Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Tag Archives: Polne

Niedźwiedź brunatny

Niedźwiedzie te występują właściwie tylko w górach. Bywają one bardzo niebezpieczne, gdy staną na tylnich łapach osiągają nawet do dwóch metrów. Niedźwiedzie praktycznie żywią się wszystkim, mięsem, owocami, nawet grzybami i tak dalej co wielu ludzi bardzo dziwi a nawet zaskakuje. Niedźwiedzie są doskonałymi pływakami, w wodzie czują się jak ryby, to tez jeden z ich głównych posiłków. Niedźwiedzie to bardzo interesujące zwierzęta ale także bardzo niebezpieczne, potrafią zabić nawet dorosłego człowieka, a zdarza się że zabijają nawet bydło. Bardzo wielu ludzi zaczęło interesować się tymi zwierzętami, są one naprawdę bardzo interesujące a co najważniejsze bardzo inteligentne, można wiele się od nich dowiedzieć , często bywa tak że ich dzień nie jest podobny do poprzedniego, co z pewnością dodaje im uroku i sprawia że coraz więcej ludzi chce się zajmować tymi pięknymi zwierzętami. Na co dzień można je spotkać w ogrodach zoologicznych.

Koszatki

Koszatka, zwana dokładniej koszatniczką, jest to niewielki gryzoń poruszający się po drzewach. Długość tego futrzaka mierz od 8 do 10 centymetrów, a jej ogon sięga do 10 centymetrów. Ciężar koszatki to około 15 do 40 gram, a sierść jest głównie ubarwiona na kolor rudawy lub popielaty, a barwa brzucha jest biało podobna. Koszatka ma ciemne obwódki wokół oczu, które poruszają się w kierunku uszu, które są dosyć niewielkie uszy.

Pyszczek koszatniczki jest upodobniany do koloru różowego z dość dużym noskiem w porównaniu do reszty ciała. Występuje ona głównie na terenach Europy, a także w Azji. Zamieszkują one głównie lasy liściaste, ale można je też spotkać na terenach lasów iglastych. W celu zlokalizowania swojego miejsca zamieszkania w dziczy, przejmuje stare gniazda ptaków, które następnie przerabia, lub zadomowia się w różnych mchach i innych mało widocznych miejscach.

Są bardzo często zwierzętami domowymi trzymanymi, jak inne gryzonie, w klatkach, gdzie są bardzo starannie wyżywione oraz utrzymane higienicznie.

Człowiekowate

Inaczej homimidy; rodzina z rzędu naczelnych z jednym gatunkiem -Homo sapiens – żyjącym współcześnie, obejmująca również, znane z materiałów kopalnych, gatunki wy-
marie, takie jak H. erectus czy H. Iłabilis, oraz ewolucyjnie jeszcze starsze gatunki austraiopiteków.
Rodziną najbliżej spokrewnioną z dzisiejszymi cz. są mat-py człekokształtne. Do której należą szympans, goryl i orangutan. Uważa się, że obie te rodziny miały wspólnego przodka, który żył w miocenie, a oddzielenie się obu linii nastąpiło pod koniec tej epoki (prawdopodobnie ok. 10-5 min lat temu). Cz. różnią się od małp człekokształtnych cechami fizycznymi, m.in. wyprostowaną postawą ciata, dwunożną lokomocją, zaokrągloną czaszką z większym mózgiem czy mniejszymi zębami (w tym nie-wy specjalizowany mi kłami), oraz cechami zachowań, w tym posługiwaniem się mową (językiem).
Ewolucja jest procesem długotrwałym i ukształtowanie się charakterystycznych dla cz. cech wymagało ogromnej liczby pokoleń. Dlatego też, na podstawie zgromadzonych materiałów kopalnych, dokonanie jednoznacznego podziału na małpy człekokształtne i istoty człowiekowate jest bardzo trudne. Zdecydowaną większość dowodów kopalnych stanowią zęby i fragmenty czaszek, często nie najlepiej zachowane, co utrudnia określenie cech przystosowawczych decydujących o odróżnianiu poszczególnych gatunków.

Chrząszcze

Inaczej tęgopokrywe; najliczniejszy rząd owadów, obejmujący ok. 400 tys. gatunków. Należą tu m.in. jedne z najmniejszych i największych owadów – najmniejsze osiągają 0.2 mm dl., a największe, np. rohatyniec, ponad 20 cm df. Można je spotkać prawie we wszystkich środowiskach z wyjątkiem Antarktydy i szczytów najwyższych gór. Fauna ch. jest najbardziej zróżnicowana w tropikach; w strefach klimatu umiarkowanego gatunków jest mniej, ale reprezentuje je większa liczba osobników. Najbardziej charakterystyczną cechą pozwalającą rozpoznać ch. są skrzydła I pary przekształcone w grube pokrywy. Leżą one nad drugim i trzecim segmentem tułowia oraz odwłokiem; stykają się ze sobą wzdłuż linii biegnącej środkiem grzbietu. Mogą być sztywne lub skórzaste. Błoniaste skrzydła II pary używane są do lotu. Uważa się, że ochrona, jaką dają pokrywy, pozwoliła pierwotnym ch. żerować pod korą. gdzie nieosłonięte, błoniaste skrzydła mogłyby ulec uszkodzeniu. Odnóża tych owadów mogą być przystosowane do biegania, grzebania, pływania lub skakania. Czułki składają się przeważnie z 1 i członów i mają różny kształt. W zależności od spożywanego pokarmu, żuwaczki ch. mogą być bardzo duże lub zupełnie zredukowane. G większości gatunków występuje para dużych oczu złożonych.

