Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Tag Archives: Ptaki

Zaloty

Zaloty u głuptaków, podobnie jak u innych ptaków wodnych, noszą miano tokowania. Są zawsze prowadzone według ściśle określonego ceremoniału. Rozpoczyna je samiec, który na widok wolnej samicy zaczyna silnie potrząsać głową, kierując swój dziób raz to na wybraną samicę, a raz na gniazdo. Gdy zakończy tą czynność zbliża się do samicy. Ta w tym czasie pręży swą szyję, ukazując ją w pełnej krasie samcowi, kręci ponadto powoli, uspokajająco głową. Gdy samiec wystarczająco się zbliży, samica dotyka dzioba samca. Jeżeli tokowanie następuje pomiędzy daną parą po raz pierwszy, to bardzo często zdarza się, że na dotyk samicy samiec reaguje w sposób agresywny, co ta z kolei znosi z pełnym spokojem i uległością. Gdy między partnerami następuje już pełna zgoda, to wówczas krzyżują swoje dzioby, wyciągając w górę szyję najbardziej, jak tylko mogą. Następnie kłaniają się sobie, wydają bardzo głośne i przenikliwe okrzyki, a w końcu zaczynają nawzajem dziobać sobie delikatnie kark oraz tułów. Po tych wszystkich ceremoniałach samica kuca na ziemi, jednocześnie bardzo wyraźnie poruszając głową. Następuje wówczas kopulacja. Po niej partnerzy nie rozchodzą się, lecz najczęściej albo to powiększają i ulepszają własne gniazdo, albo dotykają się dziobami.

Pożywienie

Foka żywi się niemal wszystkimi stworzeniami, jakie może znaleźć w wodach, w których żeruje. Jej podstawowym pożywieniem są ryby, które pływają bardzo blisko powierzchni wody, czyli, na przykład, śledzie oraz dorsze. Drugie miejsce w foczym jadłospisie zajmują głowonogi, przede wszystkim kalmary, następne zaś są skorupiaki takie jak krewetki, kraby czy homary. Jeżeli foka grenlandzka ma okazję, to chętnie zje ryby, które żyją dość głęboko – na przykład wątłusze czy nagłady. Foki mają bardzo zróżnicowany jadłospis. Zależy on nie tylko od pory roku, dostępności pokarmu czy wieku, ale nawet od płci danego osobnika. Najmłodsze foki, które nie potrafią jeszcze zbyt dobrze polować ani nurkować, trzymają się raczej powierzchni wody, wobec czego jedzą przede wszystkim skorupiaki, plankton oraz drobne ryby pływające w licznych ławicach. W ciągu roku foka zjada przeciętnie około 800 kilogramów pożywienia, co daje 2% masy ciała na dzień, przy czym przez 65 dni w roku pości. Dotyczy to szczególnie samic, które poszczą po porodzie i w czasie karmienia swych młodych. Wszystkie foki jedzą mniej, lub nie jedzą w ogóle, w czasie wędrówek odbywanych wiosną i jesienią oraz w okresie linienia.

Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Kolorowe rybki trzymane w akwariach oczywiście są największą ich ozdobą. Najczęściej trzyma się w akwariach złote rybki, skalary, sumiki, mieczyki czy bystrzyki. Zdarza się także, że w akwarium trzyma się bojownika. Należy jednak pamiętać, by nie trzymać w jednym akwarium dwóch bojowników tej samej płci, ponieważ są to dosyć agresywne rybki i będą ze sobą walczyć dopóki jeden nie zabije drugiego. Najlepiej jest trzymać pojedynczą samiczkę bojownika w akwarium. Wtedy możemy być pewni, że nie zaatakuje ona innych rybek. Rybki należy karmić raz – dwa razy dziennie. Należy przy tym pamiętać, by ilość pokarmu wystarczała wszystkim rybkom oraz by nie przekarmić rybek. Do pokarmu dla rybek można zaliczyć plankton, rureczki, mięso i muszki owocowe. Oczywiście rodzaj pokarmu uzależnia się od preferencji gatunków rybek trzymanych w akwarium.

Owce

Owce należą do najstarszych udomowionych zwierząt gospodarskich. Hodowla owiec jest rozpowszechniona niemal na całym świecie, hoduje się je dla uzyskania wełny, skór, futer i mięsa. Mniejsze znaczenie ma hodowla ukierunkowana na otrzymywanie mleka. Mięso owiec cenione jest zwłaszcza w krajach islamskich i w Europie Południowej, a mleko owcze i jego przetwory cieszą się dużą popularnością w krajach śródziemnomorskich, na Bliskim Wschodzie, w Australii i Nowej Zelandii. Owce mają mniejsze wymagania paszowe niż krowy, ponadto mnogość ras umożliwia hodowlę w bardzo zróżnicowanych warunkach klimatycznych. Liczebność pogłowia owiec zmienia się skokowo, po nieznacznym wzroście w latach 1980-1990 ponownie zaczęło maleć. Jest to spowodowane rosnącą konkurencją między hodowcami bydła i owiec. Hodowla bydła jako bardziej efektywna i przynosząca wyższe zyski powoduje wypieranie owiec przez krowy z najlepszych pastwisk. Runo owcze uzależnione jest od klimatu. W krajach o klimacie chłodnym wełna jest gęsta, gruba, niezbyt przydatna na tkaniny, używa się ją głównie na futra i kożuchy. Natomiast w krajach gorących owce mają wełnę krótką i rzadką. Najbardziej ceniona jest wełna długa, puszysta i przewiewna, występująca u merynosów – owiec na obszarach klimatu kontynentalnego, gdzie są gorące lata i chłodne zimy. Bardzo ceniona jest także rasa owiec smuszkowych – karakułowych, które dostarczają kosztownych futer, nazywanych od nich – karakułami, a głównymi dostawcami tych futer są Turkmenia, Uzbekistan, Afganistan i Turcja.

Wychowanie

Pisklęta głuptaków przez pierwsze dwa dni swego życia są ślepe – mają zamknięte oczy. Wykluwają się prawie zupełnie bez piór, ale te szybko rosną – najczęściej po tygodniu pisklę jest całkowicie obrośnięte gęstym puchem. Dorosłe głuptaki cały czas ogrzewają pisklę (robią to w dość oryginalny sposób, bo ogrzewają je swoimi błonami pławnymi, nie zaś jak inne ptaki, pierzem), zajmują się nim ciągle – jest ono zupełnie nieporadne i bezbronne. W tym okresie rodzice pozostają przy nim prawie przez cały czas – i oto oboje. Dopiero gdy pisklę ma już na tyle gęste upierzenie, że nie potrzebuje ciągłego ogrzewania, jeden z dorosłych ptaków może swobodnie opuszczać gniazdo, pozostawiając potomka pod opieką tylko drugiego. Pisklę głuptaka w pierwszych dniach swojego życia karmione jest bardzo często, ale bardzo małymi porcjami pokarmu. W miarę jego wzrostu zmienia się to – po około miesiącu rodzice karmią swego potomka jedynie trzy razy dziennie. Pisklę wyjmuje z gardzieli swego opiekuna pokarm. Młody głuptak gniazdo opuszcza w wieku około 12 tygodni. Potrafi już wtedy latać, choć idzie mu to jeszcze dość słabo. Spędza wtedy czas na morzu, tam ucząc się polować, pływać i dobrze latać, co zazwyczaj opanowują perfekcyjnie w wieku od 4 do 5 miesięcy.

Psy

Psy żyją wśród ludzi jako udomowione zwierzęta już od kilkunastu tysięcy lat. Od zawsze uznawane były za najlepszego przyjaciela człowieka. Wg Darwina, mieszkańcy Ziemi Ognistej, wyspy u wybrzeży Argentyny, w obliczu głodu prędzej niż psy zjedliby własne stare kobiety. Psy wykorzystywane były i nadal są do różnych zadań. Istnieje wiele odmian psów myśliwskich – wśród nich nawet jamniki, uważane za bardzo przydatne do wypłaszania z nór lisów i borsuków. Specjalnie hodowane są rasy stróżujące. Ze względu na wyostrzone zmysły, psy służą w wojsku, policji, służbach celnych i jednostkach ratowniczych. Pomagają pasterzom zaganiać owce i ciągną śnieżne zaprzęgi. Popularnymi sportami są wyścigi i kontrowersyjne walki psów. Rosyjski pies Łajka to również pierwsze ziemskie stworzenie, jakie poleciało w kosmos – wcześniej nawet niż Jurij Gagarin. Własny pies to marzenie niemal każdego dziecka. Stworzenia te są bardzo towarzyskie i inteligentne, przywiązują się emocjonalnie do swoich właścicieli i reagują na ludzkie nastroje. Wśród licznych ras jest wiele takich, które idealnie nadają się jako towarzysze zabaw dla dzieci i młodzieży. Posiadanie psa wiąże się jednak z dużą odpowiedzialnością. Trzeba go nie tylko karmić i czesać, ale też wychodzić z nim na spacery, nawet gdy pada deszcz lub jest bardzo zimno. Nie można też „znudzić się” psem i wyrzucić go na ulicę. Schroniska pełne są niechcianych psów i wystarczy spojrzeć na ich miny, by wiedzieć, że są tam bardzo nieszczęśliwe.

