Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Tag Archives: Wodne

Koszatki

Koszatka, zwana dokładniej koszatniczką, jest to niewielki gryzoń poruszający się po drzewach. Długość tego futrzaka mierz od 8 do 10 centymetrów, a jej ogon sięga do 10 centymetrów. Ciężar koszatki to około 15 do 40 gram, a sierść jest głównie ubarwiona na kolor rudawy lub popielaty, a barwa brzucha jest biało podobna. Koszatka ma ciemne obwódki wokół oczu, które poruszają się w kierunku uszu, które są dosyć niewielkie uszy.

Pyszczek koszatniczki jest upodobniany do koloru różowego z dość dużym noskiem w porównaniu do reszty ciała. Występuje ona głównie na terenach Europy, a także w Azji. Zamieszkują one głównie lasy liściaste, ale można je też spotkać na terenach lasów iglastych. W celu zlokalizowania swojego miejsca zamieszkania w dziczy, przejmuje stare gniazda ptaków, które następnie przerabia, lub zadomowia się w różnych mchach i innych mało widocznych miejscach.

Są bardzo często zwierzętami domowymi trzymanymi, jak inne gryzonie, w klatkach, gdzie są bardzo starannie wyżywione oraz utrzymane higienicznie.

Dzik

Dzik – nie można go pomylić z żadnym innym zwierzęciem. Jest to zwierzę bardzo charakterystyczne. Niska, krępa budowa ciała, od jasnej brązowawej do przechodzącej w czarną szczecinę, wydłużony ryj, krótkie nogi i u dorosłych okazów szable umieszczone przy nasadzie ryja i głowy. Dzik jest zwierzęciem, które nie posiada jakichś szczególnych wymogów związanych ze środowiskiem naturalnym, unika natomiast otwartych terenów w których nie byłby w stanie się ukryć. Młode potomstwo dzika tzw. warchlaki od około trzeciego lub czwartego miesiąca życia mają charakterystyczne czarne pasy wzdłuż ciała. Charakterystyczną cechą w obyczajach tych zwierząt jest to, że bardzo lubią tarzać się w błocie i niejednokrotnie na skrajach lasów można spotkać osobniki obficie oblepione błotnistą mazią oraz żywicą z drzew, o które z kolei lubią wycierać swoją szczecinę. Zwierzęta te żyją w stadach zwanych przez myśliwych watahami. Są to w szczególności ściśle związane grupy rodzinne, w których rolę przewodnika pełnią lochy. W Karpatach można spotkać okazy odyńca o wadze około 350 kilogramów. Dzik jest zwierzęciem wszystkożernym. Żywi się między innymi żołędziami, brukwią, różnego rodzaju płodami rolnymi oraz dżdżownicami, niewielkimi zwierzętami glebowymi, zjada myszy i szczury oraz padlinę.

Lis

Lis – lis europejski ma charakterystyczną rudawą barwę futra. Jest to zwierzę, które najlepiej adaptuje się do istniejących warunków naturalnych. W sytuacji zagrożenia populacji masowym wyginięciem potrafi bardzo szybko odbudować swój skład liczebny i powtórnie szybko zająć opuszczone wcześniej terytoria. Lis należy do rodziny psowatych, u których występują pewne spójne cechy charakterystyczne. Oprócz kształtów zbliżonych do psowatych jego cechą charakterystyczną jest puszysty długi, prosty ogon. Charakteryzuje się wysokim zmysłem powonienia. Długość jego ciała osiąga od 60 do 90 centymetrów, ogona 35 do 40 centymetrów. Masa jego ciała to przeciętnie 7 kilogramów. Lisy zjadają różnorodny pokarm. Podstawą jego menu są myszy ale również młode sarny, zające i ptaki oraz ptactwo domowe. Poluje zwykle samotnie, nie posiada skłonności do tworzenia stad lub trwałych grup rodzinnych. Podczas polowania potrafi biegać szybko i z dużą wytrwałością. Chwytając swą zdobycz ostrymi pazurami przyciska do ziemi, następnie ostrym uzębieniem rozrywa ją i połyka niemal w całości w zależności od wielkości upolowanego zwierzęcia. Naturalnymi wrogami lisów są wilki, rysie i orły. Mimo jego cech zwinności nie zawsze uda mu się umknąć przed oprawcą. Przez lata wypracowała się na jego korzyść opinia cwaniaka ze względu na jego naturalną zręczność.

Motyle

Nad łąką można zobaczyć mnóstwo motyli. Są motyle jednobarwne oraz wielobarwne, motyle małe oraz duże, motyle które latają w dzień albo tylko nocą. Należą one do owadów uskrzydlonych. W Polsce można spotkać około trzech tysięcy gatunków motyli. Któż z nas nie słyszał o paziu królowej albo bielinku kapustniku. Paź królowej to motyl typowo dzienny. Skrzydła ma ubarwione na żółty kolor z czarnymi i niebieskimi wzorami. Należy on do jednych z najpiękniejszych owadów i przez to staje się cennym łupem dla kolekcjonerów. Innym paziem jest paź żeglarz. Ubarwienie skrzydeł tego motyla jest żółte z czarnymi, klinowato zwężającymi się pręgami. Motyl pojawia się w połowie maja i lata do końca czerwca. Bielinek kapustnik jest biały a jego skrzydła mają czarne obrzeża oraz czarne plamy. Ponieważ jego gąsienice żerują na główkach kapusty i innych roślinach jest on zaliczany do owadów – szkodników. Do motyli „eleganckich” należą wszelkiego gatunku modraszki. Samce mają górna powierzchnię skrzydeł intensywnie niebieska o fioletowym odcieniu. Brzegi skrzydeł są ciemne i są postrzępione.

Cechy charakterystyczne

Tygrys Syberyjski jest o wiele większy od swoich kuzynów tygrysów bengalskich zamieszkujących Afrykę, jest też dużo jaśniejszy od nich. Tygrys posiada całkiem spore, strasznie ostre pazury. Podczas biegu czy odpoczynku zostają one wciągnięte, aby nie pokaleczyły stóp właściciela. Lecz kiedy dochodzi do pojedynku pomiędzy dwoma samcami, lub podczas ataku na inne zwierze tygrys wysuwa pazury co skutecznie pomaga przyczepić się do ofiary i szybko ją uśmiercić. Podczas zimy podstawowym kolorem sierści tygrysa jest kolor żółty. Biała sierść na brzuchu jest długa sięga aż po pachwiny. Tygrys Syberyjski jest bardzo wielki umięśniony i bardzo silny, co pomaga mu podczas polowania. Tygrys Syberyjki mimo swojego potężnego wyglądu i wielkich rozmiarów posiada bardzo małe uszy, ponieważ klimat w którym żyje jest bardzo zimny i mały rozmiar uszu zapobiega nadmiernemu uciekaniu ciepła z ciała. Tygrys potrafi odróżniać kolory a w nocy jego oczy potrafią widzieć pięciokrotnie lepiej niż oczy człowieka