Bekasy

Grupa ok. 20 gatunków ptaków siewkowych z rodziny bekasowatych zamieszkujących podmokle łąki oraz mokradła strefy umiarkowanej i gorącej catego śwista. B. to krótkonogie, długodziobe, krępe ptaki o upierzeniu upstrzonym brązowymi, czarnymi i białawymi prążkami oraz paskami. Mają stosunkowo szersze i słabiej zaostrzone skrzydła niż inne ptaki siewkowe, oczy osadzone stosunkowo daleko z tylu głowy oraz elastyczny dziób używany do sondowania w mule w poszukiwaniu bezkręgowców.
W okresie lęgowym b. nie są towarzyskie, ale podc2as wędrówek występują w stadach, często w towarzystwie innych ptaków siewkowych żerujących na błotnistych i mulistych obrzeżach rozlewisk. CJ większości gatunków tokujący samiec krąży wysoko w powietrzu, po czym nurkuje w kierunku siedzącej na ziemi samicy, z charakterystycznym dudniącym odgłosem wydawanym przez wibrujące, zewnętrzne pióra ogona. Toki z reguły odbywają się o zmierzchu, przy świetle księżyca lub w pochmurne dni.
B. kszyk Jest to interesujący ptak łowny; przestraszony gwałtownie zrywa się do lotu. wydając rozpraszające uwagę skrzeknięcie, po czym oddala się szybkim zygzakowatym lotem i raptownie zapada w ukrycie. Ptak ten jest szeroko rozpowszechniony w strefie umiarkowanej; zamieszkuje Eurazję oraz Amerykę Pn. W Polsce jest gatunkiem chronionym.

Ary

Jest to potoczna nazwa określająca ok. 18 gatunków tropikalnych amerykańskich ptaków z podrodziny papug najbardziej kolorowych spośród wielkich papug. Wyróżniają się bardzo długim ogonem, wyjątkowym w obrębie rodziny papug. Ich wielki, hakowato zakrzywiony dziób jest porównywalny jedynie z dziobem kakadu, a nagie policzki mogą rumienić się przy podnieceniu. Przedstawiciele obu płci wyglądają podobnie. A. jedzą dużo owoców oraz orzechy, krusząc ich skorupę za pomocą bardzo silnego dzioba, a następnie wydobywają zawartość językiem. Łatwo się oswajają i dobrze współżyją w hodowli z innymi papugami, mogą jednak atakować inne zwierzęta lub obce osoby. Pojedyncze osobniki osiągnęły w niewoli wiek 65 lat. Niektóre uczą się naśladować miękkim głosem ludzką mowę, lecz większość skrzeczy, tak jak na wolności. Najlepiej znana z hodowli a. żółto-skrzydła zamieszkuje Amerykę od Meksyku do Brazylii. Osiąga ok. 90 cm dl. Ubarwiona jest jaskrawoczerwono z niebiesko-żółtymi skrzydłami, niebiesko-czerwonym ogonem I białymi policzkami. Podobnej wielkości, lecz masywniej zbudowana a. hiacyntowa – ciemnoniebieska z żółtym pierścieniem wokół oka i nasady dzioba – żyje w Brazylii na pd. od Amazonki.

Dusiciele

Rodzina niejadowitych węży obejmująca ponad 80 gatunków (m.in. anakondy, boa i pytony)
o zróżnicowanej wielkości, występujących w różnych siedliskach, przede wszystkim na obszarach tropikalnych
i subtropikalnych. Większość przedstawicieli ma dwa płuca, szczątkową obręcz miedniczą i kikutowate wyrostki po bokach ciała, a niektóre gatunki w zagłębieniach warg – narządy zmysłu reagujące na ciepło. Skóra tych węży często się mieni, zwłaszcza po linieniu.
D. żywią się ssakami, ptakami i gadami. Atakują ofiarę zębami, a następnie oplatają ciałem i duszą. Należą tu zarówno największe węże świata (pyton siatkowy i anakonda zielona), jak i formy małe (np. węże ryjące w ziemi). Boa dusiciel, występujący w różnych środowiskach, od wybrzeży pn. cz. Meksyku i Antyli do Argentyny, często mylony jest 2 innymi gatunkami. Rzadko osiąga 3,3 m dl. (rekordowy okaz miał 5,55 m dl.). Wiele d. prowadzi nadrzewny tryb życia, a długie zęby pomagają im w chwytaniu ptaków. Szmaragdowy wąż drzewny z tropików Ameryki Pd., osiągający 1,8 m dł., ubarwiony jest zielono z żółtym brzuchem oraz białymi paskami na grzbiecie. Boa tęczowy, występujący od Kostaryki do Argentyny, ma niewyraźny deseń i mieni się różnymi kolorami.

