ufne w stosunku do człowieka – siadają czasem na statkach pełnych ludzi, nie przejmując się ich obecnością. To sprawiało, że niegdyś były bardzo łatwym do schwytania potencjalnym pożywieniem dla marynarzy. Niegdyś głuptaki, zarówno dorosłe jak i młode, były częstym obiektem polowań człowieka. Wytwarzano z nich olej, przynęte dla ryb lub, zwyczajnie – zjadano. Dla niektórych ludów były niezbędnym do przeżycia stworzeniem. Na przełomie XIX i XX wieku polowania na głuptaki stały się bardzo popularne i liczne, co sprawiło, że ptaki te niemal wyginęły – w owym czasie ich liczebność spadła do zaledwie 30 tysięcy par lęgowych. Zakazano wówczas polowania na te stworzenia, co utrzymywane jest do dziś – głuptaki zaczęły więc z powrotem powiększać swą populację. Głuptaki bardzo często, jak zresztą wszystkie ptaki morskie, giną z powodu plam oleju, jakie przedostają się na tereny, gdzie żyją, z rozbitych lub zatopionych tankowców. Jest to dziś główna przyczyna ich nienaturalnej śmierci

Woda

Foki są świetnie przystosowane do życia w wodzie. Opływowy kształt ciała, bardzo spiczasty pysk, brak widocznych z zewnątrz narządów płciowych, brak zewnętrznych małżowin usznych – to wszystko sprawia, że foki czują się w wodzie lepiej niż na lądzie. Pływają przeciętnie z prędkością 20km/h, choć w odpowiednich warunkach mogą tą szybkość znacznie zwiększyć, jednak tylko na krótkich dystansach. Foki są świetnymi nurkami – mogą zejść na bardzo dużą głębokość, nawet na 275 metrów p.p.m. a pod wodą mogą pozostać nawet przez 18 minut. Foki, mimo, że są ssakami, nie posiadają normalnych kończyn przednich i tylnych – zwierzęta te mają odnóża przypominające raczej płetwy. Przednie, mniejsze, w wodzie są dość niewiele używane, pomagają jedynie zmieniać foce kierunek, w którym płynie. Właściwą siłę napędową stanowią potężne tylne płetwy oraz odpowiednie ruchy ciała. Foki bardzo często odpoczywają w wodzie, w ogóle nie wychodząc w tym celu na ląd. Przyjmują wtedy pozycję pionową, zwaną świecą, albo poziomą – zwaną krokodylą. Foki przez większość swojego cyklu dobowego poszukują pożywienia – bardzo lubią pływać, więc łączą przyjemne z pożytecznym. Najchętniej przebywają w wodzie o temperaturze około 2 stopni.

Piesiec

Są to zwierzęta bardzo blisko spokrewnione z lisem. Zwierzęta te są bardzo wyjątkowe, z tego powodu że są równie inteligentne i sprytne jak znane nam lisy, ale to nie wszystko, piesiec z pokolenia na pokolenie przekazuje swoim młodym norę , w której to samica rodzi młode, jest to wyjątkowe zjawisko z tego powodu że jedna nora może istnieć kilkadziesiąt lat co z pewnością robi wrażenie. Zwierzęta te są niestety bardzo narażone na niebezpieczeństwo ze strony człowieka, ich futro jest bardzo cenione na czarnym rynku, dlatego tez populacja tego zwierzaka ciągle spada. Piesiec mimo że jest bardzo dobrym łowcom na lądzie to również doskonale pływa. Potrafi on przepłynąć dość spory kawałek, nie męcząc się przy tym zbytnio a do tego w wodzie również poluje na małe ryby czy mięczaki. Często zwierzęta te porównuje się do poduszek, ich ogon służy im jak ciepła kołdra, która podczas zimnych temperatur okrywają się co daje im ciepło. Niestety często można spotkać właśnie futra z tych zwierząt i to w legalnych sklepach co również bardzo niepokoi oraz sprawia że ludzie zaczynają patrzeć nie jako mieszkańcy krainy wiecznych lodów a jako dodatek do swojego ubioru, co z pewnością nie jest dobrym znakiem.

Bizony

(Bison bison). ssak z rodziny krętorogich blisko spokrewniony z żubrem. Osiąga do 2,5 m wys. w kłębie i waży do 1300 kg (dojrzały byk). Ma wypukłe czoio oraz wyraźny garb na grzbiecie. Jego szorstkie, ciemnobrązowe futro – szczególnie gęste i długie na nisko trzymanej głowie, karku oraz grzbiecie – tworzy grzywę schodząca na nogi. Silne, zakrzywione rogi występują u obu ptci, przy czym u samic są mniejsze. B. żyje w stadach, które pozostają w jednym miejscu przez kilka dni lub przemieszczają się mniej lub bardziej nieustannie. Krowa może być płodna do 40 roku życia; po ok. 9 miesiącach ciąży w maju rodzi się zwykle 1 cielę. Mimo dużej masy b. jest zwinny i szybki. Zachowuje się nieprzewidywalnie; niekiedy podchodzi blisko, innym razem rzuca się do panicznej ucieczki z błahego powodu. Gdy do Ameryki Pn. przybyli Europejczycy, b. występował na większej cz. kontynentu w liczbie szacowanej na 60 min osobników. Indianie amerykańscy czcili bizony gdyż stanowiły one podstawę ich egzystencji na prerii. Wraz z postępującą na zachód inwazją białego człowieka bawół został bezmyślnie wytrzebiony dla mięsa, skóry sportu lub niekiedy nawet dla bawolego języka. Obecnie utrzymywane stada zdają się zapewniać gatunkowi przetrwanie.

