Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Tag Archives: Lądoowe

Zwierzęta domowe

Zwierzęta domowe należą do najbardziej popularnych. W wielu domach napotkamy na psy, koty, chomiki, rybki akwariowe. Miłośników rybek nazwiemy akwarystami. Psy są bardzo pożyteczne. Pełnią rolę obronną, a nawet opiekuńczą. Psy stają się często pełnoprawnymi członkami rodziny, zwłaszcza wtedy, gdy walnie przyczynią się w jakiejś konkretnej sprawie. Historia znała przypadki, gdy pies potrafił uratować życie. Psy górskie, ratownicze są specjalnie szkolone, po to aby odnaleźć zaginioną osobę. Pies ma bardzo wrażliwy węch. Dzięki temu potrafi wyczuć bardzo wiele zapachów. Człowiek nie ma takiej cechy, choć oczywiście potrafi czuć, wąchać. Ludzie nie wyczują aż tak wielu zapachów. Istnieje niezliczona liczba ras psów. Są rasy groźne, niegroźne. Najczęściej ludzie decydują się na to, aby udomowić tego łagodniejszego zwierzaka. Psy to też zwierzęta i nigdy nie wiadomo, kiedy odezwie się ich naturalna natura. Historia zna też przypadki, gdy pies zabił. Wówczas takie stworzenie zostaje uśpione, ponieważ jest duże prawdopodobieństwo, że powtórzy to w najbliższym czasie. Koty są bardzo potulnymi zwierzakami. Są najmniejsze i najbardziej łagodne. Chomiki zajmują niewiele miejsca, a rybki wymagają poświęcenia najwięcej czasu.

Historia

Wszystko zaczęło się miliony lat temu. Pierwsze zwierzęta były zwane dinozaurami. Były to bardzo groźne, ogromne stworzenia, które opanowały właściwie cały świat. Liczba gatunkowa właściwie do dzisiaj jest zagadką. Odkrywcy z każdym rokiem wydobywają nowe ślady świadczące o obecności różnorakich gadów. Już dziś można potwierdzić to, że w tamtych czasach istniały takie dinozaury jak pterodaktyl, tyranozaur, triceratops i inne. Istniały olbrzymie gady poruszające się po Ziemi, oraz te, które latały w powietrzu. Można także wyróżnić te, które pływały, lub pełzały. Wśród prastarych zwierząt nie należy zapominać o mamutach, które należały do bardzo wysokich i masywnych zwierząt. Kiedy nastał czas zlodowaceń i kataklizmów dinozaury zaczęły wymierać. Wyginęły bezpowrotnie. Do dziś stanowią centrum zainteresowań wśród zapaleńców zwierząt. Tak jak u człowieka zwierzęta ewoluowały. Ginący gatunek dawał początek następnemu. Człowiek jak głosi znana teoria pochodzi od małpy. Jest wielu co tą tezę podważa. Tak samo można przypuszczać, że współczesne słonie są późnymi potomkami mamuta. Codzienne wykopaliska odkrywają nowe prawdy. Każdego dnia coś nowego może nas zaskoczyć