Kozica

Bliżej jest spokrewniona z antylopa niż z Jeleniem. Nie nosi na głowie poroża, lecz rogi. Są one na końcach haczykowato zakrzywione, u samców bardziej niż u samic. Kozice chętnie przebywają w lasach i wśród kosodrzewiny. Jedynie latem wspinaj się wysoko aż po granice lodowców i wtedy można je spostrzec na stromych srokach, na wiszących skalnych pólkach i na wąskich przełęczach górskich. Potrafią wykonywać skoki do 15 metrów w dół i 4 metrów wzwyż. Zmieniają w niezwykle przebiegły sposób ścieżki, którymi wędrują, aby umknąć niebezpieczeństwa lawiny. Są zwierzętami towarzyskimi i chętnie jednoczą się w stada, w których przewodnictwo obejmuje stara, doświadczona samica. Samce żyją najczęściej samotnie lub tworzą grupy kawalerskie. Kozice rozpowszechnione są przede wszystkim w Alpach. Żyją też w Hiszpanii, na Półwyspie Bałkańskim i na Kaukazie. W Polsce nieliczne osobniki można spotkać w Tatrach. Dożywają 25 lat. Pęki włosów kozicy wyskubane z jej grzywy uważane są wśród myśliwych za cenne trofeum.

Koty

Koty są to zwierzęta, które zostały głównie zwierzętami domowymi. Kot domowy jest to gatunek ssaka z rodziny kotowatych, który jest najpopularniejszym zwierzęciem domowym. Oswajanie zwierząt było już znane w czasach prehistorycznych, gdzie ludzie zaczęli karmić zwierzęta, które następnie zaczynały się przyzwyczajać do ludzi i żyć z nimi w pokoju.

Jest to bardzo ciekawe zjawisko wzajemnej pomocy oraz miłości między istotami, które nie do końca siebie nawzajem rozumieją. Możemy wyróżnić różne rodzaje kotów. Mogą to być koty domowe lub koty drapieżne żyjące na dzikich terenach, nie zamieszkałych przez ludzi.

Dzikie koty to również takie zwierzęta jak lwy, tygrysy, pumy, gepardy i wiele wiele innych zwierząt tego typu.

Są one bardzo niebezpieczne oraz silne, które zaliczamy do zwierząt dzikich. Jednak istnieją takie koty, które są przyjazne człowiekowi i spotykamy je na co dzień w domach, na ulicach czy na podwórkach. Koty są odwiecznymi przyjaciółmi człowieka, które są bardzo zwinne i mądre.

Dzięcioł

Dzięcioły są 2 z natury samotnikami. Większa część roku nie interesuje ich towarzystwo. Każdy dzięcioł ma własny, niedostępny dla innych rewir, To prawie cud, że przez krótki czas odchowu młodych, para dzięciołów solidarnie razem pracuje. Samiec i samica wspólnie wykuwają dziuplę w miękkim drzewie. Od okrągłego otworu wejściowego prowadzi lekko pod górę tunel zakończony szeroką komora. Tu samica na wiórkach drewna składa jaja, Po 14 wykluwają się pisklęta. Początkowo siedzą na dnie dziupli, a następnie zawieszała się dziobami na jej krawędzi i domagają się pożywienia od rodziców. Między sobą aa nadzwyczaj kłótliwe i już wtedy widać, że nie są stworzone do życia społecznego. Dzięcioły jedzą wprawdzie pokarm roślinny, ale główne ich pożywienie stanowią owady i ich larwy. Kując i dłutując swym mocnym dziobem, dzięcioł odrywa kawałki kory odkrywając w ten sposób kryjówki owadów, które wyciąga językiem i połyka. Wąski i długi język dzięcioła jest wyposażony w komórki zmysłowo-dotykowe i powleczony. Jest lepką powloką, co umożliwia wyciąganie z kryjówki niezliczonych ilości owadów aa jednym razem. Dzięcioły świetnie pomazała się po drzewach. W odróżnieniu jednak od papug nie posługują się przy tym dziobem. Nigdy też nie schodzą z drzewa głowa w dół – mają na To za słabe nogi. Dzięcioł zielony na ziemi porusza się zgrabniej niż inne gatunki dzięciołów i nawet w centrum dużych miast szuka na trawnikach mrówek.

Bezszczękowce

Inaczej bezżuchwowce; gromada prymitywnych, pozbawionych szczęk kręgowców wodnych, do której należą minogokształtne i śluzicokształtne (zw. wspólnie kręgoustymi) oraz wymarłe rzędy Osteostraci, Anaipida, Helerostraci i Coeiolepida. Współczesne b. pozbawione są prawdziwych szczęk, parzystych odnóży i łusek na ciele. Mają chrzestny szkielet, oddychają za pomocą parzystych workowatych skrzeli, a ich układ mięśniowy, nerwowy z narządami zmysłów, krążenia i wydalniczy – przypominają analogiczne układy niższych ryb. Minogi to zwierzęta o wydłużonym, walcowatym ciele, rozwiniętych oczach i nieparzystym otworze nosowym zlokalizowanym na wierzchu głowy. Mają płetwy grzbietową i ogonową (płetwa ogonowa rozciąga się z obu stron ogona). Otwór gębowy otoczony jest przylgą w kształcie dysku, na której znajdują się liczne ząbki; przylga umożliwia minogom przytwierdzanie się do większych ryb kostnoszkieietowych i pasożytowanie na nich; ślina zawiera antykoagulant, który pomaga w trawieniu. Z jaj wylęgają się robakowate larwy zw. ślepicami. które zagrzebują się w mulistym dnie potoków i żerują na fitoplanktonie. Po trzech latach ślepice przechodzą metamorfozę i po osiągnięciu dojrzałości powracają do słonych wód, by powtórzyć cykl życiowy.