Koszatki

Koszatka, zwana dokładniej koszatniczką, jest to niewielki gryzoń poruszający się po drzewach. Długość tego futrzaka mierz od 8 do 10 centymetrów, a jej ogon sięga do 10 centymetrów. Ciężar koszatki to około 15 do 40 gram, a sierść jest głównie ubarwiona na kolor rudawy lub popielaty, a barwa brzucha jest biało podobna. Koszatka ma ciemne obwódki wokół oczu, które poruszają się w kierunku uszu, które są dosyć niewielkie uszy.

Pyszczek koszatniczki jest upodobniany do koloru różowego z dość dużym noskiem w porównaniu do reszty ciała. Występuje ona głównie na terenach Europy, a także w Azji. Zamieszkują one głównie lasy liściaste, ale można je też spotkać na terenach lasów iglastych. W celu zlokalizowania swojego miejsca zamieszkania w dziczy, przejmuje stare gniazda ptaków, które następnie przerabia, lub zadomowia się w różnych mchach i innych mało widocznych miejscach.

Są bardzo często zwierzętami domowymi trzymanymi, jak inne gryzonie, w klatkach, gdzie są bardzo starannie wyżywione oraz utrzymane higienicznie.

Żerowanie

Tak samo jak wiele niewiadomych jest w kwestii samego jadłospisu fok mniszek, to, podobnie, wciąż dokładnie nie wiemy w jaki sposób i na jakiej głębokości zazwyczaj polują. Obserwacja fok na pełnym morzu jest bardzo trudna, dlatego naukowcy zazwyczaj ograniczają się do obserwowania tych zwierząt, które żerują w wodach przybrzeżnych. Nie oddaje to jednak w pełni ich sposobu polowania. Wiadomo jednak, że foki mniszki najczęściej poszukują pożywienia w pobliżu atoli, przy których znajduje się wiele dużych raf koralowych. Foki te potrafią przebyć duże odległości w poszukiwaniu pokarmu. Zaobserwowano na przykład wyspę, na której żyją foki, oddaloną o prawie 100 kilometrów od rafy koralowej, na której żerują! Pływają tam bardzo często i jedzą ile tylko mogą – bardzo łatwo tam bowiem znaleźć im pożywienie, mogą więc najeść się do syta, co w pobliżu ich wyspy nie zdarza się zawsze. Foki mniszki żerują na różnych głębokościach, co związane jest z ich wiekiem – foki młode uczą się polować na wodach zupełnie płytkich. Im starsze i bardziej doświadczone tym wypływają głębiej, ale, jako się rzekło, nie wiadomo dokładnie do jakiej głębokości schodzą, choć na pewno do przynajmniej 20 metrów pod powierzchnią wody.

Foki

Są to zwierzęta które są głównym przysmakiem niedźwiedzi polarnych. Foki to zwierzęta wodne, ale często przesiadują na lądzie. Zwierzęta te właśnie na lądzie nie poruszają się zbyt z grabie. Matka rodzi młode właśnie na lądzie, chowa je w tak zwanych dziurkach, lecz niestety młode są najczęstszymi ofiarami niedźwiedzi. Foki są przystosowane do życia w wodzie, chroni ich przed zimnem warstwa tłuszczu, żywią się głównie rybami. Foki są bardzo szybkie i przebiegłe w wodzie, na lądzie jest wręcz odwrotnie. Niestety zwierzęta te mają wielu wrogów i to w obu środowiskach, wodnym i lądowym. Głównym wrogiem na lądzie są niedźwiedzie lecz w wodzie przerażające są dla nich orki, często padają ofiarą tej można powiedzieć bestii. Śmieszną sprawą u fok jest ich poruszanie się na lądzie, nie potrafią one szybko się przemieszczać , dlatego bardzo śmiesznie wygląda ich ruch. Foki często można spotkać w ogrodach zoologicznych, ciepły klimat w ogóle im nie przeszkadza, prowadzone są badania ich życia, wielu naukowców interesuje się tymi zwierzętami z tego powodu że prowadza jakby podwójny tryb życia. Młode foki są bardzo piękne, można je porównać do białej puszystej kulki.

Zwierzęta pociągowe, wierzchowe i juczne

Do tej grupy zwierząt zaliczamy konie, osły, muły, wielbłądy, bawoły, lamy, jaki i renifery.Konie są najbardziej popularne. Wykazują się ogromnymi możliwościami adaptacyjnymi, siłą i wytrzymałością. Od wieków są cenione przez człowieka, lecz jednocześnie wykorzystywane do wykonywania różnych prac. Osły występują w stanie dzikim oraz udomowionym. Mają bardzo niskie wymagania pokarmowe, dobrze znoszą warunki terenów górzystych. Wykorzystuje się je najczęściej jako zwierzęta juczne, a ostatnio w onoterapii. Muły to międzygatunkowe mieszańce klaczy konia domowego z ogierem osła. Najczęściej bezpłodne, (tylko ok. 5% mulic jest płodnych). Są wytrzymałe i bardzo wydajne w pracy, a przy tym mają niewielkie wymagania żywieniowe. Wielbłądy występują w stanie dzikim jedynie w Azji Środkowej, a jako zwierzęta hodowlane są kosmopolityczne. Są wykorzystywane jako zwierzęta juczne i wierzchowe, dostarczają też również mięsa, mleka i cenionej wełny. Bawoły z racji dobrego przystosowania do siedlisk błotnych, dużej odporności na choroby tropikalne oraz niskich wymagań pokarmowych są wykorzystywane do prac na polach ryżowych. Lamy wykorzystywane są głównie przez Indian do celów transportowych, zwłaszcza w wysokich górach. Dostarczają mięsa, wybornego mleka i wełny. Jaki domowe są udomowionymi formami jaka dzikiego, wykorzystuje się je jako zwierzęta juczne i wierzchowe, a także dla mleka, mięsa, sierści i skór. Renifery nie zostały w pełni udomowione przez człowieka, ale są wszechstronnie wykorzystywane jako zwierzęta juczne, wierzchowe, pociągowe. Dostarczają również mięsa, mleka, skór i kości.

Kot domowy

Kot to zwierzę domowe towarzyszące ludziom już od czasów faraońskich. Starożytni Egipcjanie wielbili koty, które uważali za wcielenie, któregoś ze czczonych przez nich bóstw. Koty były traktowane z niemal boską czcią i niewyobrażalnym było złe ich traktowanie. Zwykle w posiadaniu kotów byli jedynie najwięksi dostojnicy z których najsłynniejszą jest Kleopatra. Nie zdarzało się raczej, by zwykli mieszczanie posiadali koty. Mówi się, że koty i psy to odwieczni wrogowie. Jest to w pewnym stopniu prawda. Jednak na ogół zarówno psy jak i koty unikają się nawzajem. Koty to zwierzęta domowe, które nie wymagają aż tyle uwagi, co psy. Nie trzeba ich często na dwór wyprowadzać, ponieważ większość domowych kotów załatwia swoje potrzeby w kuwetach przygotowanych przez ich właścicieli. Oczywiście niewskazane jest trzymanie kotów cały czas w domu. Należy co najmniej raz dziennie chodzić z nimi na spacer lub wypuszczać je wieczorem z domu, jeśli mamy pewność, że są na tyle oswojone, że wrócą do domu.

Dinozaury

Zróżnicowana grupa lądowych gadów naczelnych żyjących w erze mezozoicznej (245-65 min lat temu), obejmująca największe lądowe zwierzęta roślinożerne i mięsożerne wszech czasów, a także formy małe. Nazwa „dinozaury” utworzona została w 184 przez ang. anatoma Richarda Owena z greckich słów dcinos (straszny) i sauros (jaszczur) dla określenia kilku gatunków wielkich zwierząt znanych wówczas z niekompletnych szczątków. Do dziś opisano ponad 850 rodzajów d., obejmujących co najmniej 1 tys. gatunków (część z nich okazała się później synonimami innych gatunków czy rodzajów). Jest to jednak niewielki fragment rzeczywistego bogactwa systematycznego tej grupy, dominującej na lądach w mezozoiku, a wymarłej z końcem kredy.
Pierwsze znaleziska szczątków d. były niekompletne, a zarazem bardzo odbiegały od szczątków znanych wówczas zwierząt. Ponadto dopiero w 2 poł. XIX w. przyrodnicy uznali ewolucję świata żywego za dobrze udokumentowany fakt i zaczęli doszukiwać się pokrewieństwa pomiędzy poszczególnymi grupami. Już wtedy zauważono cechy, które wskazywały na pokrewieństwo d. z krokodylami (m.in. obecność dodatkowych otworów w czaszce i osadzenie zębów w zębodołach). Prymitywne krokodyle znane są, podobnie jak d.. od triasu i już dawno pojawiły się sugestie, że obie te grupy wywodzą się z wczesnych gadów naczelnych – archozaurów – zw. tekodontami „mające zęby w zębodołach”, a przede wszystkim z form zaliczanych do „niby-krokodyli”