Dinozaury

Zróżnicowana grupa lądowych gadów naczelnych żyjących w erze mezozoicznej (245-65 min lat temu), obejmująca największe lądowe zwierzęta roślinożerne i mięsożerne wszech czasów, a także formy małe. Nazwa „dinozaury” utworzona została w 184 przez ang. anatoma Richarda Owena z greckich słów dcinos (straszny) i sauros (jaszczur) dla określenia kilku gatunków wielkich zwierząt znanych wówczas z niekompletnych szczątków. Do dziś opisano ponad 850 rodzajów d., obejmujących co najmniej 1 tys. gatunków (część z nich okazała się później synonimami innych gatunków czy rodzajów). Jest to jednak niewielki fragment rzeczywistego bogactwa systematycznego tej grupy, dominującej na lądach w mezozoiku, a wymarłej z końcem kredy.
Pierwsze znaleziska szczątków d. były niekompletne, a zarazem bardzo odbiegały od szczątków znanych wówczas zwierząt. Ponadto dopiero w 2 poł. XIX w. przyrodnicy uznali ewolucję świata żywego za dobrze udokumentowany fakt i zaczęli doszukiwać się pokrewieństwa pomiędzy poszczególnymi grupami. Już wtedy zauważono cechy, które wskazywały na pokrewieństwo d. z krokodylami (m.in. obecność dodatkowych otworów w czaszce i osadzenie zębów w zębodołach). Prymitywne krokodyle znane są, podobnie jak d.. od triasu i już dawno pojawiły się sugestie, że obie te grupy wywodzą się z wczesnych gadów naczelnych – archozaurów – zw. tekodontami „mające zęby w zębodołach”, a przede wszystkim z form zaliczanych do „niby-krokodyli”

Czaple

Podrodzina z rodziny czaplowatych, obejmująca ok. 60 gatunków długonogich ptaków, występujących na całym świecie, najliczniej jednak w tropikach. Żerują, brodząc spokojnie albo czatując w płytkiej wodzie lub na bagnach, i polują na płazy, gady, ryby oraz inne zwierzęta wodne. Zbudowane z patyków gniazdo w kształcie platformy umieszczają na krzewach, drzewach lub w trzcinach w pobliżu wody. Gniazdują zwykle w koloniach zw. czaplińcami.
Zarówno stojące, jak i lecące cz. trzymają szyję zgiętą w kształcie litery S, a nogi w locie wyciągnięte do tyłu. Mają długie, szerokie skrzydła oraz długi, prosty, zaostrzony dziób. Do pielęgnacji upierzenia wykorzystują puder powstający z kruszących się końców piór puchowych. Cz. dzielone są na 3 grupy: cz. właściwe, ślepowrony i tygryski.
Cz. właściwe są aktywne w dzień. W okresie lęgowym niektóre gatunki mają na grzbiecie ozdobne pióra, które demonstrują podczas zalotów. Najbardziej znanymi przedstawicielami tej grupy są długonogie i długoszyje gatunki z rodzaju Ardea o dość jednolitym ubarwieniu i czubach. Należą do nich m.in. cz. Modra, osiągająca 130 cm dl. i ponad 180 cm rozpiętości skrzydeł, zamieszkująca Amerykę Pn., i podobna, lecz nieco mniejsza cz. Siwa, szeroko rozprzestrzeniona w Starym Świecie.

Króliki

Kolejnymi zwierzętami domowymi są piękne i przytulne króliki, które są bardzo popularne w domach ludzi. Są to bardzo małe zwierzątka, które są bardzo słodkie oraz miłe ze spojrzenia. Żyją one głównie w lasach i znajdziemy je praktycznie w każdym zalesionym miejscu na ziemi.

To właśnie te zwierzątka chętnie są trzymane w domach ludzkich, ze względu na ich wielkość oraz wygląd. Niestety są one trzymane w klatkach, ale są bardzo starannie zajmowane przez swoich opiekunów, którzy je karmią, a także utrzymują ich czystość.

Oczywiście są wypuszczane z klatek, ale to tylko chwilowe. Są także celem polowania myśliwych, którzy za pomocą psów znajdują nory takich zwierząt i je następnie łapią.

Pomimo, że króliki są bardzo miłymi zwierzątkami, to także są celem wielu drapieżnych zwierząt, które żywią się tymi zwierzątkami, co jest bardzo okrutne, no ale takie jest życie i świat. Żywią się one roślinami i zielenią, więc są bardzo przyjaznymi zwierzętami, którymi zachwyca się bardzo dużo ludzi na ziemi.

