Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Tag Archives: Owady

Zwierzęta domowe

Zwierzęta domowe należą do najbardziej popularnych. W wielu domach napotkamy na psy, koty, chomiki, rybki akwariowe. Miłośników rybek nazwiemy akwarystami. Psy są bardzo pożyteczne. Pełnią rolę obronną, a nawet opiekuńczą. Psy stają się często pełnoprawnymi członkami rodziny, zwłaszcza wtedy, gdy walnie przyczynią się w jakiejś konkretnej sprawie. Historia znała przypadki, gdy pies potrafił uratować życie. Psy górskie, ratownicze są specjalnie szkolone, po to aby odnaleźć zaginioną osobę. Pies ma bardzo wrażliwy węch. Dzięki temu potrafi wyczuć bardzo wiele zapachów. Człowiek nie ma takiej cechy, choć oczywiście potrafi czuć, wąchać. Ludzie nie wyczują aż tak wielu zapachów. Istnieje niezliczona liczba ras psów. Są rasy groźne, niegroźne. Najczęściej ludzie decydują się na to, aby udomowić tego łagodniejszego zwierzaka. Psy to też zwierzęta i nigdy nie wiadomo, kiedy odezwie się ich naturalna natura. Historia zna też przypadki, gdy pies zabił. Wówczas takie stworzenie zostaje uśpione, ponieważ jest duże prawdopodobieństwo, że powtórzy to w najbliższym czasie. Koty są bardzo potulnymi zwierzakami. Są najmniejsze i najbardziej łagodne. Chomiki zajmują niewiele miejsca, a rybki wymagają poświęcenia najwięcej czasu.

Niedźwiedź brunatny

Niedźwiedzie te występują właściwie tylko w górach. Bywają one bardzo niebezpieczne, gdy staną na tylnich łapach osiągają nawet do dwóch metrów. Niedźwiedzie praktycznie żywią się wszystkim, mięsem, owocami, nawet grzybami i tak dalej co wielu ludzi bardzo dziwi a nawet zaskakuje. Niedźwiedzie są doskonałymi pływakami, w wodzie czują się jak ryby, to tez jeden z ich głównych posiłków. Niedźwiedzie to bardzo interesujące zwierzęta ale także bardzo niebezpieczne, potrafią zabić nawet dorosłego człowieka, a zdarza się że zabijają nawet bydło. Bardzo wielu ludzi zaczęło interesować się tymi zwierzętami, są one naprawdę bardzo interesujące a co najważniejsze bardzo inteligentne, można wiele się od nich dowiedzieć , często bywa tak że ich dzień nie jest podobny do poprzedniego, co z pewnością dodaje im uroku i sprawia że coraz więcej ludzi chce się zajmować tymi pięknymi zwierzętami. Na co dzień można je spotkać w ogrodach zoologicznych.

Człowiekowate

Inaczej homimidy; rodzina z rzędu naczelnych z jednym gatunkiem -Homo sapiens – żyjącym współcześnie, obejmująca również, znane z materiałów kopalnych, gatunki wy-
marie, takie jak H. erectus czy H. Iłabilis, oraz ewolucyjnie jeszcze starsze gatunki austraiopiteków.
Rodziną najbliżej spokrewnioną z dzisiejszymi cz. są mat-py człekokształtne. Do której należą szympans, goryl i orangutan. Uważa się, że obie te rodziny miały wspólnego przodka, który żył w miocenie, a oddzielenie się obu linii nastąpiło pod koniec tej epoki (prawdopodobnie ok. 10-5 min lat temu). Cz. różnią się od małp człekokształtnych cechami fizycznymi, m.in. wyprostowaną postawą ciata, dwunożną lokomocją, zaokrągloną czaszką z większym mózgiem czy mniejszymi zębami (w tym nie-wy specjalizowany mi kłami), oraz cechami zachowań, w tym posługiwaniem się mową (językiem).
Ewolucja jest procesem długotrwałym i ukształtowanie się charakterystycznych dla cz. cech wymagało ogromnej liczby pokoleń. Dlatego też, na podstawie zgromadzonych materiałów kopalnych, dokonanie jednoznacznego podziału na małpy człekokształtne i istoty człowiekowate jest bardzo trudne. Zdecydowaną większość dowodów kopalnych stanowią zęby i fragmenty czaszek, często nie najlepiej zachowane, co utrudnia określenie cech przystosowawczych decydujących o odróżnianiu poszczególnych gatunków.