Baribal

Jest to rozdział poświęcony baribalowi, groźnemu ssakowi z rodziny niedźwiedziowatych jego łacińska nazwa brzmi Ursus americanus, inaczej, tłumacząc na polski, NIEDŹWIEDŹ CZARNY; ssak z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae), który mimo ograniczenia liczebności i zasięgu występowania jest nada! najpospolitszym północnoamerykańskim niedźwiedziem. W przeszłości opisano ponad 80 gatunków b. (część z nich stanowiła podgatunki niedźwiedzia grizzly), dziś wiadomo, że jest to jeden gatunek.
Osobniki dorosłe osiągają od 150 do 180 cm dl. i ważą od 90 do 270 kg. Ubarwiony jest zwykle czarno, rzadziej czekoladowo, brunatno, bardzo rzadko biafo. Bez względu na ubarwienie futra, cechami rozpoznawczymi są brązowy pysk i. najczęściej, biała plama na piersiach. Zamieszkuje lasy. doskonale wspina się po drzewach. Odżywia się zarówno pokarmem zwierzęcym (ssaki i ryby), jak i roślinnym, np. szyszkami, jagodami i korzonkami; w poszukiwaniu jedzenia często nachodzi obozowiska ludzi, czasem zdarzają się ataki. Samica, po ciąży trwającej 100-215 dni. rodzi co drugi rok od 1 do 4 młodych, które często różnią się ubarwieniem. B. daje się oswoić, uczy się rozmaitych sztuczek; dorosły osobnik może być jednak niebezpieczny.

Pożywienie

Foki mniszki są całkowicie mięsożerne. Jadają głównie ryby, co może stanowić przez długi czas ich jedyny pokarm. Oprócz ryb lubią także głowonogi (na przykład kalmary czy ośmiornice) oraz skorupiaki. Najbardziej jednak lubią ryby – szczególnie ryby koralowe, węgorze. Zaraz po nich w foczym jadłospisie znajdują się ośmiornice i niektóre gatunki langust, za którymi również przepadają. Bardzo ciężko jest jednak ustalić rzeczywisty, konkretny jadłospis tych fok, bo wydalają one odchody wprost do morza. Jedyną możliwością badania, jaką dysponują naukowcy, jest, oprócz przeprowadzania sekcji zwłok, badanie zawartości wymiocin, jakie foki mniszki pozostawiają czasem na plaży. Jednak, jak to z wymiocinami bywa, często pozbywają się w ten sposób ciężkostrawnego, niezbyt dla nich odpowiedniego pokarmu – więc dokładne ustalenie ich jadłospisu jest naprawdę trudne. W dodatku rzadko widać foki mniszki przy jedzeniu, najczęściej naukowcy natrafiają na to zupełnym przypadkiem. Jest jednak pewnikiem ile te morskie ssaki zjadają pokarmu dziennie. Mianowicie pałaszują one około 1/10 ich zasadniczej wagi. Część rybaków nie lubi fok bo sądzi, że zjadają one tyle ryb, ile same ważą, co jest oczywistą nieprawdą. Nie wiadomo jednak jakie gatunki ryb preferują foki mniszki – nie wiadomo nawet, czy w ogóle mają w tej kwestii jakieś preferencje, czy zjadają ryby „jak leci”.

Inne foki

Do rodziny fok należy aż 18 różnych stworzeń, które często są do siebie bardzo niepodobne. Jeszcze niedawno było 19 gatunków z tej rodziny, jednak uważa się, że jeden z nich, mniszka karaibska, wyginął. Gatunki te to: foka pospolita (dość lekka, średniej wielkości, niezbyt liczna), foka pręgowana (zwana też kajgulikiem, bardzo lekka, przeciętnej długości, dość nieliczna), foka bajkalska, foka kaspijska, nerpa (foka obrączkowana), foka bogata, foka wąsata (brodata), kapturnik, foka szara, foka Weddela, foka Rossa, krabojad, lampart morski, mniszka hawajska, mniszka śródziemnomorska, słoń morski północny oraz słoń morski południowy. Większość fok jest rybożerna, choć są od tego wyjątki – na przykład krabojad żywi się przede wszystkim skorupiakami oraz planktonem, a lampart morski zjada przede wszystkim pingwiny, ptaki morskie a nawet inne foki. Największym przedstawicielem foczej rodziny jest słoń morski – może mierzyć nawet 6,5 metra i ważyć nawet 4 tony. Jest to jednak wyjątek, żadna inna foka nie zbliża się do niego ani rozmiarami, ani wagą – drugi w rankingu wielkości jest lampart morski, ten może mierzyć jednak jedynie 3,2 metra. Większość fok jest jeszcze dość liczna, choć człowiek aktywnie na nie poluje – dla mięsa, skór a czasami – dla sportu.

Ary

Jest to potoczna nazwa określająca ok. 18 gatunków tropikalnych amerykańskich ptaków z podrodziny papug najbardziej kolorowych spośród wielkich papug. Wyróżniają się bardzo długim ogonem, wyjątkowym w obrębie rodziny papug. Ich wielki, hakowato zakrzywiony dziób jest porównywalny jedynie z dziobem kakadu, a nagie policzki mogą rumienić się przy podnieceniu. Przedstawiciele obu płci wyglądają podobnie. A. jedzą dużo owoców oraz orzechy, krusząc ich skorupę za pomocą bardzo silnego dzioba, a następnie wydobywają zawartość językiem. Łatwo się oswajają i dobrze współżyją w hodowli z innymi papugami, mogą jednak atakować inne zwierzęta lub obce osoby. Pojedyncze osobniki osiągnęły w niewoli wiek 65 lat. Niektóre uczą się naśladować miękkim głosem ludzką mowę, lecz większość skrzeczy, tak jak na wolności. Najlepiej znana z hodowli a. żółto-skrzydła zamieszkuje Amerykę od Meksyku do Brazylii. Osiąga ok. 90 cm dl. Ubarwiona jest jaskrawoczerwono z niebiesko-żółtymi skrzydłami, niebiesko-czerwonym ogonem I białymi policzkami. Podobnej wielkości, lecz masywniej zbudowana a. hiacyntowa – ciemnoniebieska z żółtym pierścieniem wokół oka i nasady dzioba – żyje w Brazylii na pd. od Amazonki.

Czaple

Podrodzina z rodziny czaplowatych, obejmująca ok. 60 gatunków długonogich ptaków, występujących na całym świecie, najliczniej jednak w tropikach. Żerują, brodząc spokojnie albo czatując w płytkiej wodzie lub na bagnach, i polują na płazy, gady, ryby oraz inne zwierzęta wodne. Zbudowane z patyków gniazdo w kształcie platformy umieszczają na krzewach, drzewach lub w trzcinach w pobliżu wody. Gniazdują zwykle w koloniach zw. czaplińcami.
Zarówno stojące, jak i lecące cz. trzymają szyję zgiętą w kształcie litery S, a nogi w locie wyciągnięte do tyłu. Mają długie, szerokie skrzydła oraz długi, prosty, zaostrzony dziób. Do pielęgnacji upierzenia wykorzystują puder powstający z kruszących się końców piór puchowych. Cz. dzielone są na 3 grupy: cz. właściwe, ślepowrony i tygryski.
Cz. właściwe są aktywne w dzień. W okresie lęgowym niektóre gatunki mają na grzbiecie ozdobne pióra, które demonstrują podczas zalotów. Najbardziej znanymi przedstawicielami tej grupy są długonogie i długoszyje gatunki z rodzaju Ardea o dość jednolitym ubarwieniu i czubach. Należą do nich m.in. cz. Modra, osiągająca 130 cm dl. i ponad 180 cm rozpiętości skrzydeł, zamieszkująca Amerykę Pn., i podobna, lecz nieco mniejsza cz. Siwa, szeroko rozprzestrzeniona w Starym Świecie.

Papuga

Papugi to ptaki, które zarówno występują w dziczy jak i w niewoli. Dzikie papugi nie występują na wolności w Polsce. Są to ptaki, których praktycznie nigdy do końca nie da się oswoić. W Polsce najczęściej trzymane są w domach papużki faliste, które są niewielkich rozmiarów i najczęściej występują w barwach: zielonej i niebieskiej. Ich cena również jest stosunkowo niewielka. Do najpiękniejszych papug należy ara. Jej ubarwienie jest wyjątkowo piękne, przeważa kolor czerwony. Ary należą do papug, które można w miarę łatwo nauczyć mowy ludzkiej to znaczy pojedynczych słów lub krótkich sformułowań. Papugi trzyma się w klatkach dopasowanych do wielkości ptaka. Papugi powinno się wypuszczać z klatek co najmniej raz w tygodniu, by mogły rozprostować skrzydła. Wtedy jednak należy pamiętać, by pozamykać okna. Nawet drobne niedopatrzenie może spowodować, że papuga może uciec. Klatkę papugi należy czyścić średnio raz na tydzień lub na dwa tygodnie. Uzależnione jest to od wielkości papugi, im większa tym częściej należy czyścić klatkę.

