Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Category Archives: Ssaki

Zając szarak

Zając szarak – jest zwierzęciem bardzo powszechnie występującym. Występuje niemal w całej Europie, Azji, środkowych Chinach, w północno zachodniej Afryce, Australii, Nowej Zelandii, Chile i w części Ameryki Północnej. Jego masa ciała osiąga od 2,5 do 6,5 kilogramów. Długość ciała od 48 do 67 centymetrów. Zwierzę o rudawym ubarwieniu futra, długim, wąskim tułowiu, krótkich kończynach przednich i dłuższych, masywniej zbudowanych tylnich. Na wąskiej głowie umiejscowiona jest długa para uszu. Jest to zwierzę niezwykle płochliwe. W sytuacji zagrożenia najpierw nieruchomieje wtulając się nisko w ziemię i kładąc uszy na sobie. W sytuacji dużego zagrożenia jest skory do ucieczki, wykorzystując swoje atrybuty w postaci długich tylnych koń czyn potrafi osiągać duże prędkości. Jest to zwierzę prowadzące samotniczy tryb życia. Wyjątkiem jest okres godowy kiedy zająć kojarzy się w pary. Nie trwa to jednak nigdy zbyt długo. Jego pokarmem są pędy zbóż, dziko rosnąca trawa, pączki drzew, kora a także liczne chwasty. Naturalnymi wrogami zająca są : lis, tchórz, kuna i jastrząb. Jednak zagrożenie to występuje tylko lub przeważnie w przypadku młodych osobników zajęcy. Starsze i bardziej doświadczone osobniki potrafią biegać zygzakiem z dużą prędkością, gubiąc w większości przypadków swojego prześladowcę.

Dzik

Dzik – nie można go pomylić z żadnym innym zwierzęciem. Jest to zwierzę bardzo charakterystyczne. Niska, krępa budowa ciała, od jasnej brązowawej do przechodzącej w czarną szczecinę, wydłużony ryj, krótkie nogi i u dorosłych okazów szable umieszczone przy nasadzie ryja i głowy. Dzik jest zwierzęciem, które nie posiada jakichś szczególnych wymogów związanych ze środowiskiem naturalnym, unika natomiast otwartych terenów w których nie byłby w stanie się ukryć. Młode potomstwo dzika tzw. warchlaki od około trzeciego lub czwartego miesiąca życia mają charakterystyczne czarne pasy wzdłuż ciała. Charakterystyczną cechą w obyczajach tych zwierząt jest to, że bardzo lubią tarzać się w błocie i niejednokrotnie na skrajach lasów można spotkać osobniki obficie oblepione błotnistą mazią oraz żywicą z drzew, o które z kolei lubią wycierać swoją szczecinę. Zwierzęta te żyją w stadach zwanych przez myśliwych watahami. Są to w szczególności ściśle związane grupy rodzinne, w których rolę przewodnika pełnią lochy. W Karpatach można spotkać okazy odyńca o wadze około 350 kilogramów. Dzik jest zwierzęciem wszystkożernym. Żywi się między innymi żołędziami, brukwią, różnego rodzaju płodami rolnymi oraz dżdżownicami, niewielkimi zwierzętami glebowymi, zjada myszy i szczury oraz padlinę.

Szkielet ssaków

Wszystkie ssaki mają bardzo zróżnicowane szkielety, jednak występują w nich również wspólne zagadnienia. Szkielety takie są bardzo skostniałe i często bardzo skomplikowane. Aby to udowodnić możemy podać prosty przykład. Ręka człowieka, czyli również ssaka składa się z ponad pięćdziesięciu różnych kości – robi wrażenie. Szkielet ssaków składa się między innymi z czaszki. Ma ona bardzo ważne zadanie, bowiem chroni ona mózg przed różnymi zagrożeniami ze świata zewnętrznego. Wiemy doskonale, że mózg jest bardzo delikatnym oraz ważnym organem nie tylko u człowieka, ale również u innych zwierząt. Innym ważnym elementem szkieletu ssaków jest kręg osób, który z kolei składa się z kilku odcinków. Kręgosłup jest charakterystycznym punktem wszystkich kręgowców. Zapewnia on, że całość kości i cały organizm znajduje się i utrzymuje w odpowiedniej postawie. Inną częścią szkieletu ssaków jest klatka piersiowa, która z kolei ochrania płuca oraz inne organy zwierząt. Niemal każdy ssak posiada także uzębienie, które służy przede wszystkim do łatwiejszego jedzenia, a konkretnie do jego siekania i dzielenia. Tak aby układ pokarmowy każdego ssaka bez najmniejszych problemów przetworzył jedzenie na wartości odżywcze dla organizmów.

