Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Tag Archives: Zwierzęta

Ropucha szara

W Polsce można spotkać trzy rodzaje ropuch: ropucha szara, ropucha zielona oraz ropucha paskówka. Maja one krępa i masywną budowę ciała, ich skóra jest chropowata i usiana brodawkami. Na głowie są oczy ze źrenicami ustawionymi poziomo. Ropucha szara należy do jednego z największych płazów bezogonowych. Jeśli czuje się zagrożona potrafi swego napastnika przestraszyć. W tym celu nadyma się i unosi na tylnych nogach dzięki czemu wydaje się większa. Do obrony ma również gruczoły jadowe. Znajdują się one na grzbiecie żaby. Największe są tuż za oczami. Napastnik zaatakowany jadem może mieć podrażnione śluzówki jamy ustnej lub ślinotok. Ropuchy należą do gatunku długo żyjących płazów. Dożywają nawet do czterdziestu lat. Można je spotkać w lasach, ogrodach, sadach, parkach i na polach, często w pobliżu ludzkich siedzib. Są bardzo powolne i ślamazarne gdyż nie skaczą ale chodzą. Ich pożywienie to owady – szkodniki upraw, ich larwy, oraz ślimaki. Nie pogardzą dżdżownicami i pszczołami oraz młodymi gryzoniami czy jaszczurkami.

Zając szarak

Zając szarak – jest zwierzęciem bardzo powszechnie występującym. Występuje niemal w całej Europie, Azji, środkowych Chinach, w północno zachodniej Afryce, Australii, Nowej Zelandii, Chile i w części Ameryki Północnej. Jego masa ciała osiąga od 2,5 do 6,5 kilogramów. Długość ciała od 48 do 67 centymetrów. Zwierzę o rudawym ubarwieniu futra, długim, wąskim tułowiu, krótkich kończynach przednich i dłuższych, masywniej zbudowanych tylnich. Na wąskiej głowie umiejscowiona jest długa para uszu. Jest to zwierzę niezwykle płochliwe. W sytuacji zagrożenia najpierw nieruchomieje wtulając się nisko w ziemię i kładąc uszy na sobie. W sytuacji dużego zagrożenia jest skory do ucieczki, wykorzystując swoje atrybuty w postaci długich tylnych koń czyn potrafi osiągać duże prędkości. Jest to zwierzę prowadzące samotniczy tryb życia. Wyjątkiem jest okres godowy kiedy zająć kojarzy się w pary. Nie trwa to jednak nigdy zbyt długo. Jego pokarmem są pędy zbóż, dziko rosnąca trawa, pączki drzew, kora a także liczne chwasty. Naturalnymi wrogami zająca są : lis, tchórz, kuna i jastrząb. Jednak zagrożenie to występuje tylko lub przeważnie w przypadku młodych osobników zajęcy. Starsze i bardziej doświadczone osobniki potrafią biegać zygzakiem z dużą prędkością, gubiąc w większości przypadków swojego prześladowcę.

Zaloty

Zaloty u głuptaków, podobnie jak u innych ptaków wodnych, noszą miano tokowania. Są zawsze prowadzone według ściśle określonego ceremoniału. Rozpoczyna je samiec, który na widok wolnej samicy zaczyna silnie potrząsać głową, kierując swój dziób raz to na wybraną samicę, a raz na gniazdo. Gdy zakończy tą czynność zbliża się do samicy. Ta w tym czasie pręży swą szyję, ukazując ją w pełnej krasie samcowi, kręci ponadto powoli, uspokajająco głową. Gdy samiec wystarczająco się zbliży, samica dotyka dzioba samca. Jeżeli tokowanie następuje pomiędzy daną parą po raz pierwszy, to bardzo często zdarza się, że na dotyk samicy samiec reaguje w sposób agresywny, co ta z kolei znosi z pełnym spokojem i uległością. Gdy między partnerami następuje już pełna zgoda, to wówczas krzyżują swoje dzioby, wyciągając w górę szyję najbardziej, jak tylko mogą. Następnie kłaniają się sobie, wydają bardzo głośne i przenikliwe okrzyki, a w końcu zaczynają nawzajem dziobać sobie delikatnie kark oraz tułów. Po tych wszystkich ceremoniałach samica kuca na ziemi, jednocześnie bardzo wyraźnie poruszając głową. Następuje wówczas kopulacja. Po niej partnerzy nie rozchodzą się, lecz najczęściej albo to powiększają i ulepszają własne gniazdo, albo dotykają się dziobami.

Pożywienie

Foka żywi się niemal wszystkimi stworzeniami, jakie może znaleźć w wodach, w których żeruje. Jej podstawowym pożywieniem są ryby, które pływają bardzo blisko powierzchni wody, czyli, na przykład, śledzie oraz dorsze. Drugie miejsce w foczym jadłospisie zajmują głowonogi, przede wszystkim kalmary, następne zaś są skorupiaki takie jak krewetki, kraby czy homary. Jeżeli foka grenlandzka ma okazję, to chętnie zje ryby, które żyją dość głęboko – na przykład wątłusze czy nagłady. Foki mają bardzo zróżnicowany jadłospis. Zależy on nie tylko od pory roku, dostępności pokarmu czy wieku, ale nawet od płci danego osobnika. Najmłodsze foki, które nie potrafią jeszcze zbyt dobrze polować ani nurkować, trzymają się raczej powierzchni wody, wobec czego jedzą przede wszystkim skorupiaki, plankton oraz drobne ryby pływające w licznych ławicach. W ciągu roku foka zjada przeciętnie około 800 kilogramów pożywienia, co daje 2% masy ciała na dzień, przy czym przez 65 dni w roku pości. Dotyczy to szczególnie samic, które poszczą po porodzie i w czasie karmienia swych młodych. Wszystkie foki jedzą mniej, lub nie jedzą w ogóle, w czasie wędrówek odbywanych wiosną i jesienią oraz w okresie linienia.

Życie społeczne

Foki mniszki prowadzą raczej samotniczy tryb życia, nie lubią zbliżać się do osobników swojego gatunku. Zdarza się jednak, choć nie wiadomo jeszcze od czego to dokładnie zależy, że przez pewien czas żyją w grupach, jest to jednak bardzo rzadkie. Bawią się wówczas w płytkich wodach, odpoczywają i rozmnażają się. Czasem jedzą razem, jeżeli grupują się w pobliżu dużych raf koralowych, gdzie jest dla nich mnóstwo pokarmu. Dotychczasowa obserwacja pozwoliła ustalić, że między fokami panuje ścisła, określona hierarchia – na pewno wysoko stoją w niej dorosłe samice, a nisko – młode samce. Nie wiadomo jednak jak wygląda dokładnie. Badanie życia fok jest w dużej mierze utrudnione, bo większość czasu spędzają w wodzie (dorosłe samce 70%, samice 60%, młode samce 49%). Foki mniszki, choć prowadzą stosunkowo osiadły tryb życia, nie bronią swojego terytorium, jest ono otwarte dla innych stworzeń. Udało się jednak zaobserwować, że część fok – przeważnie pojedynczo – podróżuje, i to na całkiem spore odległości. Niektóre z nich pokonywały nawet obszary 1000 kilometrów. Czasem bywa tak, że foka znika na pewien czas ze swego terytorium i powraca na nie po kilku, kilkunastu dniach. Nie wiadomo jednak gdzie się wówczas podziewa.

Wychowanie

Pisklęta głuptaków przez pierwsze dwa dni swego życia są ślepe – mają zamknięte oczy. Wykluwają się prawie zupełnie bez piór, ale te szybko rosną – najczęściej po tygodniu pisklę jest całkowicie obrośnięte gęstym puchem. Dorosłe głuptaki cały czas ogrzewają pisklę (robią to w dość oryginalny sposób, bo ogrzewają je swoimi błonami pławnymi, nie zaś jak inne ptaki, pierzem), zajmują się nim ciągle – jest ono zupełnie nieporadne i bezbronne. W tym okresie rodzice pozostają przy nim prawie przez cały czas – i oto oboje. Dopiero gdy pisklę ma już na tyle gęste upierzenie, że nie potrzebuje ciągłego ogrzewania, jeden z dorosłych ptaków może swobodnie opuszczać gniazdo, pozostawiając potomka pod opieką tylko drugiego. Pisklę głuptaka w pierwszych dniach swojego życia karmione jest bardzo często, ale bardzo małymi porcjami pokarmu. W miarę jego wzrostu zmienia się to – po około miesiącu rodzice karmią swego potomka jedynie trzy razy dziennie. Pisklę wyjmuje z gardzieli swego opiekuna pokarm. Młody głuptak gniazdo opuszcza w wieku około 12 tygodni. Potrafi już wtedy latać, choć idzie mu to jeszcze dość słabo. Spędza wtedy czas na morzu, tam ucząc się polować, pływać i dobrze latać, co zazwyczaj opanowują perfekcyjnie w wieku od 4 do 5 miesięcy.