Jeż europejski

Jeż europejski – długość jego ciała przeważnie wynosi około 35 centymetrów a masa od 400 do 1900 gramów. Cechą charakterystyczną tego zwierzęcia jest silna okrywa włosowa przekształcona w kolce, które są naturalnym atrybutem obronnym tego gatunku. Jego kolce są na przemiennie koloru białego i czarnego. Jego wydłużony ryjek zaopatrzony jest w ostre uzębienie, które bardzo dobrze radzi sobie z dżdżownicami będącymi jego składnikiem pokarmowym. Jeż potrafi doskonale poradzić sobie z gadami – potrafi zagryźć węża. Jego główne menu składa się z dżdżownic i ślimaków, szarańczaków, piskląt ptaków gnieżdżących się na ziemi, jaszczurek, węży, padliny i upadłych owoców z drzew. Jeż jest zwierzęciem o aktywności nocnej, przy odpowiednio niskiej temperaturze zimą śpią. Występuje w widnych lasach, zaroślach, obrzeżach obszarów zabudowanych, w parkach miejskich. Z powodu jego preferencji smakowych, dużo z nich ginie latem po deszczu na drogach w poszukiwaniu dżdżownic. Wiosną i latem jeże zachowują umiar w pożywieniu, jednak późną jesienią intensywnie żerują aby wzbogacić swój organizm w skłądniki odżywcze niezbędne do przezimowania. Podczas snu zimowego procesy życiowe ulegają znacznemu spowolnieniu a temperatura ich ciałą spada do 5 stopni Celcjusza.

Człowiekowate

Inaczej homimidy; rodzina z rzędu naczelnych z jednym gatunkiem -Homo sapiens – żyjącym współcześnie, obejmująca również, znane z materiałów kopalnych, gatunki wy-
marie, takie jak H. erectus czy H. Iłabilis, oraz ewolucyjnie jeszcze starsze gatunki austraiopiteków.
Rodziną najbliżej spokrewnioną z dzisiejszymi cz. są mat-py człekokształtne. Do której należą szympans, goryl i orangutan. Uważa się, że obie te rodziny miały wspólnego przodka, który żył w miocenie, a oddzielenie się obu linii nastąpiło pod koniec tej epoki (prawdopodobnie ok. 10-5 min lat temu). Cz. różnią się od małp człekokształtnych cechami fizycznymi, m.in. wyprostowaną postawą ciata, dwunożną lokomocją, zaokrągloną czaszką z większym mózgiem czy mniejszymi zębami (w tym nie-wy specjalizowany mi kłami), oraz cechami zachowań, w tym posługiwaniem się mową (językiem).
Ewolucja jest procesem długotrwałym i ukształtowanie się charakterystycznych dla cz. cech wymagało ogromnej liczby pokoleń. Dlatego też, na podstawie zgromadzonych materiałów kopalnych, dokonanie jednoznacznego podziału na małpy człekokształtne i istoty człowiekowate jest bardzo trudne. Zdecydowaną większość dowodów kopalnych stanowią zęby i fragmenty czaszek, często nie najlepiej zachowane, co utrudnia określenie cech przystosowawczych decydujących o odróżnianiu poszczególnych gatunków.

Antarktyda

Bardzo ubogi świat roślinny powoduje niejako odpowiednio uboższy świat zwierzęcy. Powszechnie występują tu jedynie pewne gatunki bezkręgowców, a więc na przykład wrotki, nicienie, niesporczaki i skoczogonki. Większość została przeniesiona na obszar Antarktydy przez ptaki lub wiatr. Oprócz nich na Antarktydzie spotkać można olbrzymie zgrupowania ptaków morskich i fok, w stadach nawet do kilkuset tysięcy sztuk – głównie latem, w okresach rozrodu lub linienia. Czerpią one pożywienie z morza (jedzą głównie kryl i ryby). Takie wielkie kolonie tworzą np. pingwiny – charakterystyczne dla Antarktyki ptaki nielotne, ale za to pływające i nurkujące. Występuje sześć gatunków pingwinów – pingwin cesarski, pingwin królewski, pingwin Adeli, pingwin papua (białobrewy), pingwin antarktyczny, pingwin złotoczuby i skałoskoczek. Pingwiny nie budują gniazd. Jedyne jajo składają bezpośrednio na lodzie – wysiadują je samce, zgromadzone w ogromne stada. Podczas wysiadywania tracą połowę masy ciała. Samice przez ten czas gromadzą pożywienie. Pingwiny nie boją się zimna, okres składania jaj przypada w samym środku zimy, kiedy temperatura dochodzi do -70oC. Oprócz pingwinów Antarktydę odwiedzają drapieżne wydrzyki polujące na jaja pingwinów i ich pisklęta, a także foki (5 gatunków fok – słoń morski, foka Weddella, foka krabojad, foka Rossa i lampart morski), uchatki (1 gatunek – uchatka antarktyczna).

Dinozaury

Zróżnicowana grupa lądowych gadów naczelnych żyjących w erze mezozoicznej (245-65 min lat temu), obejmująca największe lądowe zwierzęta roślinożerne i mięsożerne wszech czasów, a także formy małe. Nazwa „dinozaury” utworzona została w 184 przez ang. anatoma Richarda Owena z greckich słów dcinos (straszny) i sauros (jaszczur) dla określenia kilku gatunków wielkich zwierząt znanych wówczas z niekompletnych szczątków. Do dziś opisano ponad 850 rodzajów d., obejmujących co najmniej 1 tys. gatunków (część z nich okazała się później synonimami innych gatunków czy rodzajów). Jest to jednak niewielki fragment rzeczywistego bogactwa systematycznego tej grupy, dominującej na lądach w mezozoiku, a wymarłej z końcem kredy.
Pierwsze znaleziska szczątków d. były niekompletne, a zarazem bardzo odbiegały od szczątków znanych wówczas zwierząt. Ponadto dopiero w 2 poł. XIX w. przyrodnicy uznali ewolucję świata żywego za dobrze udokumentowany fakt i zaczęli doszukiwać się pokrewieństwa pomiędzy poszczególnymi grupami. Już wtedy zauważono cechy, które wskazywały na pokrewieństwo d. z krokodylami (m.in. obecność dodatkowych otworów w czaszce i osadzenie zębów w zębodołach). Prymitywne krokodyle znane są, podobnie jak d.. od triasu i już dawno pojawiły się sugestie, że obie te grupy wywodzą się z wczesnych gadów naczelnych – archozaurów – zw. tekodontami „mające zęby w zębodołach”, a przede wszystkim z form zaliczanych do „niby-krokodyli”

Jeeeeeeść..jeeeeść..dajcie jeść!