Dydelfy

Inaczej dydelfowate, oposy, szczury; rodzina z rzędu torbaczy, obejmująca ok. 66 gatunków ssaków, występujących w obu Amerykach.
D. północny, zw. też d. wirginijskim, jest jedynym gatunkiem rodziny występującym pospolicie w Ameryce Pn. na pn. od Meksyku. Kształtem ciała przypomina szczura. Ma zaostrzoną, białą mordę, czarne oczy, czarne, zaokrąglone uszy, 50 zębów, dłonie
0 5 palcach z ostrymi pazurami i stopy o 4 palcach z pazurami oraz 1 palcem (najbardziej wewnętrznym i pozbawionym pazura) zginającym się przeciwstawnie do pozostałych. Osiąga do 1 m dł. {łącznie z ogonem) i waży od 2 do 5,5 kg. Chwytny ogon, nagi i pokryty łuskami, stanowi połowę długości ciała. Szorstkie futro może mieć zmienną barwę – od białawo-szarej (w rejonach północnych) do czarnej (w rejonach okolic gorących). Jest wszystkożerny. Łatwo przystosowuje się do różnych środowisk. Ze względu na to, że prowadzi gł. nadrzewny tryb życia, nie występuje na obszarach suchych i bezdrzewnych. Gnieździ się chętnie w dziuplach i wykrotach; zaatakowany na ziemi często udaje martwego. Po ciąży trwającej 12-16 dni samica rodzi przeciętnie 10 (niekiedy nawet 25) nagich, ślepych, ważących 2 g młodych. Pełzną one do torby matki, czepiając się futra dobrze rozwiniętymi pazurkami przednich nóg

Czajki

Kolejny rozdział ze świata zwierząt tym razem przeznaczony jest dla rodziny pewnych ptaków. Rozdział ten poświecę na opisanie pewnej grupy ptaków zwanej czajkami. Grupa ok. 24 gatunków ptaków wydzielanych w podrodzinę Va.nelUnae, w obrębie rodziny siewkowatych. Osiągają około 30 cm długości i mają długie, zaokrąglone skrzydła. Niektóre gatunki ozdobione są czubami, inne mają ostre kolce w zgięciu skrzydeł, których używają w walce z innymi czajkami lub w czasie innego niebezpieczeństwa. Jest wiele podgatunków ptaków z tej rodziny. Czajka ma czarny wierzch ciała z zielonym połyskiem, czarne gardło i pierś, białe policzki i brzuch oraz biały ogon z czarnym pasem na końcu. Jej głowa ozdobiona jest okazałym czubem. Gatunek ten gniazduje na polach i łąkach od W. Brytyjskich przez Europę i strefę umiarkowaną Azji aż do wschodniej części Chin. Ptaki z populacji północnych zimują na południu, przede wszystkim w Afryce Pn. Brązowawe, czarno nakrapiane jaja były do niedawna przedmiotem handlu. W Polsce czajka objęta jest ochroną gatunkową. Występująca w Afryce część koroniasta cechuje się czarną czapeczką z białą obwódką. Czajka indyjska i czajka Brunatna, spotykane w Azji Południowej, mają płatki skórne na bokach głowy.

Bażanty

Grupa gatunków z rodziny kurowatych obejmująca ptaki większe od przepiórki czy kuropatwy. Większość b. – ok. 50 gatunków z 16 rodzajów tworzących podrodzinę Phasianinae – to długo-ocjonowe ptaki zamieszkujące luźne zadrzewienia i pola, żerujące w małych stadach. Wszystkie wydają chrapliwe okrzyki oraz wiele innych głosów. Samce większości gatunków są jaskrawo ubarwione, podczas gdy upierzenie samic jest niepozorne. Koguty – wojownicze w okresie godowym – mają jedną lub więcej ostróg na nogach oraz mięsiste wyrostki nagiej skóry w cz. twarzowej. Prowadzone w obecności samic walki tokujących kogutów kończą się czasami śmiercią jednego z rywali.
Centrum występowania b. była pierwotnie pd.-wsch, Azja, od Chin do Malezji. Kilka gatunków introdukowano w warunkach dzikich w innych rejonach świata – np. w Anatolu i Europie już ok. 2 tys. lat temu. Ozdobne gatunki b. były od wieków hodowane i ptaki te występują w kolekcjach i ogrodach zoologicznych całego świata. Najlepiej znanymi przedstawicielami tej grupy są: b. diamentowy i b. złocisty. Na wydzielonych terenach b. są również hodowane dla u samców stykają się one ze sobą w górnej cz., u samic są rozdzielone. Samice są ponadto zaopatrzone w po-tężny kłujący ryjek. Gatunki z rodzaju ślepak różnią się od gatunków z rodzaju bąk mniejszymi rozmiarami i posiadaniem ciemnej pręgi na skrzydłach.