Australia i Oceania

Australia, Tasmania i Nowa Gwinea tworzą australijską krainę zoogeograficzną. Występuje tu wiele gatunków endemicznych na skutek braku połączenia lądowego z innymi częściami świata. Przykładami takich gatunków mogą być np. stekowce, a konkretnie kolczatki i dziobaki. Liczne są torbacze (workowce) – m.in. kangury, wombaty, koale, krety workowate, wiewiórki workowate oraz wilki workowate (oznaczane jako gatunek ginący).Oprócz torbaczy w Australii występują też ssaki łożyskowe, jak na przykład dzikie psy dingo i różne gatunki nietoperzy, z których na uwagę zasługują szczególnie tzw. rudawki, o rozpiętości skrzydeł dochodzącej do 1 metra. Liczne są też ptaki endemiczne – emu, kazuary, papugi, czarne łabędzie, ptaki rajskie i kukabury. Gady to przeważnie krokodyle i żółwie, a także jadowite węże i jaszczurki (np. agama kołnierzasta), ryby – barramundy.Na wschodzie i północnym wschodzie rozciągają się rafy koralowe, z których największa to Wielka Rafa Koralowa, której długość wynosi ponad 2 tysiące kilometrów. Rafa ta jest również największą tego typu barierą koralową na świecie, tworzy ją ponad 400 gatunków koralowców. Występują tu liczne ryby – ponad 1500 gatunków – oraz inne, bardzo zróżnicowane, morskie organizmy. Tutaj również znajduje się miejsce, gdzie rodzą się młode humbaki, wieloryby. Dorosłe wieloryby w rejonie Wielkiej Rafy Koralowej odbywają swój okres godowy.

Dzik

Dzik – nie można go pomylić z żadnym innym zwierzęciem. Jest to zwierzę bardzo charakterystyczne. Niska, krępa budowa ciała, od jasnej brązowawej do przechodzącej w czarną szczecinę, wydłużony ryj, krótkie nogi i u dorosłych okazów szable umieszczone przy nasadzie ryja i głowy. Dzik jest zwierzęciem, które nie posiada jakichś szczególnych wymogów związanych ze środowiskiem naturalnym, unika natomiast otwartych terenów w których nie byłby w stanie się ukryć. Młode potomstwo dzika tzw. warchlaki od około trzeciego lub czwartego miesiąca życia mają charakterystyczne czarne pasy wzdłuż ciała. Charakterystyczną cechą w obyczajach tych zwierząt jest to, że bardzo lubią tarzać się w błocie i niejednokrotnie na skrajach lasów można spotkać osobniki obficie oblepione błotnistą mazią oraz żywicą z drzew, o które z kolei lubią wycierać swoją szczecinę. Zwierzęta te żyją w stadach zwanych przez myśliwych watahami. Są to w szczególności ściśle związane grupy rodzinne, w których rolę przewodnika pełnią lochy. W Karpatach można spotkać okazy odyńca o wadze około 350 kilogramów. Dzik jest zwierzęciem wszystkożernym. Żywi się między innymi żołędziami, brukwią, różnego rodzaju płodami rolnymi oraz dżdżownicami, niewielkimi zwierzętami glebowymi, zjada myszy i szczury oraz padlinę.

Szkielet ssaków

Wszystkie ssaki mają bardzo zróżnicowane szkielety, jednak występują w nich również wspólne zagadnienia. Szkielety takie są bardzo skostniałe i często bardzo skomplikowane. Aby to udowodnić możemy podać prosty przykład. Ręka człowieka, czyli również ssaka składa się z ponad pięćdziesięciu różnych kości – robi wrażenie. Szkielet ssaków składa się między innymi z czaszki. Ma ona bardzo ważne zadanie, bowiem chroni ona mózg przed różnymi zagrożeniami ze świata zewnętrznego. Wiemy doskonale, że mózg jest bardzo delikatnym oraz ważnym organem nie tylko u człowieka, ale również u innych zwierząt. Innym ważnym elementem szkieletu ssaków jest kręg osób, który z kolei składa się z kilku odcinków. Kręgosłup jest charakterystycznym punktem wszystkich kręgowców. Zapewnia on, że całość kości i cały organizm znajduje się i utrzymuje w odpowiedniej postawie. Inną częścią szkieletu ssaków jest klatka piersiowa, która z kolei ochrania płuca oraz inne organy zwierząt. Niemal każdy ssak posiada także uzębienie, które służy przede wszystkim do łatwiejszego jedzenia, a konkretnie do jego siekania i dzielenia. Tak aby układ pokarmowy każdego ssaka bez najmniejszych problemów przetworzył jedzenie na wartości odżywcze dla organizmów.

Bydło

Bydło ma obecnie największe znaczenie spośród wszystkich zwierząt gospodarskich i jest hodowane w większości państw świata. Bydło europejskie, charakterystyczne dla klimatu umiarkowanego i bydło garbate – zebu, występujące głównie w krajach tropikalnych, wywodzi się od dzikiego tura. W zależności od głównego kierunku użytkowania wyróżnia się rasy bydła mleczne, mięsne i ogólnoużytkowe. Podstawą rozwoju hodowli bydła jest baza paszowa w postaci łąk i pastwisk, poza tym bliskość źródeł wody nadających się do pojenia zwierząt; kształtowanie się podaży roślin pastewnych, uzyskiwanych w gospodarce polowej oraz pasz pochodzenia przemysłowego – ważne w przypadku hodowli krów, zlokalizowanych w pobliżu dużych skupisk ludzkich, gdzie naturalna baza paszowa jest uboga (wówczas podaje się pasze pochodzenia rolniczego lub przemysłowego. Rozwój hodowli bydła jest również uzależniony od możliwości eksportu żywca lub mięsa wołowego oraz mleka i jego przetworów. Duże znaczenie ma także i dynamika popytu na te produkty oraz wyposażenie w urządzenia umożliwiające ich magazynowanie i transport.W sporadycznych przypadkach wielkość pogłowia bydła uwarunkowana jest względami religijnymi, np. w Indiach. W latach 1992-1994 pogłowie bydła na świecie liczyło ok. 1,3 mld sztuk, z czego 50% skupiało się w państwach dysponujących znaczną powierzchnią łąk i pastwisk, czyli w Indiach, Brazylii, USA, Chinach i Argentynie.

Rekiny

Gatunków rekinów jest bardzo wiele w wodach oceanicznych oraz w morzach. Rekiny to niebezpiecznie drapieżniki, często zdarzały się też ataki na człowieka właśnie przez nie, a co ciekawe mięso człowieka nie smakuje rekinom, za to foki jest ich przysmakiem, rekiny mają słaby wzrok i często mylą naszą sylwetkę ciała z sylwetką foki. Rekiny były już mieszkańcami ziemi już w czasach dinozaurów, co z pewnością zadziwia. Przez te miliony lat drapieżniki te doskonaliły się w sztuce zabijania, obecnie są królami wód jeśli chodzi o drapieżnictwo. Rekiny przeważnie mają bardzo wielką paszczę która wyposażona jest ostre jak żyletki zęby. Rekiny są bardzo częstym obiektem zainteresowań badaczy, można je spotkać również w oceanarium. Zwierzęta te w wodzie są niezrównanymi myśliwymi, co ciekawe rekiny reagują na krew, potrafią wyuczyć kilka kropel krwi nawet z kilometra, co jest naprawdę bardzo imponujące oraz niezwykłe. Jednak nie każde rekiny są myśliwymi, jeden z gatunków, rekin wielorybi, jest największym rekinem na świecie, ale odżywia się wyłącznie planktonem oraz małymi wręcz drobnymi rybami, jest on bardzo przyjazny.