W stosunku do szczurów można odnieść pewną paremię: „Dobry szczur to najedzony szczur”- nic dodać nic ująć. Największą pasją każdego szczura jest jedzienie. Pod tym względem dziki szczur od domowego szczurka niczym się nie różni. Zwierzęta te kochają jeść. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że mogły by zabić dla jedzenia. Podstawowym pokarmem naszego pupila powinna być mieszanka zbóż( ok.4zl karton). Przez cały dzień nasz pupil powinien co nieco mieć w klatce, gdyż często lubi wrzucić coś na ząb. Wskazane jest dokarmianie szczurka- od czasu do czasu, pieczywem, białym i żółtym serem, ryżem a nawet mięsem ryb oraz drobiu, w minimalnym stopniu również słodycze. Słodycze są ulubionym jedzonkiem szczurków i najchętniej tylko to by jadły. Pamiętać należy, że te rarytasy powinien dostawać sporadycznie i w małych ilościach. Poza tym można poczęstować szczurka jabłkiem, marchwią czy pomidorem- jestem przekonana, że nie odmówi. Nie można jednak podawać mu owoców cytrusowych, bananów i śliwek. W każdym razie lepiej nie rozpieszczać szczura, gdyż otyły szczur- podobnie jak otyły człowiek, ma problemy zdrowotne. Nie należy oczywiście zapominać o wodzie, bez której żadna istota żywa nie przeżyje.

Chrząszcze

Inaczej tęgopokrywe; najliczniejszy rząd owadów, obejmujący ok. 400 tys. gatunków. Należą tu m.in. jedne z najmniejszych i największych owadów – najmniejsze osiągają 0.2 mm dl., a największe, np. rohatyniec, ponad 20 cm df. Można je spotkać prawie we wszystkich środowiskach z wyjątkiem Antarktydy i szczytów najwyższych gór. Fauna ch. jest najbardziej zróżnicowana w tropikach; w strefach klimatu umiarkowanego gatunków jest mniej, ale reprezentuje je większa liczba osobników. Najbardziej charakterystyczną cechą pozwalającą rozpoznać ch. są skrzydła I pary przekształcone w grube pokrywy. Leżą one nad drugim i trzecim segmentem tułowia oraz odwłokiem; stykają się ze sobą wzdłuż linii biegnącej środkiem grzbietu. Mogą być sztywne lub skórzaste. Błoniaste skrzydła II pary używane są do lotu. Uważa się, że ochrona, jaką dają pokrywy, pozwoliła pierwotnym ch. żerować pod korą. gdzie nieosłonięte, błoniaste skrzydła mogłyby ulec uszkodzeniu. Odnóża tych owadów mogą być przystosowane do biegania, grzebania, pływania lub skakania. Czułki składają się przeważnie z 1 i członów i mają różny kształt. W zależności od spożywanego pokarmu, żuwaczki ch. mogą być bardzo duże lub zupełnie zredukowane. G większości gatunków występuje para dużych oczu złożonych.

Bekasy

Grupa ok. 20 gatunków ptaków siewkowych z rodziny bekasowatych zamieszkujących podmokle łąki oraz mokradła strefy umiarkowanej i gorącej catego śwista. B. to krótkonogie, długodziobe, krępe ptaki o upierzeniu upstrzonym brązowymi, czarnymi i białawymi prążkami oraz paskami. Mają stosunkowo szersze i słabiej zaostrzone skrzydła niż inne ptaki siewkowe, oczy osadzone stosunkowo daleko z tylu głowy oraz elastyczny dziób używany do sondowania w mule w poszukiwaniu bezkręgowców.
W okresie lęgowym b. nie są towarzyskie, ale podc2as wędrówek występują w stadach, często w towarzystwie innych ptaków siewkowych żerujących na błotnistych i mulistych obrzeżach rozlewisk. CJ większości gatunków tokujący samiec krąży wysoko w powietrzu, po czym nurkuje w kierunku siedzącej na ziemi samicy, z charakterystycznym dudniącym odgłosem wydawanym przez wibrujące, zewnętrzne pióra ogona. Toki z reguły odbywają się o zmierzchu, przy świetle księżyca lub w pochmurne dni.
B. kszyk Jest to interesujący ptak łowny; przestraszony gwałtownie zrywa się do lotu. wydając rozpraszające uwagę skrzeknięcie, po czym oddala się szybkim zygzakowatym lotem i raptownie zapada w ukrycie. Ptak ten jest szeroko rozpowszechniony w strefie umiarkowanej; zamieszkuje Eurazję oraz Amerykę Pn. W Polsce jest gatunkiem chronionym.

Ary

Jest to potoczna nazwa określająca ok. 18 gatunków tropikalnych amerykańskich ptaków z podrodziny papug najbardziej kolorowych spośród wielkich papug. Wyróżniają się bardzo długim ogonem, wyjątkowym w obrębie rodziny papug. Ich wielki, hakowato zakrzywiony dziób jest porównywalny jedynie z dziobem kakadu, a nagie policzki mogą rumienić się przy podnieceniu. Przedstawiciele obu płci wyglądają podobnie. A. jedzą dużo owoców oraz orzechy, krusząc ich skorupę za pomocą bardzo silnego dzioba, a następnie wydobywają zawartość językiem. Łatwo się oswajają i dobrze współżyją w hodowli z innymi papugami, mogą jednak atakować inne zwierzęta lub obce osoby. Pojedyncze osobniki osiągnęły w niewoli wiek 65 lat. Niektóre uczą się naśladować miękkim głosem ludzką mowę, lecz większość skrzeczy, tak jak na wolności. Najlepiej znana z hodowli a. żółto-skrzydła zamieszkuje Amerykę od Meksyku do Brazylii. Osiąga ok. 90 cm dl. Ubarwiona jest jaskrawoczerwono z niebiesko-żółtymi skrzydłami, niebiesko-czerwonym ogonem I białymi policzkami. Podobnej wielkości, lecz masywniej zbudowana a. hiacyntowa – ciemnoniebieska z żółtym pierścieniem wokół oka i nasady dzioba – żyje w Brazylii na pd. od Amazonki.

Dusiciele

Rodzina niejadowitych węży obejmująca ponad 80 gatunków (m.in. anakondy, boa i pytony)
o zróżnicowanej wielkości, występujących w różnych siedliskach, przede wszystkim na obszarach tropikalnych
i subtropikalnych. Większość przedstawicieli ma dwa płuca, szczątkową obręcz miedniczą i kikutowate wyrostki po bokach ciała, a niektóre gatunki w zagłębieniach warg – narządy zmysłu reagujące na ciepło. Skóra tych węży często się mieni, zwłaszcza po linieniu.
D. żywią się ssakami, ptakami i gadami. Atakują ofiarę zębami, a następnie oplatają ciałem i duszą. Należą tu zarówno największe węże świata (pyton siatkowy i anakonda zielona), jak i formy małe (np. węże ryjące w ziemi). Boa dusiciel, występujący w różnych środowiskach, od wybrzeży pn. cz. Meksyku i Antyli do Argentyny, często mylony jest 2 innymi gatunkami. Rzadko osiąga 3,3 m dl. (rekordowy okaz miał 5,55 m dl.). Wiele d. prowadzi nadrzewny tryb życia, a długie zęby pomagają im w chwytaniu ptaków. Szmaragdowy wąż drzewny z tropików Ameryki Pd., osiągający 1,8 m dł., ubarwiony jest zielono z żółtym brzuchem oraz białymi paskami na grzbiecie. Boa tęczowy, występujący od Kostaryki do Argentyny, ma niewyraźny deseń i mieni się różnymi kolorami.