Jakie jedzenie dla psa i kota?

Tak samo, jak człowiek zwraca uwagę na to, co sam je, powinien skupić się na tym, jaki rodzaj karmy wybiera dla swojego czworonożnego pupila. Reklamy telewizyjne kuszą potencjalnych klientów ofertami wspaniałego jedzenia dla kotów, pełnego kurczaka, wątróbki, wołowiny i mikroelementów, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu i błyszczącej sierści. Najpopularniejsze karmy można kupić praktycznie wszędzie, zarówno w osiedlowych sklepach, jak i hipermarketach, czy sklepach zoologicznych. Ich marka jest znana i lubiana. Jednak nie znaczy, to karmy te są rzeczywiście dobre. Najlepsze dla organizmu zwierzaka karmy nie są dostępne w sklepach, trzeba je kupować u hodowcy, w lepszym sklepie weterynaryjnym, bądź zamawiać przez Internet. W karmach dostępnych w sklepie kosztem niskiej ceny, otrzymuje się często bardzo słabą jakość produktu. Na opakowaniu napisane jest, że zawiera pyszne mięso, a tak naprawdę karma składa się sprzede wszystkim z zapełniaczy, jakimi są zboża i soja.

Co ciekawe, składniki te nie są dobrze przyswajane przez zwierzęta, które dużo lepiej trawią dietę mięsną. A mięsa w takich karmach zazwyczaj jest maksymalnie kila procent. Dla prawidłowego wzrostu, kondycji i zdrowia zwierzęcia, trzeba zdecydować się na kupno droższej karmy, zawierającej przede wszystkim dużą ilość mięsa, kwasy tłuszczowe oraz węglowodany. Wysoka jakość karmy szybko się opłaca. Pupil ma więcej energii, błyszczącą sierść, oraz nie pojawiają się żadne problemy trawienne. Nie ma żadnych problemów z zębami, nie pojawia się kamień, zwierzę nie ma niestrawności po pszenicy, ponieważ dobra karma jej nie zawiera. Dlatego nie warto nabierać się na sztuczki widoczne w reklamach w telewizji. Tamta karma wcale nie jest ani dobra, ani zdrowa. Chcąc dokonać trafnego wyboru, należy wybrać karmę prosto od sprawdzonego producenta, kupioną u hodowcy, bądź w wyspecjalizowanym sklepie dla zwierząt sprzedającym karmę. Tylko w ten sposób zadba się o zdrowie swojego kota, czy psiaka.

Foka

Foka – jest ssakiem, którego budowa ciała oraz cechy anatomiczne predysponują do egzystencji w środowisku wodnym i wodno – lądowym. Foka jest doskonałym zwinnym pływakiem i potrafi dość długo przebywać pod wodą. Jednak ta cecha nie jest jej niezbędna ponieważ zamieszkując płytkie wody zatokowe nie ma takiej konieczności. Odnotowano czas przebywania foki pod wodą 45 minut jednak zwykle niezbędne jest jej 5 do 10 minut. Foka jest lepszym pływakiem niż stworzeniem lądowym. Jej ruchy pełzające po piaszczystych wydmach wydają się niezgrabne i nieporadne. W wyniku ewolucji jej tylne kończyny przekształcone zostały w płetwy dzięki czemu zyskała ona znaczną zwinność podczas pływania i żerowania w wodzie. Długość jej tułowia osiąga do 2 metrów, natomiast waga waha się w granicach 100 kilogramów. Foka pospolita jest zwierzęciem wyłącznie rybożernym polując na gatunki ryb szlachetnych takich jak troć wędrowna czy łosoś. Przez wiele lat panował pogląd, że foka stwarza realne zagrożenie dla pogłowia rybostanu szlachetnego i była przez to tępiona. Dziś, kiedy pogłowie tego gatunku zostało znacznie zmniejszone dostrzeżono że nie jest ona bezpośrednim zagrożeniem dla rybołówstwa. Jest obecnie na wodach Bałtyku pod ścisłą ochroną.