Koty

Koty są to zwierzęta, które zostały głównie zwierzętami domowymi. Kot domowy jest to gatunek ssaka z rodziny kotowatych, który jest najpopularniejszym zwierzęciem domowym. Oswajanie zwierząt było już znane w czasach prehistorycznych, gdzie ludzie zaczęli karmić zwierzęta, które następnie zaczynały się przyzwyczajać do ludzi i żyć z nimi w pokoju.

Jest to bardzo ciekawe zjawisko wzajemnej pomocy oraz miłości między istotami, które nie do końca siebie nawzajem rozumieją. Możemy wyróżnić różne rodzaje kotów. Mogą to być koty domowe lub koty drapieżne żyjące na dzikich terenach, nie zamieszkałych przez ludzi.

Dzikie koty to również takie zwierzęta jak lwy, tygrysy, pumy, gepardy i wiele wiele innych zwierząt tego typu.

Są one bardzo niebezpieczne oraz silne, które zaliczamy do zwierząt dzikich. Jednak istnieją takie koty, które są przyjazne człowiekowi i spotykamy je na co dzień w domach, na ulicach czy na podwórkach. Koty są odwiecznymi przyjaciółmi człowieka, które są bardzo zwinne i mądre.

Dydelfy

Inaczej dydelfowate, oposy, szczury; rodzina z rzędu torbaczy, obejmująca ok. 66 gatunków ssaków, występujących w obu Amerykach.
D. północny, zw. też d. wirginijskim, jest jedynym gatunkiem rodziny występującym pospolicie w Ameryce Pn. na pn. od Meksyku. Kształtem ciała przypomina szczura. Ma zaostrzoną, białą mordę, czarne oczy, czarne, zaokrąglone uszy, 50 zębów, dłonie
0 5 palcach z ostrymi pazurami i stopy o 4 palcach z pazurami oraz 1 palcem (najbardziej wewnętrznym i pozbawionym pazura) zginającym się przeciwstawnie do pozostałych. Osiąga do 1 m dł. {łącznie z ogonem) i waży od 2 do 5,5 kg. Chwytny ogon, nagi i pokryty łuskami, stanowi połowę długości ciała. Szorstkie futro może mieć zmienną barwę – od białawo-szarej (w rejonach północnych) do czarnej (w rejonach okolic gorących). Jest wszystkożerny. Łatwo przystosowuje się do różnych środowisk. Ze względu na to, że prowadzi gł. nadrzewny tryb życia, nie występuje na obszarach suchych i bezdrzewnych. Gnieździ się chętnie w dziuplach i wykrotach; zaatakowany na ziemi często udaje martwego. Po ciąży trwającej 12-16 dni samica rodzi przeciętnie 10 (niekiedy nawet 25) nagich, ślepych, ważących 2 g młodych. Pełzną one do torby matki, czepiając się futra dobrze rozwiniętymi pazurkami przednich nóg

Bażanty

Grupa gatunków z rodziny kurowatych obejmująca ptaki większe od przepiórki czy kuropatwy. Większość b. – ok. 50 gatunków z 16 rodzajów tworzących podrodzinę Phasianinae – to długo-ocjonowe ptaki zamieszkujące luźne zadrzewienia i pola, żerujące w małych stadach. Wszystkie wydają chrapliwe okrzyki oraz wiele innych głosów. Samce większości gatunków są jaskrawo ubarwione, podczas gdy upierzenie samic jest niepozorne. Koguty – wojownicze w okresie godowym – mają jedną lub więcej ostróg na nogach oraz mięsiste wyrostki nagiej skóry w cz. twarzowej. Prowadzone w obecności samic walki tokujących kogutów kończą się czasami śmiercią jednego z rywali.
Centrum występowania b. była pierwotnie pd.-wsch, Azja, od Chin do Malezji. Kilka gatunków introdukowano w warunkach dzikich w innych rejonach świata – np. w Anatolu i Europie już ok. 2 tys. lat temu. Ozdobne gatunki b. były od wieków hodowane i ptaki te występują w kolekcjach i ogrodach zoologicznych całego świata. Najlepiej znanymi przedstawicielami tej grupy są: b. diamentowy i b. złocisty. Na wydzielonych terenach b. są również hodowane dla u samców stykają się one ze sobą w górnej cz., u samic są rozdzielone. Samice są ponadto zaopatrzone w po-tężny kłujący ryjek. Gatunki z rodzaju ślepak różnią się od gatunków z rodzaju bąk mniejszymi rozmiarami i posiadaniem ciemnej pręgi na skrzydłach.

