Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Tag Archives: Domowe

Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Kolorowe rybki trzymane w akwariach oczywiście są największą ich ozdobą. Najczęściej trzyma się w akwariach złote rybki, skalary, sumiki, mieczyki czy bystrzyki. Zdarza się także, że w akwarium trzyma się bojownika. Należy jednak pamiętać, by nie trzymać w jednym akwarium dwóch bojowników tej samej płci, ponieważ są to dosyć agresywne rybki i będą ze sobą walczyć dopóki jeden nie zabije drugiego. Najlepiej jest trzymać pojedynczą samiczkę bojownika w akwarium. Wtedy możemy być pewni, że nie zaatakuje ona innych rybek. Rybki należy karmić raz – dwa razy dziennie. Należy przy tym pamiętać, by ilość pokarmu wystarczała wszystkim rybkom oraz by nie przekarmić rybek. Do pokarmu dla rybek można zaliczyć plankton, rureczki, mięso i muszki owocowe. Oczywiście rodzaj pokarmu uzależnia się od preferencji gatunków rybek trzymanych w akwarium.

Zwierzęta domowe

Zwierzęta domowe należą do najbardziej popularnych. W wielu domach napotkamy na psy, koty, chomiki, rybki akwariowe. Miłośników rybek nazwiemy akwarystami. Psy są bardzo pożyteczne. Pełnią rolę obronną, a nawet opiekuńczą. Psy stają się często pełnoprawnymi członkami rodziny, zwłaszcza wtedy, gdy walnie przyczynią się w jakiejś konkretnej sprawie. Historia znała przypadki, gdy pies potrafił uratować życie. Psy górskie, ratownicze są specjalnie szkolone, po to aby odnaleźć zaginioną osobę. Pies ma bardzo wrażliwy węch. Dzięki temu potrafi wyczuć bardzo wiele zapachów. Człowiek nie ma takiej cechy, choć oczywiście potrafi czuć, wąchać. Ludzie nie wyczują aż tak wielu zapachów. Istnieje niezliczona liczba ras psów. Są rasy groźne, niegroźne. Najczęściej ludzie decydują się na to, aby udomowić tego łagodniejszego zwierzaka. Psy to też zwierzęta i nigdy nie wiadomo, kiedy odezwie się ich naturalna natura. Historia zna też przypadki, gdy pies zabił. Wówczas takie stworzenie zostaje uśpione, ponieważ jest duże prawdopodobieństwo, że powtórzy to w najbliższym czasie. Koty są bardzo potulnymi zwierzakami. Są najmniejsze i najbardziej łagodne. Chomiki zajmują niewiele miejsca, a rybki wymagają poświęcenia najwięcej czasu.

Niedźwiedź brunatny

Niedźwiedzie te występują właściwie tylko w górach. Bywają one bardzo niebezpieczne, gdy staną na tylnich łapach osiągają nawet do dwóch metrów. Niedźwiedzie praktycznie żywią się wszystkim, mięsem, owocami, nawet grzybami i tak dalej co wielu ludzi bardzo dziwi a nawet zaskakuje. Niedźwiedzie są doskonałymi pływakami, w wodzie czują się jak ryby, to tez jeden z ich głównych posiłków. Niedźwiedzie to bardzo interesujące zwierzęta ale także bardzo niebezpieczne, potrafią zabić nawet dorosłego człowieka, a zdarza się że zabijają nawet bydło. Bardzo wielu ludzi zaczęło interesować się tymi zwierzętami, są one naprawdę bardzo interesujące a co najważniejsze bardzo inteligentne, można wiele się od nich dowiedzieć , często bywa tak że ich dzień nie jest podobny do poprzedniego, co z pewnością dodaje im uroku i sprawia że coraz więcej ludzi chce się zajmować tymi pięknymi zwierzętami. Na co dzień można je spotkać w ogrodach zoologicznych.

Historia

Wszystko zaczęło się miliony lat temu. Pierwsze zwierzęta były zwane dinozaurami. Były to bardzo groźne, ogromne stworzenia, które opanowały właściwie cały świat. Liczba gatunkowa właściwie do dzisiaj jest zagadką. Odkrywcy z każdym rokiem wydobywają nowe ślady świadczące o obecności różnorakich gadów. Już dziś można potwierdzić to, że w tamtych czasach istniały takie dinozaury jak pterodaktyl, tyranozaur, triceratops i inne. Istniały olbrzymie gady poruszające się po Ziemi, oraz te, które latały w powietrzu. Można także wyróżnić te, które pływały, lub pełzały. Wśród prastarych zwierząt nie należy zapominać o mamutach, które należały do bardzo wysokich i masywnych zwierząt. Kiedy nastał czas zlodowaceń i kataklizmów dinozaury zaczęły wymierać. Wyginęły bezpowrotnie. Do dziś stanowią centrum zainteresowań wśród zapaleńców zwierząt. Tak jak u człowieka zwierzęta ewoluowały. Ginący gatunek dawał początek następnemu. Człowiek jak głosi znana teoria pochodzi od małpy. Jest wielu co tą tezę podważa. Tak samo można przypuszczać, że współczesne słonie są późnymi potomkami mamuta. Codzienne wykopaliska odkrywają nowe prawdy. Każdego dnia coś nowego może nas zaskoczyć

Bydło

Bydło ma obecnie największe znaczenie spośród wszystkich zwierząt gospodarskich i jest hodowane w większości państw świata. Bydło europejskie, charakterystyczne dla klimatu umiarkowanego i bydło garbate – zebu, występujące głównie w krajach tropikalnych, wywodzi się od dzikiego tura. W zależności od głównego kierunku użytkowania wyróżnia się rasy bydła mleczne, mięsne i ogólnoużytkowe. Podstawą rozwoju hodowli bydła jest baza paszowa w postaci łąk i pastwisk, poza tym bliskość źródeł wody nadających się do pojenia zwierząt; kształtowanie się podaży roślin pastewnych, uzyskiwanych w gospodarce polowej oraz pasz pochodzenia przemysłowego – ważne w przypadku hodowli krów, zlokalizowanych w pobliżu dużych skupisk ludzkich, gdzie naturalna baza paszowa jest uboga (wówczas podaje się pasze pochodzenia rolniczego lub przemysłowego. Rozwój hodowli bydła jest również uzależniony od możliwości eksportu żywca lub mięsa wołowego oraz mleka i jego przetworów. Duże znaczenie ma także i dynamika popytu na te produkty oraz wyposażenie w urządzenia umożliwiające ich magazynowanie i transport.W sporadycznych przypadkach wielkość pogłowia bydła uwarunkowana jest względami religijnymi, np. w Indiach. W latach 1992-1994 pogłowie bydła na świecie liczyło ok. 1,3 mld sztuk, z czego 50% skupiało się w państwach dysponujących znaczną powierzchnią łąk i pastwisk, czyli w Indiach, Brazylii, USA, Chinach i Argentynie.