Bieliki

Ptaki z liczącego 8 gatunków rodzaju Haliaeetus i rodziny jastrzębiowatych. Ze względu na posturę nazywane są potocznie orłami. choć bliżej spokrewnione są z kaniami niż z orłami właściwymi. B. amerykański, jedyny gatunek „orla”
o zasięgu występowania ograniczonym do Ameryki Pn, od 1782 jest symbolem JSA. Mimo, że bywa określany – podobnie jak inne b. – mianem „orła morskiego”, często występuje w głębi lądu, nad rzekami i większymi jeziorami. Osiąga ok. 1 m dt. Opierzony jest ciemnobrązowo z białą głową i ogonem. Ma żółty dziób, żółte oczy
1 żółte nogi. Młode – upierzone brązowo z domieszką bieli na piórach ogona i spodu skrzydeł – ostateczne upierzenie osobnika dorosłego uzyskują nie wcześniej niż w 7 roku życia. B, amerykański żywi się gł, rybami. Niekiedy atakuje rybołowy, odbierając im schwytane ryby; żeruje też na padlinie. Gniazdo buduje na samotnie rosnących drzewach, często na wyspach rzecznych. Jest zagrożony wymarciem w związku z zanieczyszczeniem rzek pestycydami oraz utratą siedlisk gniazdowych, W OSA objęty jest ochroną na mocy ustawy o godle narodowym z 1940. W Polsce żyje b. europejski, zwyczajami i wyglądem zbliżony do amerykańskiego krewniaka. Do niedawna bardzo rzadki, obecnie staje się coraz częstszy; krajowa populacja szacowana jest na ponad 280 par lęgowych. Sześć innych gatunków b. zamieszkuje Afrykę, Azję i Australię.

Wychowanie

Foka mniszka, która jest w ciąży, je bardzo dużo, by przytyć. Z normalnej, przeciętnej wagi sięgającej 275 kilogramów potrafi przejść aż do 300 kilogramów. Jest jej to bardzo potrzebne, bowiem przez 4, a czasem nawet przez 6, pierwszych tygodni w których wychowuje potomka nie odchodzi od niego ani na kawałek. To uniemożliwia jej wybranie się na większe polowanie – foka głoduje wówczas, przeżywa jednak dzięki zgromadzonemu wcześniej sporemu zapasowi tłuszczowemu. Młoda foka rośnie w bardzo dużym tempie, ponieważ matczyne mleko jest niezwykle tłuste, wielce kaloryczne i pożywne. Gdy przestaje być karmiona waży 4 razy więcej niż przy urodzeniu, choć wciąż jest bardzo mała – ma zaledwie 120-150 cm długości (przeciętnie 130). W tym okresie samica bardzo zażarcie broni swojego potomka. Matka, gdy kończy je karmić, nagle je opuszcza i więcej już do niego nie wraca, pozostawiając je samemu sobie. Młode, które nie potrafi jeszcze samodzielnie polować, traci wówczas prawię połowę ze swej wagi. Często szuka schronienia u innych samic, które czasami mu go udzielają, stając się jego zastępczymi matkami. Takie młode ma duże szczęście – karmione przez dwie matki może osiągnąć masę aż stu kilogramów.

Dzięcioł

Dzięcioły są 2 z natury samotnikami. Większa część roku nie interesuje ich towarzystwo. Każdy dzięcioł ma własny, niedostępny dla innych rewir, To prawie cud, że przez krótki czas odchowu młodych, para dzięciołów solidarnie razem pracuje. Samiec i samica wspólnie wykuwają dziuplę w miękkim drzewie. Od okrągłego otworu wejściowego prowadzi lekko pod górę tunel zakończony szeroką komora. Tu samica na wiórkach drewna składa jaja, Po 14 wykluwają się pisklęta. Początkowo siedzą na dnie dziupli, a następnie zawieszała się dziobami na jej krawędzi i domagają się pożywienia od rodziców. Między sobą aa nadzwyczaj kłótliwe i już wtedy widać, że nie są stworzone do życia społecznego. Dzięcioły jedzą wprawdzie pokarm roślinny, ale główne ich pożywienie stanowią owady i ich larwy. Kując i dłutując swym mocnym dziobem, dzięcioł odrywa kawałki kory odkrywając w ten sposób kryjówki owadów, które wyciąga językiem i połyka. Wąski i długi język dzięcioła jest wyposażony w komórki zmysłowo-dotykowe i powleczony. Jest lepką powloką, co umożliwia wyciąganie z kryjówki niezliczonych ilości owadów aa jednym razem. Dzięcioły świetnie pomazała się po drzewach. W odróżnieniu jednak od papug nie posługują się przy tym dziobem. Nigdy też nie schodzą z drzewa głowa w dół – mają na To za słabe nogi. Dzięcioł zielony na ziemi porusza się zgrabniej niż inne gatunki dzięciołów i nawet w centrum dużych miast szuka na trawnikach mrówek.

Dydelfy

Inaczej dydelfowate, oposy, szczury; rodzina z rzędu torbaczy, obejmująca ok. 66 gatunków ssaków, występujących w obu Amerykach.
D. północny, zw. też d. wirginijskim, jest jedynym gatunkiem rodziny występującym pospolicie w Ameryce Pn. na pn. od Meksyku. Kształtem ciała przypomina szczura. Ma zaostrzoną, białą mordę, czarne oczy, czarne, zaokrąglone uszy, 50 zębów, dłonie
0 5 palcach z ostrymi pazurami i stopy o 4 palcach z pazurami oraz 1 palcem (najbardziej wewnętrznym i pozbawionym pazura) zginającym się przeciwstawnie do pozostałych. Osiąga do 1 m dł. {łącznie z ogonem) i waży od 2 do 5,5 kg. Chwytny ogon, nagi i pokryty łuskami, stanowi połowę długości ciała. Szorstkie futro może mieć zmienną barwę – od białawo-szarej (w rejonach północnych) do czarnej (w rejonach okolic gorących). Jest wszystkożerny. Łatwo przystosowuje się do różnych środowisk. Ze względu na to, że prowadzi gł. nadrzewny tryb życia, nie występuje na obszarach suchych i bezdrzewnych. Gnieździ się chętnie w dziuplach i wykrotach; zaatakowany na ziemi często udaje martwego. Po ciąży trwającej 12-16 dni samica rodzi przeciętnie 10 (niekiedy nawet 25) nagich, ślepych, ważących 2 g młodych. Pełzną one do torby matki, czepiając się futra dobrze rozwiniętymi pazurkami przednich nóg

Czajki

Kolejny rozdział ze świata zwierząt tym razem przeznaczony jest dla rodziny pewnych ptaków. Rozdział ten poświecę na opisanie pewnej grupy ptaków zwanej czajkami. Grupa ok. 24 gatunków ptaków wydzielanych w podrodzinę Va.nelUnae, w obrębie rodziny siewkowatych. Osiągają około 30 cm długości i mają długie, zaokrąglone skrzydła. Niektóre gatunki ozdobione są czubami, inne mają ostre kolce w zgięciu skrzydeł, których używają w walce z innymi czajkami lub w czasie innego niebezpieczeństwa. Jest wiele podgatunków ptaków z tej rodziny. Czajka ma czarny wierzch ciała z zielonym połyskiem, czarne gardło i pierś, białe policzki i brzuch oraz biały ogon z czarnym pasem na końcu. Jej głowa ozdobiona jest okazałym czubem. Gatunek ten gniazduje na polach i łąkach od W. Brytyjskich przez Europę i strefę umiarkowaną Azji aż do wschodniej części Chin. Ptaki z populacji północnych zimują na południu, przede wszystkim w Afryce Pn. Brązowawe, czarno nakrapiane jaja były do niedawna przedmiotem handlu. W Polsce czajka objęta jest ochroną gatunkową. Występująca w Afryce część koroniasta cechuje się czarną czapeczką z białą obwódką. Czajka indyjska i czajka Brunatna, spotykane w Azji Południowej, mają płatki skórne na bokach głowy.

Rozmnażanie

Foki mniszki, a konkretnie opisywany tu podgatunek hawajski, mają bardzo długo cykl reprodukcyjny, wobec tego młode foki rodzą się w różnych odstępach czasu, inaczej niż u innych fok. Jest to najprawdopodobniej związane z klimatem w jakim żyją, w którym wszystkie pory roku są do siebie bardzo podobne. Zaloty u fok mniszek są procedurą krótką, niewyszukaną i mało spektakularną. Zwyczajnie – gdy samiec foki mniszki, przechadzający się wzdłuż brzegu, napotka samicę gotową do kopulacji, zaczyna tarzać się w piasku wydając specjalne, zalotne dźwięki. Zachęcona tym samica wchodzi do wody, za nią podąża samiec. Tam odbywa się kopulacja, po której foki wracają na plaże, gdzie przez pewien czas leżą spokojnie, odpoczywając. Zupełnie inaczej wygląda to u fok z innych gatunków – tam samce walczą, bronią swego terytorium, zakładają nawet haremy. Foki mniszki są znacznie spokojniejsze – być może dlatego, że ich okres reprodukcyjny jest bardzo długi, stanowi większą część roku. Gdyby zachowywały się w nim w sposób tak agresywny jak inne foki, to bardzo utrudniałby im to normalne funkcjonowanie. W jednym sezonie samica jest zazwyczaj zapładniana przez wyłącznie jednego, dominującego w regionie, samca.