Gniazda

Głuptaki to istoty bardzo kontaktowe. Swoje gniazda budują w wielkim zagęszczeniu, najczęściej co 60 – 80 centymetrów. Odległość taka to największa, na jaką głuptak jest w stanie uderzyć drugiego ptaka swym dziobem. Zanim samica złoży jaja budową gniazda zajmuje się tylko samiec, on także je poprawia, samica nie ma w tym żadnego wkładu. Zajmuje się tym dopiero gdy wysiaduje lub wysiedzi jaja. Gniazda głuptaki budują z wielu rzeczy – wykorzystują do tego przede wszystkim wodorosty, ale także różne inne rośliny oraz pióra. Wszystkie te budulce łączą w stałą całość za pomocą własnego kału oraz wilgotnej ziemi. Właśnie budowa gniazda jest przyczyną najczęstszych waśni między sąsiadującymi głuptakami – ptaki te często podkradają sąsiadom fragmenty ich gniazd do budowy własnego. Przyłapane na tym zaczynają się kłócić, rozwierając szeroko dzioby i krzycząc, a w niektórych wypadkach dochodzi do regularnej walki. Gniazda głuptaków są dość niewielkie – w zależności od tego, jakie rośliny i wodorosty były w okolicy dostępne, mają od 30 do 60 centymetrów wysokości. Ich wnętrza, włącznie ze ścianami, są zbudowane z najdelikatniejszych roślin. Są starannie wygładzone przez głuptaki, które pocierają o nie swym brzuchem oraz piersią. Gdy gniazdo jest już gotowe, samica składa do niego jajo – zawsze jedno. Potem oboje partnerzy ulepszają i usprawniają gniazdo, co i rusz dodając nieco glonów, utwardzając ścianki.

Cechy charakterystyczne

Tygrys Syberyjski jest o wiele większy od swoich kuzynów tygrysów bengalskich zamieszkujących Afrykę, jest też dużo jaśniejszy od nich. Tygrys posiada całkiem spore, strasznie ostre pazury. Podczas biegu czy odpoczynku zostają one wciągnięte, aby nie pokaleczyły stóp właściciela. Lecz kiedy dochodzi do pojedynku pomiędzy dwoma samcami, lub podczas ataku na inne zwierze tygrys wysuwa pazury co skutecznie pomaga przyczepić się do ofiary i szybko ją uśmiercić. Podczas zimy podstawowym kolorem sierści tygrysa jest kolor żółty. Biała sierść na brzuchu jest długa sięga aż po pachwiny. Tygrys Syberyjski jest bardzo wielki umięśniony i bardzo silny, co pomaga mu podczas polowania. Tygrys Syberyjki mimo swojego potężnego wyglądu i wielkich rozmiarów posiada bardzo małe uszy, ponieważ klimat w którym żyje jest bardzo zimny i mały rozmiar uszu zapobiega nadmiernemu uciekaniu ciepła z ciała. Tygrys potrafi odróżniać kolory a w nocy jego oczy potrafią widzieć pięciokrotnie lepiej niż oczy człowieka

Niedźwiedź Polarny

Jest to bardzo piękne zwierzę krainy wiecznych lodów. Niedźwiedzie polarne są właściwie największymi zwierzętami drapieżnymi występujące na lądzie. Zwierzęta te mają bardzo grubą skórę pokryta białym futrem, niestety wielu ludzi, w szczególności Eskimosi polują na te zwierzęta, większość ze względu na futro ale i zdarzają się tacy, którzy polują na nie żeby przetrwać , jak na przykład Eskimosi. Niedźwiedzie te są bardzo wielkie, posiadają niezwykłą siłę , dzięki której polują na swoje ofiary, najczęściej foki stanowią ich przysmak. Zwierzęta te są doskonałymi pływakami, chłód wody nie przeszkadza im w ogóle, z tego powodu że mają bardzo gęste i grube futro, które zatrzymuje ciepło. Niedźwiedzie te w czasie godów prowadzą ze sobą walki, chodzi tu o samców, walki te są bardzo widowiskowe. Zwierzęta te można spotkać w ogrodach zoologicznych, ostatnio nawet często zdarza się że te właśnie w ogrodach rozmnażają się , co jest bardzo niecodziennym faktem. Wielu ludzi poświęciło życie aby badać i studiować życie tych zwierząt, co pozwala nam na określenie wielu czynników związanych właśnie z tymi zwierzętami.

Ideał

Wszystko co powinieneś uwzględnić przed zakupem szczurka znajdziesz poniżej. Pamiętać należy, że z zakupem zwierzaka wiążą się z pewne obowiązkami. Przede wszystkim radzę kupować naprawdę młode szczurki, gdyż wtedy bardziej przywiążą się do właściciela. Należy powiedzieć to wyraźnie, że życie ze szczurkiem nie zawsze jest sielankowe. Właściciele szczurków są tego w pełni świadomi. Natomiast przyszłych właścicieli należy uświadomić jakie mogą być konsekwencje zakupu szczurka. Pamiętać trzeba, że szczur jest gryzoniem. A każdy gryzoń musi ścierać sobie zęby. W zasadzie największym problemem jest to, że szczurki tym ścieraniem zębów może zrobić dużo szkód. W zależności od charakteru danego szczurka obiektem pożądania mogą okazać się meble, odzież, przewody elektryczne, papier i książki lub plastik. Kolejną uciążliwą wadą szczurka jest to, że biegając po pokoju lub chodząc po ramieniu pozostawia w wielu miejscach kropelki moczu. Zapach jego jest nieprzyjemny i niestety może uczulać podobnie jak sierść. Nie muszę chyba mówić, że nie można dowolnie pozbywać się szczurków przez np. wypuszczenie ich na wolność, gdyż na wolności takie zwierze nie ma dużych szans przeżycia-pomimo swej dużej umiejętności adaptacji. Zastanów się zatem czy jesteś gotowy na zakup szczura.

Ssaki naczelne

Specjalną grupę ssaków stanowią ssaki naczelne. Do tych zwierząt należy przede wszystkim człowiek, ale również między innymi małpy, lemury, palczaki, indrisy czy wyraki. Ich charakterystyczną cechą jest to, że mają one kończyny wyposażone w palce (zarówno dłonie jak i stopy). Służy to przede wszystkim do chwytania gałęzi, ponieważ większość z ssaków naczelnych żyją na drzewach. Jeśli chodzi natomiast o małpy tak zwane człekokształtne, czyli na przykład szympansy czy goryle są one naszymi najbliższymi krewnymi jeśli werzniemy pod uwagę cały zwierzęcy świat naszej planety. Ciekawostką jest to, że część tych właśnie małp umie już w prosty sposób posługiwać się różnego rodzaju „narzędziami” takimi jak kamienie czy patyki. Niektóre ssaki naczelne posiadają ogon, który często jest im bardzo przydatny, często bardziej niż kończyny. Ogony mogą być bardzo długi, długie, krótkie lub może ich nawet nie być. Przykładem małp, które posiadają długi ogon mogą stanowić pawiany. Często go również wykorzystują na drzewach.

Chomik

Chomiki to zwierzęta trzymane najczęściej w klatkach, rzadziej w akwariach (oczywiście bez wody). Na dnie każdej klatki należy umieścić jednocentymetrową lub dwucentymetrową warstwę trocin, które należy zmieniać co najmniej raz w tygodniu. W klatkach można również umieścić domek, w którym chomik będzie miał zapewniony mrok i gdzie będzie spać. Chomiki należą do zwierząt, które dosyć długo się oswaja. Na początku należy oswoić zwierzątko do swojej ręki. Proces oswajania trwa kilka miesięcy. Chomiki to zwierzątka nie żyjące zbyt długo. Przeciętnie chomiki żyją dwa – trzy lata. Chomiki jako że są to zwierzątka wszystkożerne, można karmić wieloma różnymi pokarmami. Najczęściej kupuje się gotowe pokarmy w sklepach zoologicznych. Są to mieszanki różnych ziaren. Chomiki karmi się również warzywami oraz owocami. Najczęściej podaje się chomikom kawałki jabłek, pomidorów, marchwi czy banany. Chomiki to zwierzęta, którym powinno się poświęcać co dziennie dwie – trzy godziny czasu, początkowo ten czas należy przeznaczyć na oswajanie.