Ciekawostki

Świat ssaków jest bardzo ciekawym światem, w którym tak naprawdę dzieje się bardzo dużo. Wiesz już, że młode kangury mogą mieć od jednego centymetra do trzech centymetrów. Jest o bardzo mało, dlatego są to torbacze. Inną ciekawą informacją jest to, że ssaki na naszej planecie znajdują się już od dwustu milionów lat. Ta liczba robi największe wrażenie. Niektóre ssaki, podobnie jak niekute gady posiadają jad który może im służyć do obrony lub polowania. Są one jednak stosunkowo bardzo mało jadowite i człowiekowi nie mogą one zrobić krzywdy. Inną ciekawą liczbą w świecie ssaków jest długość skoków, jakie może oddać kangur. Jest to – uwaga – aż dziewięć metrów. Imponująca długość, którą sobie trudno wyobrazić, a dokładnie wyobrazić sobie kangura, który przeskakuje szerokość nie jednego basenu. Jeśli chodzi o szympansy, to jeśli się im przypatrzymy to ich mimika jest bardzo podobna do naszej mimiki. Często budzi to sporo śmiechu i radości. Temperatura ciała leniwca, czyli jednego z ssaków może mieć z kolei wartość od ponad dwudziestu czterech stopni do trzydziestu siedmiu stopni.

Kozica

Bliżej jest spokrewniona z antylopa niż z Jeleniem. Nie nosi na głowie poroża, lecz rogi. Są one na końcach haczykowato zakrzywione, u samców bardziej niż u samic. Kozice chętnie przebywają w lasach i wśród kosodrzewiny. Jedynie latem wspinaj się wysoko aż po granice lodowców i wtedy można je spostrzec na stromych srokach, na wiszących skalnych pólkach i na wąskich przełęczach górskich. Potrafią wykonywać skoki do 15 metrów w dół i 4 metrów wzwyż. Zmieniają w niezwykle przebiegły sposób ścieżki, którymi wędrują, aby umknąć niebezpieczeństwa lawiny. Są zwierzętami towarzyskimi i chętnie jednoczą się w stada, w których przewodnictwo obejmuje stara, doświadczona samica. Samce żyją najczęściej samotnie lub tworzą grupy kawalerskie. Kozice rozpowszechnione są przede wszystkim w Alpach. Żyją też w Hiszpanii, na Półwyspie Bałkańskim i na Kaukazie. W Polsce nieliczne osobniki można spotkać w Tatrach. Dożywają 25 lat. Pęki włosów kozicy wyskubane z jej grzywy uważane są wśród myśliwych za cenne trofeum.

Kto powinien kupić sobie szczurka?

Odpowiedź: „każdy kto szuka niebanalnego zwierzaka domowego”. Szczurki są dobrymi kompanami dla większości osób. Jeżeli osoba potrafi się przełamać by tylko pogłaskać szczurka to jestem przekonana, że po tygodniu wspólnego przebywania z nim całkowicie zakocha się w tym rozkosznym zwierzaczku. Na uwagę zasługuje przede wszystkim inteligencja szczurów. Badania wskazują, że szczurki bardzo dobrze potrafią się ze sobą komunikować. Jeżeli pierwszemu szczurkowi damy do jedzenia 3 przysmaki a następnie pozwolimy skomunikować mu się z jego towarzyszem. Gdy damy teraz te same przysmaki drugiemu szczurowi, to zauważamy, że od razu zacznie on jeść to co najbardziej smakowało jego poprzednikowi. Poza tym szczury mają bardzo dobrą pamięć. Przeprowadzony eksperyment wskazuje, że gdy na końcu labiryntu położymy ciastko(dla motywacji) to szczurek po pierwszym przejściu tego labiryntu za drugim razem przejdzie labirynt dużo szybciej niż na 1.razem a za 3.razem jeszcze szybciej. Wniosek z tego taki, że szczury szybko się uczą. Dzięki tej inteligencji rzadko spotykanej w świecie zwierząt, tak trudno jest wytępić stada dzikich szczurów które są zmorą nie jednego miasta.

Zwierzęta

Zwierzęta są to stworzenia żyjące na naszej planecie, które posiadają swój własny rozum oraz prowadzą własne życie. Niektóre zwierzęta są pod ochroną, co oznacza, że ich życie jest chronione poprzez prawo ludzkie.

Także istnieją takie zwierzęta, które są celem myślistwa i są zdatne do jedzenia przez człowieka, co jest bardzo pospolitą rzeczą.

Występują także zwierzęta domowe, które zamieszkują w pomieszczeniach razem z ludźmi, którzy opiekują się tymi zwierzątkami. Ludzie karmią swoje zwierzęta i zapewniają im dobrobyt, aby dobrze i wygodnie im się żyło. Oczywiście istnieją także zwierzęta, które żyją swoim życiem i losem.

Żyją one na całkowitej wolności i to właśnie one są najbardziej znanymi zwierzętami na świecie. Istnieją różne nauki, które interesują sie wiadomościami na temat zwierząt oraz ludzie, których pracą jest ochrona podanych zwierząt lub po prostu robią to dobrowolnie, czy także z miłości i zafascynowania do tych istot, które także posiadają własne życie, na które zasługują.

Koty

Koty są to zwierzęta, które zostały głównie zwierzętami domowymi. Kot domowy jest to gatunek ssaka z rodziny kotowatych, który jest najpopularniejszym zwierzęciem domowym. Oswajanie zwierząt było już znane w czasach prehistorycznych, gdzie ludzie zaczęli karmić zwierzęta, które następnie zaczynały się przyzwyczajać do ludzi i żyć z nimi w pokoju.

Jest to bardzo ciekawe zjawisko wzajemnej pomocy oraz miłości między istotami, które nie do końca siebie nawzajem rozumieją. Możemy wyróżnić różne rodzaje kotów. Mogą to być koty domowe lub koty drapieżne żyjące na dzikich terenach, nie zamieszkałych przez ludzi.

Dzikie koty to również takie zwierzęta jak lwy, tygrysy, pumy, gepardy i wiele wiele innych zwierząt tego typu.

Są one bardzo niebezpieczne oraz silne, które zaliczamy do zwierząt dzikich. Jednak istnieją takie koty, które są przyjazne człowiekowi i spotykamy je na co dzień w domach, na ulicach czy na podwórkach. Koty są odwiecznymi przyjaciółmi człowieka, które są bardzo zwinne i mądre.

Ciekawostki

Postaram się przedstawić, choć kilka ciekawostek dotyczących tygrysa syberyjskiego. Tygrysy syberyjskie są potężnymi kotami, które potrafią unieść a nawet przenieść bardzo ciężką ofiarę, do której przeniesienia potrzeba byłoby, co najmniej dwunastu rosłych mężczyzn. Nie zawsze dochodzi do walk między dwoma samcami, samce walczą między sobą tylko, jeśli chodzi o przejęcie terytorium, lub o samice. Kiedy dwa samce pokojowo do siebie nastawione spotkają się, pozdrawiają się nawzajem specjalnymi dźwiękami wydalanymi przez nos, lub z pyska. Ocierają się też o boki. Tygrys syberyjski jest mięsożercą, dlatego musi spożywać, co najmniej 9-10kg. mięsa. Mimo iż tygrys syberyjski może ważyć maksymalnie 250-280kg. to jak wszędzie od każdej zasady są wyjątki i takim też wyjątkiem jest tygrys, który ważył jak podają badacze 380kg. Tygrysy syberyjskie są zazwyczaj koloru żółtego lub jasno pomarańczowego, lecz widziano czarnego tygrysa syberyjskiego, lecz niestety nigdy nie udało się go sfotografować.