Dinozaury

Zróżnicowana grupa lądowych gadów naczelnych żyjących w erze mezozoicznej (245-65 min lat temu), obejmująca największe lądowe zwierzęta roślinożerne i mięsożerne wszech czasów, a także formy małe. Nazwa „dinozaury” utworzona została w 184 przez ang. anatoma Richarda Owena z greckich słów dcinos (straszny) i sauros (jaszczur) dla określenia kilku gatunków wielkich zwierząt znanych wówczas z niekompletnych szczątków. Do dziś opisano ponad 850 rodzajów d., obejmujących co najmniej 1 tys. gatunków (część z nich okazała się później synonimami innych gatunków czy rodzajów). Jest to jednak niewielki fragment rzeczywistego bogactwa systematycznego tej grupy, dominującej na lądach w mezozoiku, a wymarłej z końcem kredy.
Pierwsze znaleziska szczątków d. były niekompletne, a zarazem bardzo odbiegały od szczątków znanych wówczas zwierząt. Ponadto dopiero w 2 poł. XIX w. przyrodnicy uznali ewolucję świata żywego za dobrze udokumentowany fakt i zaczęli doszukiwać się pokrewieństwa pomiędzy poszczególnymi grupami. Już wtedy zauważono cechy, które wskazywały na pokrewieństwo d. z krokodylami (m.in. obecność dodatkowych otworów w czaszce i osadzenie zębów w zębodołach). Prymitywne krokodyle znane są, podobnie jak d.. od triasu i już dawno pojawiły się sugestie, że obie te grupy wywodzą się z wczesnych gadów naczelnych – archozaurów – zw. tekodontami „mające zęby w zębodołach”, a przede wszystkim z form zaliczanych do „niby-krokodyli”

Baribal

Jest to rozdział poświęcony baribalowi, groźnemu ssakowi z rodziny niedźwiedziowatych jego łacińska nazwa brzmi Ursus americanus, inaczej, tłumacząc na polski, NIEDŹWIEDŹ CZARNY; ssak z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae), który mimo ograniczenia liczebności i zasięgu występowania jest nada! najpospolitszym północnoamerykańskim niedźwiedziem. W przeszłości opisano ponad 80 gatunków b. (część z nich stanowiła podgatunki niedźwiedzia grizzly), dziś wiadomo, że jest to jeden gatunek.
Osobniki dorosłe osiągają od 150 do 180 cm dl. i ważą od 90 do 270 kg. Ubarwiony jest zwykle czarno, rzadziej czekoladowo, brunatno, bardzo rzadko biafo. Bez względu na ubarwienie futra, cechami rozpoznawczymi są brązowy pysk i. najczęściej, biała plama na piersiach. Zamieszkuje lasy. doskonale wspina się po drzewach. Odżywia się zarówno pokarmem zwierzęcym (ssaki i ryby), jak i roślinnym, np. szyszkami, jagodami i korzonkami; w poszukiwaniu jedzenia często nachodzi obozowiska ludzi, czasem zdarzają się ataki. Samica, po ciąży trwającej 100-215 dni. rodzi co drugi rok od 1 do 4 młodych, które często różnią się ubarwieniem. B. daje się oswoić, uczy się rozmaitych sztuczek; dorosły osobnik może być jednak niebezpieczny.

