Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Tag Archives: Leśne

Delfiny

Jest to bardzo piękne zwierzę , należy do ssaków. Delfiny słyną z tego że są bardzo przyjazne oraz z ich inteligencji. Delfiny są zwierzętami stadnymi, żyją w stadach które mogą liczyć dosyć sporo osobników. Ssaki te porównuje się do małp jeśli chodzi o ich inteligencję , w parkach wodnych, gdzie prowadzi się doświadczenia z udziałem delfinów, wykazują one niezwykle wielką chęć do zabawy a co najważniejsze do uczenia się co świadczy o ich niezwykłości. Delfiny to wyjątkowe zwierzęta morskie, potrafią one pomóc człowiekowi czy też członkowi swojego stada który jest ranny bądź chory, jest to zadziwiający fakt dlatego bo żadne inne zwierzę morskie nie jest skłonne do tego typu zachowań . Delfiny mają niestety wroga – orkę , która poluje na nie, delfiny są przysmakiem tych ogromnych zwierząt. Co ciekawe bardzo wielu naukowców zajmuje się delfinami, i nie ma się czemu dziwić , naprawdę potrafią zaskoczyć człowieka, delfiny można spotkać w parkach wodnych, gdzie organizowane są pokazy z ich udziałem, co kusi bardzo wielu ludzi. Delfiny bardzo lubią towarzystwo człowieka, nawet na wolności, co również jest niebywałe.

Szczur a bomba jądrowa

Wielokrotnie można usłyszeć tezę, że jedynymi istotami, które przeżyją wybuch bomby jądrowej będą szczury i karaluchy. Trzeba przyznać, że w powyższym stwierdzeniu jest wiele prawdy, gdyż Szczuki faktycznie mają duże umiejętności przystosowywania się do otoczenia. Niewielu z Państwa zapewne zdaje sobie z tego sprawę, że szczurki to bardzo dobrzy pływacy. Dziki szczur potrafi płynąć nawet przez 3 dni bez najmniejszego odpoczynku – nic więc dziwnego w tym, że z tonącego statku uciekają szczury i co ważne-przeżyją. Po drugie-szczur jest doskonałym nurkiem-może wstrzymać oddech na 3minuty.Ta umiejętność pozwala dzikiemu szczurowi pływać np.w rurach kanalizacyjnych i tymi rurami dostać się do naszego domu( np. przez sedes!). Po trzecie-dla szczurka nie stanowi problemu przejście po 4mm sznurze od suszenia bielizny wprost do naszego mieszkania. Utrzymuje on równowagę dzięki ogonowi, który jednak nie jest taki bezużyteczny jakby to mogło się wydawać. Po czwarte-szczur to idealny skoczek. Zwierzę to jest w stanie bez problemu przeskoczyć kilka metrów-tą umiejętność posiadło dzięki niezwykle umięśnionym tylnym kończynom. Mam zatem idealny pomysł: nie wysyłajmy na igrzyska olimpijskie naszych zawodników lecz szczurki! Szczurki zapewne uzyskały by wyższe noty niż polscy zawodnicy.

Australia i Oceania

Australia, Tasmania i Nowa Gwinea tworzą australijską krainę zoogeograficzną. Występuje tu wiele gatunków endemicznych na skutek braku połączenia lądowego z innymi częściami świata. Przykładami takich gatunków mogą być np. stekowce, a konkretnie kolczatki i dziobaki. Liczne są torbacze (workowce) – m.in. kangury, wombaty, koale, krety workowate, wiewiórki workowate oraz wilki workowate (oznaczane jako gatunek ginący).Oprócz torbaczy w Australii występują też ssaki łożyskowe, jak na przykład dzikie psy dingo i różne gatunki nietoperzy, z których na uwagę zasługują szczególnie tzw. rudawki, o rozpiętości skrzydeł dochodzącej do 1 metra. Liczne są też ptaki endemiczne – emu, kazuary, papugi, czarne łabędzie, ptaki rajskie i kukabury. Gady to przeważnie krokodyle i żółwie, a także jadowite węże i jaszczurki (np. agama kołnierzasta), ryby – barramundy.Na wschodzie i północnym wschodzie rozciągają się rafy koralowe, z których największa to Wielka Rafa Koralowa, której długość wynosi ponad 2 tysiące kilometrów. Rafa ta jest również największą tego typu barierą koralową na świecie, tworzy ją ponad 400 gatunków koralowców. Występują tu liczne ryby – ponad 1500 gatunków – oraz inne, bardzo zróżnicowane, morskie organizmy. Tutaj również znajduje się miejsce, gdzie rodzą się młode humbaki, wieloryby. Dorosłe wieloryby w rejonie Wielkiej Rafy Koralowej odbywają swój okres godowy.

Niedźwiedź brunatny

Niedźwiedzie te występują właściwie tylko w górach. Bywają one bardzo niebezpieczne, gdy staną na tylnich łapach osiągają nawet do dwóch metrów. Niedźwiedzie praktycznie żywią się wszystkim, mięsem, owocami, nawet grzybami i tak dalej co wielu ludzi bardzo dziwi a nawet zaskakuje. Niedźwiedzie są doskonałymi pływakami, w wodzie czują się jak ryby, to tez jeden z ich głównych posiłków. Niedźwiedzie to bardzo interesujące zwierzęta ale także bardzo niebezpieczne, potrafią zabić nawet dorosłego człowieka, a zdarza się że zabijają nawet bydło. Bardzo wielu ludzi zaczęło interesować się tymi zwierzętami, są one naprawdę bardzo interesujące a co najważniejsze bardzo inteligentne, można wiele się od nich dowiedzieć , często bywa tak że ich dzień nie jest podobny do poprzedniego, co z pewnością dodaje im uroku i sprawia że coraz więcej ludzi chce się zajmować tymi pięknymi zwierzętami. Na co dzień można je spotkać w ogrodach zoologicznych.

Historia

Wszystko zaczęło się miliony lat temu. Pierwsze zwierzęta były zwane dinozaurami. Były to bardzo groźne, ogromne stworzenia, które opanowały właściwie cały świat. Liczba gatunkowa właściwie do dzisiaj jest zagadką. Odkrywcy z każdym rokiem wydobywają nowe ślady świadczące o obecności różnorakich gadów. Już dziś można potwierdzić to, że w tamtych czasach istniały takie dinozaury jak pterodaktyl, tyranozaur, triceratops i inne. Istniały olbrzymie gady poruszające się po Ziemi, oraz te, które latały w powietrzu. Można także wyróżnić te, które pływały, lub pełzały. Wśród prastarych zwierząt nie należy zapominać o mamutach, które należały do bardzo wysokich i masywnych zwierząt. Kiedy nastał czas zlodowaceń i kataklizmów dinozaury zaczęły wymierać. Wyginęły bezpowrotnie. Do dziś stanowią centrum zainteresowań wśród zapaleńców zwierząt. Tak jak u człowieka zwierzęta ewoluowały. Ginący gatunek dawał początek następnemu. Człowiek jak głosi znana teoria pochodzi od małpy. Jest wielu co tą tezę podważa. Tak samo można przypuszczać, że współczesne słonie są późnymi potomkami mamuta. Codzienne wykopaliska odkrywają nowe prawdy. Każdego dnia coś nowego może nas zaskoczyć