Charakterystyka ogólna

Monachus schauinslandi, mniszka hawajska, to ssak z rodziny fok z rzędu płetwonogich. To spore stworzenie osiągające długość ciała w granicach 2,1-2,3 metra (przy czym samice są od samców nieco większe) waży równie dużo – samce przeciętnie około 175 kilogramów, zaś samice – aż 275 kg, a gdy są ciężarne – nawet 300. Jak więc widać dysproporcja między obiema płciami jest bardzo duża, i to samica jest większa, co jest charakterystyczne dla stworzeń związanych z wodą. Mniszki hawajskie mają bardzo mały zasięg występowania – ogranicza się do północno-zachodniej części wysp Archipelagu Hawajskiego leżących na wodach Pacyfiku. Foki te żyją najczęściej w lagunach i w okolicach płytkich wód, choć zdarzają się takie, które żyją na otwartym morzu. Młode są wychowywane najczęściej na plażach – i to tych piaszczystych, nie kamienistych. Foki żywią się głównie rybami, skorupiakami, głowonogami. Żyją najczęściej samotnie, nie ma większych związków między osobnikami, nawet różnych płci. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 5 (samice) lub 7 (samce) lat. Okres reprodukcyjny trwa przez dużą część roku – od lutego aż do listopada. Ciąża trwa około 10,5 miesiąca, a w jednym miocie występuje najczęściej jedno młode. Foki żyją długo – do 30, 30 kilku lat.

Ośmiornica

Jest to zwierzę które z pewnością nikomu nie trzeba przedstawiać . Ośmiornica jest bardzo charakterystyczna głównie ze swoich ośmiu macek, które wyposażone są w przyssawki, oraz dzięki dużej głowie. Mięczaki te są bardzo inteligentne, oraz niezwykłe z tego powodu, że chociaż mogą osiągać długość do pięciu metrów a potrafią zmieścić się w małym naczyniu, widok ten jest bardzo interesujący i zadziwiający. Ośmiornice znane są także z jednej bardzo charakterystycznej cechy, mianowicie niektóre z tych niezwykłych zwierząt potrafią wytwarzać maź , która podobna jest do atramentu, w chwili zagrożenia wytryskują ją na zewnątrz, pełni ona rolę zasłony dymnej, po czym ośmiornica szybko ucieka. Ośmiornice często można spotkać w parkach wodnych, są one bardzo interesujące i bardzo wielu naukowców zajmuje się ich życiem. Mięczaki te są również często przeznaczone jako jedne z ryb morskich jadanych przez ludzi, szczególnie popularne one są w Japonii, gdzie uważa się je jako przysmak. Ośmiornice żyją samotnie. Są niezwykłe również pod względem zmieniania koloru skóry, podobnie jak to robią kameleony co jest naprawdę niezwykłe.

Papużki

Papużki należą do najmilszych domowych stworzeń. Ich wrzaski i śpiewy wprowadzają w domu radosną atmosferę, łatwo się po nich sprząta i szybko przywiązują się do domowników. Słynna jest ich zdolność naśladowania ludzkiej mowy. Najpopularniejszym gatunkiem domowych papug są papużki faliste. Papużek oczywiście nie trzymamy przez całe ich życie w klatkach. Muszą mieć możliwość swobodnego latania po pokoju – jeśli się da, to niech to będzie największe pomieszczenie w mieszkaniu. Wcześniej oczywiście należy je tego latania nauczyć. Taka nauka należy do bardzo ciekawych chwil, które na długo zostają w pamięci. Czasem jednak może minąć kilka dni, zanim wystraszona papuga po przeniesieniu do nowego domu zdecyduje się wyjść z klatki, by rozprostować skrzydła. Papugi chętnie korzystają z różnego rodzaju zabawek. Mogą to być np. huśtawki, dzwoneczki, drewniane klocki, drabinki, a nawet cały papuzi plac zabaw. Potrzebują też ludzkiego towarzystwa i poświęcania im uwagi. Mocno przywiązują się do swoich właścicieli i cierpią, jeśli przez długi czas nie ma ich w pobliżu. Powinny też być trzymane w co najmniej dwie sztuki, gdyż są to zwierzęta stadne.

Tryb życia

Tygrys Syberyjski zamieszkuje tereny o bardzo wielkich rozmiarach. Jego terytorium potrafi rozpościerać się czasem nawet 10000 km2!!! . Jeżeli na jego terytorium pierwotnym jest dostateczna ilość jedzenia alby najadł się on jego samice lub po okresie godowym również młode czyli inaczej cała rodzina to zostaje on w jego granicach przez cały rok. Lecz jeśli braknie zwierzyny łownej zdarza się a w zasadzie Syber jest zmuszony do uśmiercania większych zwierząt domowych takich ja np. kozy czy nawet krowy, ale nie pogardzi również psami czy kotami!!! Samica zachowuje się podobnie do samca, podobnie jak samiec znakuje terytorium moczem ogłaszając, że to jej teren bądź też zrywa korę pazurami z pni drzew. Kiedy Tygrys porusza się po swoim rewirze regularnie kontroluje swoje znaki oraz znaki innych osobników aby nie doszło przypadkiem do przejęcia terytorium przez innego samca. Znaki zapachowe Tygrysa Syberyjskiego także pomagają przy odnajdywaniu się dwóch różnych płci podczas okresu godowego.

Papuga

Papugi to ptaki, które zarówno występują w dziczy jak i w niewoli. Dzikie papugi nie występują na wolności w Polsce. Są to ptaki, których praktycznie nigdy do końca nie da się oswoić. W Polsce najczęściej trzymane są w domach papużki faliste, które są niewielkich rozmiarów i najczęściej występują w barwach: zielonej i niebieskiej. Ich cena również jest stosunkowo niewielka. Do najpiękniejszych papug należy ara. Jej ubarwienie jest wyjątkowo piękne, przeważa kolor czerwony. Ary należą do papug, które można w miarę łatwo nauczyć mowy ludzkiej to znaczy pojedynczych słów lub krótkich sformułowań. Papugi trzyma się w klatkach dopasowanych do wielkości ptaka. Papugi powinno się wypuszczać z klatek co najmniej raz w tygodniu, by mogły rozprostować skrzydła. Wtedy jednak należy pamiętać, by pozamykać okna. Nawet drobne niedopatrzenie może spowodować, że papuga może uciec. Klatkę papugi należy czyścić średnio raz na tydzień lub na dwa tygodnie. Uzależnione jest to od wielkości papugi, im większa tym częściej należy czyścić klatkę.

Ogólnie o hodowli

Hodowla może mieć charakter intensywny – polegający na wykorzystaniu kapitałochłonnego zaplecza technicznego lub ekstensywny, w którym wykorzystuje się rozległe obszary pastwisk naturalnych. Zależy to od wielkości rozkładów pracy i kapitału na jednostkę hodowlaną, oraz od osiąganych efektów np. przyrostu wagi, udoju mleka i pozyskania wełny. W skali świata największe znaczenie ma hodowla bydła i trzody chlewnej. Hodowla bydła rozwijała się na terenach nizinnych o łagodnym, wilgotnym klimacie, obfitujących w żyzne gleby. Natomiast w klimacie suchym, przy skąpych zasobach paszy, rozwijał się chów owiec i kóz, mających mniejsze wymagania pokarmowe. Na terenach pustynnych jedynymi zwierzętami hodowlanymi są wielbłądy – odporne na niedostatek wody. Ze wszystkich zwierząt hodowanych jedynie konie, od wieków towarzyszące człowiekowi, rozprzestrzeniły się wraz z nim po całym świecie. Hodowla zwierząt jest ściśle uzależniona od stref klimatycznych – najsłabiej rozwija się w klimatach skrajnie zimnych i skrajnie gorących, ponadto duży wpływ na jej rozwój mają czynniki społeczno-ekonomiczne. W krajach najuboższych jej rozwój jest zdecydowanie słabszy – w efekcie konkurencji miedzy człowiekiem a zwierzęciem następuje ograniczenie hodowli, a podstawowym źródłem pożywienia tamtejszej ludności pozostają rośliny. Innym ważnym czynnikiem warunkującym rozwój hodowli w niektórych kręgach kulturowych, są względy natury religijnej. Typowym przykładem takiego stanu rzeczy są tzw. „święte krowy”, będące utrapieniem Indii.