Ary

Jest to potoczna nazwa określająca ok. 18 gatunków tropikalnych amerykańskich ptaków z podrodziny papug najbardziej kolorowych spośród wielkich papug. Wyróżniają się bardzo długim ogonem, wyjątkowym w obrębie rodziny papug. Ich wielki, hakowato zakrzywiony dziób jest porównywalny jedynie z dziobem kakadu, a nagie policzki mogą rumienić się przy podnieceniu. Przedstawiciele obu płci wyglądają podobnie. A. jedzą dużo owoców oraz orzechy, krusząc ich skorupę za pomocą bardzo silnego dzioba, a następnie wydobywają zawartość językiem. Łatwo się oswajają i dobrze współżyją w hodowli z innymi papugami, mogą jednak atakować inne zwierzęta lub obce osoby. Pojedyncze osobniki osiągnęły w niewoli wiek 65 lat. Niektóre uczą się naśladować miękkim głosem ludzką mowę, lecz większość skrzeczy, tak jak na wolności. Najlepiej znana z hodowli a. żółto-skrzydła zamieszkuje Amerykę od Meksyku do Brazylii. Osiąga ok. 90 cm dl. Ubarwiona jest jaskrawoczerwono z niebiesko-żółtymi skrzydłami, niebiesko-czerwonym ogonem I białymi policzkami. Podobnej wielkości, lecz masywniej zbudowana a. hiacyntowa – ciemnoniebieska z żółtym pierścieniem wokół oka i nasady dzioba – żyje w Brazylii na pd. od Amazonki.

Czaple

Podrodzina z rodziny czaplowatych, obejmująca ok. 60 gatunków długonogich ptaków, występujących na całym świecie, najliczniej jednak w tropikach. Żerują, brodząc spokojnie albo czatując w płytkiej wodzie lub na bagnach, i polują na płazy, gady, ryby oraz inne zwierzęta wodne. Zbudowane z patyków gniazdo w kształcie platformy umieszczają na krzewach, drzewach lub w trzcinach w pobliżu wody. Gniazdują zwykle w koloniach zw. czaplińcami.
Zarówno stojące, jak i lecące cz. trzymają szyję zgiętą w kształcie litery S, a nogi w locie wyciągnięte do tyłu. Mają długie, szerokie skrzydła oraz długi, prosty, zaostrzony dziób. Do pielęgnacji upierzenia wykorzystują puder powstający z kruszących się końców piór puchowych. Cz. dzielone są na 3 grupy: cz. właściwe, ślepowrony i tygryski.
Cz. właściwe są aktywne w dzień. W okresie lęgowym niektóre gatunki mają na grzbiecie ozdobne pióra, które demonstrują podczas zalotów. Najbardziej znanymi przedstawicielami tej grupy są długonogie i długoszyje gatunki z rodzaju Ardea o dość jednolitym ubarwieniu i czubach. Należą do nich m.in. cz. Modra, osiągająca 130 cm dl. i ponad 180 cm rozpiętości skrzydeł, zamieszkująca Amerykę Pn., i podobna, lecz nieco mniejsza cz. Siwa, szeroko rozprzestrzeniona w Starym Świecie.

Kozica

Bliżej jest spokrewniona z antylopa niż z Jeleniem. Nie nosi na głowie poroża, lecz rogi. Są one na końcach haczykowato zakrzywione, u samców bardziej niż u samic. Kozice chętnie przebywają w lasach i wśród kosodrzewiny. Jedynie latem wspinaj się wysoko aż po granice lodowców i wtedy można je spostrzec na stromych srokach, na wiszących skalnych pólkach i na wąskich przełęczach górskich. Potrafią wykonywać skoki do 15 metrów w dół i 4 metrów wzwyż. Zmieniają w niezwykle przebiegły sposób ścieżki, którymi wędrują, aby umknąć niebezpieczeństwa lawiny. Są zwierzętami towarzyskimi i chętnie jednoczą się w stada, w których przewodnictwo obejmuje stara, doświadczona samica. Samce żyją najczęściej samotnie lub tworzą grupy kawalerskie. Kozice rozpowszechnione są przede wszystkim w Alpach. Żyją też w Hiszpanii, na Półwyspie Bałkańskim i na Kaukazie. W Polsce nieliczne osobniki można spotkać w Tatrach. Dożywają 25 lat. Pęki włosów kozicy wyskubane z jej grzywy uważane są wśród myśliwych za cenne trofeum.

Króliki

Kolejnymi zwierzętami domowymi są piękne i przytulne króliki, które są bardzo popularne w domach ludzi. Są to bardzo małe zwierzątka, które są bardzo słodkie oraz miłe ze spojrzenia. Żyją one głównie w lasach i znajdziemy je praktycznie w każdym zalesionym miejscu na ziemi.

To właśnie te zwierzątka chętnie są trzymane w domach ludzkich, ze względu na ich wielkość oraz wygląd. Niestety są one trzymane w klatkach, ale są bardzo starannie zajmowane przez swoich opiekunów, którzy je karmią, a także utrzymują ich czystość.