Lis

Lis – lis europejski ma charakterystyczną rudawą barwę futra. Jest to zwierzę, które najlepiej adaptuje się do istniejących warunków naturalnych. W sytuacji zagrożenia populacji masowym wyginięciem potrafi bardzo szybko odbudować swój skład liczebny i powtórnie szybko zająć opuszczone wcześniej terytoria. Lis należy do rodziny psowatych, u których występują pewne spójne cechy charakterystyczne. Oprócz kształtów zbliżonych do psowatych jego cechą charakterystyczną jest puszysty długi, prosty ogon. Charakteryzuje się wysokim zmysłem powonienia. Długość jego ciała osiąga od 60 do 90 centymetrów, ogona 35 do 40 centymetrów. Masa jego ciała to przeciętnie 7 kilogramów. Lisy zjadają różnorodny pokarm. Podstawą jego menu są myszy ale również młode sarny, zające i ptaki oraz ptactwo domowe. Poluje zwykle samotnie, nie posiada skłonności do tworzenia stad lub trwałych grup rodzinnych. Podczas polowania potrafi biegać szybko i z dużą wytrwałością. Chwytając swą zdobycz ostrymi pazurami przyciska do ziemi, następnie ostrym uzębieniem rozrywa ją i połyka niemal w całości w zależności od wielkości upolowanego zwierzęcia. Naturalnymi wrogami lisów są wilki, rysie i orły. Mimo jego cech zwinności nie zawsze uda mu się umknąć przed oprawcą. Przez lata wypracowała się na jego korzyść opinia cwaniaka ze względu na jego naturalną zręczność.

Podstawowe dane

Postaram się teraz podać jak najwięcej podstawowych danych dotyczących Tygrysa Syberyjskiego. Tygrys Syberyjski jest to ssak rzędu drapieżników z rodziny kotów z gatunku Pantera tigris altaica. Samiec jest potężnym kotem, który ma długość od 2,7 do nawet 3,5 m.!!!. Samice są mniejsze. Długość ogona Tygrysa Syberyjskiego jest spora ponieważ jeśli chodzi o koty to właśnie Tygrys Syberyjski posiadam najdłuższy ogon który potrafi osiągać długość nawet do 100 cm. Wysokość Tygrysa może dochodzić do 110 cm. Tygrysy Syberyjskie są kotami których waga potrafi osiągać od 250 do 280 kg. Dojrzałość płciowa zaczyna się w 3 roku życia ale trwa do około 5 roku życia. Pora godowa trwa u tygrysów przez cały rok. Długość ciąży samicy trwa od 95 do 112 dni. Liczba młodych miocie może osiągnąć najwyżej 7 sztuk, lecz najczęściej są to 3-4 młode. Tygrysy Syberyjski prowadzą nocny tryb życia a samce żyją samotnie. Jedzą zazwyczaj Sarny, jelenie, sika, dzikie kozy i świnie, łosie rysie a nawet niedźwiedzie.

Barakuda

Jest to bardzo niebezpieczna ryba morska i oceaniczna. barakudy to ryby które potrafią mierzyć do 2 metrów długości, wyposażone są w ostre jak szpilki zęby. Barakudy są przystosowane do bardzo szybkiego pływania, ich kształt ciała jest bardzo opływowy, co pozwala im na osiąganie bardzo dużych prędkości. barakudy polują na ryby, bardzo rzadko zdarzają się ataki tych ryb na człowieka. Barakudy to również przysmak wielu krajów nadmorskich, w pobliżu których żyją te ryby. Atak tej ryby, jest bardzo widowiskowy, ponieważ ryba ta rozpędza się i na całej szybkości uderza w swoją ofiarę . barakudy często spotykane są w oceanarium, są to bardzo ciekawe i interesujące ryby, mało o nich wiemy dlatego też wielu naukowców poświęca czas w badaniu nich oraz odkrywaniu coraz to nowych faktów. Barakuda jest rybą stworzoną do drapieżnictwa, nie tylko dzięki szybkości czy też niebezpiecznym i ostrym zębom ale również dzięki sztuce kamuflażu, mianowicie ryby te niemal że połyskują w wodzie, a to pozwala na odbijaniu promieni słonecznych, co je bardzo kamufluje, ich ciało mino że jest srebrzyste, przypomina barwę wody co pozwala jej na ukrycie się i czatowanie na ofiarę .

Stała temperatura ciała

Jak już wiesz ssaki charakteryzują się tym, że są stałocieplne, inaczej mówiąc ciepłokrwiste. Mogą one w ten sposób żyć w różnych warunkach, ponieważ zachowują jedną i tą samą temperaturę ciała. Dla nas ludzi jest to temperatura trzydziestu sześciu i sześciu dziesiątych stopnia Celsjusza. Zachowanie stałej temperatury jest wymogiem, aby dane zwierzątko było zdrowe i w pełni dojrzałe. Jeśli nastąpi wychłodzenie organizmu lub na przykład gorączka może to grozić w konsekwencji nawet śmiercią. Wiemy doskonale, że gdy jesteśmy chorzy, to zazwyczaj mamy podwyższoną temperaturę. Niekiedy nawet, co jest gorsze – temperatura naszego ciała jest mniejsza, niż ta stała. Z kolei zwierzęta zmiennocieplne charakteryzują się tym, że ich temperatura ciała zależy od temperatury otoczenia w jakim się znajdują. Tak więc te same zwierzęta mogą mieszkać w zimnych klimatach arktycznych i gorących afrykańskich. Powoduje to, że ssaki zamieszkują całą naszą planetę. Nasze organizmy są stworzone tak, że aby utrzymać stałą temperaturę musimy ciągle jeść. Dlatego w miejscach, w którym jedzenie jest rzadkością zwierzętom takim trudno jest przeżyć z wiadomych względów.

Jeeeeeeść..jeeeeść..dajcie jeść!

W stosunku do szczurów można odnieść pewną paremię: „Dobry szczur to najedzony szczur”- nic dodać nic ująć. Największą pasją każdego szczura jest jedzienie. Pod tym względem dziki szczur od domowego szczurka niczym się nie różni. Zwierzęta te kochają jeść. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że mogły by zabić dla jedzenia. Podstawowym pokarmem naszego pupila powinna być mieszanka zbóż( ok.4zl karton). Przez cały dzień nasz pupil powinien co nieco mieć w klatce, gdyż często lubi wrzucić coś na ząb. Wskazane jest dokarmianie szczurka- od czasu do czasu, pieczywem, białym i żółtym serem, ryżem a nawet mięsem ryb oraz drobiu, w minimalnym stopniu również słodycze. Słodycze są ulubionym jedzonkiem szczurków i najchętniej tylko to by jadły. Pamiętać należy, że te rarytasy powinien dostawać sporadycznie i w małych ilościach. Poza tym można poczęstować szczurka jabłkiem, marchwią czy pomidorem- jestem przekonana, że nie odmówi. Nie można jednak podawać mu owoców cytrusowych, bananów i śliwek. W każdym razie lepiej nie rozpieszczać szczura, gdyż otyły szczur- podobnie jak otyły człowiek, ma problemy zdrowotne. Nie należy oczywiście zapominać o wodzie, bez której żadna istota żywa nie przeżyje.