Gniazda

Głuptaki to istoty bardzo kontaktowe. Swoje gniazda budują w wielkim zagęszczeniu, najczęściej co 60 – 80 centymetrów. Odległość taka to największa, na jaką głuptak jest w stanie uderzyć drugiego ptaka swym dziobem. Zanim samica złoży jaja budową gniazda zajmuje się tylko samiec, on także je poprawia, samica nie ma w tym żadnego wkładu. Zajmuje się tym dopiero gdy wysiaduje lub wysiedzi jaja. Gniazda głuptaki budują z wielu rzeczy – wykorzystują do tego przede wszystkim wodorosty, ale także różne inne rośliny oraz pióra. Wszystkie te budulce łączą w stałą całość za pomocą własnego kału oraz wilgotnej ziemi. Właśnie budowa gniazda jest przyczyną najczęstszych waśni między sąsiadującymi głuptakami – ptaki te często podkradają sąsiadom fragmenty ich gniazd do budowy własnego. Przyłapane na tym zaczynają się kłócić, rozwierając szeroko dzioby i krzycząc, a w niektórych wypadkach dochodzi do regularnej walki. Gniazda głuptaków są dość niewielkie – w zależności od tego, jakie rośliny i wodorosty były w okolicy dostępne, mają od 30 do 60 centymetrów wysokości. Ich wnętrza, włącznie ze ścianami, są zbudowane z najdelikatniejszych roślin. Są starannie wygładzone przez głuptaki, które pocierają o nie swym brzuchem oraz piersią. Gdy gniazdo jest już gotowe, samica składa do niego jajo – zawsze jedno. Potem oboje partnerzy ulepszają i usprawniają gniazdo, co i rusz dodając nieco glonów, utwardzając ścianki.

Chomik

Chomiki to zwierzęta trzymane najczęściej w klatkach, rzadziej w akwariach (oczywiście bez wody). Na dnie każdej klatki należy umieścić jednocentymetrową lub dwucentymetrową warstwę trocin, które należy zmieniać co najmniej raz w tygodniu. W klatkach można również umieścić domek, w którym chomik będzie miał zapewniony mrok i gdzie będzie spać. Chomiki należą do zwierząt, które dosyć długo się oswaja. Na początku należy oswoić zwierzątko do swojej ręki. Proces oswajania trwa kilka miesięcy. Chomiki to zwierzątka nie żyjące zbyt długo. Przeciętnie chomiki żyją dwa – trzy lata. Chomiki jako że są to zwierzątka wszystkożerne, można karmić wieloma różnymi pokarmami. Najczęściej kupuje się gotowe pokarmy w sklepach zoologicznych. Są to mieszanki różnych ziaren. Chomiki karmi się również warzywami oraz owocami. Najczęściej podaje się chomikom kawałki jabłek, pomidorów, marchwi czy banany. Chomiki to zwierzęta, którym powinno się poświęcać co dziennie dwie – trzy godziny czasu, początkowo ten czas należy przeznaczyć na oswajanie.

Człowiekowate

Inaczej homimidy; rodzina z rzędu naczelnych z jednym gatunkiem -Homo sapiens – żyjącym współcześnie, obejmująca również, znane z materiałów kopalnych, gatunki wy-
marie, takie jak H. erectus czy H. Iłabilis, oraz ewolucyjnie jeszcze starsze gatunki austraiopiteków.
Rodziną najbliżej spokrewnioną z dzisiejszymi cz. są mat-py człekokształtne. Do której należą szympans, goryl i orangutan. Uważa się, że obie te rodziny miały wspólnego przodka, który żył w miocenie, a oddzielenie się obu linii nastąpiło pod koniec tej epoki (prawdopodobnie ok. 10-5 min lat temu). Cz. różnią się od małp człekokształtnych cechami fizycznymi, m.in. wyprostowaną postawą ciata, dwunożną lokomocją, zaokrągloną czaszką z większym mózgiem czy mniejszymi zębami (w tym nie-wy specjalizowany mi kłami), oraz cechami zachowań, w tym posługiwaniem się mową (językiem).
Ewolucja jest procesem długotrwałym i ukształtowanie się charakterystycznych dla cz. cech wymagało ogromnej liczby pokoleń. Dlatego też, na podstawie zgromadzonych materiałów kopalnych, dokonanie jednoznacznego podziału na małpy człekokształtne i istoty człowiekowate jest bardzo trudne. Zdecydowaną większość dowodów kopalnych stanowią zęby i fragmenty czaszek, często nie najlepiej zachowane, co utrudnia określenie cech przystosowawczych decydujących o odróżnianiu poszczególnych gatunków.

Baribal

Jest to rozdział poświęcony baribalowi, groźnemu ssakowi z rodziny niedźwiedziowatych jego łacińska nazwa brzmi Ursus americanus, inaczej, tłumacząc na polski, NIEDŹWIEDŹ CZARNY; ssak z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae), który mimo ograniczenia liczebności i zasięgu występowania jest nada! najpospolitszym północnoamerykańskim niedźwiedziem. W przeszłości opisano ponad 80 gatunków b. (część z nich stanowiła podgatunki niedźwiedzia grizzly), dziś wiadomo, że jest to jeden gatunek.
Osobniki dorosłe osiągają od 150 do 180 cm dl. i ważą od 90 do 270 kg. Ubarwiony jest zwykle czarno, rzadziej czekoladowo, brunatno, bardzo rzadko biafo. Bez względu na ubarwienie futra, cechami rozpoznawczymi są brązowy pysk i. najczęściej, biała plama na piersiach. Zamieszkuje lasy. doskonale wspina się po drzewach. Odżywia się zarówno pokarmem zwierzęcym (ssaki i ryby), jak i roślinnym, np. szyszkami, jagodami i korzonkami; w poszukiwaniu jedzenia często nachodzi obozowiska ludzi, czasem zdarzają się ataki. Samica, po ciąży trwającej 100-215 dni. rodzi co drugi rok od 1 do 4 młodych, które często różnią się ubarwieniem. B. daje się oswoić, uczy się rozmaitych sztuczek; dorosły osobnik może być jednak niebezpieczny.