Oczywiście są wypuszczane z klatek, ale to tylko chwilowe. Są także celem polowania myśliwych, którzy za pomocą psów znajdują nory takich zwierząt i je następnie łapią.

Pomimo, że króliki są bardzo miłymi zwierzątkami, to także są celem wielu drapieżnych zwierząt, które żywią się tymi zwierzątkami, co jest bardzo okrutne, no ale takie jest życie i świat. Żywią się one roślinami i zielenią, więc są bardzo przyjaznymi zwierzętami, którymi zachwyca się bardzo dużo ludzi na ziemi.

Zwierzęta

Zwierzęta są to stworzenia żyjące na naszej planecie, które posiadają swój własny rozum oraz prowadzą własne życie. Niektóre zwierzęta są pod ochroną, co oznacza, że ich życie jest chronione poprzez prawo ludzkie.

Także istnieją takie zwierzęta, które są celem myślistwa i są zdatne do jedzenia przez człowieka, co jest bardzo pospolitą rzeczą.

Występują także zwierzęta domowe, które zamieszkują w pomieszczeniach razem z ludźmi, którzy opiekują się tymi zwierzątkami. Ludzie karmią swoje zwierzęta i zapewniają im dobrobyt, aby dobrze i wygodnie im się żyło. Oczywiście istnieją także zwierzęta, które żyją swoim życiem i losem.

Żyją one na całkowitej wolności i to właśnie one są najbardziej znanymi zwierzętami na świecie. Istnieją różne nauki, które interesują sie wiadomościami na temat zwierząt oraz ludzie, których pracą jest ochrona podanych zwierząt lub po prostu robią to dobrowolnie, czy także z miłości i zafascynowania do tych istot, które także posiadają własne życie, na które zasługują.

Bieliki

Ptaki z liczącego 8 gatunków rodzaju Haliaeetus i rodziny jastrzębiowatych. Ze względu na posturę nazywane są potocznie orłami. choć bliżej spokrewnione są z kaniami niż z orłami właściwymi. B. amerykański, jedyny gatunek „orla”
o zasięgu występowania ograniczonym do Ameryki Pn, od 1782 jest symbolem JSA. Mimo, że bywa określany – podobnie jak inne b. – mianem „orła morskiego”, często występuje w głębi lądu, nad rzekami i większymi jeziorami. Osiąga ok. 1 m dt. Opierzony jest ciemnobrązowo z białą głową i ogonem. Ma żółty dziób, żółte oczy
1 żółte nogi. Młode – upierzone brązowo z domieszką bieli na piórach ogona i spodu skrzydeł – ostateczne upierzenie osobnika dorosłego uzyskują nie wcześniej niż w 7 roku życia. B, amerykański żywi się gł, rybami. Niekiedy atakuje rybołowy, odbierając im schwytane ryby; żeruje też na padlinie. Gniazdo buduje na samotnie rosnących drzewach, często na wyspach rzecznych. Jest zagrożony wymarciem w związku z zanieczyszczeniem rzek pestycydami oraz utratą siedlisk gniazdowych, W OSA objęty jest ochroną na mocy ustawy o godle narodowym z 1940. W Polsce żyje b. europejski, zwyczajami i wyglądem zbliżony do amerykańskiego krewniaka. Do niedawna bardzo rzadki, obecnie staje się coraz częstszy; krajowa populacja szacowana jest na ponad 280 par lęgowych. Sześć innych gatunków b. zamieszkuje Afrykę, Azję i Australię.