Diplodok

Rodzaj wymarłych, gigantycznych dinozaurów z grupy zauropodów, których skamieniałości znalezione zostały we wczesnojurajskich skałach (J 63-144 min lat temu) w Ameryce Pn. D., prawdopodobnie najczęściej wystawiany w muzeach dinozaur, oraz jego krewniak apatozaur (dawniej nazywany brontozaurem), to najdłuższe lądowe zwierzęta wszech czasów (najdłuższy znaleziony okaz miał 26,7 m dl.).
Mała, długa czaszka osadzona była na bardzo długiej szyi, a stosunkowo lekkie ciało wsparte na obręczach (barkowej i biodrowej) oraz słupoksztaltnych nogach. Większość d. ważyła ok. 10 t (niektóre osobniki mogły jednak ważyć do 80 t). Bardzo długi i prawdopodobnie giętki ogon stanowił prawdopodobnie miejsce przyczepu silnych mięśni tylnych nóg. Możliwe, że wykorzystywany był jako broń defensywna – d. uderzał nim napastników z ogromną siłą.
D. miał bardzo mały mózg. Rdzeń kręgowy, rozszerzony w lędźwiowej cz. kręgosłupa, pomagał w koordynacji ruchów tylnych nóg oraz ogona. Ze względu na długą drogę przekazu impulsów nerwowych (z małego mózgu do tylnych cz. ciała) rozszerzenie lędźwiowej cz. kręgosłupa, często błędnie nazywane drugim mózgiem, uzupełniało funkcje mózgu, skracając czas reakcji. Igiełkowate, tępo zakończone, ułożone z przodu szczęki zęby sugerują, że d. żywił się miękkimi roślinami.

Drozdowate

Rodzina ptaków śpiewających z rzędu wróblowych, traktowana przez niektórych systematyków jako podtodzina w obrębie wielkiej rodziny muchołówkowatych, obejmująca ok. 300 gatunków i często dzielona na dwie pod-rodziny: kląskawki i drozdy. D. osiągają od 11 do 33 cm długości. Mają smukły dziób i mocne nogi, których kość skokowa pokryta jest z przodu pojedynczą, długą płytką rogową. Przechodzą tylko jedno pierzenie rocznie, a osobniki młode są zwykle nakrapiane. Występują na całym świecie, z wyjątkiem regionów polarnych. Największa liczba gatunków spotykana jest w Starym Świecie, przede wszystkim w Afryce. Gatunki o zasięgu pn. są długodystansowymi imigrantami. Zasiedlają różne środowiska leśne oraz tereny otwarte (tundrę i pustynie). Żywią się owadami oraz owocami, rzadziej ślimakami i dżdżownicami. Budują otwarte, czarkowate gniazdo (nieliczne gniazdują w dziuplach lub jamach), do którego samica składa 3-6 jaj. Mniejsze od drozdów kląskawki cechują się smuklejszymi nogami, cieńszym dziobem z nielicznymi szczecinkami u nasady i znacznie barwniejszym ubarwieniem. Drozdy są zwykle skromniej ubarwione, choć upierzenie niektórych gatunków zdobią jaskrawe – żółte, czerwone lub niebieskie plamy.

Koala

Zwana niedźwiadkiem, w rzeczywistości nie ma nic wspólnego z niedźwiedziem. Już znacznie bliżej spokrewniona jest z kangurem. Należy do rzędu torbaczy. A jednak to właśnie ona, koala, stała się wzorem dla najpopularniejszych zabawek na świecie – pluszowych misiów. Raz na 2 lata samica rodzi jedno młode. Noworodek ma zaledwie 2 cm długości i przez 6 miesięcy pozostaje w torbie matki, po czyin przeprowadza się na je) plecy i jeszcze cały rok w tej pozycji wędruje z drzewa na drzewo. Koala jest wegetarianką i to bardzo wymagającą. Odżywia się wyłącznie liśćmi eukaliptusa. Jest bardzo wybredna w doborze liści. Dlatego obwąchuje gałązki zanim zdecyduje się na te, które jej odpowiadają- Wie, co robi; W niektórych liściach eukaliptusa w określonych porach roku jest duża zawartość silnego alkoholowego związku, który mógłby spowodować zatrucie, a nawet paraliż. Na szczęście koala błędów w doborze pokarmu me popełnia. Liście, które jednego dnia zjada z apetytem, następnego dnia nawę! Przez chwilę me wzbudzą jej zainteresowania. Koala nie ma wrogów poza człowiekiem. Jej zapach, przypominający nam zapach cukierków eukaliptusowych, odstrasza inne zwierzęta. Na skutek polowań (dla bardzo cenionego, ciepłego futra) liczebność tego gatunku zastraszająco zmalała. Dzisiaj koala jest już w swej ojczyźnie obiela całkowitą ochrona. Próby hodowania koali w warunkach niewoli napotykają na ogromne problemy związane z jej wymogami pokarmowymi.