Dzięcioł

Dzięcioły są 2 z natury samotnikami. Większa część roku nie interesuje ich towarzystwo. Każdy dzięcioł ma własny, niedostępny dla innych rewir, To prawie cud, że przez krótki czas odchowu młodych, para dzięciołów solidarnie razem pracuje. Samiec i samica wspólnie wykuwają dziuplę w miękkim drzewie. Od okrągłego otworu wejściowego prowadzi lekko pod górę tunel zakończony szeroką komora. Tu samica na wiórkach drewna składa jaja, Po 14 wykluwają się pisklęta. Początkowo siedzą na dnie dziupli, a następnie zawieszała się dziobami na jej krawędzi i domagają się pożywienia od rodziców. Między sobą aa nadzwyczaj kłótliwe i już wtedy widać, że nie są stworzone do życia społecznego. Dzięcioły jedzą wprawdzie pokarm roślinny, ale główne ich pożywienie stanowią owady i ich larwy. Kując i dłutując swym mocnym dziobem, dzięcioł odrywa kawałki kory odkrywając w ten sposób kryjówki owadów, które wyciąga językiem i połyka. Wąski i długi język dzięcioła jest wyposażony w komórki zmysłowo-dotykowe i powleczony. Jest lepką powloką, co umożliwia wyciąganie z kryjówki niezliczonych ilości owadów aa jednym razem. Dzięcioły świetnie pomazała się po drzewach. W odróżnieniu jednak od papug nie posługują się przy tym dziobem. Nigdy też nie schodzą z drzewa głowa w dół – mają na To za słabe nogi. Dzięcioł zielony na ziemi porusza się zgrabniej niż inne gatunki dzięciołów i nawet w centrum dużych miast szuka na trawnikach mrówek.

Wstęp

Tygrys Syberyjski jest największym i najsilniejszym żyjącym kotem, który stąpa obecnie po Ziemi. Rzadki tygrys nie żyje jak wskazuje jego nazwa na Syberii, ale w regionie Amur – Ussuri i to tylko w tych miejscach gdzie przez większą część roku leży gruba warstwa białego puchu, ponieważ tygrys syberyjski musi żyć w niskich temperaturach. Rewir samca Tygrysa jest olbrzymi a ten nie szczędzi sił, aby go bronić, ponieważ od tego jak wielka jest jego ” działka ” zależy to czy samice będą chciały z nim kopulować. Samiec dzieli rewir zazwyczaj z dwiema mniejszymi od siebie samicami, lecz nawet to nie zapobiegło zagrożeniu tego wspaniałego gatunku. Tygrys Syberyjski dzięki swojemu potężnemu wyglądowi sieje strach i grozę wśród swoich potencjalnych ofiar, lecz nie tylko jego rozmiar i przeraźliwy ryk, który wydaje straszą mniejsze zwierzęta, ale także wielkim kłom, które rozrywają mięso ofiary na strzępy. Kły Tygrysa Syberyjskiego są tak wielkie że bez problemu potrafią zmiażdżyć kości ofiary

Bezszczękowce

Inaczej bezżuchwowce; gromada prymitywnych, pozbawionych szczęk kręgowców wodnych, do której należą minogokształtne i śluzicokształtne (zw. wspólnie kręgoustymi) oraz wymarłe rzędy Osteostraci, Anaipida, Helerostraci i Coeiolepida. Współczesne b. pozbawione są prawdziwych szczęk, parzystych odnóży i łusek na ciele. Mają chrzestny szkielet, oddychają za pomocą parzystych workowatych skrzeli, a ich układ mięśniowy, nerwowy z narządami zmysłów, krążenia i wydalniczy – przypominają analogiczne układy niższych ryb. Minogi to zwierzęta o wydłużonym, walcowatym ciele, rozwiniętych oczach i nieparzystym otworze nosowym zlokalizowanym na wierzchu głowy. Mają płetwy grzbietową i ogonową (płetwa ogonowa rozciąga się z obu stron ogona). Otwór gębowy otoczony jest przylgą w kształcie dysku, na której znajdują się liczne ząbki; przylga umożliwia minogom przytwierdzanie się do większych ryb kostnoszkieietowych i pasożytowanie na nich; ślina zawiera antykoagulant, który pomaga w trawieniu. Z jaj wylęgają się robakowate larwy zw. ślepicami. które zagrzebują się w mulistym dnie potoków i żerują na fitoplanktonie. Po trzech latach ślepice przechodzą metamorfozę i po osiągnięciu dojrzałości powracają do słonych wód, by powtórzyć cykl życiowy.

Dydelfy

Inaczej dydelfowate, oposy, szczury; rodzina z rzędu torbaczy, obejmująca ok. 66 gatunków ssaków, występujących w obu Amerykach.
D. północny, zw. też d. wirginijskim, jest jedynym gatunkiem rodziny występującym pospolicie w Ameryce Pn. na pn. od Meksyku. Kształtem ciała przypomina szczura. Ma zaostrzoną, białą mordę, czarne oczy, czarne, zaokrąglone uszy, 50 zębów, dłonie
0 5 palcach z ostrymi pazurami i stopy o 4 palcach z pazurami oraz 1 palcem (najbardziej wewnętrznym i pozbawionym pazura) zginającym się przeciwstawnie do pozostałych. Osiąga do 1 m dł. {łącznie z ogonem) i waży od 2 do 5,5 kg. Chwytny ogon, nagi i pokryty łuskami, stanowi połowę długości ciała. Szorstkie futro może mieć zmienną barwę – od białawo-szarej (w rejonach północnych) do czarnej (w rejonach okolic gorących). Jest wszystkożerny. Łatwo przystosowuje się do różnych środowisk. Ze względu na to, że prowadzi gł. nadrzewny tryb życia, nie występuje na obszarach suchych i bezdrzewnych. Gnieździ się chętnie w dziuplach i wykrotach; zaatakowany na ziemi często udaje martwego. Po ciąży trwającej 12-16 dni samica rodzi przeciętnie 10 (niekiedy nawet 25) nagich, ślepych, ważących 2 g młodych. Pełzną one do torby matki, czepiając się futra dobrze rozwiniętymi pazurkami przednich nóg

Narodziny

Ciekawą sprawą u ssaków jest również sprawa narodzin. Okazuje się bowiem, że wszystkie ssaki co trudno się domyśleć swoje życie zaczynają jako jajo zapłodnione w ciele swojej matki. Co prawda istnieje kilka wyjątków od tej reguły, są to jednak sporadyczne wypadki i bardzo rzadkie. Ciekawostką jest również to, że niektóre zwierzęta, tak zwane torbacze młodo narodzone zwierzątka znajdują się właśnie w tej torbie. Jest to spowodowane tym, że po narodzinach nie są one zdolne do przeżycia. Ciekawostką jest również to, że mają one – uwaga – nawet od jednego do trzech centymetrów. Inny sposób rozwiązywania takich problemów wykształciły u siebie tak zwane łożyskowce. Łożysko pełni wtedy funkcję specjalnego organu, który zapewni dożywienie małego organizmu. Organizm zostaje w macicy matki do czasu, kiedy będzie ono już zdolne do samodzielnego egzystowania. Są to między innymi psy, słonie, konie itp. Jak już wiesz rozmnażanie wszystkich ssaków odbywa się w sposób płciowy. Efektem tego jest zapłodnienie, co prowadzi do ciąży samicy.