Bociany

Rodzina z rzędu brodzących, obejmująca 17-19 gatunków dużych, długoszyich ptaków spokrewnionych z czaplami, ibisami flamingami. Zasiedlają gt. Afrykę, Azję i Europę; jeden gatunek, żyje także w Australii, a trzy gatunki amerykańskie wy-stępują od Florydy do Argentyny. B. osiągają od 60 do ponad 150 cm wys. U niektórych gatunków skóra na głowie i górnej cz. szyi jest całkowicie lub częściowo naga oraz jaskrawo ubarwiona. Są to z reguły milczące ptaki -powodem tego jest słabo rozwinięty organ głosowy w dolnej krtani niektóre b. w momencie podniecenia głośno klekoczą dziobami. Latają na zmianę lotem aktywnym i szybującym z wyciągniętą szyją oraz nogami.
Większość b. to ptaki stadne, tylko w okresie lęgowym rozdzielają się na pary. Żerują wyłącznie w dzień, chwytając małe zwierzęta na płyciznach lub suchych terenach. Niektóre, jak marabuty afrykańskie i indyjskie, żywią się gł. padliną. Gniazdo w kształcie platformy budują z gałęzi na drzewach, półkach skalnych lub, jak w przypadku b. białego, na dachach domów i kominach, często kolonijnie. Kredowobiałe jaja. w liczbie 3-6, wysiadują oboje rodzice; pisklęta wykłuwają się po ok. 5 tygodniach.
W niektórych systematykach b. dzielone są na dwie podrodziny: b. właściwe i dławigady. Dławigady mają zakrzywiony dziób, przypominający dziób ibisów. B. właściwe mają dzioby proste

Fretki

Fretki są kolejnymi zwierzętami o niewielkich kształtach, które chętnie są przechowywane w domu. Pomimo, że te zwierzątka są objęte ochroną, to i tak są dostępne w każdym sklepie zoologicznym, gdzie mamy dostęp do kupna takiego zwierzątka dla siebie samego.

Przechowywane one są w klatkach i tak jak z innymi gryzoniami domowymi, są one pielęgnowane, utrzymywane, karmione i wszystkie inne czynności z tym związane. W swoim dzikim życiu wzmagają się na co dzień z drapieżnikami, które polują na nie w celu zyskania pożywienia niezbędnego do ich życia.

Fretki żywią się głównie tylko korzonkami i tymi podobnymi przedmiotami zdatnych do jedzenia. Mieszkają głównie w lasach oraz w wysokich trawach sawann i stepów, gdzie jest ich dosyć dużo. Fretki są bardzo podobne do myszy nie tylko kształtem, ale także wielkością oraz sposobem ruchu.

Tak samo, jak swoja podobizna, szybko się porusza i wejdzie w każde miejsce, które nie jest dostępne dla innego zwierzęcia. Mieszkają oczywiście w norach, które same budują.