Chrząszcze

Inaczej tęgopokrywe; najliczniejszy rząd owadów, obejmujący ok. 400 tys. gatunków. Należą tu m.in. jedne z najmniejszych i największych owadów – najmniejsze osiągają 0.2 mm dl., a największe, np. rohatyniec, ponad 20 cm df. Można je spotkać prawie we wszystkich środowiskach z wyjątkiem Antarktydy i szczytów najwyższych gór. Fauna ch. jest najbardziej zróżnicowana w tropikach; w strefach klimatu umiarkowanego gatunków jest mniej, ale reprezentuje je większa liczba osobników. Najbardziej charakterystyczną cechą pozwalającą rozpoznać ch. są skrzydła I pary przekształcone w grube pokrywy. Leżą one nad drugim i trzecim segmentem tułowia oraz odwłokiem; stykają się ze sobą wzdłuż linii biegnącej środkiem grzbietu. Mogą być sztywne lub skórzaste. Błoniaste skrzydła II pary używane są do lotu. Uważa się, że ochrona, jaką dają pokrywy, pozwoliła pierwotnym ch. żerować pod korą. gdzie nieosłonięte, błoniaste skrzydła mogłyby ulec uszkodzeniu. Odnóża tych owadów mogą być przystosowane do biegania, grzebania, pływania lub skakania. Czułki składają się przeważnie z 1 i członów i mają różny kształt. W zależności od spożywanego pokarmu, żuwaczki ch. mogą być bardzo duże lub zupełnie zredukowane. G większości gatunków występuje para dużych oczu złożonych.

Bekasy

Grupa ok. 20 gatunków ptaków siewkowych z rodziny bekasowatych zamieszkujących podmokle łąki oraz mokradła strefy umiarkowanej i gorącej catego śwista. B. to krótkonogie, długodziobe, krępe ptaki o upierzeniu upstrzonym brązowymi, czarnymi i białawymi prążkami oraz paskami. Mają stosunkowo szersze i słabiej zaostrzone skrzydła niż inne ptaki siewkowe, oczy osadzone stosunkowo daleko z tylu głowy oraz elastyczny dziób używany do sondowania w mule w poszukiwaniu bezkręgowców.
W okresie lęgowym b. nie są towarzyskie, ale podc2as wędrówek występują w stadach, często w towarzystwie innych ptaków siewkowych żerujących na błotnistych i mulistych obrzeżach rozlewisk. CJ większości gatunków tokujący samiec krąży wysoko w powietrzu, po czym nurkuje w kierunku siedzącej na ziemi samicy, z charakterystycznym dudniącym odgłosem wydawanym przez wibrujące, zewnętrzne pióra ogona. Toki z reguły odbywają się o zmierzchu, przy świetle księżyca lub w pochmurne dni.
B. kszyk Jest to interesujący ptak łowny; przestraszony gwałtownie zrywa się do lotu. wydając rozpraszające uwagę skrzeknięcie, po czym oddala się szybkim zygzakowatym lotem i raptownie zapada w ukrycie. Ptak ten jest szeroko rozpowszechniony w strefie umiarkowanej; zamieszkuje Eurazję oraz Amerykę Pn. W Polsce jest gatunkiem chronionym.

Dusiciele

Rodzina niejadowitych węży obejmująca ponad 80 gatunków (m.in. anakondy, boa i pytony)
o zróżnicowanej wielkości, występujących w różnych siedliskach, przede wszystkim na obszarach tropikalnych
i subtropikalnych. Większość przedstawicieli ma dwa płuca, szczątkową obręcz miedniczą i kikutowate wyrostki po bokach ciała, a niektóre gatunki w zagłębieniach warg – narządy zmysłu reagujące na ciepło. Skóra tych węży często się mieni, zwłaszcza po linieniu.
D. żywią się ssakami, ptakami i gadami. Atakują ofiarę zębami, a następnie oplatają ciałem i duszą. Należą tu zarówno największe węże świata (pyton siatkowy i anakonda zielona), jak i formy małe (np. węże ryjące w ziemi). Boa dusiciel, występujący w różnych środowiskach, od wybrzeży pn. cz. Meksyku i Antyli do Argentyny, często mylony jest 2 innymi gatunkami. Rzadko osiąga 3,3 m dl. (rekordowy okaz miał 5,55 m dl.). Wiele d. prowadzi nadrzewny tryb życia, a długie zęby pomagają im w chwytaniu ptaków. Szmaragdowy wąż drzewny z tropików Ameryki Pd., osiągający 1,8 m dł., ubarwiony jest zielono z żółtym brzuchem oraz białymi paskami na grzbiecie. Boa tęczowy, występujący od Kostaryki do Argentyny, ma niewyraźny deseń i mieni się różnymi kolorami.

Kozica

Bliżej jest spokrewniona z antylopa niż z Jeleniem. Nie nosi na głowie poroża, lecz rogi. Są one na końcach haczykowato zakrzywione, u samców bardziej niż u samic. Kozice chętnie przebywają w lasach i wśród kosodrzewiny. Jedynie latem wspinaj się wysoko aż po granice lodowców i wtedy można je spostrzec na stromych srokach, na wiszących skalnych pólkach i na wąskich przełęczach górskich. Potrafią wykonywać skoki do 15 metrów w dół i 4 metrów wzwyż. Zmieniają w niezwykle przebiegły sposób ścieżki, którymi wędrują, aby umknąć niebezpieczeństwa lawiny. Są zwierzętami towarzyskimi i chętnie jednoczą się w stada, w których przewodnictwo obejmuje stara, doświadczona samica. Samce żyją najczęściej samotnie lub tworzą grupy kawalerskie. Kozice rozpowszechnione są przede wszystkim w Alpach. Żyją też w Hiszpanii, na Półwyspie Bałkańskim i na Kaukazie. W Polsce nieliczne osobniki można spotkać w Tatrach. Dożywają 25 lat. Pęki włosów kozicy wyskubane z jej grzywy uważane są wśród myśliwych za cenne trofeum.

Króliki

Kolejnymi zwierzętami domowymi są piękne i przytulne króliki, które są bardzo popularne w domach ludzi. Są to bardzo małe zwierzątka, które są bardzo słodkie oraz miłe ze spojrzenia. Żyją one głównie w lasach i znajdziemy je praktycznie w każdym zalesionym miejscu na ziemi.

To właśnie te zwierzątka chętnie są trzymane w domach ludzkich, ze względu na ich wielkość oraz wygląd. Niestety są one trzymane w klatkach, ale są bardzo starannie zajmowane przez swoich opiekunów, którzy je karmią, a także utrzymują ich czystość.