Charakterystyka ogólna

Foka grenlandzka to ssak z rodziny fok z rzędu płetwonogich. Osiąga, jak na morskie ssaki, przeciętne rozmiary – jej długość wynosi średnio 1,6 metra, waży zaś około 150 kilogramów. Foki grenlandzkie występują na półkuli północnej, polach lodowych i wybrzeżach Arktyki, a także w Morzu Grenlandzkim, Morzu Białym oraz w północno-zachodnim Atlantyku. Lwią część ich jadłospisu stanowią wszelkiej maści ryby, choć foki te nie wzgardzą także kalmarami oraz różnymi niewielkimi skorupiakami. Żyją, w czasie okresu reprodukcyjnego oraz okresu linienia, w ogromnych, wielotysięcznych grupach. Dojrzałość płciową osiągają najwcześniej w 3 a najpóźniej w 7 roku życia, samce zaś między 4 a 5 rokiem. Okres reprodukcji fok grenlandzkich przypada na koniec lutego, ewentualnie – koniec marca. Foki, najczęściej, są monogamiczne, choć zdarza się, że w czasie jednego sezonu zmieniają partnera. Ciąża u tych zwierząt trwa 11-12 miesięcy. W jednym miocie jest zawsze tylko jedno młode, które waży od 8 do 12 kilogramów i mierzy około 90-98 centymetrów. Foki grenlandzkie żyją dość długo, bo około 30 lat. Póki co jest tych zwierząt na Ziemi dużo, bo około 2,5 milionów. Można na nie polować, co w niektórych miejscach, np. w Kanadzie, co roku przeradza się w krwawą i okrutną masakrę.

Gady, płazy, pająki

Gady i płazy również mogą być świetnymi zwierzątkami domowymi. Oprócz niemrawych żółwi, hodować możemy różnego rodzaju jaszczurki, kameleony, legwany, agamy a nawet węże. Te ostatnie żywią się m. in. gryzoniami, dlatego jeśli nie jesteśmy w stanie sprezentować naszemu ulubieńcowi od czasu do czasu jakiejś myszki lub chomika jako zakąskę, to powinniśmy jeszcze raz przemyśleć zakup węża. Z tego samego powodu powinniśmy się zastanowić, jeśli chcemy to zrobić, a posiadamy już inne zwierzątka, na których nam zależy. Nawet te niejadowite gatunki mogą też być groźne dla człowieka. Ich ugryzienie należy do bardzo bolesnych. Do trzymania w domu dla początkujących amatorów terrarystyki nadaje się np. wąż zbożowy. Ci, którzy preferują jaszczurki, mogą się na początek zdecydować na gekona lamparciego lub agamę brodatą. Ta druga jest gatunkiem dziennym, w terrarium trzeba będzie zatem zamontować świetlówkę emitującą promienie UV. Terraria warto również zaopatrzyć w typowe dla naturalnego środowiska żyjących w nim stworzeń rośliny, gałęzie, kamienie lub piasek. Każdy gatunek ma swoje osobne wymagania i sprostanie im wcale nie jest łatwe. M. in. z tych względów ta dziedzina hodowli zwierząt domowych nie jest polecana dla młodszych.

Jaszczurka

W naszym kraju można spotkać cztery gatunki jaszczurek a mianowicie: jaszczurkę zieloną, jaszczurkę zwinkę, jaszczurkę żyworodną oraz jaszczurkę padalca. Właśnie padalec to tez jaszczurka a nie żmija jak się popularnie sądzi. Jaszczurki należą do gadów. Najczęściej można spotkać jaszczurkę zwinkę. Lubi tereny suche i ciepłe. Klimaty bardziej wilgotne i chłodniejsze odpowiadają jaszczurce żyworodnej. Jaszczurka żyworodna zamieszkuje przede wszystkim torfowiska, wyższe tereny górskie. Jaszczurka bez nóg to padalec. Dzięki swemu wyglądowi podobnemu do węża czy żmii ginie często z rąk ludzi. Na szczęście to gatunek jaszczurki dość pospolity. Jego aktywność przypada na okres po zmierzchu i w nocy. Ten tryb życia nie pozwala na wyginięcie tego gatunku a jednocześnie wyróżnia go spośród wszystkich jaszczurek które żyją w czasie dnia. Jaszczurki zwinki zamieszkują dobrze nasłonecznione trawiaste okolice na terenie całego kraju. W razie niebezpieczeństwa potrafi zrzucić swój ogon i uciec przed napastnikiem.

Borsuk

Borsuk – to niewielkie wszystkożerne stworzenie prowadzi aktywny tryb życia nocny. Długość jego ciała z reguły nie przekracza 80 centymetrów. Masa natomiast waha się w granicach od 6,5 do 17 kilogramów. Budowa jego ciała jest krępa i podłużna pokryta w całości gęstym futrem. Jego charakterystycznymi cechami są białe pasy pokrywające górną część głowy do szyi oraz poniżej od nasady nosa do początku tułowia. Również charakterystyczna jest smukła budowa ryjka wraz z częścią głowy. Jego stopy posiadają zestaw silnych pazurków, którymi posługuje się borsuk w nocy podczas żerowania oraz budowy swoich kryjówek. Zamieszkuje w niemal całej Europie oraz w Azji, Japonii i Birmie również na większych wyspach na Morzu Śródziemnym. W Polsce jest zwierzęciem łownym za wyjątkiem okresów ochronnych. Borsuki zamieszkują w kopanych przez siebie podziemnych tunelach posiadających liczne odnogi i korytarze, których łączna długość może wynosić nawet około 100 metrów. Rekordowe głębokości na których odkryto korytarze budowane przez borsuki wynosiła ponad 5 metrów. Nie wykluczone, że kopią jeszcze głębiej. Borsuk zasiedla różne typy lasów, w których przeważają liściaste i mieszane. Warunkiem dla niego podstawowym jest możliwość kopania nor.

Historia

Głuptaki mają bardzo starych potomków – pierwsze stworzenie, bardzo już podobne do dzisiejszego głuptaka, żyło na naszej planecie około 35-40 milionów lat temu. Przez tyle milionów lat ptaki te, choć tamte gatunki wyginęły, niewiele się zmieniły – dzisiejsze głuptaki mają budowę ciała niezwykle podobną do swych tak zamierzchłych przodków. Wynika to głównie z wyspecjalizowania, jakim szczycą się głuptaki – ptaki z ich rodziny zawsze były istotami polującymi na morzach, a morskie środowisko nie zmienia się – dlatego stworzenia te pozostały niemal takie same. Pierwsze ptaki, w których nazwie tkwi człon Sula, pojawiły się około 30 milionów lat temu. 20 milionów lat później ptaków z rodzaju Sula było już wiele gatunków, ich szczątki znaleziono między innymi we Francji oraz w Ameryce Północnej. Głuptaki mają wspólnego przodka z wieloma innymi ptakami wodnymi z rzędu pełnopłetwych. Choć jest między nimi wiele różnic, to wszystkie mają jedną wspólną cechę – świetnie rozwiniętą błonę pławną między trzema palcami odnóży. Ich krewniakami są więc, na przykład, kormorany, pelikany, fregaty oraz faetony. Głuptaki różnią się od nich przede wszystkim swymi skrzydłami – jaki ptaki, które często pokonują naprawdę duże odległości, mają zdecydowanie dłuższe skrzydła. Ponadto cała ich budowa jest nieco bardziej opływowa, przystosowana lepiej do latania, niż u ich kuzynów, którzy nie przemieszczają się na takie odległości.

Pożywienie

Pomimo iż tygrys syberyjski posiada wiele siły i bystre zmysły, musi on spędzać na polowaniu długie godziny czasem nawet musi spędzać na polowaniu kilka dni zanim coś upoluje, bowiem na 10 polowań udaje się tylko 1 lub w maksimum 2. Tygrys syberyjski nie należy do najszybszych zwierząt, dlatego zanim zacznie dziką pogoń za zdobyczą czołga się u niej 10-25 m. Jego ruchy są bardzo specyficzne, wygina grzbiet, a tylnie nogi stoją twardo na ziemi. Do każdej zdobyczy ma inny rodzaj uśmiercania, małe zwierzęta uśmierca przegryzając im gardło natomiast większe powala na ziemię, aby nie uciekły po czym przegryza im kark. Nawet najlepszym myśliwym zdarzają się błędy i podobnie jest w przypadku naszego tygrysa, kiedy popełni błąd i nie uda mu się złapać ofiary oddala się na około 200 m. i rzadko ponawia próbę. Tygrys syberyjski poluje najczęściej na duże zwierzęta kopytne, kiedy je przytrzymuje łup łapami. W razie konieczności zjada ptaki, ryby, żaby, żółwie, myszy, i nie pogardzi nawet owocami.