Bawoły

Grupa dużych przeżuwaczy z rodziny krętorogicri przypominających z wyglądu bydło domowe. B. domowy (Bubalus bubalis), występujący w dzikiej formie w pd.-wsch. Azji, hodowany jest jako zwierzę domowe na cieplejszych obszarach Starego Świata. Pochodzi od dzikiego b. indyjskiego zw. arni. Osiąga 1,5-1,8 m wys. w kłębie i waży do 800-1000 kg. Cechuje się masywną budową ciała. Jego rzadka sierść ubarwiona jest matowo-czarno lub ciemnoszara. Ma bardzo duże rogi o trójkątnym przekroju, wygięte na zewnątrz, a następnie do tylu; ich długość może przekraczać 1,2 m. Występują dwa typy b. domowego. B. bagienny to najważniejsze zwierzę pociągowe w pd. Chinach i regionach uprawy ryżu w pd.-wsch. Azji. Zasadniczo nie pozyskuje się z niego mleka, a mięso spożywa się zwykle, gdy zwierzę nie nadaje się już do pracy. B. rzeczny byt pierwotnie hodowany dla mleka w Indiach. Pakistanie, pd.-zach. Azji i Egipcie; obecnie hoduje się go dla mięsa i jako zwierzę pociągowe. B. domowy nadaje się doskonale do pracy w klimacie wilgotnym i na obszarach zalanych wodą. Na wolności żyje w stadach, najczęściej na terenach bagnistych i w trawiastych gęstwinach. Jest odważny, często szarżuje na napastnika. Latem krowa, po cięży trwającej 10 miesięcy, rodzi 1 lub 2 cielęta.

Dingo

Dingo jest to australijski dziki pies, z rodziny psowatych, jeden z niewielu ssaków łożyskowych zamieszkujących Australię: prawdopodobnie pod-gatunek psa domowego (stąd łacińska nazwa – Canis fami-liaris dingo). Dingo został przywieziony z Azji przez Aborygenów ok. 5-8 tys. lat temu. Budową i zachowaniem przypomina psa domowego. Jest krępym ssakiem, osiągającym 1,2 m długości (wraz z 30 cm długim ogonem) i 60 cm wysokości w kłębie. Ma krótkie, miękkie futro, puszysty ogon oraz sterczące uszy. Omaszczenie może być różne – od żółtawego do rudego. Brzuch, łapy i koniec ogona są często białe.
Dingo poluje samotnie lub w małych grupach. Dawniej polował na kangury, a obecnie łowi króliki (czasami napada również na zwierzęta domowe). Był przyczyną wyginięcia workowatego wilka tasmańskiego i diabła tasmańskiego w Australii. Od czasu pojawienia się osadników europejskich dingo poluje na owce oraz drób i w związku z tym na wielu obszarach został wytępiony. Dzikie dingo, podejrzliwe i zarazem odważne, mogą być oswajane. Aborygeni łowią je czasami i hodują. Dzikie dingo wyją i skowyczą, a udomowione – naśladują szczekanie psa. Po 63 dniach ciąży samica dingo rodzi od 4 do 5 małych szczeniąt dingo.

Albatrosy

Albatrosy (Diornecteidae). rodzina z rzędu rurkonosych {Procellariiformes), obejmująca 14 gatunków dużych ptaków morskich, będących jednymi z najbardziej widowiskowych lotników. Przy wietrznej pogodzie mogą godzinami utrzymywać się w locie ślizgowym bez uderzania wyjątkowo długimi, wąskimi skrzydłami, jednak, gdy nie ma wiatru, z dużym trudem utrzymują ciężkie ciało w powietrzu i pozostają zwykle na powierzchni wody. Podobnie jak inne ptaki morskie piją słoną wodę. Odżywiają się najczęściej kalmarami, chociaż widuje się je też w pobliżu statków, gdzie żerują na odpadkach.
Ma lądzie pojawiają się jedynie, by odbyć lęgi. Gnieżdżą się w koloniach, zakładanych z reguły na odległych wyspach oceanicznych. Toki odbywają w grupach iub parach; obejmują one zrytualizowane rozpościeranie skrzydeł i krzyżowanie dziobów przy akompaniamencie donośnego postękiwania. Pojedyncze, bardzo duże. białe jajo składane jest na gołej ziemi lub w zagłębieniu usypanego kopczyka i wysiadywane na zmianę przez oboje rodziców. Rozwój młodych zachodzi bardzo powoli, szczególnie u większych gatunków. Lotność osiągają one w ciągu 4-10 miesięcy, następnie spędzają kolejnych 5-10 lat na morzu, ucząc się nawigacji i technik żerowania oraz przechodząc poprzez kilka upierzeń przedostatecznych. Zanim pojawią się na lądzie i zaczną rozmnażać. A. są długowieczne i należą do tych nielicznych ptaków, które umierają ze starości.