Oczywiście są wypuszczane z klatek, ale to tylko chwilowe. Są także celem polowania myśliwych, którzy za pomocą psów znajdują nory takich zwierząt i je następnie łapią.

Pomimo, że króliki są bardzo miłymi zwierzątkami, to także są celem wielu drapieżnych zwierząt, które żywią się tymi zwierzątkami, co jest bardzo okrutne, no ale takie jest życie i świat. Żywią się one roślinami i zielenią, więc są bardzo przyjaznymi zwierzętami, którymi zachwyca się bardzo dużo ludzi na ziemi.

Zwierzęta

Zwierzęta są to stworzenia żyjące na naszej planecie, które posiadają swój własny rozum oraz prowadzą własne życie. Niektóre zwierzęta są pod ochroną, co oznacza, że ich życie jest chronione poprzez prawo ludzkie.

Także istnieją takie zwierzęta, które są celem myślistwa i są zdatne do jedzenia przez człowieka, co jest bardzo pospolitą rzeczą.

Występują także zwierzęta domowe, które zamieszkują w pomieszczeniach razem z ludźmi, którzy opiekują się tymi zwierzątkami. Ludzie karmią swoje zwierzęta i zapewniają im dobrobyt, aby dobrze i wygodnie im się żyło. Oczywiście istnieją także zwierzęta, które żyją swoim życiem i losem.

Żyją one na całkowitej wolności i to właśnie one są najbardziej znanymi zwierzętami na świecie. Istnieją różne nauki, które interesują sie wiadomościami na temat zwierząt oraz ludzie, których pracą jest ochrona podanych zwierząt lub po prostu robią to dobrowolnie, czy także z miłości i zafascynowania do tych istot, które także posiadają własne życie, na które zasługują.

Pożywienie

Głuptaki żywią się wieloma gatunkami ryb. W początkach XX wieku angielscy badacze naliczyli aż 50 gatunków ryb, które zjadały te ptaki. Zdecydowana większość z nich miała rozmiary między 25 a 35 centymetrami długości i żyła na niezbyt dużych głębokościach sporych ławicach. Głuptaki żywiły się wówczas, jak i wciąż się żywią, takimi rybami jak: dorsze, rdzawce, śledzie, plamiaki, sardynki, makrele, sardele a nawet łososie (tylko te młode, dorosłe są już zbyt wielkie dla tych ptaków). Co dziwne, głuptaki nie zwracają uwagi na to, jak zbudowana jest ryba – jeżeli ma kolce czy bardzo ostre i twarde płetwy, nic to!, głuptak i tak ją zje, połykając w całości, nigdy jej nie rozrywając i nie dzieląc na mniejsze porcje. Głuptaki doskonale radzą sobie z chwytaniem zdobyczy. Gdy tylko zauważą rybę na niewielkiej głębokości lub tuż pod powierzchnią wody, od razu atakują – lotem nurkującym wbijają się w wodę, osiągając w kluczowym momencie prędkość około 100-110 km/h i momentalnie chwytają ofiarę. Swój „nalot” rozpoczynają nawet z 40 metrów wysokości, nie odczuwają jednak bólu przy zderzeniu z wodą – ich ciało wyposażone jest w liczne komory powietrzne, które w ogromnej mierze amortyzują uderzenie w powierzchnię wody i znacznie podnoszą wyporność ptaka.

Wychowanie

Foka mniszka, która jest w ciąży, je bardzo dużo, by przytyć. Z normalnej, przeciętnej wagi sięgającej 275 kilogramów potrafi przejść aż do 300 kilogramów. Jest jej to bardzo potrzebne, bowiem przez 4, a czasem nawet przez 6, pierwszych tygodni w których wychowuje potomka nie odchodzi od niego ani na kawałek. To uniemożliwia jej wybranie się na większe polowanie – foka głoduje wówczas, przeżywa jednak dzięki zgromadzonemu wcześniej sporemu zapasowi tłuszczowemu. Młoda foka rośnie w bardzo dużym tempie, ponieważ matczyne mleko jest niezwykle tłuste, wielce kaloryczne i pożywne. Gdy przestaje być karmiona waży 4 razy więcej niż przy urodzeniu, choć wciąż jest bardzo mała – ma zaledwie 120-150 cm długości (przeciętnie 130). W tym okresie samica bardzo zażarcie broni swojego potomka. Matka, gdy kończy je karmić, nagle je opuszcza i więcej już do niego nie wraca, pozostawiając je samemu sobie. Młode, które nie potrafi jeszcze samodzielnie polować, traci wówczas prawię połowę ze swej wagi. Często szuka schronienia u innych samic, które czasami mu go udzielają, stając się jego zastępczymi matkami. Takie młode ma duże szczęście – karmione przez dwie matki może osiągnąć masę aż stu kilogramów.

Bezszczękowce

Inaczej bezżuchwowce; gromada prymitywnych, pozbawionych szczęk kręgowców wodnych, do której należą minogokształtne i śluzicokształtne (zw. wspólnie kręgoustymi) oraz wymarłe rzędy Osteostraci, Anaipida, Helerostraci i Coeiolepida. Współczesne b. pozbawione są prawdziwych szczęk, parzystych odnóży i łusek na ciele. Mają chrzestny szkielet, oddychają za pomocą parzystych workowatych skrzeli, a ich układ mięśniowy, nerwowy z narządami zmysłów, krążenia i wydalniczy – przypominają analogiczne układy niższych ryb. Minogi to zwierzęta o wydłużonym, walcowatym ciele, rozwiniętych oczach i nieparzystym otworze nosowym zlokalizowanym na wierzchu głowy. Mają płetwy grzbietową i ogonową (płetwa ogonowa rozciąga się z obu stron ogona). Otwór gębowy otoczony jest przylgą w kształcie dysku, na której znajdują się liczne ząbki; przylga umożliwia minogom przytwierdzanie się do większych ryb kostnoszkieietowych i pasożytowanie na nich; ślina zawiera antykoagulant, który pomaga w trawieniu. Z jaj wylęgają się robakowate larwy zw. ślepicami. które zagrzebują się w mulistym dnie potoków i żerują na fitoplanktonie. Po trzech latach ślepice przechodzą metamorfozę i po osiągnięciu dojrzałości powracają do słonych wód, by powtórzyć cykl życiowy.