Lis

Lis – lis europejski ma charakterystyczną rudawą barwę futra. Jest to zwierzę, które najlepiej adaptuje się do istniejących warunków naturalnych. W sytuacji zagrożenia populacji masowym wyginięciem potrafi bardzo szybko odbudować swój skład liczebny i powtórnie szybko zająć opuszczone wcześniej terytoria. Lis należy do rodziny psowatych, u których występują pewne spójne cechy charakterystyczne. Oprócz kształtów zbliżonych do psowatych jego cechą charakterystyczną jest puszysty długi, prosty ogon. Charakteryzuje się wysokim zmysłem powonienia. Długość jego ciała osiąga od 60 do 90 centymetrów, ogona 35 do 40 centymetrów. Masa jego ciała to przeciętnie 7 kilogramów. Lisy zjadają różnorodny pokarm. Podstawą jego menu są myszy ale również młode sarny, zające i ptaki oraz ptactwo domowe. Poluje zwykle samotnie, nie posiada skłonności do tworzenia stad lub trwałych grup rodzinnych. Podczas polowania potrafi biegać szybko i z dużą wytrwałością. Chwytając swą zdobycz ostrymi pazurami przyciska do ziemi, następnie ostrym uzębieniem rozrywa ją i połyka niemal w całości w zależności od wielkości upolowanego zwierzęcia. Naturalnymi wrogami lisów są wilki, rysie i orły. Mimo jego cech zwinności nie zawsze uda mu się umknąć przed oprawcą. Przez lata wypracowała się na jego korzyść opinia cwaniaka ze względu na jego naturalną zręczność.

Ssaki naczelne

Specjalną grupę ssaków stanowią ssaki naczelne. Do tych zwierząt należy przede wszystkim człowiek, ale również między innymi małpy, lemury, palczaki, indrisy czy wyraki. Ich charakterystyczną cechą jest to, że mają one kończyny wyposażone w palce (zarówno dłonie jak i stopy). Służy to przede wszystkim do chwytania gałęzi, ponieważ większość z ssaków naczelnych żyją na drzewach. Jeśli chodzi natomiast o małpy tak zwane człekokształtne, czyli na przykład szympansy czy goryle są one naszymi najbliższymi krewnymi jeśli werzniemy pod uwagę cały zwierzęcy świat naszej planety. Ciekawostką jest to, że część tych właśnie małp umie już w prosty sposób posługiwać się różnego rodzaju „narzędziami” takimi jak kamienie czy patyki. Niektóre ssaki naczelne posiadają ogon, który często jest im bardzo przydatny, często bardziej niż kończyny. Ogony mogą być bardzo długi, długie, krótkie lub może ich nawet nie być. Przykładem małp, które posiadają długi ogon mogą stanowić pawiany. Często go również wykorzystują na drzewach.