Baribal

Jest to rozdział poświęcony baribalowi, groźnemu ssakowi z rodziny niedźwiedziowatych jego łacińska nazwa brzmi Ursus americanus, inaczej, tłumacząc na polski, NIEDŹWIEDŹ CZARNY; ssak z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae), który mimo ograniczenia liczebności i zasięgu występowania jest nada! najpospolitszym północnoamerykańskim niedźwiedziem. W przeszłości opisano ponad 80 gatunków b. (część z nich stanowiła podgatunki niedźwiedzia grizzly), dziś wiadomo, że jest to jeden gatunek.
Osobniki dorosłe osiągają od 150 do 180 cm dl. i ważą od 90 do 270 kg. Ubarwiony jest zwykle czarno, rzadziej czekoladowo, brunatno, bardzo rzadko biafo. Bez względu na ubarwienie futra, cechami rozpoznawczymi są brązowy pysk i. najczęściej, biała plama na piersiach. Zamieszkuje lasy. doskonale wspina się po drzewach. Odżywia się zarówno pokarmem zwierzęcym (ssaki i ryby), jak i roślinnym, np. szyszkami, jagodami i korzonkami; w poszukiwaniu jedzenia często nachodzi obozowiska ludzi, czasem zdarzają się ataki. Samica, po ciąży trwającej 100-215 dni. rodzi co drugi rok od 1 do 4 młodych, które często różnią się ubarwieniem. B. daje się oswoić, uczy się rozmaitych sztuczek; dorosły osobnik może być jednak niebezpieczny.

Dusiciele

Rodzina niejadowitych węży obejmująca ponad 80 gatunków (m.in. anakondy, boa i pytony)
o zróżnicowanej wielkości, występujących w różnych siedliskach, przede wszystkim na obszarach tropikalnych
i subtropikalnych. Większość przedstawicieli ma dwa płuca, szczątkową obręcz miedniczą i kikutowate wyrostki po bokach ciała, a niektóre gatunki w zagłębieniach warg – narządy zmysłu reagujące na ciepło. Skóra tych węży często się mieni, zwłaszcza po linieniu.
D. żywią się ssakami, ptakami i gadami. Atakują ofiarę zębami, a następnie oplatają ciałem i duszą. Należą tu zarówno największe węże świata (pyton siatkowy i anakonda zielona), jak i formy małe (np. węże ryjące w ziemi). Boa dusiciel, występujący w różnych środowiskach, od wybrzeży pn. cz. Meksyku i Antyli do Argentyny, często mylony jest 2 innymi gatunkami. Rzadko osiąga 3,3 m dl. (rekordowy okaz miał 5,55 m dl.). Wiele d. prowadzi nadrzewny tryb życia, a długie zęby pomagają im w chwytaniu ptaków. Szmaragdowy wąż drzewny z tropików Ameryki Pd., osiągający 1,8 m dł., ubarwiony jest zielono z żółtym brzuchem oraz białymi paskami na grzbiecie. Boa tęczowy, występujący od Kostaryki do Argentyny, ma niewyraźny deseń i mieni się różnymi kolorami.

Tryb życia

Tygrys Syberyjski zamieszkuje tereny o bardzo wielkich rozmiarach. Jego terytorium potrafi rozpościerać się czasem nawet 10000 km2!!! . Jeżeli na jego terytorium pierwotnym jest dostateczna ilość jedzenia alby najadł się on jego samice lub po okresie godowym również młode czyli inaczej cała rodzina to zostaje on w jego granicach przez cały rok. Lecz jeśli braknie zwierzyny łownej zdarza się a w zasadzie Syber jest zmuszony do uśmiercania większych zwierząt domowych takich ja np. kozy czy nawet krowy, ale nie pogardzi również psami czy kotami!!! Samica zachowuje się podobnie do samca, podobnie jak samiec znakuje terytorium moczem ogłaszając, że to jej teren bądź też zrywa korę pazurami z pni drzew. Kiedy Tygrys porusza się po swoim rewirze regularnie kontroluje swoje znaki oraz znaki innych osobników aby nie doszło przypadkiem do przejęcia terytorium przez innego samca. Znaki zapachowe Tygrysa Syberyjskiego także pomagają przy odnajdywaniu się dwóch różnych płci podczas okresu godowego.

Króliki

Kolejnymi zwierzętami domowymi są piękne i przytulne króliki, które są bardzo popularne w domach ludzi. Są to bardzo małe zwierzątka, które są bardzo słodkie oraz miłe ze spojrzenia. Żyją one głównie w lasach i znajdziemy je praktycznie w każdym zalesionym miejscu na ziemi.

To właśnie te zwierzątka chętnie są trzymane w domach ludzkich, ze względu na ich wielkość oraz wygląd. Niestety są one trzymane w klatkach, ale są bardzo starannie zajmowane przez swoich opiekunów, którzy je karmią, a także utrzymują ich czystość.

Oczywiście są wypuszczane z klatek, ale to tylko chwilowe. Są także celem polowania myśliwych, którzy za pomocą psów znajdują nory takich zwierząt i je następnie łapią.

Pomimo, że króliki są bardzo miłymi zwierzątkami, to także są celem wielu drapieżnych zwierząt, które żywią się tymi zwierzątkami, co jest bardzo okrutne, no ale takie jest życie i świat. Żywią się one roślinami i zielenią, więc są bardzo przyjaznymi zwierzętami, którymi zachwyca się bardzo dużo ludzi na ziemi.

Zwierzęta

Zwierzęta są to stworzenia żyjące na naszej planecie, które posiadają swój własny rozum oraz prowadzą własne życie. Niektóre zwierzęta są pod ochroną, co oznacza, że ich życie jest chronione poprzez prawo ludzkie.

Także istnieją takie zwierzęta, które są celem myślistwa i są zdatne do jedzenia przez człowieka, co jest bardzo pospolitą rzeczą.

Występują także zwierzęta domowe, które zamieszkują w pomieszczeniach razem z ludźmi, którzy opiekują się tymi zwierzątkami. Ludzie karmią swoje zwierzęta i zapewniają im dobrobyt, aby dobrze i wygodnie im się żyło. Oczywiście istnieją także zwierzęta, które żyją swoim życiem i losem.

Żyją one na całkowitej wolności i to właśnie one są najbardziej znanymi zwierzętami na świecie. Istnieją różne nauki, które interesują sie wiadomościami na temat zwierząt oraz ludzie, których pracą jest ochrona podanych zwierząt lub po prostu robią to dobrowolnie, czy także z miłości i zafascynowania do tych istot, które także posiadają własne życie, na które zasługują.