Wygląd

Głuptaki to dość spore ptaki morskie, nietrudne do rozpoznania. Mają bardzo ładne, białe upierzenie, które w okolicach głowy przybiera żółtawą barwę. Ich skrzydła są długie i bardzo wąskie, zakończone czarnymi, odcinającymi się od białej reszty, piórami. Czarne są również ich płetwiaste, krótkie nogi. Mają długi, bladoniebieski dziób, bardzo wąski i ostry. Wokół okrągłych oczu mają jasnoniebieskie, niemal błękitne, obwódki. Przybliżony wiek głuptaków można w bardzo łatwy sposób ocenić po ich upierzeniu, choć, oczywiście, żeby ocenić dokładny wiek trzeba być już nielada ekspertem w tej dziedzinie. W każdym bądź razie młode głuptaki różnią się bardzo znacznie od dorosłych ptaków. W pierwszym roku swego życia ich upierzenie jest brązowe, jedynie w nielicznych miejscach poprzetykane białawymi plamami. W kolejnym, drugim, roku swego życia białe pióra zaczynają dominować – głowa przybiera w pełni tenże kolor, także na reszcie tułowia brązowe pióra są stopniowo wypierane przez białe. Dopiero pod koniec czwartego roku swego życia, a w niektórych wypadkach na początku piątego, głuptaki pokrywają się normalnym, białym upierzeniem z czarnymi elementami na ogonie i skrzydłach.

Czajki

Kolejny rozdział ze świata zwierząt tym razem przeznaczony jest dla rodziny pewnych ptaków. Rozdział ten poświecę na opisanie pewnej grupy ptaków zwanej czajkami. Grupa ok. 24 gatunków ptaków wydzielanych w podrodzinę Va.nelUnae, w obrębie rodziny siewkowatych. Osiągają około 30 cm długości i mają długie, zaokrąglone skrzydła. Niektóre gatunki ozdobione są czubami, inne mają ostre kolce w zgięciu skrzydeł, których używają w walce z innymi czajkami lub w czasie innego niebezpieczeństwa. Jest wiele podgatunków ptaków z tej rodziny. Czajka ma czarny wierzch ciała z zielonym połyskiem, czarne gardło i pierś, białe policzki i brzuch oraz biały ogon z czarnym pasem na końcu. Jej głowa ozdobiona jest okazałym czubem. Gatunek ten gniazduje na polach i łąkach od W. Brytyjskich przez Europę i strefę umiarkowaną Azji aż do wschodniej części Chin. Ptaki z populacji północnych zimują na południu, przede wszystkim w Afryce Pn. Brązowawe, czarno nakrapiane jaja były do niedawna przedmiotem handlu. W Polsce czajka objęta jest ochroną gatunkową. Występująca w Afryce część koroniasta cechuje się czarną czapeczką z białą obwódką. Czajka indyjska i czajka Brunatna, spotykane w Azji Południowej, mają płatki skórne na bokach głowy.

Bażanty

Grupa gatunków z rodziny kurowatych obejmująca ptaki większe od przepiórki czy kuropatwy. Większość b. – ok. 50 gatunków z 16 rodzajów tworzących podrodzinę Phasianinae – to długo-ocjonowe ptaki zamieszkujące luźne zadrzewienia i pola, żerujące w małych stadach. Wszystkie wydają chrapliwe okrzyki oraz wiele innych głosów. Samce większości gatunków są jaskrawo ubarwione, podczas gdy upierzenie samic jest niepozorne. Koguty – wojownicze w okresie godowym – mają jedną lub więcej ostróg na nogach oraz mięsiste wyrostki nagiej skóry w cz. twarzowej. Prowadzone w obecności samic walki tokujących kogutów kończą się czasami śmiercią jednego z rywali.
Centrum występowania b. była pierwotnie pd.-wsch, Azja, od Chin do Malezji. Kilka gatunków introdukowano w warunkach dzikich w innych rejonach świata – np. w Anatolu i Europie już ok. 2 tys. lat temu. Ozdobne gatunki b. były od wieków hodowane i ptaki te występują w kolekcjach i ogrodach zoologicznych całego świata. Najlepiej znanymi przedstawicielami tej grupy są: b. diamentowy i b. złocisty. Na wydzielonych terenach b. są również hodowane dla u samców stykają się one ze sobą w górnej cz., u samic są rozdzielone. Samice są ponadto zaopatrzone w po-tężny kłujący ryjek. Gatunki z rodzaju ślepak różnią się od gatunków z rodzaju bąk mniejszymi rozmiarami i posiadaniem ciemnej pręgi na skrzydłach.

Młode

Samice fok grenlandzkich po okresie godowym powracają na teren południowej Arktyki, gdzie rozpoczynają poszukiwanie dogodnego do porodu miejsca. Jeżeli pogoda jest wyjątkowo niesprzyjająca a pokrywa lodowa jest zbyt cienka, by utrzymać na dłuższy czas fokę w ciąży, to zwierzęta te potrafią opóźnić swój poród, i to dość znacznie. Kiedy zbliża się rozwiązanie samice zbierają się w bardzo liczne grupy, złożone nawet z 5000-6000 zwierząt. Zagęszczenie w takim miejscu jest dość spore, bo wszystkie przyszłe matki gromadzą się na powierzchni nie większej niż 2 km2. Poród u fok grenlandzkich następuje albo w nocy albo bardzo wczesnym rankiem. Trwa do tego niezwykle szybko – od 15 do maksymalnie 40 sekund. W ciągu pół godziny matka wydala łożysko, a pępowina przerywa się sama – albo podczas porodu albo tuż po nim. Dość spora połać śniegu wokół matki jest czerwona od krwi, noworodek zaś w pierwszych chwilach ma zupełnie żółty kolor, co zmienia się po krótkim czasie. Noworodki są, oczywiście, zupełnie mokre. Mają bardzo duże i niebieskie oczy, które już po 3-4 dniach staną się tak samo brązowe jak u dorosłych osobników. Futro noworodków jest śnieżnobiałe, co z pewnością ma chronić młodą fokę przed drapieżnikami, trudno ją bowiem odróżnić od śnieżno-lodowego otoczenia.