Bezszczękowce

Inaczej bezżuchwowce; gromada prymitywnych, pozbawionych szczęk kręgowców wodnych, do której należą minogokształtne i śluzicokształtne (zw. wspólnie kręgoustymi) oraz wymarłe rzędy Osteostraci, Anaipida, Helerostraci i Coeiolepida. Współczesne b. pozbawione są prawdziwych szczęk, parzystych odnóży i łusek na ciele. Mają chrzestny szkielet, oddychają za pomocą parzystych workowatych skrzeli, a ich układ mięśniowy, nerwowy z narządami zmysłów, krążenia i wydalniczy – przypominają analogiczne układy niższych ryb. Minogi to zwierzęta o wydłużonym, walcowatym ciele, rozwiniętych oczach i nieparzystym otworze nosowym zlokalizowanym na wierzchu głowy. Mają płetwy grzbietową i ogonową (płetwa ogonowa rozciąga się z obu stron ogona). Otwór gębowy otoczony jest przylgą w kształcie dysku, na której znajdują się liczne ząbki; przylga umożliwia minogom przytwierdzanie się do większych ryb kostnoszkieietowych i pasożytowanie na nich; ślina zawiera antykoagulant, który pomaga w trawieniu. Z jaj wylęgają się robakowate larwy zw. ślepicami. które zagrzebują się w mulistym dnie potoków i żerują na fitoplanktonie. Po trzech latach ślepice przechodzą metamorfozę i po osiągnięciu dojrzałości powracają do słonych wód, by powtórzyć cykl życiowy.

Bażanty

Grupa gatunków z rodziny kurowatych obejmująca ptaki większe od przepiórki czy kuropatwy. Większość b. – ok. 50 gatunków z 16 rodzajów tworzących podrodzinę Phasianinae – to długo-ocjonowe ptaki zamieszkujące luźne zadrzewienia i pola, żerujące w małych stadach. Wszystkie wydają chrapliwe okrzyki oraz wiele innych głosów. Samce większości gatunków są jaskrawo ubarwione, podczas gdy upierzenie samic jest niepozorne. Koguty – wojownicze w okresie godowym – mają jedną lub więcej ostróg na nogach oraz mięsiste wyrostki nagiej skóry w cz. twarzowej. Prowadzone w obecności samic walki tokujących kogutów kończą się czasami śmiercią jednego z rywali.
Centrum występowania b. była pierwotnie pd.-wsch, Azja, od Chin do Malezji. Kilka gatunków introdukowano w warunkach dzikich w innych rejonach świata – np. w Anatolu i Europie już ok. 2 tys. lat temu. Ozdobne gatunki b. były od wieków hodowane i ptaki te występują w kolekcjach i ogrodach zoologicznych całego świata. Najlepiej znanymi przedstawicielami tej grupy są: b. diamentowy i b. złocisty. Na wydzielonych terenach b. są również hodowane dla u samców stykają się one ze sobą w górnej cz., u samic są rozdzielone. Samice są ponadto zaopatrzone w po-tężny kłujący ryjek. Gatunki z rodzaju ślepak różnią się od gatunków z rodzaju bąk mniejszymi rozmiarami i posiadaniem ciemnej pręgi na skrzydłach.

Diplodok

Rodzaj wymarłych, gigantycznych dinozaurów z grupy zauropodów, których skamieniałości znalezione zostały we wczesnojurajskich skałach (J 63-144 min lat temu) w Ameryce Pn. D., prawdopodobnie najczęściej wystawiany w muzeach dinozaur, oraz jego krewniak apatozaur (dawniej nazywany brontozaurem), to najdłuższe lądowe zwierzęta wszech czasów (najdłuższy znaleziony okaz miał 26,7 m dl.).
Mała, długa czaszka osadzona była na bardzo długiej szyi, a stosunkowo lekkie ciało wsparte na obręczach (barkowej i biodrowej) oraz słupoksztaltnych nogach. Większość d. ważyła ok. 10 t (niektóre osobniki mogły jednak ważyć do 80 t). Bardzo długi i prawdopodobnie giętki ogon stanowił prawdopodobnie miejsce przyczepu silnych mięśni tylnych nóg. Możliwe, że wykorzystywany był jako broń defensywna – d. uderzał nim napastników z ogromną siłą.
D. miał bardzo mały mózg. Rdzeń kręgowy, rozszerzony w lędźwiowej cz. kręgosłupa, pomagał w koordynacji ruchów tylnych nóg oraz ogona. Ze względu na długą drogę przekazu impulsów nerwowych (z małego mózgu do tylnych cz. ciała) rozszerzenie lędźwiowej cz. kręgosłupa, często błędnie nazywane drugim mózgiem, uzupełniało funkcje mózgu, skracając czas reakcji. Igiełkowate, tępo zakończone, ułożone z przodu szczęki zęby sugerują, że d. żywił się miękkimi roślinami.