Ameryka Północna

Pod względem zoogeograficznym obszar kontynentu Ameryki Północnej (poza częścią Meksyku, która zaklasyfikowana jest do krainy neotropikalnej) należy do krainy nearktycznej (Nearktyka), zbliżonej do krainy palearktycznej i zróżnicowanej w poszczególnych strefach klimatycznych oraz roślinnych. Z 24 rodzin ssaków cztery są endemiczne — trzy spośród gryzoni (goffery i szczuroskoczki przebywające na pustyniach, sewele żyjące w górach oraz endemiczny gatunek — urson) i jedna z parzystokopytnych (widłorogi, spotykane najczęściej na preriach); najbardziej typowymi gatunkami Ameryki Północnej są: niedźwiedź czarny i grizzly (zamieszkujące głównie Góry Skaliste), wół piżmowy (którego siedliskiem jest tundra), karibu i amerykański podgatunek łosia (spotykane najczęściej w szpilkowych lasach tajgi), jeleń wirgiński, skunks (żyjące w lasach liściastych na obszarach wschodnich kontynentu), bizon (kiedyś zamieszkujący prerie, dziś spotykany jednak tylko w parkach narodowych), pekari; do gatunków pochodzących z Ameryki Południowej należą także: dydelf, pancernik i jeżozwierz nadrzewny. Z ptaków występują tutaj między innymi: kardynały, tanagry, kolibry, indyki dzikie; z gadów popularne są grzechotniki, gekony, legwany, scynki i endemiczna heloderma — jedyna jadowita jaszczurka; z płazów — salamandry, ambystomy; z ryb takie gatunki jak niszczuki, amie, bassy, liczne okoniowate i karpiowate.

Bydło domowe

Najważniejsze ze zwierząt domowych jest dla człowieka bydło domowe. Aż 300 milionów Tych zwierząt żyje dzisiaj na świecie, Od blisko 10 tysięcy lat towarzyszą one ludziom, którym do-starczają mięsa, skór, a przede wszystkim mleka. Trudno wyobrazić sobie nasze pożywienie bez mleka i jego produktów- serów, twarogów, masła i śmietany. Niektóre krowy dostarczają aż 10 tysięcy litrów mleka rocznie. Bydło jest gatunkiem wyłącznie roślinożernym. Trawa, zioła, siano, słoma- to wszystko, czego potrzebuje do jedzenia. I pomyśleć, że zamienia to na tak cenne dla nas mięso i mleko. Bydło jest przedstawicielem przeżuwaczy. Pokarm roślinny połknięty w całości dostaje się do żołądka, skąd przefermentowany wraca porcjami z powrotem do jamy ustnej, gdzie ma miejsce żucie i powtórne połknięcie. Po ponownym dostaniu się do żołądka zaczyna się właściwe trawienie. Jeszcze 300 lat temu w naszych lasach żyli dzicy przedstawiciele bydła domowego- potężne tury. Rozpowszechnione były w całej Europie oraz Azji, a później w Afryce. Dziś nie pozostał po nich na świecie ani jeden osobnik, Ostatnia sztuka zginęła w Polsce w 1627 roku. Za bezpośrednich potomków tura uważa się bydło stepowe. W ciągu tysiącleci wyhodowano wiele ras bydła, z których w Polsce najbardziej znana jest rasa czarno-biała i rasa czerwona,

Jeleń

Jelenie i sarny zamieszkują w zasadzie prawie każdy las, są to bardzo popularne zwierzęta. Jelenie są duże i są przyozdobione porożem, które wykorzystują do walk, jelenie są samotnikami i raczej nie wpychają się w sprawy stada jakie tworzą sarny. Sarny zaś żyją oczywiście stadnie, razem wychowują młode i są bardzo macierzyńskie. Tak jak jelenie są one bardzo nieufne i płochliwe, lecz bardzo wielu ludzi interesuje się ich codziennością i często przechadzając się po lesie obserwuje te zwierzęta które z pewnością są ciekawe i interesujące. Oczywiście jelenia jak i sarnę można spotkać także w ogrodach zoologicznych. Jelenie i sarny często zamieszkują również polany i wysokie trawy, tak aby mogły one się uchronić przed niebezpieczeństwem, a oprócz człowieka dręczą je także wilki, rysie a nawet niedźwiedzie, tak więc zwierzęta te mają ciężki los. rzecz jasna warto obserwować te zwierzęta chociaż by dla samej ciekawości jakie w nas budzą .

Co w trawie piszczy ?