Ciekawostki

Postaram się przedstawić, choć kilka ciekawostek dotyczących tygrysa syberyjskiego. Tygrysy syberyjskie są potężnymi kotami, które potrafią unieść a nawet przenieść bardzo ciężką ofiarę, do której przeniesienia potrzeba byłoby, co najmniej dwunastu rosłych mężczyzn. Nie zawsze dochodzi do walk między dwoma samcami, samce walczą między sobą tylko, jeśli chodzi o przejęcie terytorium, lub o samice. Kiedy dwa samce pokojowo do siebie nastawione spotkają się, pozdrawiają się nawzajem specjalnymi dźwiękami wydalanymi przez nos, lub z pyska. Ocierają się też o boki. Tygrys syberyjski jest mięsożercą, dlatego musi spożywać, co najmniej 9-10kg. mięsa. Mimo iż tygrys syberyjski może ważyć maksymalnie 250-280kg. to jak wszędzie od każdej zasady są wyjątki i takim też wyjątkiem jest tygrys, który ważył jak podają badacze 380kg. Tygrysy syberyjskie są zazwyczaj koloru żółtego lub jasno pomarańczowego, lecz widziano czarnego tygrysa syberyjskiego, lecz niestety nigdy nie udało się go sfotografować.

Specjalne przystosowanie

Sierść tygrysa syberyjskiego podczas zimy jest żółtawa w odróżnieniu od sierści letniej, która przybiera barwę rudopomarańczową. Odcień jaśniejszej sierści przypomina kolor tajgi pokrytej śniegiem. Tygrys syberyjski żyje na terenach gdzie wiecznie jest zimno i gdzie prawie przez cały rok leży warstwa śniegu, dlatego musi on żyć w temperaturach około -450C, dlatego też posiada on dłuższą i gęściejszą sierść od tygrysów, które żyją w ciepłych krajach tak jak np. tygrysy bengalskie w Afryce. Tygrys syberyjski jest też jedynym tygrysem, który w pachwinach i na brzuchu ma aż pięciocentymetrową warstwę tłuszczu!!! Która chroni go przed lodowatymi podmuchami wiatru i ekstremalnie niskimi temperaturami. Czaszka tygrysa syberyjskiego jest w porównaniu z czaszką króla zwierząt, lwa krótsza w części twarzowej, natomiast jest masywniejsza i potężniejsza w części nosowej. Obszar występowania tego potężnego tygrysa to dorzecze rzeki Amur i Ussuri na dalekim wschodzie w Rosji i w północnych Chinach.

Bieliki

Ptaki z liczącego 8 gatunków rodzaju Haliaeetus i rodziny jastrzębiowatych. Ze względu na posturę nazywane są potocznie orłami. choć bliżej spokrewnione są z kaniami niż z orłami właściwymi. B. amerykański, jedyny gatunek „orla”
o zasięgu występowania ograniczonym do Ameryki Pn, od 1782 jest symbolem JSA. Mimo, że bywa określany – podobnie jak inne b. – mianem „orła morskiego”, często występuje w głębi lądu, nad rzekami i większymi jeziorami. Osiąga ok. 1 m dt. Opierzony jest ciemnobrązowo z białą głową i ogonem. Ma żółty dziób, żółte oczy
1 żółte nogi. Młode – upierzone brązowo z domieszką bieli na piórach ogona i spodu skrzydeł – ostateczne upierzenie osobnika dorosłego uzyskują nie wcześniej niż w 7 roku życia. B, amerykański żywi się gł, rybami. Niekiedy atakuje rybołowy, odbierając im schwytane ryby; żeruje też na padlinie. Gniazdo buduje na samotnie rosnących drzewach, często na wyspach rzecznych. Jest zagrożony wymarciem w związku z zanieczyszczeniem rzek pestycydami oraz utratą siedlisk gniazdowych, W OSA objęty jest ochroną na mocy ustawy o godle narodowym z 1940. W Polsce żyje b. europejski, zwyczajami i wyglądem zbliżony do amerykańskiego krewniaka. Do niedawna bardzo rzadki, obecnie staje się coraz częstszy; krajowa populacja szacowana jest na ponad 280 par lęgowych. Sześć innych gatunków b. zamieszkuje Afrykę, Azję i Australię.

Pająki

Pająki nie wzbudzają naszego entuzjazmu. Ich widok u niektórych budzi lęk albo odrazę. Cztery pary ciemnych, zagiętych jak szpony odnóży krocznych, gwałtowne ruchy to właśnie pająki. Niektóre pająki potrafią ukąsić człowieka i wszystkie bez wyjątku sa jadowite. Mamy w genach zapisaną naszą reakcję na zagrożenie i to tłumaczy nasza reakcję na widok pająka. Tak reagują wszyscy nie tylko ludzie ale również zwierzęta. Nasze Polskie pająki nie są groźne. Możemy się obawiać takiego małego pajączka żyjącego u nas o nazwie topik. Ma on dość bolesny jad. Innym bardzo rzadko spotykanym u nas pająkiem jest kolczak zbrojny. Kolczak należy do bardzo „eleganckich” pająków. Głowotułów kolczaka jest czerwonobrązowy, odwłok ma kolor od żółtawego do zielonego a na nogach ma czarne „buty”. Najbardziej jadowitym pająkiem w Polsce jest pająk z rodziny krzyżakowatych. Samica jednego z pająków wydziela taki zapach że przywabia nim ćmy które później stają się ich ofiarami. Na łąkach można często spotkać krzyżaka zielonego. Tak jak sama nazwa wskazuje ma on kolor zielony z żółtym odcieniem.

Dzięcioł

Dzięcioły są 2 z natury samotnikami. Większa część roku nie interesuje ich towarzystwo. Każdy dzięcioł ma własny, niedostępny dla innych rewir, To prawie cud, że przez krótki czas odchowu młodych, para dzięciołów solidarnie razem pracuje. Samiec i samica wspólnie wykuwają dziuplę w miękkim drzewie. Od okrągłego otworu wejściowego prowadzi lekko pod górę tunel zakończony szeroką komora. Tu samica na wiórkach drewna składa jaja, Po 14 wykluwają się pisklęta. Początkowo siedzą na dnie dziupli, a następnie zawieszała się dziobami na jej krawędzi i domagają się pożywienia od rodziców. Między sobą aa nadzwyczaj kłótliwe i już wtedy widać, że nie są stworzone do życia społecznego. Dzięcioły jedzą wprawdzie pokarm roślinny, ale główne ich pożywienie stanowią owady i ich larwy. Kując i dłutując swym mocnym dziobem, dzięcioł odrywa kawałki kory odkrywając w ten sposób kryjówki owadów, które wyciąga językiem i połyka. Wąski i długi język dzięcioła jest wyposażony w komórki zmysłowo-dotykowe i powleczony. Jest lepką powloką, co umożliwia wyciąganie z kryjówki niezliczonych ilości owadów aa jednym razem. Dzięcioły świetnie pomazała się po drzewach. W odróżnieniu jednak od papug nie posługują się przy tym dziobem. Nigdy też nie schodzą z drzewa głowa w dół – mają na To za słabe nogi. Dzięcioł zielony na ziemi porusza się zgrabniej niż inne gatunki dzięciołów i nawet w centrum dużych miast szuka na trawnikach mrówek.