Drozdowate

Rodzina ptaków śpiewających z rzędu wróblowych, traktowana przez niektórych systematyków jako podtodzina w obrębie wielkiej rodziny muchołówkowatych, obejmująca ok. 300 gatunków i często dzielona na dwie pod-rodziny: kląskawki i drozdy. D. osiągają od 11 do 33 cm długości. Mają smukły dziób i mocne nogi, których kość skokowa pokryta jest z przodu pojedynczą, długą płytką rogową. Przechodzą tylko jedno pierzenie rocznie, a osobniki młode są zwykle nakrapiane. Występują na całym świecie, z wyjątkiem regionów polarnych. Największa liczba gatunków spotykana jest w Starym Świecie, przede wszystkim w Afryce. Gatunki o zasięgu pn. są długodystansowymi imigrantami. Zasiedlają różne środowiska leśne oraz tereny otwarte (tundrę i pustynie). Żywią się owadami oraz owocami, rzadziej ślimakami i dżdżownicami. Budują otwarte, czarkowate gniazdo (nieliczne gniazdują w dziuplach lub jamach), do którego samica składa 3-6 jaj. Mniejsze od drozdów kląskawki cechują się smuklejszymi nogami, cieńszym dziobem z nielicznymi szczecinkami u nasady i znacznie barwniejszym ubarwieniem. Drozdy są zwykle skromniej ubarwione, choć upierzenie niektórych gatunków zdobią jaskrawe – żółte, czerwone lub niebieskie plamy.

Biegacze

(Cambidae), inaczej biegaczowate; rodzina z rzędu chrząszczy obejmująca ponad 20 tys. gatunków owadów o stosunkowo długich odnóżach oraz czarnych lub brązowych, ściśle przylegających do siebie pokrywach, zwykle metalicznie połyskujących i pokrytych podłużnymi rowkami. U większości gatunków skrzydła są uwstecznione lub zredukowane. Przedstawiciele rodziny żyją gł. w środowiskach wilgotnych i chłodnych, spłoszone – szybko uciekają po powierzchni ziemi. Dzień spędzają ukryte pod kamieniami, w szczelinach lub ściółce. Polują nocą m.in. na dżdżownice i ślimaki. Wiele b. cechuje się zdolnością wytryskiwania z gruczołów odbytowych cuchnącej wydzieliny w celu odstraszenia potencjalnych drapieżników, np. ptaków. Długie i walcowate larwy charakteryzują się spiczasto wystającymi częściami aparatu gębowego oraz parą szczecinowatych przydatków w tylnej cz. ciała; większość to drapieżniki, pozostałe odżywiają się nasionami roślin. Liszkarz tęcznik, o zielonkawych, mieniących się pokrywach, został introdukowany do Ameryki Pn. z Europy w celu ograniczenia liczebności gąsienic brudnicy nieparki i brudnicy mniszki. Pożyteczne gatunki z rodzaju Lebia przyczyniają się do zwalczania stonki ziemniaczanej.

Dingo

Dingo jest to australijski dziki pies, z rodziny psowatych, jeden z niewielu ssaków łożyskowych zamieszkujących Australię: prawdopodobnie pod-gatunek psa domowego (stąd łacińska nazwa – Canis fami-liaris dingo). Dingo został przywieziony z Azji przez Aborygenów ok. 5-8 tys. lat temu. Budową i zachowaniem przypomina psa domowego. Jest krępym ssakiem, osiągającym 1,2 m długości (wraz z 30 cm długim ogonem) i 60 cm wysokości w kłębie. Ma krótkie, miękkie futro, puszysty ogon oraz sterczące uszy. Omaszczenie może być różne – od żółtawego do rudego. Brzuch, łapy i koniec ogona są często białe.
Dingo poluje samotnie lub w małych grupach. Dawniej polował na kangury, a obecnie łowi króliki (czasami napada również na zwierzęta domowe). Był przyczyną wyginięcia workowatego wilka tasmańskiego i diabła tasmańskiego w Australii. Od czasu pojawienia się osadników europejskich dingo poluje na owce oraz drób i w związku z tym na wielu obszarach został wytępiony. Dzikie dingo, podejrzliwe i zarazem odważne, mogą być oswajane. Aborygeni łowią je czasami i hodują. Dzikie dingo wyją i skowyczą, a udomowione – naśladują szczekanie psa. Po 63 dniach ciąży samica dingo rodzi od 4 do 5 małych szczeniąt dingo.