Dwudyszne ryby

Rząd ryb mięśniopłetwych, obejmujący 6 gatunków żyjących współcześnie oraz ok. 280 gatunków wymarłych. Współcześnie żyjące r.d. występują w jeziorach i rzekach Ameryki Pd., Afryki i Australii. Południowoamerykański praplaziec i 3 gatunki z afrykańskiego rodzaju prapłe-twiec – uważane niekiedy za jeden – należą do rodziny Lepidosirenidae. Są to smukłe, wydłużone (przypominające kształtem ciała węgorze) ryby o małych łuskach i dwóch workach płucnych. Płetwy odbytowe i brzuszne mają kształt delikatnych wyrostków pełniących funkcję narządów zmysłu. Prapłaziec osiąga ok. 1 m dl., a prapłetwce – do 2 m df. Największy afrykański prapłetwiec – P. aethiopicus – jest żółto cętko-wany. Ryby te budują gniazda, a potomstwem opiekuje się samiec. W porze suchej prapłaziec zagrzebuje się w mule i pozostaje w stanie spoczynku do pory wilgotnej. Prapletwce przechodzą również w stan spoczynku, ale przebywają wtedy ukryte w śluzowym kokonie utworzonym w mule. Australijski rogoząb (Neoceratodus forsterii) żyje w wysychających rzekach stanu Queensland. Ma, oprócz skrzeli, jeden worek płucny, duże łuski oraz wiosłowate płetwy piersiowe i brzuszne. Osiąga ok. 1,25 m dł. i waży ok. 10 kg, Uważany jest za formę bardziej prymitywną niż prapłaziec i prapłetwce.

Fretki

Fretki są kolejnymi zwierzętami o niewielkich kształtach, które chętnie są przechowywane w domu. Pomimo, że te zwierzątka są objęte ochroną, to i tak są dostępne w każdym sklepie zoologicznym, gdzie mamy dostęp do kupna takiego zwierzątka dla siebie samego.

Przechowywane one są w klatkach i tak jak z innymi gryzoniami domowymi, są one pielęgnowane, utrzymywane, karmione i wszystkie inne czynności z tym związane. W swoim dzikim życiu wzmagają się na co dzień z drapieżnikami, które polują na nie w celu zyskania pożywienia niezbędnego do ich życia.

Fretki żywią się głównie tylko korzonkami i tymi podobnymi przedmiotami zdatnych do jedzenia. Mieszkają głównie w lasach oraz w wysokich trawach sawann i stepów, gdzie jest ich dosyć dużo. Fretki są bardzo podobne do myszy nie tylko kształtem, ale także wielkością oraz sposobem ruchu.

Tak samo, jak swoja podobizna, szybko się porusza i wejdzie w każde miejsce, które nie jest dostępne dla innego zwierzęcia. Mieszkają oczywiście w norach, które same budują.

Biegacze

(Cambidae), inaczej biegaczowate; rodzina z rzędu chrząszczy obejmująca ponad 20 tys. gatunków owadów o stosunkowo długich odnóżach oraz czarnych lub brązowych, ściśle przylegających do siebie pokrywach, zwykle metalicznie połyskujących i pokrytych podłużnymi rowkami. U większości gatunków skrzydła są uwstecznione lub zredukowane. Przedstawiciele rodziny żyją gł. w środowiskach wilgotnych i chłodnych, spłoszone – szybko uciekają po powierzchni ziemi. Dzień spędzają ukryte pod kamieniami, w szczelinach lub ściółce. Polują nocą m.in. na dżdżownice i ślimaki. Wiele b. cechuje się zdolnością wytryskiwania z gruczołów odbytowych cuchnącej wydzieliny w celu odstraszenia potencjalnych drapieżników, np. ptaków. Długie i walcowate larwy charakteryzują się spiczasto wystającymi częściami aparatu gębowego oraz parą szczecinowatych przydatków w tylnej cz. ciała; większość to drapieżniki, pozostałe odżywiają się nasionami roślin. Liszkarz tęcznik, o zielonkawych, mieniących się pokrywach, został introdukowany do Ameryki Pn. z Europy w celu ograniczenia liczebności gąsienic brudnicy nieparki i brudnicy mniszki. Pożyteczne gatunki z rodzaju Lebia przyczyniają się do zwalczania stonki ziemniaczanej.

Chomiki

Chomik to następne zwierzę, które jest często zwierzęciem domowym, ale ogólnie żyją w dzikich lasach tropikalnych oraz na sawannach i stepach. To właśnie te małe gryzonie są najsłodszymi zwierzątkami, które zamieszkują często domy ludzkie wraz z ludźmi.

Trzymane są niestety w klatkach, ale w zamian za to są karmione oraz utrzymywane w najlepszych warunkach, które są nie tylko wygodne, ale także maksymalnie higieniczne.

W dzikim życiu tych zwierząt są one przeważnie ofiarami dzikich zwierząt, które zajmują się tylko polowaniem na tego typu zwierzęta, więc ich życie to wieczna ucieczka przed wrogami. Chomiki żywią się korzonkami, które dostarczają im wszelkie potrzebne składniki odżywcze potrzebne do ich rozwoju.