Jaszczurka

W naszym kraju można spotkać cztery gatunki jaszczurek a mianowicie: jaszczurkę zieloną, jaszczurkę zwinkę, jaszczurkę żyworodną oraz jaszczurkę padalca. Właśnie padalec to tez jaszczurka a nie żmija jak się popularnie sądzi. Jaszczurki należą do gadów. Najczęściej można spotkać jaszczurkę zwinkę. Lubi tereny suche i ciepłe. Klimaty bardziej wilgotne i chłodniejsze odpowiadają jaszczurce żyworodnej. Jaszczurka żyworodna zamieszkuje przede wszystkim torfowiska, wyższe tereny górskie. Jaszczurka bez nóg to padalec. Dzięki swemu wyglądowi podobnemu do węża czy żmii ginie często z rąk ludzi. Na szczęście to gatunek jaszczurki dość pospolity. Jego aktywność przypada na okres po zmierzchu i w nocy. Ten tryb życia nie pozwala na wyginięcie tego gatunku a jednocześnie wyróżnia go spośród wszystkich jaszczurek które żyją w czasie dnia. Jaszczurki zwinki zamieszkują dobrze nasłonecznione trawiaste okolice na terenie całego kraju. W razie niebezpieczeństwa potrafi zrzucić swój ogon i uciec przed napastnikiem.

Narodziny

Ciekawą sprawą u ssaków jest również sprawa narodzin. Okazuje się bowiem, że wszystkie ssaki co trudno się domyśleć swoje życie zaczynają jako jajo zapłodnione w ciele swojej matki. Co prawda istnieje kilka wyjątków od tej reguły, są to jednak sporadyczne wypadki i bardzo rzadkie. Ciekawostką jest również to, że niektóre zwierzęta, tak zwane torbacze młodo narodzone zwierzątka znajdują się właśnie w tej torbie. Jest to spowodowane tym, że po narodzinach nie są one zdolne do przeżycia. Ciekawostką jest również to, że mają one – uwaga – nawet od jednego do trzech centymetrów. Inny sposób rozwiązywania takich problemów wykształciły u siebie tak zwane łożyskowce. Łożysko pełni wtedy funkcję specjalnego organu, który zapewni dożywienie małego organizmu. Organizm zostaje w macicy matki do czasu, kiedy będzie ono już zdolne do samodzielnego egzystowania. Są to między innymi psy, słonie, konie itp. Jak już wiesz rozmnażanie wszystkich ssaków odbywa się w sposób płciowy. Efektem tego jest zapłodnienie, co prowadzi do ciąży samicy.

Diplodok

Rodzaj wymarłych, gigantycznych dinozaurów z grupy zauropodów, których skamieniałości znalezione zostały we wczesnojurajskich skałach (J 63-144 min lat temu) w Ameryce Pn. D., prawdopodobnie najczęściej wystawiany w muzeach dinozaur, oraz jego krewniak apatozaur (dawniej nazywany brontozaurem), to najdłuższe lądowe zwierzęta wszech czasów (najdłuższy znaleziony okaz miał 26,7 m dl.).
Mała, długa czaszka osadzona była na bardzo długiej szyi, a stosunkowo lekkie ciało wsparte na obręczach (barkowej i biodrowej) oraz słupoksztaltnych nogach. Większość d. ważyła ok. 10 t (niektóre osobniki mogły jednak ważyć do 80 t). Bardzo długi i prawdopodobnie giętki ogon stanowił prawdopodobnie miejsce przyczepu silnych mięśni tylnych nóg. Możliwe, że wykorzystywany był jako broń defensywna – d. uderzał nim napastników z ogromną siłą.
D. miał bardzo mały mózg. Rdzeń kręgowy, rozszerzony w lędźwiowej cz. kręgosłupa, pomagał w koordynacji ruchów tylnych nóg oraz ogona. Ze względu na długą drogę przekazu impulsów nerwowych (z małego mózgu do tylnych cz. ciała) rozszerzenie lędźwiowej cz. kręgosłupa, często błędnie nazywane drugim mózgiem, uzupełniało funkcje mózgu, skracając czas reakcji. Igiełkowate, tępo zakończone, ułożone z przodu szczęki zęby sugerują, że d. żywił się miękkimi roślinami.

Wilk

Wilk – jest zwierzęciem drapieżnym z rodziny psowatych. Zamieszkuje bardzo szerokie rejony geograficzne od Europy przez arktyczną tundrę, Amerykę Północną – Kanadę i Alaskę oraz środkową Azję. Masa jego ciała osiąga od 30 do 75 kilogramów, długość wraz z głową i tułowiem od 100do 140 centymetrów. Barwa sierści pokrywającej całe ciało jest przeważnie szara. Jak na drapieżnika przystało jego silna szczęka uzbrojona jest w potężne uzębienie w postaci kłów i silnych łamaczy. Wilk jest zwierzęciem stadnym. Żyje i poluje w stadzie. A jego współpraca ze stadem podczas polowania na zwierzynę przyprawia przynajmniej o zdziwienie. Wyglądem zewnętrznym bardzo przypomina go owczarek niemiecki, który uważany jest przez niektórych za jego bezpośredniego potomka. W Polsce również, choć coraz bardziej sporadycznie spotkać można to zwierzę. Przez lata tępiony był przez myśliwych i uznawany za główne zagrożenie siedlisk ludzkich. Dawniej podobno zdarzały się sporadyczne bezpośrednie ataki na człowieka, jednak spowodowane one były bezpośrednimi czynnikami zachwiania jego sytuacji biologicznej. W schierarchizowanym stadzie stanowiącym wyższą formę grupy społecznej wśród zwierząt występuje podczas zbiorowego ataku na zwierzynę ścisły podział ról, dzięki któremu polowanie w stadzie jest bardzo skuteczne i zdolne do pokonania nawet kilkukrotnie większego zwierzęcia od siebie.