Drozdowate

Rodzina ptaków śpiewających z rzędu wróblowych, traktowana przez niektórych systematyków jako podtodzina w obrębie wielkiej rodziny muchołówkowatych, obejmująca ok. 300 gatunków i często dzielona na dwie pod-rodziny: kląskawki i drozdy. D. osiągają od 11 do 33 cm długości. Mają smukły dziób i mocne nogi, których kość skokowa pokryta jest z przodu pojedynczą, długą płytką rogową. Przechodzą tylko jedno pierzenie rocznie, a osobniki młode są zwykle nakrapiane. Występują na całym świecie, z wyjątkiem regionów polarnych. Największa liczba gatunków spotykana jest w Starym Świecie, przede wszystkim w Afryce. Gatunki o zasięgu pn. są długodystansowymi imigrantami. Zasiedlają różne środowiska leśne oraz tereny otwarte (tundrę i pustynie). Żywią się owadami oraz owocami, rzadziej ślimakami i dżdżownicami. Budują otwarte, czarkowate gniazdo (nieliczne gniazdują w dziuplach lub jamach), do którego samica składa 3-6 jaj. Mniejsze od drozdów kląskawki cechują się smuklejszymi nogami, cieńszym dziobem z nielicznymi szczecinkami u nasady i znacznie barwniejszym ubarwieniem. Drozdy są zwykle skromniej ubarwione, choć upierzenie niektórych gatunków zdobią jaskrawe – żółte, czerwone lub niebieskie plamy.

Historia

Głuptaki mają bardzo starych potomków – pierwsze stworzenie, bardzo już podobne do dzisiejszego głuptaka, żyło na naszej planecie około 35-40 milionów lat temu. Przez tyle milionów lat ptaki te, choć tamte gatunki wyginęły, niewiele się zmieniły – dzisiejsze głuptaki mają budowę ciała niezwykle podobną do swych tak zamierzchłych przodków. Wynika to głównie z wyspecjalizowania, jakim szczycą się głuptaki – ptaki z ich rodziny zawsze były istotami polującymi na morzach, a morskie środowisko nie zmienia się – dlatego stworzenia te pozostały niemal takie same. Pierwsze ptaki, w których nazwie tkwi człon Sula, pojawiły się około 30 milionów lat temu. 20 milionów lat później ptaków z rodzaju Sula było już wiele gatunków, ich szczątki znaleziono między innymi we Francji oraz w Ameryce Północnej. Głuptaki mają wspólnego przodka z wieloma innymi ptakami wodnymi z rzędu pełnopłetwych. Choć jest między nimi wiele różnic, to wszystkie mają jedną wspólną cechę – świetnie rozwiniętą błonę pławną między trzema palcami odnóży. Ich krewniakami są więc, na przykład, kormorany, pelikany, fregaty oraz faetony. Głuptaki różnią się od nich przede wszystkim swymi skrzydłami – jaki ptaki, które często pokonują naprawdę duże odległości, mają zdecydowanie dłuższe skrzydła. Ponadto cała ich budowa jest nieco bardziej opływowa, przystosowana lepiej do latania, niż u ich kuzynów, którzy nie przemieszczają się na takie odległości.

Koala

Zwana niedźwiadkiem, w rzeczywistości nie ma nic wspólnego z niedźwiedziem. Już znacznie bliżej spokrewniona jest z kangurem. Należy do rzędu torbaczy. A jednak to właśnie ona, koala, stała się wzorem dla najpopularniejszych zabawek na świecie – pluszowych misiów. Raz na 2 lata samica rodzi jedno młode. Noworodek ma zaledwie 2 cm długości i przez 6 miesięcy pozostaje w torbie matki, po czyin przeprowadza się na je) plecy i jeszcze cały rok w tej pozycji wędruje z drzewa na drzewo. Koala jest wegetarianką i to bardzo wymagającą. Odżywia się wyłącznie liśćmi eukaliptusa. Jest bardzo wybredna w doborze liści. Dlatego obwąchuje gałązki zanim zdecyduje się na te, które jej odpowiadają- Wie, co robi; W niektórych liściach eukaliptusa w określonych porach roku jest duża zawartość silnego alkoholowego związku, który mógłby spowodować zatrucie, a nawet paraliż. Na szczęście koala błędów w doborze pokarmu me popełnia. Liście, które jednego dnia zjada z apetytem, następnego dnia nawę! Przez chwilę me wzbudzą jej zainteresowania. Koala nie ma wrogów poza człowiekiem. Jej zapach, przypominający nam zapach cukierków eukaliptusowych, odstrasza inne zwierzęta. Na skutek polowań (dla bardzo cenionego, ciepłego futra) liczebność tego gatunku zastraszająco zmalała. Dzisiaj koala jest już w swej ojczyźnie obiela całkowitą ochrona. Próby hodowania koali w warunkach niewoli napotykają na ogromne problemy związane z jej wymogami pokarmowymi.

Dingo

Dingo jest to australijski dziki pies, z rodziny psowatych, jeden z niewielu ssaków łożyskowych zamieszkujących Australię: prawdopodobnie pod-gatunek psa domowego (stąd łacińska nazwa – Canis fami-liaris dingo). Dingo został przywieziony z Azji przez Aborygenów ok. 5-8 tys. lat temu. Budową i zachowaniem przypomina psa domowego. Jest krępym ssakiem, osiągającym 1,2 m długości (wraz z 30 cm długim ogonem) i 60 cm wysokości w kłębie. Ma krótkie, miękkie futro, puszysty ogon oraz sterczące uszy. Omaszczenie może być różne – od żółtawego do rudego. Brzuch, łapy i koniec ogona są często białe.
Dingo poluje samotnie lub w małych grupach. Dawniej polował na kangury, a obecnie łowi króliki (czasami napada również na zwierzęta domowe). Był przyczyną wyginięcia workowatego wilka tasmańskiego i diabła tasmańskiego w Australii. Od czasu pojawienia się osadników europejskich dingo poluje na owce oraz drób i w związku z tym na wielu obszarach został wytępiony. Dzikie dingo, podejrzliwe i zarazem odważne, mogą być oswajane. Aborygeni łowią je czasami i hodują. Dzikie dingo wyją i skowyczą, a udomowione – naśladują szczekanie psa. Po 63 dniach ciąży samica dingo rodzi od 4 do 5 małych szczeniąt dingo.