W trawie i krzewach mieszkają różne małe zwierzątka. Ilość tych stworzeń jest nieprzeliczona. Zwierzęta żyją w powietrzu, w trawie, na ziemi i pod ziemią. Wystarczy tylko dokładnie poobserwować i można zobaczyć wiele ciekawych rzeczy. Jeśli ma się ogródek przydomowy lub wybrało się na wakacje w miejsce gdzie są pola, łąki i lasy warto przystanąć nad kępką trawy i poprzyglądać się zwierzątkom żyjącym wśród nich. Niejednego zadziwiło by mnóstwo obiektów do obserwacji. Każdy kawałek zarośniętej ziemi to oaza do życia świata zwierzęcego. Jak pięknie wygląda łąka gdy nad nią latają motyle, brzęczą pszczoły i grają koniki polne. To świat owadów, płazów, ptaków i roślin. Aby go poznać trzeba mieć bardzo dużo czasu ale warto poznać tylko niektórych przedstawicieli. Przy okazji obserwacji na pewno ogarnie nas spokój panujący na łące i pozwoli nam wyciszyć się. To tylko tu usłyszymy śpiew skowronka, usłyszymy klekot bocianów zbierających pożywienie, kumkanie żab, usłyszymy łopot skrzydeł uciekającej kuropatwy a jak będziemy mieli szczęście natkniemy się na gniazdo ptaków.

Chruściele

Rodzina z rzędu żurawinowych, obejmująca ok. 130 gatunków wodno-błotnych ptaków, pokrojem przypominających kurczęta. Mają krótkie, zaokrąglone skrzydła, krótki ogon oraz duże stopy z długimi palcami. Osiągają od 11 do 45 cm di, i ważą od 30 g do ok. 3 kg. Odzywają się głośno, szczególnie chętnie nocą, zdradzając swoją obecność w gęstej roślinności. Latają słabo – spłoszone zrywają się niechętnie do lotu i po pokonaniu krótkiego dystansu zapadają na ziemi. Smukła budowa ciała ułatwia im poruszanie się wśród trzcin i roślinności bagiennej. Większość gatunków ubarwiona jest ciemno z przewagą kolorów brunatnych i szarych; wiele ma maskujące, pregowane desenie.
Ch. występują na całym świecie z wyjątkiem wysoko położonych terenów. Typowym przedstawicielem jest
szeroko rozprzestrzeniony w Eurazji i Afryce Pn. wodnik smukły ptak o długim, czerwonym dziobie. Jego większymi krewniakami w Ameryce Pn. są: wodnik królewski rdzawo-brązowy ptak wielkości małego kurczęcia; wodnik długodzioby (R. longi-roslris) o szarym upierzeniu; oraz wyraźnie mniejszy (ok. 25 cm dl.), rdzawo-brązowy wodnik błotny Szeroko rozprzestrzenione są też kureczki z liczącego 13 gatunków rodzaju Porzana. Cechują się one krótkim, stożkowatym dziobem.

Niedźwiedź brunatny

Niedźwiedź brunatny – przez lata wypracowany został wizerunek milutkiego, pulchnego, włochatego zwierzątka o powolnych ruchach, przyjaznego człowiekowi a szczególnie miłego dzieciom. Przypominają go wciąż produkowane liczne pluszowe zabawki i kreskówkowe animacje produkowane celowo dla dzieci. Jest to jednak silny drapieżnik osiągający dość duże rozmiary od 1,7m do 2,2m i znaczną masę ciała – od 100 do 450 kilogramów. Znana jest również waga tego zwierzęcia 780 kilogramów. Futro pokrywające całe jego ciało zgodnie z nazwą gatunkową głównie w Europie nosi kolor brunatny, jednak w innych rejonach występowania – w Afryce Północnej, w północnej i środkowej części Azji po Amerykę Północną jego barwa występuje w różnych odcieniach od kremowego po niemal czarne. W Ameryce Północnej podgatunek niedźwiedzia brunatnego- grizli osiąga większe rozmiary do około 3 metrów i adekwatnie większej masie ciała. W Polsce niedźwiedź brunatny objęty jest ścisłą ochroną i występuje w Bieszczadach, Tatrach, na Babiej Górze. Ogólnie rzecz biorąc występowanie niedźwiedzia brunatnego ze względu na jego masowe tępienie przez człowieka ogranicza się do słabo zaludnionych, wręcz odludnych i trudno dostępnych lasach górskich a na nizinach w Rosji, Skandynawii, na Białorusi. To potężnie zbudowane zwierzę posiada w swoim jadłospisie dużą ilość pokarmu roślinnego, jednak jest głównie drapieżnikiem i podczas polowania posługuje się głównie zmysłem węchu. Na zimę zapada w sen po zgromadzeniu odpowiedniej ilości tłuszczu.