Wilk

Wilk – jest zwierzęciem drapieżnym z rodziny psowatych. Zamieszkuje bardzo szerokie rejony geograficzne od Europy przez arktyczną tundrę, Amerykę Północną – Kanadę i Alaskę oraz środkową Azję. Masa jego ciała osiąga od 30 do 75 kilogramów, długość wraz z głową i tułowiem od 100do 140 centymetrów. Barwa sierści pokrywającej całe ciało jest przeważnie szara. Jak na drapieżnika przystało jego silna szczęka uzbrojona jest w potężne uzębienie w postaci kłów i silnych łamaczy. Wilk jest zwierzęciem stadnym. Żyje i poluje w stadzie. A jego współpraca ze stadem podczas polowania na zwierzynę przyprawia przynajmniej o zdziwienie. Wyglądem zewnętrznym bardzo przypomina go owczarek niemiecki, który uważany jest przez niektórych za jego bezpośredniego potomka. W Polsce również, choć coraz bardziej sporadycznie spotkać można to zwierzę. Przez lata tępiony był przez myśliwych i uznawany za główne zagrożenie siedlisk ludzkich. Dawniej podobno zdarzały się sporadyczne bezpośrednie ataki na człowieka, jednak spowodowane one były bezpośrednimi czynnikami zachwiania jego sytuacji biologicznej. W schierarchizowanym stadzie stanowiącym wyższą formę grupy społecznej wśród zwierząt występuje podczas zbiorowego ataku na zwierzynę ścisły podział ról, dzięki któremu polowanie w stadzie jest bardzo skuteczne i zdolne do pokonania nawet kilkukrotnie większego zwierzęcia od siebie.

Żmija zygzakowata

Podczas spacerów i wakacyjnych wycieczek przez zalesione i porośnięte trawami tereny należy zachować szczególną ostrożność. Możemy się przez przypadek natknąć na wygrzewające się w słońcu żmije. Jeśli nadepniemy przez przypadek na tego gada może nas ukąsić. Normalna dawka jadu żmii zygzakowatej nie jest śmiertelna dla człowieka ale gdy jest uczulony może dojść do reakcji uczuleniowej albo wstrząsu anafilaktycznego. Górna szczęka żmii jest zredukowana do koniecznego minimum i właśnie tu są umieszczone zęby jadowe. Zęby jadowe mają kanaliki przez które spływa do ciała ofiary jad. Ciało żmii zygzakowatej sprawia wrażenie ociężałej ale to tylko złudne wrażenie. Żmija potrafi atakować błyskawicznie. Ulubionym środowiskiem gdzie żmije żyją najliczniej sa polanki lub przecinki w podmokłych lasach oraz stosy kamieni na pograniczu pól i lasów w okolicach górzystych. Ze snu zimowego żmije budzą się w marcu. Żmija poluje nie tylko w dzień ale również można ja spotkać nocą. W upalne dni uwielbia wygrzewać się na gorących kamieniach w słońcu.

Drozdowate

Rodzina ptaków śpiewających z rzędu wróblowych, traktowana przez niektórych systematyków jako podtodzina w obrębie wielkiej rodziny muchołówkowatych, obejmująca ok. 300 gatunków i często dzielona na dwie pod-rodziny: kląskawki i drozdy. D. osiągają od 11 do 33 cm długości. Mają smukły dziób i mocne nogi, których kość skokowa pokryta jest z przodu pojedynczą, długą płytką rogową. Przechodzą tylko jedno pierzenie rocznie, a osobniki młode są zwykle nakrapiane. Występują na całym świecie, z wyjątkiem regionów polarnych. Największa liczba gatunków spotykana jest w Starym Świecie, przede wszystkim w Afryce. Gatunki o zasięgu pn. są długodystansowymi imigrantami. Zasiedlają różne środowiska leśne oraz tereny otwarte (tundrę i pustynie). Żywią się owadami oraz owocami, rzadziej ślimakami i dżdżownicami. Budują otwarte, czarkowate gniazdo (nieliczne gniazdują w dziuplach lub jamach), do którego samica składa 3-6 jaj. Mniejsze od drozdów kląskawki cechują się smuklejszymi nogami, cieńszym dziobem z nielicznymi szczecinkami u nasady i znacznie barwniejszym ubarwieniem. Drozdy są zwykle skromniej ubarwione, choć upierzenie niektórych gatunków zdobią jaskrawe – żółte, czerwone lub niebieskie plamy.

Dzikie zwierzęta

Jest wiele gatunków zwierząt, które należą do groźnych, dzikich. Ich natura jest zdecydowanie przystosowana do warunków w jakich żyją. Takie stworzenia najczęściej spotkamy w lesie, puszczy. Afryka ma bardzo dużo takich okazów. Do bardzo niebezpiecznych należą zarówno te żyjące na lądzie, w powietrzu i w wodzie. Lew, gepard, jaguar to odmiana kotów. Te nie są jednak potulne i przyjazne jak ich mniejsi kuzyni. Mają bardzo dużą szczękę, przez co łatwo mogą ugryźć dowolne zwierzę. Są bardzo szybkie i przebiegłe. Dżungla uczy własnych reguł, które są nieraz bardzo niesprawiedliwe. Rekiny to pływający zabójcy. Ostre kły, szeroka szczęka potrafią ostrzec każdego przed niebezpieczeństwem. Ludzie również potrafią być dla nich dobrym pokarmem, co udowodniono nakręcając serię makabrycznych filmów grozy. Właściwie większość ptaków żyjących na Ziemi jest zaliczanych do dzikich. Udomowić można głównie gołębie, papugi. Reszta to dziko żyjące stworzenia. Orły, sokoły, myszołowy, wróble. Każde z tych i wielu, wielu innych latających zwierząt potrafi przeżyć w bardzo trudnych warunkach. Dżungla jest bardzo dzika i ma ogromnie surowe prawa. Nawet bardzo młode często stają się ofiarami i wcześnie giną.