Łoś

Łoś – jest zwierzęciem parzystokopytnym występującym w Europie, Półwyspie Skandynawskim, w Azji i Ameryce Północnej. Szczególne okazy łosi żyją w Kanadzie i na Alasce. Długość ciała łosia wynosi 2 do 2,9 metra. Ciężar samicy łosia – klępy wynieść może w granicach do 380 kilogramów natomiast samca – byka do 500 kilogramów. Samica łosia – klępa nie nosi poroża, natomiast samiec posiada poroże o bardzo niezwykłych, charakterystycznych kształtach w formie łopat. Sierść łosia jest prawie jednolicie ciemno szaro brązowa lub czarno brązowa. Jest ona niezwykle gęsta, co daje temu zwierzęciu warunki niezbędne do przetrwania w trudnym klimatycznie terenie w czasie chłodu i podczas dużych opadów śniegu. Środowisko naturalne w jakim przebywa łoś to bory bagienne z drzewami liściastymi, olsy, nadrzeczne olszyny. Łoś unika czystych borów iglastych. Łoś często podejmuje długie dalekie wędrówki przez co możliwe jest pojawienie się go w regionach, w których uważany był za całkowicie wyginięty gatunek. Łosie mają doskonały słuch i powonienie lecz ich wzrok jest nieco gorszy. Wrogiem naturalnym łosia jest wilk. Jego główne menu latem stanowią liście i pędy, natomiast zimą pąki i kora drzew i krzewów. Zubożoną dietę roślinną łoś uzupełnia roślinnością wodną, brodząc po obrzeżach zbiorników wodnych.

Foki a inne zwierzęta

Foki mniszki żyją bardzo pokojowo z innymi zwierzętami, na przykład z żółwiami, z którymi bardzo często odpoczywają niewiele od siebie oddalone. W ogóle nie zwracają na siebie uwagi. Również ptaki zazwyczaj nie wchodzą z fokami w konflikty, obie strony zazwyczaj zupełnie się ignorują. Zdarza się jednak, że albatrosy poddziobują śpiącą fokę, gdy tylko jednak ta się obudzi, odlatują. Jedynym poważnym zagrożeniem dla foki w świecie zwierząt są rekiny. Niektóre ich gatunki wręcz wyspecjalizowały się w chwytaniu fok – szczególnie, gdy te pływają w morzach z młodymi, które dla rekinów są bardzo łatwymi ofiarami. Najgroźniejszy jest olbrzymi, nawet pięciometrowy, rekin tygrysi. Bardzo często atakuje foki, choć, na ich szczęście, przebywa w ich pobliżu tylko przez połowę roku. Rekin rafowy, który osiąga maksymalnie 2 metry długości, nie sprawia fokom już takich problemów, choć stara się zawsze atakować młode osobniki – te często padają jego ofiarą. Żyje on w pobliżu fok mniszek przez cały rok. Foki są niepokojone jeszcze przez malutkie, pięćdziesięciocentymetrowe, rekiny. Te stworzenia nie zabijają fok – wgryzają się jedynie w ich ciało wyrywając niewielkie kawałki mięsa. Rany te nie zagrażają bezpośrednio życiu fok, mogą jednak ulec zakażeniu, przez co foka choruje.

Drób

W obecnych czasach drobiarstwo jest najszybciej rozwijającym się działem hodowli. Dostarcza niskokalorycznego mięsa o dużych wartościach smakowych, pierza, puchu i jaj. Na mięso szczególnie cenione są młode kurczaki ras mięsnych. W hodowli drobiu można wyróżnić dwa zasadnicze kierunki – mięsny i jajczarski. Hodowla drobiu jest szczególnie wysoko rozwinięta w krajach wysoko rozwiniętych, stanowi tam jakby osobną gałąź przemysłu, ciągle powstające wielkie, zautomatyzowane fermy dostarczają ogromnej ilości mięsa i jaj. Ma to swoje dobre i złe strony – duża ilość dostarczanych produktów powoduje obniżkę ich cen, z kolei jednak stwarza poważne problemy ze zbytem. Największym producentem mięsa drobiowego na świecie są Stany Zjednoczone. Na kolejnych miejscach znajdują się Chiny, Brazylia, Francja i Japonia, gdzie mięsa drobiowego uzyskuje się ponad dwa razy więcej niż wołowego. Pod względem produkcji jaj kurzych pierwsze miejsce zajmują Chiny (36%), na drugim są Stany Zjednoczone, w których hodowli dominuje kierunek mięsny.W hodowli drobiu osobnym i bardzo ważnym zagadnieniem są warunki panujące na wielkich fermach – często niehumanitarne, ponadto stosowane są tam różne, niekiedy wręcz toksyczne pasze w celu jak najszybszego tuczenia ptaków. Powoduje to pojawianie się na rynkach zbytu mięsa zawierającego szkodliwe dla zdrowia substancje. Wielkim i ogarniającym już prawie cały świat stał się również problem epidemii tzw. ptasiej grypy.

Konik morski

Są to bardzo interesujące zwierzęta. Koniki morskie bardzo zaskakują naukowców, chociażby z tego powodu że u tych ryb w czasie godów można powiedzieć że to samica zapładnia samca a nie na odwrót. Dzieje się to tak dlatego że samiec w brzuchy ma jajeczka, a samica wprowadza tam ikrę . Jest to z pewnością bardzo niezwykłe i na pewno niespotykane zjawisko. Koniki morskie są wyjątkowe pod wieloma względami, ich pokarmem są malutkie ryby, które dosłownie muszą wsysać . Ryby te są bardzo piękne, ich wygląd porównuje się do konia, i tak w rzeczywistości jest, przypominają one wyglądem konia lecz po dłuższym przypatrywaniu się tej rybie można stwierdzić że ma ona mało wspólnego z koniem. Koniki morskie przybierają czasem bardzo piękne kolory skóry, co również jest widowiskowe. Ryby te, podobnie jak kameleony posiadają oczy, które są niezależne od siebie co oznacza że mogą patrzeć jednym okiem w zupełnie inną stronę co drugim, co również sprawia że ryby te są niezwykle interesujące. Koniki morskie przyciągają wielu badaczy, i to dzięki nim jest to tak znane zwierzę morskie.

Szczurki są słodkie

Gdy tylko pomyśle o szczurkach to pierwszym zdaniem jakie przychodzi mi na myśl jest właśnie to, że są to naprawdę słodkie zwierzątka. Przypuszczam, że większości osób- które przeczytały tytuł mojego artykułu, przeszedł dreszcz po plecach. Ten irracjonalny strach nie jest w pełni uzasadniony, gdyż szczurek jest idealnym zwierzęciem hodowlanym. W ludziach wzbudza obrzydzenie przede wszystkim nieowłosiony, długi ogon. Natura jednak nie obdarza istot narządami, które są nieprzydatne. Dzięki ogonowi szczur m.in. reguluje temperaturę ciała. Poza tym szczur kojarzy się ze śmietnikami i wszechobecnym brudem. W taki sposób można opisać szczury żyjące na wolności, gdyż udomowione szczurki nie mają nic wspólnego z tymi cechami. Są to bowiem prawdziwe czyściochy. Ten – na pierwszy rzut oka, „odrażający ogon” z czasem przestanie przeszkadzać właścicielowi szczurka, a szczurek może okazać się prawdziwym przyjacielem podobnie jak pies czy kot. Osobiście nie polecałabym szczurków w domu z małymi dziećmi, gdyż jeżeli ktoś źle obchodzi się ze szczurkiem to potrafi on pokazać pazurki..a nawet ząbki. W każdej innej sytuacji to są większe pieszczochy od kotów i psów. Dobrze udomowiony szczur uwielbia głaskanie lub drapanie za uchem i pod brodą. A takie dopieszczanie swego pupila sprawia naprawdę dużą frajde właścicielowi.