Są to bardzo słodkie zwierzaczki, które wzbudzają sobą miły nastrój oraz uśmiech na twarzy swojego posiadacza. Chomiki są na prawdę prawdziwymi zwierzętami domowymi, które chętnie są wybierane przez ludzi jako przyjaciele człowieka, posiadające swój wdzięk oraz urodę, zachwycającą wszystkich ludzi.

Albatrosy

Albatrosy (Diornecteidae). rodzina z rzędu rurkonosych {Procellariiformes), obejmująca 14 gatunków dużych ptaków morskich, będących jednymi z najbardziej widowiskowych lotników. Przy wietrznej pogodzie mogą godzinami utrzymywać się w locie ślizgowym bez uderzania wyjątkowo długimi, wąskimi skrzydłami, jednak, gdy nie ma wiatru, z dużym trudem utrzymują ciężkie ciało w powietrzu i pozostają zwykle na powierzchni wody. Podobnie jak inne ptaki morskie piją słoną wodę. Odżywiają się najczęściej kalmarami, chociaż widuje się je też w pobliżu statków, gdzie żerują na odpadkach.
Ma lądzie pojawiają się jedynie, by odbyć lęgi. Gnieżdżą się w koloniach, zakładanych z reguły na odległych wyspach oceanicznych. Toki odbywają w grupach iub parach; obejmują one zrytualizowane rozpościeranie skrzydeł i krzyżowanie dziobów przy akompaniamencie donośnego postękiwania. Pojedyncze, bardzo duże. białe jajo składane jest na gołej ziemi lub w zagłębieniu usypanego kopczyka i wysiadywane na zmianę przez oboje rodziców. Rozwój młodych zachodzi bardzo powoli, szczególnie u większych gatunków. Lotność osiągają one w ciągu 4-10 miesięcy, następnie spędzają kolejnych 5-10 lat na morzu, ucząc się nawigacji i technik żerowania oraz przechodząc poprzez kilka upierzeń przedostatecznych. Zanim pojawią się na lądzie i zaczną rozmnażać. A. są długowieczne i należą do tych nielicznych ptaków, które umierają ze starości.

Bizony

(Bison bison). ssak z rodziny krętorogich blisko spokrewniony z żubrem. Osiąga do 2,5 m wys. w kłębie i waży do 1300 kg (dojrzały byk). Ma wypukłe czoio oraz wyraźny garb na grzbiecie. Jego szorstkie, ciemnobrązowe futro – szczególnie gęste i długie na nisko trzymanej głowie, karku oraz grzbiecie – tworzy grzywę schodząca na nogi. Silne, zakrzywione rogi występują u obu ptci, przy czym u samic są mniejsze. B. żyje w stadach, które pozostają w jednym miejscu przez kilka dni lub przemieszczają się mniej lub bardziej nieustannie. Krowa może być płodna do 40 roku życia; po ok. 9 miesiącach ciąży w maju rodzi się zwykle 1 cielę. Mimo dużej masy b. jest zwinny i szybki. Zachowuje się nieprzewidywalnie; niekiedy podchodzi blisko, innym razem rzuca się do panicznej ucieczki z błahego powodu. Gdy do Ameryki Pn. przybyli Europejczycy, b. występował na większej cz. kontynentu w liczbie szacowanej na 60 min osobników. Indianie amerykańscy czcili bizony gdyż stanowiły one podstawę ich egzystencji na prerii. Wraz z postępującą na zachód inwazją białego człowieka bawół został bezmyślnie wytrzebiony dla mięsa, skóry sportu lub niekiedy nawet dla bawolego języka. Obecnie utrzymywane stada zdają się zapewniać gatunkowi przetrwanie.

Jeleń

Jelenie i sarny zamieszkują w zasadzie prawie każdy las, są to bardzo popularne zwierzęta. Jelenie są duże i są przyozdobione porożem, które wykorzystują do walk, jelenie są samotnikami i raczej nie wpychają się w sprawy stada jakie tworzą sarny. Sarny zaś żyją oczywiście stadnie, razem wychowują młode i są bardzo macierzyńskie. Tak jak jelenie są one bardzo nieufne i płochliwe, lecz bardzo wielu ludzi interesuje się ich codziennością i często przechadzając się po lesie obserwuje te zwierzęta które z pewnością są ciekawe i interesujące. Oczywiście jelenia jak i sarnę można spotkać także w ogrodach zoologicznych. Jelenie i sarny często zamieszkują również polany i wysokie trawy, tak aby mogły one się uchronić przed niebezpieczeństwem, a oprócz człowieka dręczą je także wilki, rysie a nawet niedźwiedzie, tak więc zwierzęta te mają ciężki los. rzecz jasna warto obserwować te zwierzęta chociaż by dla samej ciekawości jakie w nas budzą .