Dropie

Rodzina dużych i średniej wielkości ptaków z rzędu żurawinowych, obejmująca 22 gatunki występujące w pd. i środk. cz. Europy, Afryce, Azji, Australii i cz. Nowej Gwinei. Mają krępy tułów, długą i wyprostowaną szyję ora; dfugie, mocne nogi o trzypalcowej stopie (sylwetka charakterystyczna dla ptaków biegających). Do 1940 środkowoeuropejska populacja dropia liczyła ok. 18 tys. osobników. Po II wojnie światowej gwałtownie zmniejszyła się i na pocz. lat osiemdziesiątych obejmowała 3,9 tys. ptaków. Obecnie ptaki te zagrożone są wyginięciem. Główną przyczyną zmniejszania się ich liczebności jest silnie rozwinięta i genetycznie zakodowana antropofobia (lęk przed człowiekiem). W środk. i pd.-wsch. cz. Europy oraz ng P!w. Iberyjskim występuje podgatunek dropia – O.t, tarda. – jeden z największych ptaków lądowych Starego Świata. Samiec osiąga ponad I m dt., 220 cm rozpiętości skrzydeł i waży ok. 16 kg. Samica jest dużo mniejsza, waży ok. 5 kg. Ptaki te mają jasnopopielatą szyję, rdzawo-żółty z czarnymi pręgami tułów i biały spód ciała, a samiec – u nasady dzioba – białe wąsy. D. jest gatunkiem stepowym, obecnie zamieszkuje również rozległe pola uprawne. Zjada przede wszystkim liście, młode pędy oraz nasiona chwastów i roślin uprawnych (czasami także owady i drobne kręgowce).

Bizony

(Bison bison). ssak z rodziny krętorogich blisko spokrewniony z żubrem. Osiąga do 2,5 m wys. w kłębie i waży do 1300 kg (dojrzały byk). Ma wypukłe czoio oraz wyraźny garb na grzbiecie. Jego szorstkie, ciemnobrązowe futro – szczególnie gęste i długie na nisko trzymanej głowie, karku oraz grzbiecie – tworzy grzywę schodząca na nogi. Silne, zakrzywione rogi występują u obu ptci, przy czym u samic są mniejsze. B. żyje w stadach, które pozostają w jednym miejscu przez kilka dni lub przemieszczają się mniej lub bardziej nieustannie. Krowa może być płodna do 40 roku życia; po ok. 9 miesiącach ciąży w maju rodzi się zwykle 1 cielę. Mimo dużej masy b. jest zwinny i szybki. Zachowuje się nieprzewidywalnie; niekiedy podchodzi blisko, innym razem rzuca się do panicznej ucieczki z błahego powodu. Gdy do Ameryki Pn. przybyli Europejczycy, b. występował na większej cz. kontynentu w liczbie szacowanej na 60 min osobników. Indianie amerykańscy czcili bizony gdyż stanowiły one podstawę ich egzystencji na prerii. Wraz z postępującą na zachód inwazją białego człowieka bawół został bezmyślnie wytrzebiony dla mięsa, skóry sportu lub niekiedy nawet dla bawolego języka. Obecnie utrzymywane stada zdają się zapewniać gatunkowi przetrwanie.

Bydło domowe

Najważniejsze ze zwierząt domowych jest dla człowieka bydło domowe. Aż 300 milionów Tych zwierząt żyje dzisiaj na świecie, Od blisko 10 tysięcy lat towarzyszą one ludziom, którym do-starczają mięsa, skór, a przede wszystkim mleka. Trudno wyobrazić sobie nasze pożywienie bez mleka i jego produktów- serów, twarogów, masła i śmietany. Niektóre krowy dostarczają aż 10 tysięcy litrów mleka rocznie. Bydło jest gatunkiem wyłącznie roślinożernym. Trawa, zioła, siano, słoma- to wszystko, czego potrzebuje do jedzenia. I pomyśleć, że zamienia to na tak cenne dla nas mięso i mleko. Bydło jest przedstawicielem przeżuwaczy. Pokarm roślinny połknięty w całości dostaje się do żołądka, skąd przefermentowany wraca porcjami z powrotem do jamy ustnej, gdzie ma miejsce żucie i powtórne połknięcie. Po ponownym dostaniu się do żołądka zaczyna się właściwe trawienie. Jeszcze 300 lat temu w naszych lasach żyli dzicy przedstawiciele bydła domowego- potężne tury. Rozpowszechnione były w całej Europie oraz Azji, a później w Afryce. Dziś nie pozostał po nich na świecie ani jeden osobnik, Ostatnia sztuka zginęła w Polsce w 1627 roku. Za bezpośrednich potomków tura uważa się bydło stepowe. W ciągu tysiącleci wyhodowano wiele ras bydła, z których w Polsce najbardziej znana jest rasa czarno-biała i rasa czerwona,

Chruściele

Rodzina z rzędu żurawinowych, obejmująca ok. 130 gatunków wodno-błotnych ptaków, pokrojem przypominających kurczęta. Mają krótkie, zaokrąglone skrzydła, krótki ogon oraz duże stopy z długimi palcami. Osiągają od 11 do 45 cm di, i ważą od 30 g do ok. 3 kg. Odzywają się głośno, szczególnie chętnie nocą, zdradzając swoją obecność w gęstej roślinności. Latają słabo – spłoszone zrywają się niechętnie do lotu i po pokonaniu krótkiego dystansu zapadają na ziemi. Smukła budowa ciała ułatwia im poruszanie się wśród trzcin i roślinności bagiennej. Większość gatunków ubarwiona jest ciemno z przewagą kolorów brunatnych i szarych; wiele ma maskujące, pregowane desenie.
Ch. występują na całym świecie z wyjątkiem wysoko położonych terenów. Typowym przedstawicielem jest
szeroko rozprzestrzeniony w Eurazji i Afryce Pn. wodnik smukły ptak o długim, czerwonym dziobie. Jego większymi krewniakami w Ameryce Pn. są: wodnik królewski rdzawo-brązowy ptak wielkości małego kurczęcia; wodnik długodzioby (R. longi-roslris) o szarym upierzeniu; oraz wyraźnie mniejszy (ok. 25 cm dl.), rdzawo-brązowy wodnik błotny Szeroko rozprzestrzenione są też kureczki z liczącego 13 gatunków rodzaju Porzana. Cechują się one krótkim, stożkowatym dziobem.