Dwudyszne ryby

Rząd ryb mięśniopłetwych, obejmujący 6 gatunków żyjących współcześnie oraz ok. 280 gatunków wymarłych. Współcześnie żyjące r.d. występują w jeziorach i rzekach Ameryki Pd., Afryki i Australii. Południowoamerykański praplaziec i 3 gatunki z afrykańskiego rodzaju prapłe-twiec – uważane niekiedy za jeden – należą do rodziny Lepidosirenidae. Są to smukłe, wydłużone (przypominające kształtem ciała węgorze) ryby o małych łuskach i dwóch workach płucnych. Płetwy odbytowe i brzuszne mają kształt delikatnych wyrostków pełniących funkcję narządów zmysłu. Prapłaziec osiąga ok. 1 m dl., a prapłetwce – do 2 m df. Największy afrykański prapłetwiec – P. aethiopicus – jest żółto cętko-wany. Ryby te budują gniazda, a potomstwem opiekuje się samiec. W porze suchej prapłaziec zagrzebuje się w mule i pozostaje w stanie spoczynku do pory wilgotnej. Prapletwce przechodzą również w stan spoczynku, ale przebywają wtedy ukryte w śluzowym kokonie utworzonym w mule. Australijski rogoząb (Neoceratodus forsterii) żyje w wysychających rzekach stanu Queensland. Ma, oprócz skrzeli, jeden worek płucny, duże łuski oraz wiosłowate płetwy piersiowe i brzuszne. Osiąga ok. 1,25 m dł. i waży ok. 10 kg, Uważany jest za formę bardziej prymitywną niż prapłaziec i prapłetwce.

Bociany

Rodzina z rzędu brodzących, obejmująca 17-19 gatunków dużych, długoszyich ptaków spokrewnionych z czaplami, ibisami flamingami. Zasiedlają gt. Afrykę, Azję i Europę; jeden gatunek, żyje także w Australii, a trzy gatunki amerykańskie wy-stępują od Florydy do Argentyny. B. osiągają od 60 do ponad 150 cm wys. U niektórych gatunków skóra na głowie i górnej cz. szyi jest całkowicie lub częściowo naga oraz jaskrawo ubarwiona. Są to z reguły milczące ptaki -powodem tego jest słabo rozwinięty organ głosowy w dolnej krtani niektóre b. w momencie podniecenia głośno klekoczą dziobami. Latają na zmianę lotem aktywnym i szybującym z wyciągniętą szyją oraz nogami.
Większość b. to ptaki stadne, tylko w okresie lęgowym rozdzielają się na pary. Żerują wyłącznie w dzień, chwytając małe zwierzęta na płyciznach lub suchych terenach. Niektóre, jak marabuty afrykańskie i indyjskie, żywią się gł. padliną. Gniazdo w kształcie platformy budują z gałęzi na drzewach, półkach skalnych lub, jak w przypadku b. białego, na dachach domów i kominach, często kolonijnie. Kredowobiałe jaja. w liczbie 3-6, wysiadują oboje rodzice; pisklęta wykłuwają się po ok. 5 tygodniach.
W niektórych systematykach b. dzielone są na dwie podrodziny: b. właściwe i dławigady. Dławigady mają zakrzywiony dziób, przypominający dziób ibisów. B. właściwe mają dzioby proste

Fretki

Fretki są kolejnymi zwierzętami o niewielkich kształtach, które chętnie są przechowywane w domu. Pomimo, że te zwierzątka są objęte ochroną, to i tak są dostępne w każdym sklepie zoologicznym, gdzie mamy dostęp do kupna takiego zwierzątka dla siebie samego.

Przechowywane one są w klatkach i tak jak z innymi gryzoniami domowymi, są one pielęgnowane, utrzymywane, karmione i wszystkie inne czynności z tym związane. W swoim dzikim życiu wzmagają się na co dzień z drapieżnikami, które polują na nie w celu zyskania pożywienia niezbędnego do ich życia.

Fretki żywią się głównie tylko korzonkami i tymi podobnymi przedmiotami zdatnych do jedzenia. Mieszkają głównie w lasach oraz w wysokich trawach sawann i stepów, gdzie jest ich dosyć dużo. Fretki są bardzo podobne do myszy nie tylko kształtem, ale także wielkością oraz sposobem ruchu.

Tak samo, jak swoja podobizna, szybko się porusza i wejdzie w każde miejsce, które nie jest dostępne dla innego zwierzęcia. Mieszkają oczywiście w norach, które same budują.

Żaby

Są to płazy które potrafią żyć w dwóch środowiskach, wodnym i ziemnym. Żaby są to bardzo wyjątkowe zwierzęta, znane są z tego że rechoczą , oraz skaczą , niektóre z nich potrafią naprawdę daleko skakać . Żaby są bardzo interesujące, są to płazy drapieżne, polują przede wszystkim an owady. Ich sposób pozyskiwania sobie jedzenia jest bardzo spektakularny z tego powodu że żaby posiadają długi i lepki język, który zostaje wprost wystrzelony w kierunku potencjalnej ofiary, sposób ten jest bardzo podobny do żerowania kameleona. Gatunków tych płazów jest bardzo wiele, niektóre posiadają bardzo ciekawą barwę ciała, na przykład występują błękitne jak niebo żaby, lub też bardziej spektakularne, lecz to świadczy często i zawartości trucizny w ich ciele. Jeden z gatunków żab jest w stanie zabić całe stado jeleni, co z pewnością robi wrażenie. Żaby czasem są również mistrzami w kamuflowaniu się , istnieje pewien gatunek żaby który wygląda jak jesienny liść , żaba ta do tego posiada inny kształt ciała niż inne żaby. Płazy te są bardzo ciekawe, prowadzą ciekawy tryb życia, i każdy może obserwować ich życie, studiować ich zachowania i tak dalej.

Biegacze

(Cambidae), inaczej biegaczowate; rodzina z rzędu chrząszczy obejmująca ponad 20 tys. gatunków owadów o stosunkowo długich odnóżach oraz czarnych lub brązowych, ściśle przylegających do siebie pokrywach, zwykle metalicznie połyskujących i pokrytych podłużnymi rowkami. U większości gatunków skrzydła są uwstecznione lub zredukowane. Przedstawiciele rodziny żyją gł. w środowiskach wilgotnych i chłodnych, spłoszone – szybko uciekają po powierzchni ziemi. Dzień spędzają ukryte pod kamieniami, w szczelinach lub ściółce. Polują nocą m.in. na dżdżownice i ślimaki. Wiele b. cechuje się zdolnością wytryskiwania z gruczołów odbytowych cuchnącej wydzieliny w celu odstraszenia potencjalnych drapieżników, np. ptaków. Długie i walcowate larwy charakteryzują się spiczasto wystającymi częściami aparatu gębowego oraz parą szczecinowatych przydatków w tylnej cz. ciała; większość to drapieżniki, pozostałe odżywiają się nasionami roślin. Liszkarz tęcznik, o zielonkawych, mieniących się pokrywach, został introdukowany do Ameryki Pn. z Europy w celu ograniczenia liczebności gąsienic brudnicy nieparki i brudnicy mniszki. Pożyteczne gatunki z rodzaju Lebia przyczyniają się do zwalczania stonki ziemniaczanej.