Renifery

Są to zwierzęta które bardzo podobne do jeleni. renifery znane są z tego że mówi się że powożą sanie św. Mikołaja. Właściwie renifery mają podobne zachowania do jeleni, również w czasie godów renifery biją się o samice, służy im do tego poroże. Renifery zostały również udomowione, przede wszystkim w Laponii, gdzie są zwierzętami pociągowymi, pełnią tą samą funkcję co niegdyś konie w naszych stronach. renifery to bardzo ciekawe zwierzęta, ceni się ich poroże, skóra oraz mięso tak więc świadczy to o ich wyjątkowości. Renifery są podobnie jak jelenie bardzo nieufne, jedynie udomowione wykazują ciekawość ludźmi. Renifery na wolności żyją w stadach i są znane z ich wędrówek, w zimie i w lecie. Zwierzęta te żywią się żołędziami, liśćmi krzewów i tak dalej. Renifery można spotkać w ogrodach zoologicznych, można tam podziwiać ich wyjątkowe poroże które różni się od poroża jelenia, ale można powiedzieć że obydwa są bardzo ciekawe. Reniferami zajmuje się wiele naukowców, głównie z tego powodu że renifery to bardzo podróżnicze zwierzęta a do tego lubią chłód chociaż to wydaje się być abstrakcyjne i niedorzeczne.

Trzoda chlewna

W zależności od kierunku użytkowego w chowie trzody chlewnej (tzw. nierogacizny) wyróżnia się trzy główne rasy – świnie typu mięsnego (bekonowego), słoninowego i mięsno-słoninowego. Wysoka opłacalność hodowli trzody chlewnej wynika z dużej sprawności organizmu świni w zamianie paszy na białko zwierzęce i szybkiej rotacji podstawowego stada. Hodowla trzody chlewnej ma charakter średnio-intensywnej bądź intensywny. Jest zazwyczaj hodowlą zagrodową (świń nie hoduje się jak innych zwierząt systemem wypasu na obszarach trawiastych), opierającą się na specjalnie w tym celu produkowanych paszach – na bazie ziemniaków, kukurydzy, soi oraz na odpadach żywnościowych. Mimo dużych walorów ekonomicznych, jak i smakowych mięsa, hodowla trzody chlewnej napotyka na bariery w postaci:czynników obyczajowo-religijnych (zakaz spożywania wieprzowiny w krajach muzułmańskich i społecznościach judajskich)względnie małej wartości mięsa wieprzowegoniedoborów pasz pochodzenia rolniczego lub przemysłowego, głównie w krajach średnio rozwiniętychszybkiego psucia się wieprzowinyW krajach położonych w ciepłych i gorących klimatach, nie posiadających dostatecznie rozwiniętej sieci chłodni, hodowla napotyka na poważne bariery. Stąd chów trzody chlewnej prowadzony jest głównie w krajach o klimacie umiarkowanym i dużej gęstości zaludnienia. W latach 1992-1994 światowe pogłowie trzody chlewnej sięgało 0,87 mld sztuk, z czego 45% przypadało na Chiny, 7% na USA, po 4% na Brazylię i Rosję

Płaszczki

Są to bardzo niezwykłe zwierzęta. Płaszczki są blisko spokrewnione z rekinami. Zwierzęta te wyglądają jak kartka papieru, są bardzo szerokie i długie. Płaszczki odżywiają się głównie mięczakami, co ciekawe wiele zachowań płaszczek nie potrafią wyjaśnić naukowcy. Płaszczka podobnie jak konik morski, wsysa swoje ofiary do otworu gębowego. Płaszczki posiadają długi ogon, który jest ogonem jadowym, rzadko ale jednak zdarzają się „użądlenia” tych zwierząt na człowieka. Płaszczki to bardzo interesujące zwierzęta, wyszkoliły u siebie sztukę kamuflażu, potrafią zakopać się na dnie morza czy oceanu w piasku. Co ciekawe jest bardzo wiele rodzajów płaszczek m niektóre są bardzo małe a inne bardzo niebezpieczne z tego powodu, że potrafią one wywołać prąd o napięciu dochodzącym nawet do 200 V, co jest naprawdę bardzo ciekawe i interesujące. Płaszczki są bardzo często spotykanymi zwierzętami w oceanarium, gdzie oprócz przyglądania się im prowadzone są również badania, które pozwalają nam poznać lepiej ich tryb życia co bez wątpienia jest bardzo ważnym elementem w rozwoju nauki o tych zwierzętach.

Pasikonik zielony

Ukryte w mrokach nocy, tajemnicze, niezwykłe istoty jak co wieczór rozpoczynają swój koncert. Pasikoniki to właśnie ci nocni grajkowie. Ich pieśni towarzyszą nam wszędzie i można ich usłyszeć w parkach, ogródkach, polach, łąkach i w lasach. Wiosną z zagrzebanych w ziemi jajeczek wykluwają się małe, zielone larwy. Rosną one bardzo szybko. Od samego początku wyglądają tak jak dorosłe pasikoniki ale brak im skrzydeł. Pierwsze dorosłe pasikoniki pojawiają się na początku lipca. Wieczorami coraz donośniej słychać śpiew świerszczy. Grają tylko samce wabiąc w ten sposób samiczki. Samce walczą o swe wybranki i niejednokrotnie po tej walce pozostają utracone czułki czy odnóża. Ich pożywienie to nie tylko rośliny ale dzięki długim czułkom i dobrze wykształconym oczom wypatrują swoją potencjalną ofiarę – małe owady. Dzięki długim tylnym odnóżom potrafią wysoko i daleko skakać. Nie radzę łapać pasikonika gołą ręką gdyż potrafi dotkliwie uszczypnąć. Spotkać go można wśród wysokich traw gdzie się chroni.

Za co kochamy szczury ?

Ktoś kiedyś powiedział: „Kup sobie szczura. To jedyny sposób, abyś mógł nabyć miłość za pieniądze”- BZDURA! Szczurki hodowlane właściciele naprawdę kochają. A kochają je przede wszystkim za ich szczerość. Te zwierzęta dominują nad innymi stworzeniami tym, że całe serce oddają swojemu właścicielowi. Jeżeli ktoś z Państwa miał kiedykolwiek psa lub kota, to jest świadomy tego, że gdy nasz ukochany pies lub kot ma wybrać sobie do towarzystwa innego psa lub kota lub właściciela, to niestety wybiera istotę ze swojej rasy. Człowiek w zasadzie przestaje wtedy mieć znaczenie dla zwierzęcia. Szczurki są pod tym względem wierniejsze od innych zwierząt, gdyż dla szczurków to właśnie człowiek jest ich stadem. Szczurek do zabawy wybierze człowieka a nie innego szczura. A zabawa jest właśnie drugą rzeczą, którą uwielbiają te zwierzęta. Najzabawniejsze są wszelkie kradzieże dokonywane przez szczurki. Masz cukierka w kieszeni?a może chusteczkę higieniczną? Lepiej to schowaj, gdyż twój szczurek na 100% tym się zainteresuje. Skradzioną rzecz schowa w ulubionym miejscu, a gdy znajdziesz jego skrytkę to sam zobaczysz ile rzeczy ci ukradł.

Rozmnażanie

Okres godowy fok grenlandzkich przypada między końcem lutego a końcem marca, najczęściej na początku tego drugiego miesiąca. Wówczas wszystkie samce, które są dojrzałe płciowo i mają skończone 7 lat, przygotowują się do kryć. Specjalne gruczoły na ich ciele wydzielają bardzo ostry, nieco piżmowy zapach, który daje samicom znak, że dany samiec jest gotowy do reprodukcji. Foki mają niezwykle krótki okres gotowy – może dlatego jest właśnie tak bardzo intensywny. Samice w rui osiedlają się na wielkich polach lodowych, pływających swobodnie po zimnych wodach północnych mórz. Samce wówczas zbierają się w wodzie wokół danego pola lodowego, kręcą się tam na różne strony, pływają na wyścigi w kierunku samic, wydają określone dźwięki. Wszystko to sprawia, że samice zwracają większą uwagę na swych potencjalnych partnerów – by dać temu wyraz wyginają swój grzbiet, głowę odchylają bardzo silnie do tyłu i podnoszą w górę swe tylne płetwy. Większość fok kopuluje na polach lodowych, choć niektóre – przede wszystkim te mieszkające w zatoce Świętego Wawrzyńca – kopulują w wodzie. Foki reprodukują do końca swego życia, samica rodzi co roku jedno młode. To sprawia, że zwierzęta te rozmnażają się bardzo dobrze i są odporne na zachwiania liczebności ich populacji.