Jeż europejski

Jeż europejski – długość jego ciała przeważnie wynosi około 35 centymetrów a masa od 400 do 1900 gramów. Cechą charakterystyczną tego zwierzęcia jest silna okrywa włosowa przekształcona w kolce, które są naturalnym atrybutem obronnym tego gatunku. Jego kolce są na przemiennie koloru białego i czarnego. Jego wydłużony ryjek zaopatrzony jest w ostre uzębienie, które bardzo dobrze radzi sobie z dżdżownicami będącymi jego składnikiem pokarmowym. Jeż potrafi doskonale poradzić sobie z gadami – potrafi zagryźć węża. Jego główne menu składa się z dżdżownic i ślimaków, szarańczaków, piskląt ptaków gnieżdżących się na ziemi, jaszczurek, węży, padliny i upadłych owoców z drzew. Jeż jest zwierzęciem o aktywności nocnej, przy odpowiednio niskiej temperaturze zimą śpią. Występuje w widnych lasach, zaroślach, obrzeżach obszarów zabudowanych, w parkach miejskich. Z powodu jego preferencji smakowych, dużo z nich ginie latem po deszczu na drogach w poszukiwaniu dżdżownic. Wiosną i latem jeże zachowują umiar w pożywieniu, jednak późną jesienią intensywnie żerują aby wzbogacić swój organizm w skłądniki odżywcze niezbędne do przezimowania. Podczas snu zimowego procesy życiowe ulegają znacznemu spowolnieniu a temperatura ich ciałą spada do 5 stopni Celcjusza.

Stała temperatura ciała

Jak już wiesz ssaki charakteryzują się tym, że są stałocieplne, inaczej mówiąc ciepłokrwiste. Mogą one w ten sposób żyć w różnych warunkach, ponieważ zachowują jedną i tą samą temperaturę ciała. Dla nas ludzi jest to temperatura trzydziestu sześciu i sześciu dziesiątych stopnia Celsjusza. Zachowanie stałej temperatury jest wymogiem, aby dane zwierzątko było zdrowe i w pełni dojrzałe. Jeśli nastąpi wychłodzenie organizmu lub na przykład gorączka może to grozić w konsekwencji nawet śmiercią. Wiemy doskonale, że gdy jesteśmy chorzy, to zazwyczaj mamy podwyższoną temperaturę. Niekiedy nawet, co jest gorsze – temperatura naszego ciała jest mniejsza, niż ta stała. Z kolei zwierzęta zmiennocieplne charakteryzują się tym, że ich temperatura ciała zależy od temperatury otoczenia w jakim się znajdują. Tak więc te same zwierzęta mogą mieszkać w zimnych klimatach arktycznych i gorących afrykańskich. Powoduje to, że ssaki zamieszkują całą naszą planetę. Nasze organizmy są stworzone tak, że aby utrzymać stałą temperaturę musimy ciągle jeść. Dlatego w miejscach, w którym jedzenie jest rzadkością zwierzętom takim trudno jest przeżyć z wiadomych względów.

Nutria

Nutria – jest gryzoniem o bardzo cenionym swojego czasu futrze z miękką wełnistą warstwą. Do niedawna bardzo powszechne fermy hodowlane, wypełniały bardzo duże zapotrzebowanie na tego rodzaju materiał kaletniczy. Jednak zmieniające się trendy w modzie zmieniły sytuację hodowlaną. Dzisiaj nieliczni pozostali przy tego rodzaju hodowli. Nutria jest gryzoniem osiągającym długość tułowia od 38 do 60 centymetrów oraz długość ogona od 30 do 40 centymetrów. Masa ciała waha się między 7 a 9 kilogramów. Zwierzęta hodowane na fermie osiągają większą wagę. Sylwetka nutrii jest krępa a głowa jest duża. Tylne palce stopy są spięte błoną pławną. Dzięki tej budowie możliwe jest sprawne pływanie nutrii w środowisku naturalnym. Nutria posiada krótkie kończyny i silne siekacze, które charakterystycznie widoczne są na pierwszym planie. Nutria zasiedla wilgotne środowiska wzdłuż zbiorników wodnych o bogatej roślinności. Głównym składnikiem pożywienia nutrii jest sitowie i turzyce, a także rośliny uprawne gdy sprzyjają temu okoliczności. Aktywność zwierząt przebiega głównie o zmierzchu i ogranicza się do większości czasu spędzanego w wodzie. Nutrie żyją parami. Również kolonijnie przy większym skupisku. Specyficzna budowa ich futra porastającego całe ciało, zwilżana biologicznie czynnymi substancjami, zabezpiecza je doskonale przed szkodliwym działaniem wilgoci.