Gryzonie

Najpopularniejsze hodowlane gryzonie to króliki, chomiki i świnki morskie, ale w domach można spotkać też wiele innych ich gatunków. Większość z nich trzymana jest w klatkach lub akwariach, lecz chętnie spacerują po pokoju, wracając do klatki by posilić się lub napić wody. Poza niektórymi gatunkami, są polecane dla małych dzieci ze względu na swoje łagodne usposobienie i łatwą hodowlę. Gryzonie nie wyrażają swoich emocji w podobny sposób jak psy lub koty, ale niektóre gatunki potrafią się upomnieć o pokarm lub okazać swoje zadowolenie np. głośnym piszczeniem. Wiele z nich można nauczyć załatwiania swoich potrzeb w określonych miejscach. Nie da się ich niestety oduczyć gryzienia kabli i innych rzeczy, które napotkają na swojej drodze. W końcu nie na darmo nazywają się gryzonie. Najinteligentniejszym gryzoniem jest szczur. Wbrew powszechnej opinii, jest bardzo czystym zwierzątkiem. Do najpiękniejszych należą zaś szynszyle, słynne ze względu na swoje cenne futerko. Karmę dla gryzoni można kupić w każdym sklepie zoologicznym. Chętnie sięgają po kolby warzywne lub orzechowe. Należy też pamiętać o obowiązkowym, specjalnym pojemniczku na wodę. Również same gryzonie kupujemy w sklepach. Próba oswojenia zamieszkującego naszą piwnicę szczura skończy się w najlepszym razie niepowodzeniem. W najgorszym, możemy zarazić się jakimś paskudztwem.

Koala

Zwana niedźwiadkiem, w rzeczywistości nie ma nic wspólnego z niedźwiedziem. Już znacznie bliżej spokrewniona jest z kangurem. Należy do rzędu torbaczy. A jednak to właśnie ona, koala, stała się wzorem dla najpopularniejszych zabawek na świecie – pluszowych misiów. Raz na 2 lata samica rodzi jedno młode. Noworodek ma zaledwie 2 cm długości i przez 6 miesięcy pozostaje w torbie matki, po czyin przeprowadza się na je) plecy i jeszcze cały rok w tej pozycji wędruje z drzewa na drzewo. Koala jest wegetarianką i to bardzo wymagającą. Odżywia się wyłącznie liśćmi eukaliptusa. Jest bardzo wybredna w doborze liści. Dlatego obwąchuje gałązki zanim zdecyduje się na te, które jej odpowiadają- Wie, co robi; W niektórych liściach eukaliptusa w określonych porach roku jest duża zawartość silnego alkoholowego związku, który mógłby spowodować zatrucie, a nawet paraliż. Na szczęście koala błędów w doborze pokarmu me popełnia. Liście, które jednego dnia zjada z apetytem, następnego dnia nawę! Przez chwilę me wzbudzą jej zainteresowania. Koala nie ma wrogów poza człowiekiem. Jej zapach, przypominający nam zapach cukierków eukaliptusowych, odstrasza inne zwierzęta. Na skutek polowań (dla bardzo cenionego, ciepłego futra) liczebność tego gatunku zastraszająco zmalała. Dzisiaj koala jest już w swej ojczyźnie obiela całkowitą ochrona. Próby hodowania koali w warunkach niewoli napotykają na ogromne problemy związane z jej wymogami pokarmowymi.

Dzikie zwierzęta

Jest wiele gatunków zwierząt, które należą do groźnych, dzikich. Ich natura jest zdecydowanie przystosowana do warunków w jakich żyją. Takie stworzenia najczęściej spotkamy w lesie, puszczy. Afryka ma bardzo dużo takich okazów. Do bardzo niebezpiecznych należą zarówno te żyjące na lądzie, w powietrzu i w wodzie. Lew, gepard, jaguar to odmiana kotów. Te nie są jednak potulne i przyjazne jak ich mniejsi kuzyni. Mają bardzo dużą szczękę, przez co łatwo mogą ugryźć dowolne zwierzę. Są bardzo szybkie i przebiegłe. Dżungla uczy własnych reguł, które są nieraz bardzo niesprawiedliwe. Rekiny to pływający zabójcy. Ostre kły, szeroka szczęka potrafią ostrzec każdego przed niebezpieczeństwem. Ludzie również potrafią być dla nich dobrym pokarmem, co udowodniono nakręcając serię makabrycznych filmów grozy. Właściwie większość ptaków żyjących na Ziemi jest zaliczanych do dzikich. Udomowić można głównie gołębie, papugi. Reszta to dziko żyjące stworzenia. Orły, sokoły, myszołowy, wróble. Każde z tych i wielu, wielu innych latających zwierząt potrafi przeżyć w bardzo trudnych warunkach. Dżungla jest bardzo dzika i ma ogromnie surowe prawa. Nawet bardzo młode często stają się ofiarami i wcześnie giną.

Dwudyszne ryby

Rząd ryb mięśniopłetwych, obejmujący 6 gatunków żyjących współcześnie oraz ok. 280 gatunków wymarłych. Współcześnie żyjące r.d. występują w jeziorach i rzekach Ameryki Pd., Afryki i Australii. Południowoamerykański praplaziec i 3 gatunki z afrykańskiego rodzaju prapłe-twiec – uważane niekiedy za jeden – należą do rodziny Lepidosirenidae. Są to smukłe, wydłużone (przypominające kształtem ciała węgorze) ryby o małych łuskach i dwóch workach płucnych. Płetwy odbytowe i brzuszne mają kształt delikatnych wyrostków pełniących funkcję narządów zmysłu. Prapłaziec osiąga ok. 1 m dl., a prapłetwce – do 2 m df. Największy afrykański prapłetwiec – P. aethiopicus – jest żółto cętko-wany. Ryby te budują gniazda, a potomstwem opiekuje się samiec. W porze suchej prapłaziec zagrzebuje się w mule i pozostaje w stanie spoczynku do pory wilgotnej. Prapletwce przechodzą również w stan spoczynku, ale przebywają wtedy ukryte w śluzowym kokonie utworzonym w mule. Australijski rogoząb (Neoceratodus forsterii) żyje w wysychających rzekach stanu Queensland. Ma, oprócz skrzeli, jeden worek płucny, duże łuski oraz wiosłowate płetwy piersiowe i brzuszne. Osiąga ok. 1,25 m dł. i waży ok. 10 kg, Uważany jest za formę bardziej prymitywną niż prapłaziec i prapłetwce.

Bociany

Rodzina z rzędu brodzących, obejmująca 17-19 gatunków dużych, długoszyich ptaków spokrewnionych z czaplami, ibisami flamingami. Zasiedlają gt. Afrykę, Azję i Europę; jeden gatunek, żyje także w Australii, a trzy gatunki amerykańskie wy-stępują od Florydy do Argentyny. B. osiągają od 60 do ponad 150 cm wys. U niektórych gatunków skóra na głowie i górnej cz. szyi jest całkowicie lub częściowo naga oraz jaskrawo ubarwiona. Są to z reguły milczące ptaki -powodem tego jest słabo rozwinięty organ głosowy w dolnej krtani niektóre b. w momencie podniecenia głośno klekoczą dziobami. Latają na zmianę lotem aktywnym i szybującym z wyciągniętą szyją oraz nogami.
Większość b. to ptaki stadne, tylko w okresie lęgowym rozdzielają się na pary. Żerują wyłącznie w dzień, chwytając małe zwierzęta na płyciznach lub suchych terenach. Niektóre, jak marabuty afrykańskie i indyjskie, żywią się gł. padliną. Gniazdo w kształcie platformy budują z gałęzi na drzewach, półkach skalnych lub, jak w przypadku b. białego, na dachach domów i kominach, często kolonijnie. Kredowobiałe jaja. w liczbie 3-6, wysiadują oboje rodzice; pisklęta wykłuwają się po ok. 5 tygodniach.
W niektórych systematykach b. dzielone są na dwie podrodziny: b. właściwe i dławigady. Dławigady mają zakrzywiony dziób, przypominający dziób ibisów. B. właściwe mają dzioby proste

Mors

Jest to piękne zwierzę . Morsy są bardzo charakterystyczne dzięki swojemu wyglądowi, mianowicie morsy posiadają ogromne kły, które służą im do walk w okresie godów, wali te są bardzo spektakularne i drastyczne, nie raz stało się tak że przegrany mors został bardzo oszpecony i pokaleczony. Kły służą morsom jeszcze do odszukiwania na dnie morza skorupiaków oraz mięczaków. Morsy to piękne zwierzęta i ogromne. Niestety nie są zbyt inteligentne, większość czasu spędzają na leniuchowaniu na krach bądź jakiś przybrzeżnych plażach. Morsy mają wielu naturalnych wrogów, na przykład orki, które uważają morsy jako przysmak. Na morsy polują również Eskimosi, ze względu na ich pożyteczną skórę , którą wykorzystują na przykład do budowy ich łodzi, oraz ze względu na mięso, które jest pożywne i dla ich wielkich kłów, z których wykonywane są narzędzia i broń . Morsy dzięki wielkim zasobom tłuszczu mogą przetrwać w najbardziej srogi mróz, z tego powodu powstały liczne kluby morska, które jak wiemy są bardzo popularne. Często można spotkać morsa w ogrodzie zoologicznym, gdzie można podziwiać te wspaniałe zwierzęta.