Biedronki

(Coccinellidae),: bardzo popularne na naszych terenach, możely je znaleść prawie wszędzie, podczas ciepłej pory letniej. Biedronki to rodzina z rzędu chrząszczy obejmująca ok. 5 tys. gatunków małych owadów o półkolistym ciele, krótkich odnóżach i pokrywach najczęściej czerwonych lub żółtych z czarnymi plamkami.
Osiągają zwykle od 8 do 10 mm dt. Cykl życiowy trwa ok. 4 tygodni; w każdym sezonie może żyć wiele pokoleń b. Delikatne, wydłużone larwy ubarwione są zwykle szarawo z niebieskimi, zielonymi, czerwonymi lub czarnymi plamkami. Żywią się drobnymi owadami i ich jajami. Po czterokrotnym linieniu larwy przyczepiają się końcem odwloką do podłoża i przepoczwarczają się wewnątrz ostatniej wylinki larwalnej. Postacie dorosłe zimują w szczelinach oraz pod korą drzew. Chrząszcze z rodziny b. bywają wykorzystywane w rolnictwie w celu zmniejszenia liczebności takich szkodników roślin jak mszyce, czerwce i roztocze. Australijska rodolia (Rodo-lia cardinalis) została wprowadzona do zach. rejonów Ameryki Pn. w celu zwalczania zagrażającego sadom czerwca białego. Larwy i postacie dorosłe czerwonki Hippodamia conuergens mogą poważnie ograniczać rozwój mszyc. Nieliczne b. odżywiają się pokarmem roślinnym i są uznawane za szkodniki roślin uprawnych.

Koty

W przeciwieństwie do bardzo towarzyskich i potrafiących okazać swoje przywiązanie psów, koty znane są z tego, że chodzą własnymi drogami i nie uznają nad sobą ludzkiej władzy. O ile w stosunku do psa można powiedzieć, że jest się jego Panem, to w przypadku kotów częściej to właśnie te sympatyczne futrzaki czują się Panami domu. Pomimo tego, koty są bardzo chętnie trzymane w domach, a dzieci uwielbiają na nie patrzeć i je głaskać. Wszyscy bardzo też lubią ich charakterystyczne mruczenie. Na wsiach trzyma się je jeszcze z innego powodu – jako doskonali myśliwi, koty pomagają pozbyć się myszy i innych szkodników. Koty to znane psotniki. Specjalizują się zwłaszcza w drapaniu mebli i strącaniu stawianych na meblach wazonów – nie ma bowiem miejsca, na które zwinny kot nie potrafiłby wskoczyć. Jeśli jednak koty są trzymane od małego, można je nauczyć przestrzegania większości panujących w domu zasad. W ich wychowaniu należy jednak być bardzo konsekwentnym – jeśli dany koci zakaz złamiemy raz, to kot uzna, że przestał on obowiązywać na stałe. Ich ogromną zaletą jest czystość – odpowiednio wychowane, zawsze korzystają z kuwety i zamiatają nieczystości głęboko pod żwirek. W przeciwieństwie do psów, myją się same. Większość kotów panicznie jednak boi się wody.

Chomiki

Podrodzina ssaków z rodziny chomikowatych obejmująca 6 rodzajów w tym jednogatunkowe rodzaje. Ch. to krępe gryzonie o krótkim ogonie, miękkim futrze i obszernych torbach policzkowych, w których przenoszą pokarm. Żyją gl. w norach i są aktywne nocą. Żywią się ziarnem, owocami i inną materią roślinną; czasami polują na owady oraz małe zwierzęta.
Ch. Europejski zamieszkuje stepy i pola uprawne Europy oraz zach. i środk. cz. Azji. Osiąga 20-34 cm di., z wyłączeniem ogona o 3-6 cm dl. Jego futro może być ubarwione białawo, żółtawo, rdzawo-szaro lub ciemnobrunatno. Na policzkach i bokach ciała występują białe plamy. Brzuszna strona ciała ubarwiona jest czarno. Ssak ten kopie system korytarzy z komorą mieszkalną i spiżarniami (przechowuje w nich ziarno, bufwy i korzenie). Czasami wyrządza poważne szkody w uprawach. Wykorzystywany by! jako zwierzę laboratoryjne, ale gorzej znosi niewolę niż ch. syryjski.
Ch. syryjski zamieszkuje w stanie dzikim stepowe tereny Balkanów, Azji Mniejszej i Zach. Ubarwiony jest złociście (pomarańczowobrązo-wo) z białym brzuchem. Dorasta do 15-20 cm dl., łącznie z krótkim ogonem. W niewoli jest zwierzęciem czystym, dość łatwym w hodowli. Wszystkie ch. syryjskie hodowane w domach i laboratoriach pochodzą – o ile wiadomo – od jednego miotu wykopanego wraz z matką w Syrii w 1930. Oba gatunki są bardzo płodne -w ciągu roku samica może mieć kilka miotów, liczących po 6, 7, a nawet 18 młodych.