Ciekawostki

Świat ssaków jest bardzo ciekawym światem, w którym tak naprawdę dzieje się bardzo dużo. Wiesz już, że młode kangury mogą mieć od jednego centymetra do trzech centymetrów. Jest o bardzo mało, dlatego są to torbacze. Inną ciekawą informacją jest to, że ssaki na naszej planecie znajdują się już od dwustu milionów lat. Ta liczba robi największe wrażenie. Niektóre ssaki, podobnie jak niekute gady posiadają jad który może im służyć do obrony lub polowania. Są one jednak stosunkowo bardzo mało jadowite i człowiekowi nie mogą one zrobić krzywdy. Inną ciekawą liczbą w świecie ssaków jest długość skoków, jakie może oddać kangur. Jest to – uwaga – aż dziewięć metrów. Imponująca długość, którą sobie trudno wyobrazić, a dokładnie wyobrazić sobie kangura, który przeskakuje szerokość nie jednego basenu. Jeśli chodzi o szympansy, to jeśli się im przypatrzymy to ich mimika jest bardzo podobna do naszej mimiki. Często budzi to sporo śmiechu i radości. Temperatura ciała leniwca, czyli jednego z ssaków może mieć z kolei wartość od ponad dwudziestu czterech stopni do trzydziestu siedmiu stopni.

Organy

Wszystkie ssaki mają bardzo skomplikowaną budowę wewnętrzną. Znamy doskonale budowę nasz – ludzi. Niemal każde ssaki mają podobnie lub troszkę mniej skomplikowaną budowę swojego ciała. Przykładem może być to, że serce świni ma bardzo zbliżona budowę do serca człowieka. Podobnie niektóre małpy mają podobną budowę ciała do człowieka. Każdy żywy organizm ssaków posiada kilka charakterystycznych układów, które umożliwiają im życie. Przykładem takiego układu może być układ sercowy i krwionośny, który pąkuje krew przez cały organizm. Również wszystkie ssaki muszą jeść, dlatego układ pokarmowy musi być bardzo skomplikowany, aby przetrawić te wszystkie pozywania. Wyróżniamy kilka grup ssaków ze względu na to, co jedzą. Mogą być one roślinożerne, mięsożerne lub wszystkożerne. Ponadto każdy ssak musi oddychać, umożliwia to układ oddechowy, który składa się miedzy innymi z płuc. Tu jednak występuje jedna drobna różnica, ponieważ jak wiesz istnieją ssaki, które zamieszkują także w wodzie. Przykładowo delfin czy wieloryb. Ssaki takie mają skrzela podobnie jak inne ryby. Innym ważnym układem jest układ mięśniowy oraz układ wydalniczy. Ich funkcji w organizmie ssaków nie trzeba dokładnie opisywać, ponieważ ich nazwa ilustruje do doskonale.

Narodziny

Ciekawą sprawą u ssaków jest również sprawa narodzin. Okazuje się bowiem, że wszystkie ssaki co trudno się domyśleć swoje życie zaczynają jako jajo zapłodnione w ciele swojej matki. Co prawda istnieje kilka wyjątków od tej reguły, są to jednak sporadyczne wypadki i bardzo rzadkie. Ciekawostką jest również to, że niektóre zwierzęta, tak zwane torbacze młodo narodzone zwierzątka znajdują się właśnie w tej torbie. Jest to spowodowane tym, że po narodzinach nie są one zdolne do przeżycia. Ciekawostką jest również to, że mają one – uwaga – nawet od jednego do trzech centymetrów. Inny sposób rozwiązywania takich problemów wykształciły u siebie tak zwane łożyskowce. Łożysko pełni wtedy funkcję specjalnego organu, który zapewni dożywienie małego organizmu. Organizm zostaje w macicy matki do czasu, kiedy będzie ono już zdolne do samodzielnego egzystowania. Są to między innymi psy, słonie, konie itp. Jak już wiesz rozmnażanie wszystkich ssaków odbywa się w sposób płciowy. Efektem tego jest zapłodnienie, co prowadzi do ciąży samicy.