Biedronki

(Coccinellidae),: bardzo popularne na naszych terenach, możely je znaleść prawie wszędzie, podczas ciepłej pory letniej. Biedronki to rodzina z rzędu chrząszczy obejmująca ok. 5 tys. gatunków małych owadów o półkolistym ciele, krótkich odnóżach i pokrywach najczęściej czerwonych lub żółtych z czarnymi plamkami.
Osiągają zwykle od 8 do 10 mm dt. Cykl życiowy trwa ok. 4 tygodni; w każdym sezonie może żyć wiele pokoleń b. Delikatne, wydłużone larwy ubarwione są zwykle szarawo z niebieskimi, zielonymi, czerwonymi lub czarnymi plamkami. Żywią się drobnymi owadami i ich jajami. Po czterokrotnym linieniu larwy przyczepiają się końcem odwloką do podłoża i przepoczwarczają się wewnątrz ostatniej wylinki larwalnej. Postacie dorosłe zimują w szczelinach oraz pod korą drzew. Chrząszcze z rodziny b. bywają wykorzystywane w rolnictwie w celu zmniejszenia liczebności takich szkodników roślin jak mszyce, czerwce i roztocze. Australijska rodolia (Rodo-lia cardinalis) została wprowadzona do zach. rejonów Ameryki Pn. w celu zwalczania zagrażającego sadom czerwca białego. Larwy i postacie dorosłe czerwonki Hippodamia conuergens mogą poważnie ograniczać rozwój mszyc. Nieliczne b. odżywiają się pokarmem roślinnym i są uznawane za szkodniki roślin uprawnych.

Delfiny

Wodne ssaki z rzędu waleni i rodziny delfinowatych, d. stodkowodnych oraz d. długopyskich. D. to małe, smukłe walenie o wydłużonym pysku. Ubarwione są szarawo, czarnawo lub brązowo z jaśniejszym spodem ciała. Większość gatunków osiąga od 1 do 4 m dł., żywi się rybami i żyje w stadach liczących od kilku do kilku tysięcy osobników. Delfiny są cenione ze względu na grację ruchów, inteligencję i przyjazne zachowanie w stosunku do człowieka oraz ochotę do zabawy. Niektóre gatunki towarzyszą płynącym statkom. Rodzina delfinowatych obejmuje 32 gatunki z 14 rodzajów, występujące w oceanach całego świata. Najbardziej znanymi przedstawicielami są delfin zwyczajny i d. butelkonosy. Żyją one licznie w morzach strefy cieplej i umiarkowanej. O tych właśnie delfin wspominali najprawdopodobniej w swoich pracach m.in. Arystoteles, Ezop. Herodot i Pliniusz, pisząc, że pozwalały one jeździć dzieciom na grzbietach i ratowały ludzi zaginionych na morzu.
D. butelkonosy ma pysk wydłużony w krótki, tępy dziób (dzięki charakterystycznemu wygięciu pyska sprawia wrażenie uśmiechniętego). Ze względu na dużą inteligencję i zdolność porozumiewania się za pomocą dźwięków i ultradźwięków stanowi przedmiot badań naukowych.

Aligator

Rodzaj z rodziny aligatorów obejmujący 2 gatunki krokodyli o długim pysku. Tak jak pozostałe krokodyle, a. to duże, przypominające jaszczurki zwierzęta o masywnej głowie i silnym ogonie, którego używają zarówno do pływania Jak i do obrony. Ich oczy, uszy i nozdrza znajdują się na szczycie głowy i wystają nieco nad wodę, gdy pływają tuż pod jej powierzchnią. A. różnią się od krokodyli właściwych szerszym pyskiem: ponadto u krokodyli właściwych czwarty ząb z obu stron żuchwy wystaje poza zamknięty pysk. Są mięsożerne, polują na ryby. plaży, węże, ptaki i ssaki. Żyją wzdłuż brzegów większych zbiorników wodnych. Wykopują jamy, w których chronią się zagrożone i hibernują w czasie zimnej pogody. A. missisipski, zw. też amerykańskim, występuje w pd.-wsch. cz. USA. Osiąga do 5,8 m dl., zwykle jednak – od 1,8 do 3,7 m dl. Miode ubarwione są czarno z żółtymi pasami, dorosłe brązowawo. Dawniej odławiany by! dla skór, a młode sprzedawano masowo jako zwierzęta domowe. W wyniku tych działań zniknął z wielu obszarów, na których uprzednio pospolicie występował. Po wprowadzeniu prawnego zakazu polowania jego liczebność wzrosła na tyle, że możliwe było zezwolenie na ograniczony odstrzał. Osobniki dorosłe odżywiają się gł. rybami, drobnymi ssakami i ptakami, niekiedy jednak polują na jelenie lub bydło. Samce i samice syczą; samce wydają też głośne ryki słyszalne z dużej odległości. W sezonie lęgowym samica buduje z mułu i roślin gniazdo w kształcie kopca, do którego składa od 20 do 70 jaj. Broni lęgowiska i może być w tym czasie niebezpieczna. Słabo poznany a. chiński {A. sinensis) żyje w regionie rz. Jangcy w Chinach. Przypomina większego kuzyna, jednak dorasta do 2 m dl. Ma brązowo-oliwkowy grzbiet z jaśniejszymi bokami pokrytymi ciemnymi plamami. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Zasobów Maturalnych uznała go za gatunek zagrożony wyginięciem. Do rodziny aligatorów należą też południowoamerykańskie kajmany.