Wygląd

Te duże zwierzęta mają ubarwienie najczęściej szare, które czasem wpada w kolor brunatny. Na brzuchu są wyraźnie jaśniejsze, niemalże mlecznobiałe. Samce są zdecydowanie ciemniejsze niż samice. Młode foki, zaraz po urodzeniu, są zupełnie czarne. Dopiero po około 6 tygodniach, gdy nie piją już matczynego mleka, ich dotychczas czarne włosy są zastępowane przez oleistą, błyszczącą skórę. Foki raz na rok zmieniają skórę, co następuje u obu płci w różnych okresach. Mają bardzo okrągłe głowy. Ich pysk wypełniony jest 32 zębami, siekaczami, kłami i trzonowcami. Mają dość słabo rozwinięty węch, w wodzie nie jest im potrzebny. Nozdrza są zamykane, co foki wykorzystują podczas nurkowania. Wzrok za to jest całkiem dobry – na lądzie znacznie gorszy niż pod wodą. Foki mają tak zwaną trzecią powiekę, migotkę. Uszy są malutkie, to małe otwory, które w głębi ciała foki przechodzą w przewód słuchowy, którego średnica wynosi zaledwie 1 milimetr. Foki mają charakterystyczne, płetwiaste kończyny. Mają karłowate palce połączone błoną pławną, co bardzo wspomaga pływanie (przednie kończyny w wodzie pełnią funkcję steru, tylnie zaś napędzają ruch dzięki wachlarzowym ruchom) oraz sprawia, że na lądzie foka porusza się niczym wąż.

Nie każdy miłośnik psów może sobie pozwolić na prz…

Nie każdy miłośnik psów może sobie pozwolić na przygarniecie pupila do swojego domu. Nawet, jeśli posiadasz odpowiednie warunki mieszkaniowe, może się okazać, że nie masz po prostu czasu na właściwą opiekę. Jeśli cały dzień spędzasz w pracy i nikogo z domowników nie ma w tym czasie w domu, zakup psa nie jest najlepszym pomysłem. Jeśli mimo to, brakuje Ci zwierzęcia w domu, możesz rozważyć posiadanie kota. W ostatnim czasie duże zainteresowanie budzi typowo domowy kot, rasy Ragdoll. Jego cecha charakterystyczna jest to, że z reguły ma on niebieskie piękne oczy. Jego nazwę można przetłumaczyć dosłownie jak szmaciana lakę. Koty tej rasy, kiedy weźmiesz je na ręce staja się całkowicie bezwładne i ma się wrażenie, że faktycznie są jak lalka. Kolor ich sierści może być biały, srebrny, czekoladowy. Bardzo często innej barwy są łapy.

Ragdoll jest bardzo puszysty, a jego ogon przypomina ogon kota perskiego. Jeśli chcesz zaopiekować się tą właśnie rasą, musisz mieć świadomość, że jest to kot całkowicie domowy. uwielbia towarzystwo dzieci, jednak z natury jest bardzo powolny i raczej leniwy. Niektórzy twierdzą, że nie jest wskazane, aby wychodził na świeże powietrze, ponieważ bardzo łatwo zapada na rożnego rodzaju infekcje, co odróżnia go od innych ras. Jednak inni hodowcy podkreślają, że to zależy od kota i jego osobowości. Jedne uwielbiają śnieg, inne trzęsą się jak galareta i od razu chorują. Należy więc obserwować reakcje Ragdolla, kiedy zaplanujemy z nim spacer. Najlepiej zaprzyjaźnić się z hodowcą, który posiada rodowód dla danego kota. Ragdolle są bardzo często uczestnikami rożnego rodzaju wystaw kotów, dlatego ich pochodzenie jest niezwykle ważne. Nie wymaga specjalnej pielęgnacji. Może jeść zarówno karmę suchą jak i mokrą. Jednak tę drugą nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Sucha karmę Ragdoll powinien mieć dostępną przez cały czas, podobnie jak wodę. Prawda jest taka, że kiedy kot zgłodnieje sam podejdzie do jedzenia. Dlatego w żadnym wypadku nie należy go do tego zmuszać.

Delfiny

Wodne ssaki z rzędu waleni i rodziny delfinowatych, d. stodkowodnych oraz d. długopyskich. D. to małe, smukłe walenie o wydłużonym pysku. Ubarwione są szarawo, czarnawo lub brązowo z jaśniejszym spodem ciała. Większość gatunków osiąga od 1 do 4 m dł., żywi się rybami i żyje w stadach liczących od kilku do kilku tysięcy osobników. Delfiny są cenione ze względu na grację ruchów, inteligencję i przyjazne zachowanie w stosunku do człowieka oraz ochotę do zabawy. Niektóre gatunki towarzyszą płynącym statkom. Rodzina delfinowatych obejmuje 32 gatunki z 14 rodzajów, występujące w oceanach całego świata. Najbardziej znanymi przedstawicielami są delfin zwyczajny i d. butelkonosy. Żyją one licznie w morzach strefy cieplej i umiarkowanej. O tych właśnie delfin wspominali najprawdopodobniej w swoich pracach m.in. Arystoteles, Ezop. Herodot i Pliniusz, pisząc, że pozwalały one jeździć dzieciom na grzbietach i ratowały ludzi zaginionych na morzu.
D. butelkonosy ma pysk wydłużony w krótki, tępy dziób (dzięki charakterystycznemu wygięciu pyska sprawia wrażenie uśmiechniętego). Ze względu na dużą inteligencję i zdolność porozumiewania się za pomocą dźwięków i ultradźwięków stanowi przedmiot badań naukowych.