Wilk

Wilk – jest zwierzęciem drapieżnym z rodziny psowatych. Zamieszkuje bardzo szerokie rejony geograficzne od Europy przez arktyczną tundrę, Amerykę Północną – Kanadę i Alaskę oraz środkową Azję. Masa jego ciała osiąga od 30 do 75 kilogramów, długość wraz z głową i tułowiem od 100do 140 centymetrów. Barwa sierści pokrywającej całe ciało jest przeważnie szara. Jak na drapieżnika przystało jego silna szczęka uzbrojona jest w potężne uzębienie w postaci kłów i silnych łamaczy. Wilk jest zwierzęciem stadnym. Żyje i poluje w stadzie. A jego współpraca ze stadem podczas polowania na zwierzynę przyprawia przynajmniej o zdziwienie. Wyglądem zewnętrznym bardzo przypomina go owczarek niemiecki, który uważany jest przez niektórych za jego bezpośredniego potomka. W Polsce również, choć coraz bardziej sporadycznie spotkać można to zwierzę. Przez lata tępiony był przez myśliwych i uznawany za główne zagrożenie siedlisk ludzkich. Dawniej podobno zdarzały się sporadyczne bezpośrednie ataki na człowieka, jednak spowodowane one były bezpośrednimi czynnikami zachwiania jego sytuacji biologicznej. W schierarchizowanym stadzie stanowiącym wyższą formę grupy społecznej wśród zwierząt występuje podczas zbiorowego ataku na zwierzynę ścisły podział ról, dzięki któremu polowanie w stadzie jest bardzo skuteczne i zdolne do pokonania nawet kilkukrotnie większego zwierzęcia od siebie.

Borsuk

Borsuk – to niewielkie wszystkożerne stworzenie prowadzi aktywny tryb życia nocny. Długość jego ciała z reguły nie przekracza 80 centymetrów. Masa natomiast waha się w granicach od 6,5 do 17 kilogramów. Budowa jego ciała jest krępa i podłużna pokryta w całości gęstym futrem. Jego charakterystycznymi cechami są białe pasy pokrywające górną część głowy do szyi oraz poniżej od nasady nosa do początku tułowia. Również charakterystyczna jest smukła budowa ryjka wraz z częścią głowy. Jego stopy posiadają zestaw silnych pazurków, którymi posługuje się borsuk w nocy podczas żerowania oraz budowy swoich kryjówek. Zamieszkuje w niemal całej Europie oraz w Azji, Japonii i Birmie również na większych wyspach na Morzu Śródziemnym. W Polsce jest zwierzęciem łownym za wyjątkiem okresów ochronnych. Borsuki zamieszkują w kopanych przez siebie podziemnych tunelach posiadających liczne odnogi i korytarze, których łączna długość może wynosić nawet około 100 metrów. Rekordowe głębokości na których odkryto korytarze budowane przez borsuki wynosiła ponad 5 metrów. Nie wykluczone, że kopią jeszcze głębiej. Borsuk zasiedla różne typy lasów, w których przeważają liściaste i mieszane. Warunkiem dla niego podstawowym jest możliwość kopania nor.

Łoś

Łoś – jest zwierzęciem parzystokopytnym występującym w Europie, Półwyspie Skandynawskim, w Azji i Ameryce Północnej. Szczególne okazy łosi żyją w Kanadzie i na Alasce. Długość ciała łosia wynosi 2 do 2,9 metra. Ciężar samicy łosia – klępy wynieść może w granicach do 380 kilogramów natomiast samca – byka do 500 kilogramów. Samica łosia – klępa nie nosi poroża, natomiast samiec posiada poroże o bardzo niezwykłych, charakterystycznych kształtach w formie łopat. Sierść łosia jest prawie jednolicie ciemno szaro brązowa lub czarno brązowa. Jest ona niezwykle gęsta, co daje temu zwierzęciu warunki niezbędne do przetrwania w trudnym klimatycznie terenie w czasie chłodu i podczas dużych opadów śniegu. Środowisko naturalne w jakim przebywa łoś to bory bagienne z drzewami liściastymi, olsy, nadrzeczne olszyny. Łoś unika czystych borów iglastych. Łoś często podejmuje długie dalekie wędrówki przez co możliwe jest pojawienie się go w regionach, w których uważany był za całkowicie wyginięty gatunek. Łosie mają doskonały słuch i powonienie lecz ich wzrok jest nieco gorszy. Wrogiem naturalnym łosia jest wilk. Jego główne menu latem stanowią liście i pędy, natomiast zimą pąki i kora drzew i krzewów. Zubożoną dietę roślinną łoś uzupełnia roślinnością wodną, brodząc po obrzeżach zbiorników wodnych.