Z pamiętnika szczurzego właściciela

Oczywistym jest, że najtrafniejszą opinię o hodowaniu szczurków wyrazi osoba, która choć raz w życiu sama miała to zwierzę. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności mam przyjemność zaliczać się do grona szczęśliwców. 3lata temu kupiłam swojego pierwszego szczurka, który niestety żył tylko półtora roku. Przyczyną śmierci mojego ulubieńca była niestety moja niewiedza. Zwierzę to kochało jedzenie. Mógł być na drugim końcu domu, ale gdy tylko usłyszał szelest papierka od cukierka, to w 20sekund był już przy mnie. Potrafił po schodach wnieść na drugie piętro(do swojej klatki) większy od niego kawał chleba, który dostał ode mnie w kuchni podczas śniadania. To było naprawdę rozkoszne zwierzę. Teraz mam drugiego szczura, który ma zupełnie inny charakter od swego poprzednika. Ten szczurek przede wszystkim uwielbia zabawy(choć jedzenie również ubóstwia). W ramach swych figli lubi biegać za kłębkiem wełny niczym kot oraz drapać dziury w doniczkach- z czego niestety nie jestem zadowolona. Jedno łączy te 2 szczurki: wzbudzają bardzo często strach wśród ludzi i dzięki temu zawsze mam wolne miejsce w autobusie. W ten optymistyczny sposób zakończę moje wywody, gdyż mogłabym godzinami opowiadać o zachowaniach szczurków.

Pożywienie

Pomimo iż tygrys syberyjski posiada wiele siły i bystre zmysły, musi on spędzać na polowaniu długie godziny czasem nawet musi spędzać na polowaniu kilka dni zanim coś upoluje, bowiem na 10 polowań udaje się tylko 1 lub w maksimum 2. Tygrys syberyjski nie należy do najszybszych zwierząt, dlatego zanim zacznie dziką pogoń za zdobyczą czołga się u niej 10-25 m. Jego ruchy są bardzo specyficzne, wygina grzbiet, a tylnie nogi stoją twardo na ziemi. Do każdej zdobyczy ma inny rodzaj uśmiercania, małe zwierzęta uśmierca przegryzając im gardło natomiast większe powala na ziemię, aby nie uciekły po czym przegryza im kark. Nawet najlepszym myśliwym zdarzają się błędy i podobnie jest w przypadku naszego tygrysa, kiedy popełni błąd i nie uda mu się złapać ofiary oddala się na około 200 m. i rzadko ponawia próbę. Tygrys syberyjski poluje najczęściej na duże zwierzęta kopytne, kiedy je przytrzymuje łup łapami. W razie konieczności zjada ptaki, ryby, żaby, żółwie, myszy, i nie pogardzi nawet owocami.

Koala

Zwana niedźwiadkiem, w rzeczywistości nie ma nic wspólnego z niedźwiedziem. Już znacznie bliżej spokrewniona jest z kangurem. Należy do rzędu torbaczy. A jednak to właśnie ona, koala, stała się wzorem dla najpopularniejszych zabawek na świecie – pluszowych misiów. Raz na 2 lata samica rodzi jedno młode. Noworodek ma zaledwie 2 cm długości i przez 6 miesięcy pozostaje w torbie matki, po czyin przeprowadza się na je) plecy i jeszcze cały rok w tej pozycji wędruje z drzewa na drzewo. Koala jest wegetarianką i to bardzo wymagającą. Odżywia się wyłącznie liśćmi eukaliptusa. Jest bardzo wybredna w doborze liści. Dlatego obwąchuje gałązki zanim zdecyduje się na te, które jej odpowiadają- Wie, co robi; W niektórych liściach eukaliptusa w określonych porach roku jest duża zawartość silnego alkoholowego związku, który mógłby spowodować zatrucie, a nawet paraliż. Na szczęście koala błędów w doborze pokarmu me popełnia. Liście, które jednego dnia zjada z apetytem, następnego dnia nawę! Przez chwilę me wzbudzą jej zainteresowania. Koala nie ma wrogów poza człowiekiem. Jej zapach, przypominający nam zapach cukierków eukaliptusowych, odstrasza inne zwierzęta. Na skutek polowań (dla bardzo cenionego, ciepłego futra) liczebność tego gatunku zastraszająco zmalała. Dzisiaj koala jest już w swej ojczyźnie obiela całkowitą ochrona. Próby hodowania koali w warunkach niewoli napotykają na ogromne problemy związane z jej wymogami pokarmowymi.

Dzikie zwierzęta

Jest wiele gatunków zwierząt, które należą do groźnych, dzikich. Ich natura jest zdecydowanie przystosowana do warunków w jakich żyją. Takie stworzenia najczęściej spotkamy w lesie, puszczy. Afryka ma bardzo dużo takich okazów. Do bardzo niebezpiecznych należą zarówno te żyjące na lądzie, w powietrzu i w wodzie. Lew, gepard, jaguar to odmiana kotów. Te nie są jednak potulne i przyjazne jak ich mniejsi kuzyni. Mają bardzo dużą szczękę, przez co łatwo mogą ugryźć dowolne zwierzę. Są bardzo szybkie i przebiegłe. Dżungla uczy własnych reguł, które są nieraz bardzo niesprawiedliwe. Rekiny to pływający zabójcy. Ostre kły, szeroka szczęka potrafią ostrzec każdego przed niebezpieczeństwem. Ludzie również potrafią być dla nich dobrym pokarmem, co udowodniono nakręcając serię makabrycznych filmów grozy. Właściwie większość ptaków żyjących na Ziemi jest zaliczanych do dzikich. Udomowić można głównie gołębie, papugi. Reszta to dziko żyjące stworzenia. Orły, sokoły, myszołowy, wróble. Każde z tych i wielu, wielu innych latających zwierząt potrafi przeżyć w bardzo trudnych warunkach. Dżungla jest bardzo dzika i ma ogromnie surowe prawa. Nawet bardzo młode często stają się ofiarami i wcześnie giną.

Azja

Fauna Azji wchodzi w skład dwóch krain zoogeograficznych, do krainy orientalnej i paleoarktycznej, i uzależniona jest od stref klimatycznych. W obrębie tundry występują takie gatunki zwierząt jak białe niedźwiedzie polarne, lisy polarne, renifery, lemingi, z ptaków – pardwy, alki i mewy. Tajga, bogata w różnorodną roślinną, jest domem dla niedźwiedzi, rosomaków, rysiów, żbików, wilków i łosiów, występują tu także cietrzewie i głuszce. Na stepach spotkać można typowe dla tego obszaru zwierzęta, a więc chomiki i żółwie stepowe, antylopy suhak, liczne ptaki, np. skowronki stepowe, a także gady, w tym mokasyny dalekowschodnie. Ubogie w rośliny pustynie i półpustynie stanowią siedlisko wielbłądów, gazel i dżejranów, a także koni Przewalskiego. Rejony górskie i wyżynne zamiszkują pantery śnieżne, zagrożone wyginięciem pandy wielkie oraz koziorożce syberyjskie. W części wschodniej kontynentu azjatyckiego spotkać można również piękne i groźne tygrysy syberyjskie, makaki japońskie, oraz ptaki – na przykład bieliki japońskie i sowy japońskie. Zachodnia część Azji pełna jest drapieżnych kotów – lampartów i gepardów, są tu również hieny pręgowate, liczne kuraki oraz gady – na przykład żmije lewantyjskie. W krainie orientalnej Azji pospolite są słonie indyjskie, bawoły, makaki, nosorożce indyjskie i sumatrzańskie, tapiry, kobry indyjskie, jawajskie żaby latające oraz pawie indyjskie.