Azja

Fauna Azji wchodzi w skład dwóch krain zoogeograficznych, do krainy orientalnej i paleoarktycznej, i uzależniona jest od stref klimatycznych. W obrębie tundry występują takie gatunki zwierząt jak białe niedźwiedzie polarne, lisy polarne, renifery, lemingi, z ptaków – pardwy, alki i mewy. Tajga, bogata w różnorodną roślinną, jest domem dla niedźwiedzi, rosomaków, rysiów, żbików, wilków i łosiów, występują tu także cietrzewie i głuszce. Na stepach spotkać można typowe dla tego obszaru zwierzęta, a więc chomiki i żółwie stepowe, antylopy suhak, liczne ptaki, np. skowronki stepowe, a także gady, w tym mokasyny dalekowschodnie. Ubogie w rośliny pustynie i półpustynie stanowią siedlisko wielbłądów, gazel i dżejranów, a także koni Przewalskiego. Rejony górskie i wyżynne zamiszkują pantery śnieżne, zagrożone wyginięciem pandy wielkie oraz koziorożce syberyjskie. W części wschodniej kontynentu azjatyckiego spotkać można również piękne i groźne tygrysy syberyjskie, makaki japońskie, oraz ptaki – na przykład bieliki japońskie i sowy japońskie. Zachodnia część Azji pełna jest drapieżnych kotów – lampartów i gepardów, są tu również hieny pręgowate, liczne kuraki oraz gady – na przykład żmije lewantyjskie. W krainie orientalnej Azji pospolite są słonie indyjskie, bawoły, makaki, nosorożce indyjskie i sumatrzańskie, tapiry, kobry indyjskie, jawajskie żaby latające oraz pawie indyjskie.

Rozmnażanie

Tygrys Syberyjski nie ma stałej pory rozmnażania się. Samica w rui znakuje miejsca moczem lub wydrapuje znaki pazurami w korze drzewa. Ze względu, iż Tygrysy mają wielkie rewiry, częstokroć samica zmuszona jest do wyruszenia w podróż, której celem jest znalezienie partnera do kopulacji. Samica w przeciwieństwie do samca do parzenia gotowa jest tylko przez kilka dni, zazwyczaj 3-7. W tym czasie tygrysy parzą się wielokrotnie i przez cały czas pozostają razem. Po zakończonej kopulacji, samiec opuszcza partnerkę i zaczyna poszukiwać innej partnerki, ponieważ instynkt każe mu zapłodnić jak najwięcej samic. Ciąża u samicy tygrysa trwa od 95 do 112 dni. Po tym okresie rodzą się 2-4 ślepe młode. Samica wybiera osłonięte i trudno dostępne miejsce, aby żaden inny tygrys nie mógł zagrozić młodym kotom. Matka karmi je i przez pierwsze kilka tygodni nie spuszcza z nich oka, cały czas jest czujna i obserwuje otoczenie. Tygryski otwierają oczy dopiero po 2 tygodniach, w tym czasie wyrastają im zęby.

Chomiki

Chomik to następne zwierzę, które jest często zwierzęciem domowym, ale ogólnie żyją w dzikich lasach tropikalnych oraz na sawannach i stepach. To właśnie te małe gryzonie są najsłodszymi zwierzątkami, które zamieszkują często domy ludzkie wraz z ludźmi.

Trzymane są niestety w klatkach, ale w zamian za to są karmione oraz utrzymywane w najlepszych warunkach, które są nie tylko wygodne, ale także maksymalnie higieniczne.

W dzikim życiu tych zwierząt są one przeważnie ofiarami dzikich zwierząt, które zajmują się tylko polowaniem na tego typu zwierzęta, więc ich życie to wieczna ucieczka przed wrogami. Chomiki żywią się korzonkami, które dostarczają im wszelkie potrzebne składniki odżywcze potrzebne do ich rozwoju.

Są to bardzo słodkie zwierzaczki, które wzbudzają sobą miły nastrój oraz uśmiech na twarzy swojego posiadacza. Chomiki są na prawdę prawdziwymi zwierzętami domowymi, które chętnie są wybierane przez ludzi jako przyjaciele człowieka, posiadające swój wdzięk oraz urodę, zachwycającą wszystkich ludzi.

Dropie

Rodzina dużych i średniej wielkości ptaków z rzędu żurawinowych, obejmująca 22 gatunki występujące w pd. i środk. cz. Europy, Afryce, Azji, Australii i cz. Nowej Gwinei. Mają krępy tułów, długą i wyprostowaną szyję ora; dfugie, mocne nogi o trzypalcowej stopie (sylwetka charakterystyczna dla ptaków biegających). Do 1940 środkowoeuropejska populacja dropia liczyła ok. 18 tys. osobników. Po II wojnie światowej gwałtownie zmniejszyła się i na pocz. lat osiemdziesiątych obejmowała 3,9 tys. ptaków. Obecnie ptaki te zagrożone są wyginięciem. Główną przyczyną zmniejszania się ich liczebności jest silnie rozwinięta i genetycznie zakodowana antropofobia (lęk przed człowiekiem). W środk. i pd.-wsch. cz. Europy oraz ng P!w. Iberyjskim występuje podgatunek dropia – O.t, tarda. – jeden z największych ptaków lądowych Starego Świata. Samiec osiąga ponad I m dt., 220 cm rozpiętości skrzydeł i waży ok. 16 kg. Samica jest dużo mniejsza, waży ok. 5 kg. Ptaki te mają jasnopopielatą szyję, rdzawo-żółty z czarnymi pręgami tułów i biały spód ciała, a samiec – u nasady dzioba – białe wąsy. D. jest gatunkiem stepowym, obecnie zamieszkuje również rozległe pola uprawne. Zjada przede wszystkim liście, młode pędy oraz nasiona chwastów i roślin uprawnych (czasami także owady i drobne kręgowce).

Bydło domowe

Najważniejsze ze zwierząt domowych jest dla człowieka bydło domowe. Aż 300 milionów Tych zwierząt żyje dzisiaj na świecie, Od blisko 10 tysięcy lat towarzyszą one ludziom, którym do-starczają mięsa, skór, a przede wszystkim mleka. Trudno wyobrazić sobie nasze pożywienie bez mleka i jego produktów- serów, twarogów, masła i śmietany. Niektóre krowy dostarczają aż 10 tysięcy litrów mleka rocznie. Bydło jest gatunkiem wyłącznie roślinożernym. Trawa, zioła, siano, słoma- to wszystko, czego potrzebuje do jedzenia. I pomyśleć, że zamienia to na tak cenne dla nas mięso i mleko. Bydło jest przedstawicielem przeżuwaczy. Pokarm roślinny połknięty w całości dostaje się do żołądka, skąd przefermentowany wraca porcjami z powrotem do jamy ustnej, gdzie ma miejsce żucie i powtórne połknięcie. Po ponownym dostaniu się do żołądka zaczyna się właściwe trawienie. Jeszcze 300 lat temu w naszych lasach żyli dzicy przedstawiciele bydła domowego- potężne tury. Rozpowszechnione były w całej Europie oraz Azji, a później w Afryce. Dziś nie pozostał po nich na świecie ani jeden osobnik, Ostatnia sztuka zginęła w Polsce w 1627 roku. Za bezpośrednich potomków tura uważa się bydło stepowe. W ciągu tysiącleci wyhodowano wiele ras bydła, z których w Polsce najbardziej znana jest rasa czarno-biała i rasa czerwona,