Foka

Foka – jest ssakiem, którego budowa ciała oraz cechy anatomiczne predysponują do egzystencji w środowisku wodnym i wodno – lądowym. Foka jest doskonałym zwinnym pływakiem i potrafi dość długo przebywać pod wodą. Jednak ta cecha nie jest jej niezbędna ponieważ zamieszkując płytkie wody zatokowe nie ma takiej konieczności. Odnotowano czas przebywania foki pod wodą 45 minut jednak zwykle niezbędne jest jej 5 do 10 minut. Foka jest lepszym pływakiem niż stworzeniem lądowym. Jej ruchy pełzające po piaszczystych wydmach wydają się niezgrabne i nieporadne. W wyniku ewolucji jej tylne kończyny przekształcone zostały w płetwy dzięki czemu zyskała ona znaczną zwinność podczas pływania i żerowania w wodzie. Długość jej tułowia osiąga do 2 metrów, natomiast waga waha się w granicach 100 kilogramów. Foka pospolita jest zwierzęciem wyłącznie rybożernym polując na gatunki ryb szlachetnych takich jak troć wędrowna czy łosoś. Przez wiele lat panował pogląd, że foka stwarza realne zagrożenie dla pogłowia rybostanu szlachetnego i była przez to tępiona. Dziś, kiedy pogłowie tego gatunku zostało znacznie zmniejszone dostrzeżono że nie jest ona bezpośrednim zagrożeniem dla rybołówstwa. Jest obecnie na wodach Bałtyku pod ścisłą ochroną.

Niedźwiedź brunatny

Niedźwiedź brunatny – przez lata wypracowany został wizerunek milutkiego, pulchnego, włochatego zwierzątka o powolnych ruchach, przyjaznego człowiekowi a szczególnie miłego dzieciom. Przypominają go wciąż produkowane liczne pluszowe zabawki i kreskówkowe animacje produkowane celowo dla dzieci. Jest to jednak silny drapieżnik osiągający dość duże rozmiary od 1,7m do 2,2m i znaczną masę ciała – od 100 do 450 kilogramów. Znana jest również waga tego zwierzęcia 780 kilogramów. Futro pokrywające całe jego ciało zgodnie z nazwą gatunkową głównie w Europie nosi kolor brunatny, jednak w innych rejonach występowania – w Afryce Północnej, w północnej i środkowej części Azji po Amerykę Północną jego barwa występuje w różnych odcieniach od kremowego po niemal czarne. W Ameryce Północnej podgatunek niedźwiedzia brunatnego- grizli osiąga większe rozmiary do około 3 metrów i adekwatnie większej masie ciała. W Polsce niedźwiedź brunatny objęty jest ścisłą ochroną i występuje w Bieszczadach, Tatrach, na Babiej Górze. Ogólnie rzecz biorąc występowanie niedźwiedzia brunatnego ze względu na jego masowe tępienie przez człowieka ogranicza się do słabo zaludnionych, wręcz odludnych i trudno dostępnych lasach górskich a na nizinach w Rosji, Skandynawii, na Białorusi. To potężnie zbudowane zwierzę posiada w swoim jadłospisie dużą ilość pokarmu roślinnego, jednak jest głównie drapieżnikiem i podczas polowania posługuje się głównie zmysłem węchu. Na zimę zapada w sen po zgromadzeniu odpowiedniej ilości tłuszczu.