Dropie

Rodzina dużych i średniej wielkości ptaków z rzędu żurawinowych, obejmująca 22 gatunki występujące w pd. i środk. cz. Europy, Afryce, Azji, Australii i cz. Nowej Gwinei. Mają krępy tułów, długą i wyprostowaną szyję ora; dfugie, mocne nogi o trzypalcowej stopie (sylwetka charakterystyczna dla ptaków biegających). Do 1940 środkowoeuropejska populacja dropia liczyła ok. 18 tys. osobników. Po II wojnie światowej gwałtownie zmniejszyła się i na pocz. lat osiemdziesiątych obejmowała 3,9 tys. ptaków. Obecnie ptaki te zagrożone są wyginięciem. Główną przyczyną zmniejszania się ich liczebności jest silnie rozwinięta i genetycznie zakodowana antropofobia (lęk przed człowiekiem). W środk. i pd.-wsch. cz. Europy oraz ng P!w. Iberyjskim występuje podgatunek dropia – O.t, tarda. – jeden z największych ptaków lądowych Starego Świata. Samiec osiąga ponad I m dt., 220 cm rozpiętości skrzydeł i waży ok. 16 kg. Samica jest dużo mniejsza, waży ok. 5 kg. Ptaki te mają jasnopopielatą szyję, rdzawo-żółty z czarnymi pręgami tułów i biały spód ciała, a samiec – u nasady dzioba – białe wąsy. D. jest gatunkiem stepowym, obecnie zamieszkuje również rozległe pola uprawne. Zjada przede wszystkim liście, młode pędy oraz nasiona chwastów i roślin uprawnych (czasami także owady i drobne kręgowce).

Bydło domowe

Najważniejsze ze zwierząt domowych jest dla człowieka bydło domowe. Aż 300 milionów Tych zwierząt żyje dzisiaj na świecie, Od blisko 10 tysięcy lat towarzyszą one ludziom, którym do-starczają mięsa, skór, a przede wszystkim mleka. Trudno wyobrazić sobie nasze pożywienie bez mleka i jego produktów- serów, twarogów, masła i śmietany. Niektóre krowy dostarczają aż 10 tysięcy litrów mleka rocznie. Bydło jest gatunkiem wyłącznie roślinożernym. Trawa, zioła, siano, słoma- to wszystko, czego potrzebuje do jedzenia. I pomyśleć, że zamienia to na tak cenne dla nas mięso i mleko. Bydło jest przedstawicielem przeżuwaczy. Pokarm roślinny połknięty w całości dostaje się do żołądka, skąd przefermentowany wraca porcjami z powrotem do jamy ustnej, gdzie ma miejsce żucie i powtórne połknięcie. Po ponownym dostaniu się do żołądka zaczyna się właściwe trawienie. Jeszcze 300 lat temu w naszych lasach żyli dzicy przedstawiciele bydła domowego- potężne tury. Rozpowszechnione były w całej Europie oraz Azji, a później w Afryce. Dziś nie pozostał po nich na świecie ani jeden osobnik, Ostatnia sztuka zginęła w Polsce w 1627 roku. Za bezpośrednich potomków tura uważa się bydło stepowe. W ciągu tysiącleci wyhodowano wiele ras bydła, z których w Polsce najbardziej znana jest rasa czarno-biała i rasa czerwona,