Orka

Jest to ogromny ssak morski. Orki żyją w stadach i są bardzo wyjątkowe. Ssaki te nie dość że są bardzo niebezpiecznymi drapieżnikami, żyjącymi w stadach to do tego uważa się że są one najszybszymi ssakami morskimi. Orki to bardzo ciekawe zwierzęta, do tego są inteligentne i przebiegłe. Żywią się głównie pingwinami, fokami, małymi wielorybami, morsami i tak dalej. Atak orki jest bardzo fascynującym zjawiskiem chociaż również bardzo drastycznym, dlatego że orka właściwie połyka ofiarę w całości. Zwierzęta te również często można spotkać w oceanarium, gdzie są bohaterami wielu występów, co jest możliwe dzięki ich wielkiej inteligencji i chęci do nauki. Orki są znane z tego że mimo swojej ogromnej masy potrafią wyskoczyć na parę metrów ponad powierzchnię wody, co z pewnością jest bardzo zadziwiającym zjawiskiem. Zwierzęta te mają wielu zwolenników ale także wrogów. Ostatnio coraz częstej notuje się kłusownictwo na te zwierzęta, co niewątpliwie martwi. Orki to piękne i niebezpieczne zwierzęta, wygrywają jako drapieżnicy dzięki swojej inteligencji i co dziwi logicznemu rozumowaniu.

Domowy zwierzyniec

Zwierzęta trzymane są w domach już od wielu lat. Wierne psy warowały u boku królewskich tronów, a sokoły dumnie zajmowały miejsce na ich nadgarstkach. Dziś w co drugim mieszkaniu i niemal w każdym gospodarstwie hoduje się rozmaite zwierzaki, od małych gryzoni na potężnych rasach psów skończywszy. Zwierzęta domowe mogą być naprawdę bardzo różne. W domu można trzymać nie tylko psy, koty i świnki morskie, ale nawet węże, pająki i skorpiony, zaś równie popularnych gryzoniem hodowlanym co chomik, jest nielubiany przez wielu szczur. Posiadanie własnego zwierzątka do doskonała lekcja odpowiedzialności. O zwierzę trzeba dbać – karmić, wymieniać kuwety, kąpać i dbać o ich kondycję. Z tego powodu nie należy dawać zwierzaka w prezencie, jeśli nie wiemy, czy dana osoba chętnie się nim zaopiekuje. Zwierzę to żywa istota i nie można jej tak po prostu wyrzucić jak niechcianego swetra. Zwierzę potrafi być świetnym kompanem zabaw, pozwalającym zrelaksować się i zapomnieć o codziennych problemach. Niektóre z nich potrafią być też pożyteczne. Pies doskonale sprawdza się przy pilnowaniu domu, a koty z wrodzoną wprawą polują na myszy.

Rybki

Hodowla rybek nie dostarcza takich wrażeń jak trzymanie w domu psa lub kota, ale też ma swoje zalety. Wprawdzie nie przytulimy się do ulubionej rybki ani nie przybiegnie ona do nas, gdy będzie czegoś chciała, ale rybki znakomicie pozwalają się odstresować i uspokoić. Istnieje wiele gatunków rybek, które można hodować w domowych warunkach. Do najpopularniejszych z nich należą brzanki, skalary i neonki. Jeśli akwarium jest odpowiednio duże, to mogą to być nawet sporych rozmiarów rybki oceaniczne. Im jest ich jednak więcej i im większa pojemność akwarium, tym trudniej jest utrzymać je w należytej czystości i częściej trzeba wymieniać wodę. W utrzymaniu porządku świetnie pomaga rybka – glonojad. Akwarium najczęściej uzupełnia się o rośliny, które są również pokarmem dla niektórych gatunków rybek. Rybki mogą też podgryzać siebie nawzajem, dlatego należy uważnie dobierać poszczególne gatunki w swoim akwarium. Kolejnymi warunkami, o jakie trzeba zadbać, są np. odpowiednia dla danych rybek temperatura zbiornika wodnego i dostarczenie im za dnia światła oraz tlenu, najlepiej przy pomocy specjalnych napowietrzy. Nie wolno też zapominać o pokarmie – rybki nie upominają się o niego, ale to wcale nie znaczy, że go nie potrzebują.