Chomiki

Podrodzina ssaków z rodziny chomikowatych obejmująca 6 rodzajów w tym jednogatunkowe rodzaje. Ch. to krępe gryzonie o krótkim ogonie, miękkim futrze i obszernych torbach policzkowych, w których przenoszą pokarm. Żyją gl. w norach i są aktywne nocą. Żywią się ziarnem, owocami i inną materią roślinną; czasami polują na owady oraz małe zwierzęta.
Ch. Europejski zamieszkuje stepy i pola uprawne Europy oraz zach. i środk. cz. Azji. Osiąga 20-34 cm di., z wyłączeniem ogona o 3-6 cm dl. Jego futro może być ubarwione białawo, żółtawo, rdzawo-szaro lub ciemnobrunatno. Na policzkach i bokach ciała występują białe plamy. Brzuszna strona ciała ubarwiona jest czarno. Ssak ten kopie system korytarzy z komorą mieszkalną i spiżarniami (przechowuje w nich ziarno, bufwy i korzenie). Czasami wyrządza poważne szkody w uprawach. Wykorzystywany by! jako zwierzę laboratoryjne, ale gorzej znosi niewolę niż ch. syryjski.
Ch. syryjski zamieszkuje w stanie dzikim stepowe tereny Balkanów, Azji Mniejszej i Zach. Ubarwiony jest złociście (pomarańczowobrązo-wo) z białym brzuchem. Dorasta do 15-20 cm dl., łącznie z krótkim ogonem. W niewoli jest zwierzęciem czystym, dość łatwym w hodowli. Wszystkie ch. syryjskie hodowane w domach i laboratoriach pochodzą – o ile wiadomo – od jednego miotu wykopanego wraz z matką w Syrii w 1930. Oba gatunki są bardzo płodne -w ciągu roku samica może mieć kilka miotów, liczących po 6, 7, a nawet 18 młodych.

Wygląd

Te duże zwierzęta mają ubarwienie najczęściej szare, które czasem wpada w kolor brunatny. Na brzuchu są wyraźnie jaśniejsze, niemalże mlecznobiałe. Samce są zdecydowanie ciemniejsze niż samice. Młode foki, zaraz po urodzeniu, są zupełnie czarne. Dopiero po około 6 tygodniach, gdy nie piją już matczynego mleka, ich dotychczas czarne włosy są zastępowane przez oleistą, błyszczącą skórę. Foki raz na rok zmieniają skórę, co następuje u obu płci w różnych okresach. Mają bardzo okrągłe głowy. Ich pysk wypełniony jest 32 zębami, siekaczami, kłami i trzonowcami. Mają dość słabo rozwinięty węch, w wodzie nie jest im potrzebny. Nozdrza są zamykane, co foki wykorzystują podczas nurkowania. Wzrok za to jest całkiem dobry – na lądzie znacznie gorszy niż pod wodą. Foki mają tak zwaną trzecią powiekę, migotkę. Uszy są malutkie, to małe otwory, które w głębi ciała foki przechodzą w przewód słuchowy, którego średnica wynosi zaledwie 1 milimetr. Foki mają charakterystyczne, płetwiaste kończyny. Mają karłowate palce połączone błoną pławną, co bardzo wspomaga pływanie (przednie kończyny w wodzie pełnią funkcję steru, tylnie zaś napędzają ruch dzięki wachlarzowym ruchom) oraz sprawia, że na lądzie foka porusza się niczym wąż.

Wygląd

Wszystkie podgatunki fok są do siebie stosunkowo podobne, więc ich rozróżnienie wymaga pewnego obeznania w charakterystyce morskich ssaków. Dorosłą fokę grenlandzką najłatwiej rozpoznać po umaszczeniu, mają bowiem na grzbiecie duże, ciemne plamy, które przypominają swym kształtem lirę. Plama owa stworzona jest przez dwa długie ciemno-brązowe pasy, które przebiegają na grzbiecie foki od łopatek do ogona. Reszta ciała foki grenlandzkiej jest biała lub kremowa, poprzetykana w niektórych miejscach drobnymi, ciemnobrązowymi plamkami. Futro fok jest bardzo krótkie, lecz gęste, stanowi dobrą ochronę przed zimnem. Foki mają dość niewielkie głowy. Mają parę bardzo dużych, zupełnie ciemnych, oczu umiejscowionych centralnie, tak, że dobrze widzą „do przodu”. Foki mają uszy pozbawione zewnętrznej małżowiny – o ich obecności stanowią po prostu dziury z boku głowy, każda o średnicy około 1 centymetra. Gdy foki pływają, to specjalny mięsień zamyka tą dziurę, tak, by do wnętrza aparatu słuchowego nie dostała się woda. Foki mają, jak wszystkie ssaki morskie, długie wibrysy wyrastające z pyska, przypominające wąsy. Foki grenlandzkie mają przeciętnie 48 wibrysów wyrastających z pyska, oraz 3 wibrysy umiejscowione nad łukiem brwiowym każdego oka.

Aligator

Rodzaj z rodziny aligatorów obejmujący 2 gatunki krokodyli o długim pysku. Tak jak pozostałe krokodyle, a. to duże, przypominające jaszczurki zwierzęta o masywnej głowie i silnym ogonie, którego używają zarówno do pływania Jak i do obrony. Ich oczy, uszy i nozdrza znajdują się na szczycie głowy i wystają nieco nad wodę, gdy pływają tuż pod jej powierzchnią. A. różnią się od krokodyli właściwych szerszym pyskiem: ponadto u krokodyli właściwych czwarty ząb z obu stron żuchwy wystaje poza zamknięty pysk. Są mięsożerne, polują na ryby. plaży, węże, ptaki i ssaki. Żyją wzdłuż brzegów większych zbiorników wodnych. Wykopują jamy, w których chronią się zagrożone i hibernują w czasie zimnej pogody. A. missisipski, zw. też amerykańskim, występuje w pd.-wsch. cz. USA. Osiąga do 5,8 m dl., zwykle jednak – od 1,8 do 3,7 m dl. Miode ubarwione są czarno z żółtymi pasami, dorosłe brązowawo. Dawniej odławiany by! dla skór, a młode sprzedawano masowo jako zwierzęta domowe. W wyniku tych działań zniknął z wielu obszarów, na których uprzednio pospolicie występował. Po wprowadzeniu prawnego zakazu polowania jego liczebność wzrosła na tyle, że możliwe było zezwolenie na ograniczony odstrzał. Osobniki dorosłe odżywiają się gł. rybami, drobnymi ssakami i ptakami, niekiedy jednak polują na jelenie lub bydło. Samce i samice syczą; samce wydają też głośne ryki słyszalne z dużej odległości. W sezonie lęgowym samica buduje z mułu i roślin gniazdo w kształcie kopca, do którego składa od 20 do 70 jaj. Broni lęgowiska i może być w tym czasie niebezpieczna. Słabo poznany a. chiński {A. sinensis) żyje w regionie rz. Jangcy w Chinach. Przypomina większego kuzyna, jednak dorasta do 2 m dl. Ma brązowo-oliwkowy grzbiet z jaśniejszymi bokami pokrytymi ciemnymi plamami. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Zasobów Maturalnych uznała go za gatunek zagrożony wyginięciem. Do rodziny aligatorów należą też południowoamerykańskie kajmany.