Biegacze

(Cambidae), inaczej biegaczowate; rodzina z rzędu chrząszczy obejmująca ponad 20 tys. gatunków owadów o stosunkowo długich odnóżach oraz czarnych lub brązowych, ściśle przylegających do siebie pokrywach, zwykle metalicznie połyskujących i pokrytych podłużnymi rowkami. U większości gatunków skrzydła są uwstecznione lub zredukowane. Przedstawiciele rodziny żyją gł. w środowiskach wilgotnych i chłodnych, spłoszone – szybko uciekają po powierzchni ziemi. Dzień spędzają ukryte pod kamieniami, w szczelinach lub ściółce. Polują nocą m.in. na dżdżownice i ślimaki. Wiele b. cechuje się zdolnością wytryskiwania z gruczołów odbytowych cuchnącej wydzieliny w celu odstraszenia potencjalnych drapieżników, np. ptaków. Długie i walcowate larwy charakteryzują się spiczasto wystającymi częściami aparatu gębowego oraz parą szczecinowatych przydatków w tylnej cz. ciała; większość to drapieżniki, pozostałe odżywiają się nasionami roślin. Liszkarz tęcznik, o zielonkawych, mieniących się pokrywach, został introdukowany do Ameryki Pn. z Europy w celu ograniczenia liczebności gąsienic brudnicy nieparki i brudnicy mniszki. Pożyteczne gatunki z rodzaju Lebia przyczyniają się do zwalczania stonki ziemniaczanej.

Bawoły

Grupa dużych przeżuwaczy z rodziny krętorogicri przypominających z wyglądu bydło domowe. B. domowy (Bubalus bubalis), występujący w dzikiej formie w pd.-wsch. Azji, hodowany jest jako zwierzę domowe na cieplejszych obszarach Starego Świata. Pochodzi od dzikiego b. indyjskiego zw. arni. Osiąga 1,5-1,8 m wys. w kłębie i waży do 800-1000 kg. Cechuje się masywną budową ciała. Jego rzadka sierść ubarwiona jest matowo-czarno lub ciemnoszara. Ma bardzo duże rogi o trójkątnym przekroju, wygięte na zewnątrz, a następnie do tylu; ich długość może przekraczać 1,2 m. Występują dwa typy b. domowego. B. bagienny to najważniejsze zwierzę pociągowe w pd. Chinach i regionach uprawy ryżu w pd.-wsch. Azji. Zasadniczo nie pozyskuje się z niego mleka, a mięso spożywa się zwykle, gdy zwierzę nie nadaje się już do pracy. B. rzeczny byt pierwotnie hodowany dla mleka w Indiach. Pakistanie, pd.-zach. Azji i Egipcie; obecnie hoduje się go dla mięsa i jako zwierzę pociągowe. B. domowy nadaje się doskonale do pracy w klimacie wilgotnym i na obszarach zalanych wodą. Na wolności żyje w stadach, najczęściej na terenach bagnistych i w trawiastych gęstwinach. Jest odważny, często szarżuje na napastnika. Latem krowa, po cięży trwającej 10 miesięcy, rodzi 1 lub 2 cielęta.

Środowisko naturalne

Głuptaki można spotkać na terenie północnego oceanu atlantyckiego. Zimują na wschodnich wybrzeżach Ameryki Północnej, od Kanady aż po Kubę. Spotyka się je także na południowych wybrzeżach Grenlandii, na morzu wokół Islandii oraz na wodach pomiędzy północno-zachodnią Europą a Grenlandią. Część z nich, podobnie jak maskonury, zimuje nawet na wodach oblewających północno-zachodnią Afrykę oraz, częściowo, na Morzu Śródziemnym. Swoje lęgi głuptaki zakładają w południowo-wschodnich wybrzeżach Kanady, na wybrzeżach całej Islandii oraz Wielkiej Brytanii (przede wszystkim w północnej Szkocji), a także w kilku miejscach wybrzeży Norwegii. Głuptaki nieczęsto występują w miejscach bardzo oddalonych od lądów – najczęściej zimują maksymalnie do 200 kilometrów w głąb wody, na takim bowiem obszarze często można spotkać wyspy, na których głuptaki zakładają swe lęgowiska. Ponadto głuptaki nie lubią głębokich wód, wolą te płytsze, tam bowiem łatwiej spotkać ławice niewielkich ryb pływających tuż pod powierzchnią wody. Gniazda zakładają zawsze na skalistych wysepkach lub na takowych wybrzeżach, w miejscach tuż obok morza pełnego pożywienia. Nie lubią się oddalać od wody – w głębi lądu można spotkać je tylko wówczas, jeżeli przywiane zostały tam przez silny wiatr. Wówczas najczęściej giną, choć czasem, jeżeli wiatr nie odebrał im wszystkich sił, potrafią samodzielnie powrócić na morze.

Chomiki

Chomik to następne zwierzę, które jest często zwierzęciem domowym, ale ogólnie żyją w dzikich lasach tropikalnych oraz na sawannach i stepach. To właśnie te małe gryzonie są najsłodszymi zwierzątkami, które zamieszkują często domy ludzkie wraz z ludźmi.

Trzymane są niestety w klatkach, ale w zamian za to są karmione oraz utrzymywane w najlepszych warunkach, które są nie tylko wygodne, ale także maksymalnie higieniczne.

W dzikim życiu tych zwierząt są one przeważnie ofiarami dzikich zwierząt, które zajmują się tylko polowaniem na tego typu zwierzęta, więc ich życie to wieczna ucieczka przed wrogami. Chomiki żywią się korzonkami, które dostarczają im wszelkie potrzebne składniki odżywcze potrzebne do ich rozwoju.

Są to bardzo słodkie zwierzaczki, które wzbudzają sobą miły nastrój oraz uśmiech na twarzy swojego posiadacza. Chomiki są na prawdę prawdziwymi zwierzętami domowymi, które chętnie są wybierane przez ludzi jako przyjaciele człowieka, posiadające swój wdzięk oraz urodę, zachwycającą wszystkich ludzi.

Dingo

Dingo jest to australijski dziki pies, z rodziny psowatych, jeden z niewielu ssaków łożyskowych zamieszkujących Australię: prawdopodobnie pod-gatunek psa domowego (stąd łacińska nazwa – Canis fami-liaris dingo). Dingo został przywieziony z Azji przez Aborygenów ok. 5-8 tys. lat temu. Budową i zachowaniem przypomina psa domowego. Jest krępym ssakiem, osiągającym 1,2 m długości (wraz z 30 cm długim ogonem) i 60 cm wysokości w kłębie. Ma krótkie, miękkie futro, puszysty ogon oraz sterczące uszy. Omaszczenie może być różne – od żółtawego do rudego. Brzuch, łapy i koniec ogona są często białe.
Dingo poluje samotnie lub w małych grupach. Dawniej polował na kangury, a obecnie łowi króliki (czasami napada również na zwierzęta domowe). Był przyczyną wyginięcia workowatego wilka tasmańskiego i diabła tasmańskiego w Australii. Od czasu pojawienia się osadników europejskich dingo poluje na owce oraz drób i w związku z tym na wielu obszarach został wytępiony. Dzikie dingo, podejrzliwe i zarazem odważne, mogą być oswajane. Aborygeni łowią je czasami i hodują. Dzikie dingo wyją i skowyczą, a udomowione – naśladują szczekanie psa. Po 63 dniach ciąży samica dingo rodzi od 4 do 5 małych szczeniąt dingo.