Bawoły

Grupa dużych przeżuwaczy z rodziny krętorogicri przypominających z wyglądu bydło domowe. B. domowy (Bubalus bubalis), występujący w dzikiej formie w pd.-wsch. Azji, hodowany jest jako zwierzę domowe na cieplejszych obszarach Starego Świata. Pochodzi od dzikiego b. indyjskiego zw. arni. Osiąga 1,5-1,8 m wys. w kłębie i waży do 800-1000 kg. Cechuje się masywną budową ciała. Jego rzadka sierść ubarwiona jest matowo-czarno lub ciemnoszara. Ma bardzo duże rogi o trójkątnym przekroju, wygięte na zewnątrz, a następnie do tylu; ich długość może przekraczać 1,2 m. Występują dwa typy b. domowego. B. bagienny to najważniejsze zwierzę pociągowe w pd. Chinach i regionach uprawy ryżu w pd.-wsch. Azji. Zasadniczo nie pozyskuje się z niego mleka, a mięso spożywa się zwykle, gdy zwierzę nie nadaje się już do pracy. B. rzeczny byt pierwotnie hodowany dla mleka w Indiach. Pakistanie, pd.-zach. Azji i Egipcie; obecnie hoduje się go dla mięsa i jako zwierzę pociągowe. B. domowy nadaje się doskonale do pracy w klimacie wilgotnym i na obszarach zalanych wodą. Na wolności żyje w stadach, najczęściej na terenach bagnistych i w trawiastych gęstwinach. Jest odważny, często szarżuje na napastnika. Latem krowa, po cięży trwającej 10 miesięcy, rodzi 1 lub 2 cielęta.

Szczurki są słodkie

Gdy tylko pomyśle o szczurkach to pierwszym zdaniem jakie przychodzi mi na myśl jest właśnie to, że są to naprawdę słodkie zwierzątka. Przypuszczam, że większości osób- które przeczytały tytuł mojego artykułu, przeszedł dreszcz po plecach. Ten irracjonalny strach nie jest w pełni uzasadniony, gdyż szczurek jest idealnym zwierzęciem hodowlanym. W ludziach wzbudza obrzydzenie przede wszystkim nieowłosiony, długi ogon. Natura jednak nie obdarza istot narządami, które są nieprzydatne. Dzięki ogonowi szczur m.in. reguluje temperaturę ciała. Poza tym szczur kojarzy się ze śmietnikami i wszechobecnym brudem. W taki sposób można opisać szczury żyjące na wolności, gdyż udomowione szczurki nie mają nic wspólnego z tymi cechami. Są to bowiem prawdziwe czyściochy. Ten – na pierwszy rzut oka, „odrażający ogon” z czasem przestanie przeszkadzać właścicielowi szczurka, a szczurek może okazać się prawdziwym przyjacielem podobnie jak pies czy kot. Osobiście nie polecałabym szczurków w domu z małymi dziećmi, gdyż jeżeli ktoś źle obchodzi się ze szczurkiem to potrafi on pokazać pazurki..a nawet ząbki. W każdej innej sytuacji to są większe pieszczochy od kotów i psów. Dobrze udomowiony szczur uwielbia głaskanie lub drapanie za uchem i pod brodą. A takie dopieszczanie swego pupila sprawia naprawdę dużą frajde właścicielowi.

Bydło domowe

Najważniejsze ze zwierząt domowych jest dla człowieka bydło domowe. Aż 300 milionów Tych zwierząt żyje dzisiaj na świecie, Od blisko 10 tysięcy lat towarzyszą one ludziom, którym do-starczają mięsa, skór, a przede wszystkim mleka. Trudno wyobrazić sobie nasze pożywienie bez mleka i jego produktów- serów, twarogów, masła i śmietany. Niektóre krowy dostarczają aż 10 tysięcy litrów mleka rocznie. Bydło jest gatunkiem wyłącznie roślinożernym. Trawa, zioła, siano, słoma- to wszystko, czego potrzebuje do jedzenia. I pomyśleć, że zamienia to na tak cenne dla nas mięso i mleko. Bydło jest przedstawicielem przeżuwaczy. Pokarm roślinny połknięty w całości dostaje się do żołądka, skąd przefermentowany wraca porcjami z powrotem do jamy ustnej, gdzie ma miejsce żucie i powtórne połknięcie. Po ponownym dostaniu się do żołądka zaczyna się właściwe trawienie. Jeszcze 300 lat temu w naszych lasach żyli dzicy przedstawiciele bydła domowego- potężne tury. Rozpowszechnione były w całej Europie oraz Azji, a później w Afryce. Dziś nie pozostał po nich na świecie ani jeden osobnik, Ostatnia sztuka zginęła w Polsce w 1627 roku. Za bezpośrednich potomków tura uważa się bydło stepowe. W ciągu tysiącleci wyhodowano wiele ras bydła, z których w Polsce najbardziej znana jest rasa czarno-biała i rasa czerwona,

Jeleń

Jelenie i sarny zamieszkują w zasadzie prawie każdy las, są to bardzo popularne zwierzęta. Jelenie są duże i są przyozdobione porożem, które wykorzystują do walk, jelenie są samotnikami i raczej nie wpychają się w sprawy stada jakie tworzą sarny. Sarny zaś żyją oczywiście stadnie, razem wychowują młode i są bardzo macierzyńskie. Tak jak jelenie są one bardzo nieufne i płochliwe, lecz bardzo wielu ludzi interesuje się ich codziennością i często przechadzając się po lesie obserwuje te zwierzęta które z pewnością są ciekawe i interesujące. Oczywiście jelenia jak i sarnę można spotkać także w ogrodach zoologicznych. Jelenie i sarny często zamieszkują również polany i wysokie trawy, tak aby mogły one się uchronić przed niebezpieczeństwem, a oprócz człowieka dręczą je także wilki, rysie a nawet niedźwiedzie, tak więc zwierzęta te mają ciężki los. rzecz jasna warto obserwować te zwierzęta chociaż by dla samej ciekawości jakie w nas budzą .

Co w trawie piszczy ?

W trawie i krzewach mieszkają różne małe zwierzątka. Ilość tych stworzeń jest nieprzeliczona. Zwierzęta żyją w powietrzu, w trawie, na ziemi i pod ziemią. Wystarczy tylko dokładnie poobserwować i można zobaczyć wiele ciekawych rzeczy. Jeśli ma się ogródek przydomowy lub wybrało się na wakacje w miejsce gdzie są pola, łąki i lasy warto przystanąć nad kępką trawy i poprzyglądać się zwierzątkom żyjącym wśród nich. Niejednego zadziwiło by mnóstwo obiektów do obserwacji. Każdy kawałek zarośniętej ziemi to oaza do życia świata zwierzęcego. Jak pięknie wygląda łąka gdy nad nią latają motyle, brzęczą pszczoły i grają koniki polne. To świat owadów, płazów, ptaków i roślin. Aby go poznać trzeba mieć bardzo dużo czasu ale warto poznać tylko niektórych przedstawicieli. Przy okazji obserwacji na pewno ogarnie nas spokój panujący na łące i pozwoli nam wyciszyć się. To tylko tu usłyszymy śpiew skowronka, usłyszymy klekot bocianów zbierających pożywienie, kumkanie żab, usłyszymy łopot skrzydeł uciekającej kuropatwy a jak będziemy mieli szczęście natkniemy się na gniazdo ptaków.