Charakterystyka ogólna

Sula bassana, głuptak biały, to ptak z rodziny głuptaków z rzędu pełnopłetwych. To średnich rozmiarów ptaki osiągające najczęściej około 92 centymetrów długości oraz od 165 do 180 cm rozpiętości skrzydeł. Ważą zazwyczaj od 2,3 do 3,6 kilogramów. Występują w rejonie północnego Atlantyku na pełnych morzach i skalistych wysepkach oraz wybrzeżach. Żywią się niemal wyłącznie rybami samodzielnie złowionymi, czasem konsumują odpady, jakie produkują statki rybackie. Głuptaki żyją, podobnie jak większość ptaków wodnych, w stałych, monogamicznych związkach. W okresie reprodukcyjnym, który przypada od marca do października, tworzą duże, czasem wręcz olbrzymie, kolonie lęgowe. Dojrzałość płciową ptaki te osiągają najczęściej w 5 lub 6 roku życia, samice czasem już w 4. Jajo, bo głuptaki znoszą zawsze tylko jedno, jest wysiadywane przez 42-46 dni. Ptaki te żyją dość długo – średnia to aż 16 lat, rekordzistą był głuptak, który padł w wieku 21 lat. Są zagrożone wyginięciem – kilka lat temu było ich około pół miliona, lecz liczba ta staje się z roku na rok mniejsza. Są objęte pełną ochroną prawną, choć mimo to zdarza się, że niektórzy wykradają z gniazd młode ptaki, bowiem ich mięso jest bardzo smaczne. Jest to jednak surowo karane.

Wygląd

Wszystkie podgatunki fok są do siebie stosunkowo podobne, więc ich rozróżnienie wymaga pewnego obeznania w charakterystyce morskich ssaków. Dorosłą fokę grenlandzką najłatwiej rozpoznać po umaszczeniu, mają bowiem na grzbiecie duże, ciemne plamy, które przypominają swym kształtem lirę. Plama owa stworzona jest przez dwa długie ciemno-brązowe pasy, które przebiegają na grzbiecie foki od łopatek do ogona. Reszta ciała foki grenlandzkiej jest biała lub kremowa, poprzetykana w niektórych miejscach drobnymi, ciemnobrązowymi plamkami. Futro fok jest bardzo krótkie, lecz gęste, stanowi dobrą ochronę przed zimnem. Foki mają dość niewielkie głowy. Mają parę bardzo dużych, zupełnie ciemnych, oczu umiejscowionych centralnie, tak, że dobrze widzą „do przodu”. Foki mają uszy pozbawione zewnętrznej małżowiny – o ich obecności stanowią po prostu dziury z boku głowy, każda o średnicy około 1 centymetra. Gdy foki pływają, to specjalny mięsień zamyka tą dziurę, tak, by do wnętrza aparatu słuchowego nie dostała się woda. Foki mają, jak wszystkie ssaki morskie, długie wibrysy wyrastające z pyska, przypominające wąsy. Foki grenlandzkie mają przeciętnie 48 wibrysów wyrastających z pyska, oraz 3 wibrysy umiejscowione nad łukiem brwiowym każdego oka.

Aligator

Rodzaj z rodziny aligatorów obejmujący 2 gatunki krokodyli o długim pysku. Tak jak pozostałe krokodyle, a. to duże, przypominające jaszczurki zwierzęta o masywnej głowie i silnym ogonie, którego używają zarówno do pływania Jak i do obrony. Ich oczy, uszy i nozdrza znajdują się na szczycie głowy i wystają nieco nad wodę, gdy pływają tuż pod jej powierzchnią. A. różnią się od krokodyli właściwych szerszym pyskiem: ponadto u krokodyli właściwych czwarty ząb z obu stron żuchwy wystaje poza zamknięty pysk. Są mięsożerne, polują na ryby. plaży, węże, ptaki i ssaki. Żyją wzdłuż brzegów większych zbiorników wodnych. Wykopują jamy, w których chronią się zagrożone i hibernują w czasie zimnej pogody. A. missisipski, zw. też amerykańskim, występuje w pd.-wsch. cz. USA. Osiąga do 5,8 m dl., zwykle jednak – od 1,8 do 3,7 m dl. Miode ubarwione są czarno z żółtymi pasami, dorosłe brązowawo. Dawniej odławiany by! dla skór, a młode sprzedawano masowo jako zwierzęta domowe. W wyniku tych działań zniknął z wielu obszarów, na których uprzednio pospolicie występował. Po wprowadzeniu prawnego zakazu polowania jego liczebność wzrosła na tyle, że możliwe było zezwolenie na ograniczony odstrzał. Osobniki dorosłe odżywiają się gł. rybami, drobnymi ssakami i ptakami, niekiedy jednak polują na jelenie lub bydło. Samce i samice syczą; samce wydają też głośne ryki słyszalne z dużej odległości. W sezonie lęgowym samica buduje z mułu i roślin gniazdo w kształcie kopca, do którego składa od 20 do 70 jaj. Broni lęgowiska i może być w tym czasie niebezpieczna. Słabo poznany a. chiński {A. sinensis) żyje w regionie rz. Jangcy w Chinach. Przypomina większego kuzyna, jednak dorasta do 2 m dl. Ma brązowo-oliwkowy grzbiet z jaśniejszymi bokami pokrytymi ciemnymi plamami. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Zasobów Maturalnych uznała go za gatunek zagrożony wyginięciem. Do rodziny aligatorów należą też południowoamerykańskie kajmany.