Albatrosy

Albatrosy (Diornecteidae). rodzina z rzędu rurkonosych {Procellariiformes), obejmująca 14 gatunków dużych ptaków morskich, będących jednymi z najbardziej widowiskowych lotników. Przy wietrznej pogodzie mogą godzinami utrzymywać się w locie ślizgowym bez uderzania wyjątkowo długimi, wąskimi skrzydłami, jednak, gdy nie ma wiatru, z dużym trudem utrzymują ciężkie ciało w powietrzu i pozostają zwykle na powierzchni wody. Podobnie jak inne ptaki morskie piją słoną wodę. Odżywiają się najczęściej kalmarami, chociaż widuje się je też w pobliżu statków, gdzie żerują na odpadkach.
Ma lądzie pojawiają się jedynie, by odbyć lęgi. Gnieżdżą się w koloniach, zakładanych z reguły na odległych wyspach oceanicznych. Toki odbywają w grupach iub parach; obejmują one zrytualizowane rozpościeranie skrzydeł i krzyżowanie dziobów przy akompaniamencie donośnego postękiwania. Pojedyncze, bardzo duże. białe jajo składane jest na gołej ziemi lub w zagłębieniu usypanego kopczyka i wysiadywane na zmianę przez oboje rodziców. Rozwój młodych zachodzi bardzo powoli, szczególnie u większych gatunków. Lotność osiągają one w ciągu 4-10 miesięcy, następnie spędzają kolejnych 5-10 lat na morzu, ucząc się nawigacji i technik żerowania oraz przechodząc poprzez kilka upierzeń przedostatecznych. Zanim pojawią się na lądzie i zaczną rozmnażać. A. są długowieczne i należą do tych nielicznych ptaków, które umierają ze starości.

Dropie

Rodzina dużych i średniej wielkości ptaków z rzędu żurawinowych, obejmująca 22 gatunki występujące w pd. i środk. cz. Europy, Afryce, Azji, Australii i cz. Nowej Gwinei. Mają krępy tułów, długą i wyprostowaną szyję ora; dfugie, mocne nogi o trzypalcowej stopie (sylwetka charakterystyczna dla ptaków biegających). Do 1940 środkowoeuropejska populacja dropia liczyła ok. 18 tys. osobników. Po II wojnie światowej gwałtownie zmniejszyła się i na pocz. lat osiemdziesiątych obejmowała 3,9 tys. ptaków. Obecnie ptaki te zagrożone są wyginięciem. Główną przyczyną zmniejszania się ich liczebności jest silnie rozwinięta i genetycznie zakodowana antropofobia (lęk przed człowiekiem). W środk. i pd.-wsch. cz. Europy oraz ng P!w. Iberyjskim występuje podgatunek dropia – O.t, tarda. – jeden z największych ptaków lądowych Starego Świata. Samiec osiąga ponad I m dt., 220 cm rozpiętości skrzydeł i waży ok. 16 kg. Samica jest dużo mniejsza, waży ok. 5 kg. Ptaki te mają jasnopopielatą szyję, rdzawo-żółty z czarnymi pręgami tułów i biały spód ciała, a samiec – u nasady dzioba – białe wąsy. D. jest gatunkiem stepowym, obecnie zamieszkuje również rozległe pola uprawne. Zjada przede wszystkim liście, młode pędy oraz nasiona chwastów i roślin uprawnych (czasami także owady i drobne kręgowce).

Piesiec

Są to zwierzęta bardzo blisko spokrewnione z lisem. Zwierzęta te są bardzo wyjątkowe, z tego powodu że są równie inteligentne i sprytne jak znane nam lisy, ale to nie wszystko, piesiec z pokolenia na pokolenie przekazuje swoim młodym norę , w której to samica rodzi młode, jest to wyjątkowe zjawisko z tego powodu że jedna nora może istnieć kilkadziesiąt lat co z pewnością robi wrażenie. Zwierzęta te są niestety bardzo narażone na niebezpieczeństwo ze strony człowieka, ich futro jest bardzo cenione na czarnym rynku, dlatego tez populacja tego zwierzaka ciągle spada. Piesiec mimo że jest bardzo dobrym łowcom na lądzie to również doskonale pływa. Potrafi on przepłynąć dość spory kawałek, nie męcząc się przy tym zbytnio a do tego w wodzie również poluje na małe ryby czy mięczaki. Często zwierzęta te porównuje się do poduszek, ich ogon służy im jak ciepła kołdra, która podczas zimnych temperatur okrywają się co daje im ciepło. Niestety często można spotkać właśnie futra z tych zwierząt i to w legalnych sklepach co również bardzo niepokoi oraz sprawia że ludzie zaczynają patrzeć nie jako mieszkańcy krainy wiecznych lodów a jako dodatek do swojego ubioru, co z pewnością nie jest dobrym znakiem.

Bizony

(Bison bison). ssak z rodziny krętorogich blisko spokrewniony z żubrem. Osiąga do 2,5 m wys. w kłębie i waży do 1300 kg (dojrzały byk). Ma wypukłe czoio oraz wyraźny garb na grzbiecie. Jego szorstkie, ciemnobrązowe futro – szczególnie gęste i długie na nisko trzymanej głowie, karku oraz grzbiecie – tworzy grzywę schodząca na nogi. Silne, zakrzywione rogi występują u obu ptci, przy czym u samic są mniejsze. B. żyje w stadach, które pozostają w jednym miejscu przez kilka dni lub przemieszczają się mniej lub bardziej nieustannie. Krowa może być płodna do 40 roku życia; po ok. 9 miesiącach ciąży w maju rodzi się zwykle 1 cielę. Mimo dużej masy b. jest zwinny i szybki. Zachowuje się nieprzewidywalnie; niekiedy podchodzi blisko, innym razem rzuca się do panicznej ucieczki z błahego powodu. Gdy do Ameryki Pn. przybyli Europejczycy, b. występował na większej cz. kontynentu w liczbie szacowanej na 60 min osobników. Indianie amerykańscy czcili bizony gdyż stanowiły one podstawę ich egzystencji na prerii. Wraz z postępującą na zachód inwazją białego człowieka bawół został bezmyślnie wytrzebiony dla mięsa, skóry sportu lub niekiedy nawet dla bawolego języka. Obecnie utrzymywane stada zdają się zapewniać gatunkowi przetrwanie.

Jeleń

Jelenie i sarny zamieszkują w zasadzie prawie każdy las, są to bardzo popularne zwierzęta. Jelenie są duże i są przyozdobione porożem, które wykorzystują do walk, jelenie są samotnikami i raczej nie wpychają się w sprawy stada jakie tworzą sarny. Sarny zaś żyją oczywiście stadnie, razem wychowują młode i są bardzo macierzyńskie. Tak jak jelenie są one bardzo nieufne i płochliwe, lecz bardzo wielu ludzi interesuje się ich codziennością i często przechadzając się po lesie obserwuje te zwierzęta które z pewnością są ciekawe i interesujące. Oczywiście jelenia jak i sarnę można spotkać także w ogrodach zoologicznych. Jelenie i sarny często zamieszkują również polany i wysokie trawy, tak aby mogły one się uchronić przed niebezpieczeństwem, a oprócz człowieka dręczą je także wilki, rysie a nawet niedźwiedzie, tak więc zwierzęta te mają ciężki los. rzecz jasna warto obserwować te zwierzęta chociaż by dla samej ciekawości jakie w nas budzą .

Chruściele

Rodzina z rzędu żurawinowych, obejmująca ok. 130 gatunków wodno-błotnych ptaków, pokrojem przypominających kurczęta. Mają krótkie, zaokrąglone skrzydła, krótki ogon oraz duże stopy z długimi palcami. Osiągają od 11 do 45 cm di, i ważą od 30 g do ok. 3 kg. Odzywają się głośno, szczególnie chętnie nocą, zdradzając swoją obecność w gęstej roślinności. Latają słabo – spłoszone zrywają się niechętnie do lotu i po pokonaniu krótkiego dystansu zapadają na ziemi. Smukła budowa ciała ułatwia im poruszanie się wśród trzcin i roślinności bagiennej. Większość gatunków ubarwiona jest ciemno z przewagą kolorów brunatnych i szarych; wiele ma maskujące, pregowane desenie.
Ch. występują na całym świecie z wyjątkiem wysoko położonych terenów. Typowym przedstawicielem jest
szeroko rozprzestrzeniony w Eurazji i Afryce Pn. wodnik smukły ptak o długim, czerwonym dziobie. Jego większymi krewniakami w Ameryce Pn. są: wodnik królewski rdzawo-brązowy ptak wielkości małego kurczęcia; wodnik długodzioby (R. longi-roslris) o szarym upierzeniu; oraz wyraźnie mniejszy (ok. 25 cm dl.), rdzawo-brązowy wodnik błotny Szeroko rozprzestrzenione są też kureczki z liczącego 13 gatunków rodzaju Porzana. Cechują się one krótkim, stożkowatym dziobem.