Chruściele

Rodzina z rzędu żurawinowych, obejmująca ok. 130 gatunków wodno-błotnych ptaków, pokrojem przypominających kurczęta. Mają krótkie, zaokrąglone skrzydła, krótki ogon oraz duże stopy z długimi palcami. Osiągają od 11 do 45 cm di, i ważą od 30 g do ok. 3 kg. Odzywają się głośno, szczególnie chętnie nocą, zdradzając swoją obecność w gęstej roślinności. Latają słabo – spłoszone zrywają się niechętnie do lotu i po pokonaniu krótkiego dystansu zapadają na ziemi. Smukła budowa ciała ułatwia im poruszanie się wśród trzcin i roślinności bagiennej. Większość gatunków ubarwiona jest ciemno z przewagą kolorów brunatnych i szarych; wiele ma maskujące, pregowane desenie.
Ch. występują na całym świecie z wyjątkiem wysoko położonych terenów. Typowym przedstawicielem jest
szeroko rozprzestrzeniony w Eurazji i Afryce Pn. wodnik smukły ptak o długim, czerwonym dziobie. Jego większymi krewniakami w Ameryce Pn. są: wodnik królewski rdzawo-brązowy ptak wielkości małego kurczęcia; wodnik długodzioby (R. longi-roslris) o szarym upierzeniu; oraz wyraźnie mniejszy (ok. 25 cm dl.), rdzawo-brązowy wodnik błotny Szeroko rozprzestrzenione są też kureczki z liczącego 13 gatunków rodzaju Porzana. Cechują się one krótkim, stożkowatym dziobem.

Biedronki

(Coccinellidae),: bardzo popularne na naszych terenach, możely je znaleść prawie wszędzie, podczas ciepłej pory letniej. Biedronki to rodzina z rzędu chrząszczy obejmująca ok. 5 tys. gatunków małych owadów o półkolistym ciele, krótkich odnóżach i pokrywach najczęściej czerwonych lub żółtych z czarnymi plamkami.
Osiągają zwykle od 8 do 10 mm dt. Cykl życiowy trwa ok. 4 tygodni; w każdym sezonie może żyć wiele pokoleń b. Delikatne, wydłużone larwy ubarwione są zwykle szarawo z niebieskimi, zielonymi, czerwonymi lub czarnymi plamkami. Żywią się drobnymi owadami i ich jajami. Po czterokrotnym linieniu larwy przyczepiają się końcem odwloką do podłoża i przepoczwarczają się wewnątrz ostatniej wylinki larwalnej. Postacie dorosłe zimują w szczelinach oraz pod korą drzew. Chrząszcze z rodziny b. bywają wykorzystywane w rolnictwie w celu zmniejszenia liczebności takich szkodników roślin jak mszyce, czerwce i roztocze. Australijska rodolia (Rodo-lia cardinalis) została wprowadzona do zach. rejonów Ameryki Pn. w celu zwalczania zagrażającego sadom czerwca białego. Larwy i postacie dorosłe czerwonki Hippodamia conuergens mogą poważnie ograniczać rozwój mszyc. Nieliczne b. odżywiają się pokarmem roślinnym i są uznawane za szkodniki roślin uprawnych.

Chomiki

Podrodzina ssaków z rodziny chomikowatych obejmująca 6 rodzajów w tym jednogatunkowe rodzaje. Ch. to krępe gryzonie o krótkim ogonie, miękkim futrze i obszernych torbach policzkowych, w których przenoszą pokarm. Żyją gl. w norach i są aktywne nocą. Żywią się ziarnem, owocami i inną materią roślinną; czasami polują na owady oraz małe zwierzęta.
Ch. Europejski zamieszkuje stepy i pola uprawne Europy oraz zach. i środk. cz. Azji. Osiąga 20-34 cm di., z wyłączeniem ogona o 3-6 cm dl. Jego futro może być ubarwione białawo, żółtawo, rdzawo-szaro lub ciemnobrunatno. Na policzkach i bokach ciała występują białe plamy. Brzuszna strona ciała ubarwiona jest czarno. Ssak ten kopie system korytarzy z komorą mieszkalną i spiżarniami (przechowuje w nich ziarno, bufwy i korzenie). Czasami wyrządza poważne szkody w uprawach. Wykorzystywany by! jako zwierzę laboratoryjne, ale gorzej znosi niewolę niż ch. syryjski.
Ch. syryjski zamieszkuje w stanie dzikim stepowe tereny Balkanów, Azji Mniejszej i Zach. Ubarwiony jest złociście (pomarańczowobrązo-wo) z białym brzuchem. Dorasta do 15-20 cm dl., łącznie z krótkim ogonem. W niewoli jest zwierzęciem czystym, dość łatwym w hodowli. Wszystkie ch. syryjskie hodowane w domach i laboratoriach pochodzą – o ile wiadomo – od jednego miotu wykopanego wraz z matką w Syrii w 1930. Oba gatunki są bardzo płodne -w ciągu roku samica może mieć kilka miotów, liczących po 6, 7, a nawet 18 młodych.

Delfiny

Wodne ssaki z rzędu waleni i rodziny delfinowatych, d. stodkowodnych oraz d. długopyskich. D. to małe, smukłe walenie o wydłużonym pysku. Ubarwione są szarawo, czarnawo lub brązowo z jaśniejszym spodem ciała. Większość gatunków osiąga od 1 do 4 m dł., żywi się rybami i żyje w stadach liczących od kilku do kilku tysięcy osobników. Delfiny są cenione ze względu na grację ruchów, inteligencję i przyjazne zachowanie w stosunku do człowieka oraz ochotę do zabawy. Niektóre gatunki towarzyszą płynącym statkom. Rodzina delfinowatych obejmuje 32 gatunki z 14 rodzajów, występujące w oceanach całego świata. Najbardziej znanymi przedstawicielami są delfin zwyczajny i d. butelkonosy. Żyją one licznie w morzach strefy cieplej i umiarkowanej. O tych właśnie delfin wspominali najprawdopodobniej w swoich pracach m.in. Arystoteles, Ezop. Herodot i Pliniusz, pisząc, że pozwalały one jeździć dzieciom na grzbietach i ratowały ludzi zaginionych na morzu.
D. butelkonosy ma pysk wydłużony w krótki, tępy dziób (dzięki charakterystycznemu wygięciu pyska sprawia wrażenie uśmiechniętego). Ze względu na dużą inteligencję i zdolność porozumiewania się za pomocą dźwięków i ultradźwięków stanowi przedmiot badań naukowych.