Głuptak a człowiek

Może dziwić nazwa, jaką człowiek nadał temu wspaniałemu myśliwemu, który z niebywałą precyzją potrafi chwytać zdobycz. Może to wynikać z niezwykle niezdarnego chodu, jakim porusza się głuptak na lądzie. Może to wynikać także z tego, że ptaki te są bardzo ufne w stosunku do człowieka – siadają czasem na statkach pełnych ludzi, nie przejmując się ich obecnością. To sprawiało, że niegdyś były bardzo łatwym do schwytania potencjalnym pożywieniem dla marynarzy. Niegdyś głuptaki, zarówno dorosłe jak i młode, były częstym obiektem polowań człowieka. Wytwarzano z nich olej, przynęte dla ryb lub, zwyczajnie – zjadano. Dla niektórych ludów były niezbędnym do przeżycia stworzeniem. Na przełomie XIX i XX wieku polowania na głuptaki stały się bardzo popularne i liczne, co sprawiło, że ptaki te niemal wyginęły – w owym czasie ich liczebność spadła do zaledwie 30 tysięcy par lęgowych. Zakazano wówczas polowania na te stworzenia, co utrzymywane jest do dziś – głuptaki zaczęły więc z powrotem powiększać swą populację. Głuptaki bardzo często, jak zresztą wszystkie ptaki morskie, giną z powodu plam oleju, jakie przedostają się na tereny, gdzie żyją, z rozbitych lub zatopionych tankowców. Jest to dziś główna przyczyna ich nienaturalnej śmierci

Woda

Foki są świetnie przystosowane do życia w wodzie. Opływowy kształt ciała, bardzo spiczasty pysk, brak widocznych z zewnątrz narządów płciowych, brak zewnętrznych małżowin usznych – to wszystko sprawia, że foki czują się w wodzie lepiej niż na lądzie. Pływają przeciętnie z prędkością 20km/h, choć w odpowiednich warunkach mogą tą szybkość znacznie zwiększyć, jednak tylko na krótkich dystansach. Foki są świetnymi nurkami – mogą zejść na bardzo dużą głębokość, nawet na 275 metrów p.p.m. a pod wodą mogą pozostać nawet przez 18 minut. Foki, mimo, że są ssakami, nie posiadają normalnych kończyn przednich i tylnych – zwierzęta te mają odnóża przypominające raczej płetwy. Przednie, mniejsze, w wodzie są dość niewiele używane, pomagają jedynie zmieniać foce kierunek, w którym płynie. Właściwą siłę napędową stanowią potężne tylne płetwy oraz odpowiednie ruchy ciała. Foki bardzo często odpoczywają w wodzie, w ogóle nie wychodząc w tym celu na ląd. Przyjmują wtedy pozycję pionową, zwaną świecą, albo poziomą – zwaną krokodylą. Foki przez większość swojego cyklu dobowego poszukują pożywienia – bardzo lubią pływać, więc łączą przyjemne z pożytecznym. Najchętniej przebywają w wodzie o temperaturze około 2 stopni.

Piesiec

Są to zwierzęta bardzo blisko spokrewnione z lisem. Zwierzęta te są bardzo wyjątkowe, z tego powodu że są równie inteligentne i sprytne jak znane nam lisy, ale to nie wszystko, piesiec z pokolenia na pokolenie przekazuje swoim młodym norę , w której to samica rodzi młode, jest to wyjątkowe zjawisko z tego powodu że jedna nora może istnieć kilkadziesiąt lat co z pewnością robi wrażenie. Zwierzęta te są niestety bardzo narażone na niebezpieczeństwo ze strony człowieka, ich futro jest bardzo cenione na czarnym rynku, dlatego tez populacja tego zwierzaka ciągle spada. Piesiec mimo że jest bardzo dobrym łowcom na lądzie to również doskonale pływa. Potrafi on przepłynąć dość spory kawałek, nie męcząc się przy tym zbytnio a do tego w wodzie również poluje na małe ryby czy mięczaki. Często zwierzęta te porównuje się do poduszek, ich ogon służy im jak ciepła kołdra, która podczas zimnych temperatur okrywają się co daje im ciepło. Niestety często można spotkać właśnie futra z tych zwierząt i to w legalnych sklepach co również bardzo niepokoi oraz sprawia że ludzie zaczynają patrzeć nie jako mieszkańcy krainy wiecznych lodów a jako dodatek do swojego ubioru, co z pewnością nie jest dobrym znakiem.

Ameryka Północna

Pod względem zoogeograficznym obszar kontynentu Ameryki Północnej (poza częścią Meksyku, która zaklasyfikowana jest do krainy neotropikalnej) należy do krainy nearktycznej (Nearktyka), zbliżonej do krainy palearktycznej i zróżnicowanej w poszczególnych strefach klimatycznych oraz roślinnych. Z 24 rodzin ssaków cztery są endemiczne — trzy spośród gryzoni (goffery i szczuroskoczki przebywające na pustyniach, sewele żyjące w górach oraz endemiczny gatunek — urson) i jedna z parzystokopytnych (widłorogi, spotykane najczęściej na preriach); najbardziej typowymi gatunkami Ameryki Północnej są: niedźwiedź czarny i grizzly (zamieszkujące głównie Góry Skaliste), wół piżmowy (którego siedliskiem jest tundra), karibu i amerykański podgatunek łosia (spotykane najczęściej w szpilkowych lasach tajgi), jeleń wirgiński, skunks (żyjące w lasach liściastych na obszarach wschodnich kontynentu), bizon (kiedyś zamieszkujący prerie, dziś spotykany jednak tylko w parkach narodowych), pekari; do gatunków pochodzących z Ameryki Południowej należą także: dydelf, pancernik i jeżozwierz nadrzewny. Z ptaków występują tutaj między innymi: kardynały, tanagry, kolibry, indyki dzikie; z gadów popularne są grzechotniki, gekony, legwany, scynki i endemiczna heloderma — jedyna jadowita jaszczurka; z płazów — salamandry, ambystomy; z ryb takie gatunki jak niszczuki, amie, bassy, liczne okoniowate i karpiowate.

Niedźwiedź brunatny

Niedźwiedź brunatny – przez lata wypracowany został wizerunek milutkiego, pulchnego, włochatego zwierzątka o powolnych ruchach, przyjaznego człowiekowi a szczególnie miłego dzieciom. Przypominają go wciąż produkowane liczne pluszowe zabawki i kreskówkowe animacje produkowane celowo dla dzieci. Jest to jednak silny drapieżnik osiągający dość duże rozmiary od 1,7m do 2,2m i znaczną masę ciała – od 100 do 450 kilogramów. Znana jest również waga tego zwierzęcia 780 kilogramów. Futro pokrywające całe jego ciało zgodnie z nazwą gatunkową głównie w Europie nosi kolor brunatny, jednak w innych rejonach występowania – w Afryce Północnej, w północnej i środkowej części Azji po Amerykę Północną jego barwa występuje w różnych odcieniach od kremowego po niemal czarne. W Ameryce Północnej podgatunek niedźwiedzia brunatnego- grizli osiąga większe rozmiary do około 3 metrów i adekwatnie większej masie ciała. W Polsce niedźwiedź brunatny objęty jest ścisłą ochroną i występuje w Bieszczadach, Tatrach, na Babiej Górze. Ogólnie rzecz biorąc występowanie niedźwiedzia brunatnego ze względu na jego masowe tępienie przez człowieka ogranicza się do słabo zaludnionych, wręcz odludnych i trudno dostępnych lasach górskich a na nizinach w Rosji, Skandynawii, na Białorusi. To potężnie zbudowane zwierzę posiada w swoim jadłospisie dużą ilość pokarmu roślinnego, jednak jest głównie drapieżnikiem i podczas polowania posługuje się głównie zmysłem węchu. Na zimę zapada w sen po zgromadzeniu odpowiedniej ilości tłuszczu.