Biedronki

(Coccinellidae),: bardzo popularne na naszych terenach, możely je znaleść prawie wszędzie, podczas ciepłej pory letniej. Biedronki to rodzina z rzędu chrząszczy obejmująca ok. 5 tys. gatunków małych owadów o półkolistym ciele, krótkich odnóżach i pokrywach najczęściej czerwonych lub żółtych z czarnymi plamkami.
Osiągają zwykle od 8 do 10 mm dt. Cykl życiowy trwa ok. 4 tygodni; w każdym sezonie może żyć wiele pokoleń b. Delikatne, wydłużone larwy ubarwione są zwykle szarawo z niebieskimi, zielonymi, czerwonymi lub czarnymi plamkami. Żywią się drobnymi owadami i ich jajami. Po czterokrotnym linieniu larwy przyczepiają się końcem odwloką do podłoża i przepoczwarczają się wewnątrz ostatniej wylinki larwalnej. Postacie dorosłe zimują w szczelinach oraz pod korą drzew. Chrząszcze z rodziny b. bywają wykorzystywane w rolnictwie w celu zmniejszenia liczebności takich szkodników roślin jak mszyce, czerwce i roztocze. Australijska rodolia (Rodo-lia cardinalis) została wprowadzona do zach. rejonów Ameryki Pn. w celu zwalczania zagrażającego sadom czerwca białego. Larwy i postacie dorosłe czerwonki Hippodamia conuergens mogą poważnie ograniczać rozwój mszyc. Nieliczne b. odżywiają się pokarmem roślinnym i są uznawane za szkodniki roślin uprawnych.

Chomiki

Podrodzina ssaków z rodziny chomikowatych obejmująca 6 rodzajów w tym jednogatunkowe rodzaje. Ch. to krępe gryzonie o krótkim ogonie, miękkim futrze i obszernych torbach policzkowych, w których przenoszą pokarm. Żyją gl. w norach i są aktywne nocą. Żywią się ziarnem, owocami i inną materią roślinną; czasami polują na owady oraz małe zwierzęta.
Ch. Europejski zamieszkuje stepy i pola uprawne Europy oraz zach. i środk. cz. Azji. Osiąga 20-34 cm di., z wyłączeniem ogona o 3-6 cm dl. Jego futro może być ubarwione białawo, żółtawo, rdzawo-szaro lub ciemnobrunatno. Na policzkach i bokach ciała występują białe plamy. Brzuszna strona ciała ubarwiona jest czarno. Ssak ten kopie system korytarzy z komorą mieszkalną i spiżarniami (przechowuje w nich ziarno, bufwy i korzenie). Czasami wyrządza poważne szkody w uprawach. Wykorzystywany by! jako zwierzę laboratoryjne, ale gorzej znosi niewolę niż ch. syryjski.
Ch. syryjski zamieszkuje w stanie dzikim stepowe tereny Balkanów, Azji Mniejszej i Zach. Ubarwiony jest złociście (pomarańczowobrązo-wo) z białym brzuchem. Dorasta do 15-20 cm dl., łącznie z krótkim ogonem. W niewoli jest zwierzęciem czystym, dość łatwym w hodowli. Wszystkie ch. syryjskie hodowane w domach i laboratoriach pochodzą – o ile wiadomo – od jednego miotu wykopanego wraz z matką w Syrii w 1930. Oba gatunki są bardzo płodne -w ciągu roku samica może mieć kilka miotów, liczących po 6, 7, a nawet 18 młodych.

Delfiny

Wodne ssaki z rzędu waleni i rodziny delfinowatych, d. stodkowodnych oraz d. długopyskich. D. to małe, smukłe walenie o wydłużonym pysku. Ubarwione są szarawo, czarnawo lub brązowo z jaśniejszym spodem ciała. Większość gatunków osiąga od 1 do 4 m dł., żywi się rybami i żyje w stadach liczących od kilku do kilku tysięcy osobników. Delfiny są cenione ze względu na grację ruchów, inteligencję i przyjazne zachowanie w stosunku do człowieka oraz ochotę do zabawy. Niektóre gatunki towarzyszą płynącym statkom. Rodzina delfinowatych obejmuje 32 gatunki z 14 rodzajów, występujące w oceanach całego świata. Najbardziej znanymi przedstawicielami są delfin zwyczajny i d. butelkonosy. Żyją one licznie w morzach strefy cieplej i umiarkowanej. O tych właśnie delfin wspominali najprawdopodobniej w swoich pracach m.in. Arystoteles, Ezop. Herodot i Pliniusz, pisząc, że pozwalały one jeździć dzieciom na grzbietach i ratowały ludzi zaginionych na morzu.
D. butelkonosy ma pysk wydłużony w krótki, tępy dziób (dzięki charakterystycznemu wygięciu pyska sprawia wrażenie uśmiechniętego). Ze względu na dużą inteligencję i zdolność porozumiewania się za pomocą dźwięków i ultradźwięków stanowi przedmiot badań naukowych.