Wygląd

Te duże zwierzęta mają ubarwienie najczęściej szare, które czasem wpada w kolor brunatny. Na brzuchu są wyraźnie jaśniejsze, niemalże mlecznobiałe. Samce są zdecydowanie ciemniejsze niż samice. Młode foki, zaraz po urodzeniu, są zupełnie czarne. Dopiero po około 6 tygodniach, gdy nie piją już matczynego mleka, ich dotychczas czarne włosy są zastępowane przez oleistą, błyszczącą skórę. Foki raz na rok zmieniają skórę, co następuje u obu płci w różnych okresach. Mają bardzo okrągłe głowy. Ich pysk wypełniony jest 32 zębami, siekaczami, kłami i trzonowcami. Mają dość słabo rozwinięty węch, w wodzie nie jest im potrzebny. Nozdrza są zamykane, co foki wykorzystują podczas nurkowania. Wzrok za to jest całkiem dobry – na lądzie znacznie gorszy niż pod wodą. Foki mają tak zwaną trzecią powiekę, migotkę. Uszy są malutkie, to małe otwory, które w głębi ciała foki przechodzą w przewód słuchowy, którego średnica wynosi zaledwie 1 milimetr. Foki mają charakterystyczne, płetwiaste kończyny. Mają karłowate palce połączone błoną pławną, co bardzo wspomaga pływanie (przednie kończyny w wodzie pełnią funkcję steru, tylnie zaś napędzają ruch dzięki wachlarzowym ruchom) oraz sprawia, że na lądzie foka porusza się niczym wąż.

Delfiny

Wodne ssaki z rzędu waleni i rodziny delfinowatych, d. stodkowodnych oraz d. długopyskich. D. to małe, smukłe walenie o wydłużonym pysku. Ubarwione są szarawo, czarnawo lub brązowo z jaśniejszym spodem ciała. Większość gatunków osiąga od 1 do 4 m dł., żywi się rybami i żyje w stadach liczących od kilku do kilku tysięcy osobników. Delfiny są cenione ze względu na grację ruchów, inteligencję i przyjazne zachowanie w stosunku do człowieka oraz ochotę do zabawy. Niektóre gatunki towarzyszą płynącym statkom. Rodzina delfinowatych obejmuje 32 gatunki z 14 rodzajów, występujące w oceanach całego świata. Najbardziej znanymi przedstawicielami są delfin zwyczajny i d. butelkonosy. Żyją one licznie w morzach strefy cieplej i umiarkowanej. O tych właśnie delfin wspominali najprawdopodobniej w swoich pracach m.in. Arystoteles, Ezop. Herodot i Pliniusz, pisząc, że pozwalały one jeździć dzieciom na grzbietach i ratowały ludzi zaginionych na morzu.
D. butelkonosy ma pysk wydłużony w krótki, tępy dziób (dzięki charakterystycznemu wygięciu pyska sprawia wrażenie uśmiechniętego). Ze względu na dużą inteligencję i zdolność porozumiewania się za pomocą dźwięków i ultradźwięków stanowi przedmiot badań naukowych.

Orka

Jest to ogromny ssak morski. Orki żyją w stadach i są bardzo wyjątkowe. Ssaki te nie dość że są bardzo niebezpiecznymi drapieżnikami, żyjącymi w stadach to do tego uważa się że są one najszybszymi ssakami morskimi. Orki to bardzo ciekawe zwierzęta, do tego są inteligentne i przebiegłe. Żywią się głównie pingwinami, fokami, małymi wielorybami, morsami i tak dalej. Atak orki jest bardzo fascynującym zjawiskiem chociaż również bardzo drastycznym, dlatego że orka właściwie połyka ofiarę w całości. Zwierzęta te również często można spotkać w oceanarium, gdzie są bohaterami wielu występów, co jest możliwe dzięki ich wielkiej inteligencji i chęci do nauki. Orki są znane z tego że mimo swojej ogromnej masy potrafią wyskoczyć na parę metrów ponad powierzchnię wody, co z pewnością jest bardzo zadziwiającym zjawiskiem. Zwierzęta te mają wielu zwolenników ale także wrogów. Ostatnio coraz częstej notuje się kłusownictwo na te zwierzęta, co niewątpliwie martwi. Orki to piękne i niebezpieczne zwierzęta, wygrywają jako drapieżnicy dzięki swojej inteligencji i co dziwi logicznemu rozumowaniu.

Domowy zwierzyniec

Zwierzęta trzymane są w domach już od wielu lat. Wierne psy warowały u boku królewskich tronów, a sokoły dumnie zajmowały miejsce na ich nadgarstkach. Dziś w co drugim mieszkaniu i niemal w każdym gospodarstwie hoduje się rozmaite zwierzaki, od małych gryzoni na potężnych rasach psów skończywszy. Zwierzęta domowe mogą być naprawdę bardzo różne. W domu można trzymać nie tylko psy, koty i świnki morskie, ale nawet węże, pająki i skorpiony, zaś równie popularnych gryzoniem hodowlanym co chomik, jest nielubiany przez wielu szczur. Posiadanie własnego zwierzątka do doskonała lekcja odpowiedzialności. O zwierzę trzeba dbać – karmić, wymieniać kuwety, kąpać i dbać o ich kondycję. Z tego powodu nie należy dawać zwierzaka w prezencie, jeśli nie wiemy, czy dana osoba chętnie się nim zaopiekuje. Zwierzę to żywa istota i nie można jej tak po prostu wyrzucić jak niechcianego swetra. Zwierzę potrafi być świetnym kompanem zabaw, pozwalającym zrelaksować się i zapomnieć o codziennych problemach. Niektóre z nich potrafią być też pożyteczne. Pies doskonale sprawdza się przy pilnowaniu domu, a koty z wrodzoną wprawą polują na myszy.

Charakterystyka ogólna

Sula bassana, głuptak biały, to ptak z rodziny głuptaków z rzędu pełnopłetwych. To średnich rozmiarów ptaki osiągające najczęściej około 92 centymetrów długości oraz od 165 do 180 cm rozpiętości skrzydeł. Ważą zazwyczaj od 2,3 do 3,6 kilogramów. Występują w rejonie północnego Atlantyku na pełnych morzach i skalistych wysepkach oraz wybrzeżach. Żywią się niemal wyłącznie rybami samodzielnie złowionymi, czasem konsumują odpady, jakie produkują statki rybackie. Głuptaki żyją, podobnie jak większość ptaków wodnych, w stałych, monogamicznych związkach. W okresie reprodukcyjnym, który przypada od marca do października, tworzą duże, czasem wręcz olbrzymie, kolonie lęgowe. Dojrzałość płciową ptaki te osiągają najczęściej w 5 lub 6 roku życia, samice czasem już w 4. Jajo, bo głuptaki znoszą zawsze tylko jedno, jest wysiadywane przez 42-46 dni. Ptaki te żyją dość długo – średnia to aż 16 lat, rekordzistą był głuptak, który padł w wieku 21 lat. Są zagrożone wyginięciem – kilka lat temu było ich około pół miliona, lecz liczba ta staje się z roku na rok mniejsza. Są objęte pełną ochroną prawną, choć mimo to zdarza się, że niektórzy wykradają z gniazd młode ptaki, bowiem ich mięso jest bardzo smaczne. Jest to jednak surowo karane.

Aligator

Rodzaj z rodziny aligatorów obejmujący 2 gatunki krokodyli o długim pysku. Tak jak pozostałe krokodyle, a. to duże, przypominające jaszczurki zwierzęta o masywnej głowie i silnym ogonie, którego używają zarówno do pływania Jak i do obrony. Ich oczy, uszy i nozdrza znajdują się na szczycie głowy i wystają nieco nad wodę, gdy pływają tuż pod jej powierzchnią. A. różnią się od krokodyli właściwych szerszym pyskiem: ponadto u krokodyli właściwych czwarty ząb z obu stron żuchwy wystaje poza zamknięty pysk. Są mięsożerne, polują na ryby. plaży, węże, ptaki i ssaki. Żyją wzdłuż brzegów większych zbiorników wodnych. Wykopują jamy, w których chronią się zagrożone i hibernują w czasie zimnej pogody. A. missisipski, zw. też amerykańskim, występuje w pd.-wsch. cz. USA. Osiąga do 5,8 m dl., zwykle jednak – od 1,8 do 3,7 m dl. Miode ubarwione są czarno z żółtymi pasami, dorosłe brązowawo. Dawniej odławiany by! dla skór, a młode sprzedawano masowo jako zwierzęta domowe. W wyniku tych działań zniknął z wielu obszarów, na których uprzednio pospolicie występował. Po wprowadzeniu prawnego zakazu polowania jego liczebność wzrosła na tyle, że możliwe było zezwolenie na ograniczony odstrzał. Osobniki dorosłe odżywiają się gł. rybami, drobnymi ssakami i ptakami, niekiedy jednak polują na jelenie lub bydło. Samce i samice syczą; samce wydają też głośne ryki słyszalne z dużej odległości. W sezonie lęgowym samica buduje z mułu i roślin gniazdo w kształcie kopca, do którego składa od 20 do 70 jaj. Broni lęgowiska i może być w tym czasie niebezpieczna. Słabo poznany a. chiński {A. sinensis) żyje w regionie rz. Jangcy w Chinach. Przypomina większego kuzyna, jednak dorasta do 2 m dl. Ma brązowo-oliwkowy grzbiet z jaśniejszymi bokami pokrytymi ciemnymi plamami. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Zasobów Maturalnych uznała go za gatunek zagrożony wyginięciem. Do rodziny aligatorów należą też południowoamerykańskie kajmany.