Chruściele

Rodzina z rzędu żurawinowych, obejmująca ok. 130 gatunków wodno-błotnych ptaków, pokrojem przypominających kurczęta. Mają krótkie, zaokrąglone skrzydła, krótki ogon oraz duże stopy z długimi palcami. Osiągają od 11 do 45 cm di, i ważą od 30 g do ok. 3 kg. Odzywają się głośno, szczególnie chętnie nocą, zdradzając swoją obecność w gęstej roślinności. Latają słabo – spłoszone zrywają się niechętnie do lotu i po pokonaniu krótkiego dystansu zapadają na ziemi. Smukła budowa ciała ułatwia im poruszanie się wśród trzcin i roślinności bagiennej. Większość gatunków ubarwiona jest ciemno z przewagą kolorów brunatnych i szarych; wiele ma maskujące, pregowane desenie.
Ch. występują na całym świecie z wyjątkiem wysoko położonych terenów. Typowym przedstawicielem jest
szeroko rozprzestrzeniony w Eurazji i Afryce Pn. wodnik smukły ptak o długim, czerwonym dziobie. Jego większymi krewniakami w Ameryce Pn. są: wodnik królewski rdzawo-brązowy ptak wielkości małego kurczęcia; wodnik długodzioby (R. longi-roslris) o szarym upierzeniu; oraz wyraźnie mniejszy (ok. 25 cm dl.), rdzawo-brązowy wodnik błotny Szeroko rozprzestrzenione są też kureczki z liczącego 13 gatunków rodzaju Porzana. Cechują się one krótkim, stożkowatym dziobem.

Chomiki

Podrodzina ssaków z rodziny chomikowatych obejmująca 6 rodzajów w tym jednogatunkowe rodzaje. Ch. to krępe gryzonie o krótkim ogonie, miękkim futrze i obszernych torbach policzkowych, w których przenoszą pokarm. Żyją gl. w norach i są aktywne nocą. Żywią się ziarnem, owocami i inną materią roślinną; czasami polują na owady oraz małe zwierzęta.
Ch. Europejski zamieszkuje stepy i pola uprawne Europy oraz zach. i środk. cz. Azji. Osiąga 20-34 cm di., z wyłączeniem ogona o 3-6 cm dl. Jego futro może być ubarwione białawo, żółtawo, rdzawo-szaro lub ciemnobrunatno. Na policzkach i bokach ciała występują białe plamy. Brzuszna strona ciała ubarwiona jest czarno. Ssak ten kopie system korytarzy z komorą mieszkalną i spiżarniami (przechowuje w nich ziarno, bufwy i korzenie). Czasami wyrządza poważne szkody w uprawach. Wykorzystywany by! jako zwierzę laboratoryjne, ale gorzej znosi niewolę niż ch. syryjski.
Ch. syryjski zamieszkuje w stanie dzikim stepowe tereny Balkanów, Azji Mniejszej i Zach. Ubarwiony jest złociście (pomarańczowobrązo-wo) z białym brzuchem. Dorasta do 15-20 cm dl., łącznie z krótkim ogonem. W niewoli jest zwierzęciem czystym, dość łatwym w hodowli. Wszystkie ch. syryjskie hodowane w domach i laboratoriach pochodzą – o ile wiadomo – od jednego miotu wykopanego wraz z matką w Syrii w 1930. Oba gatunki są bardzo płodne -w ciągu roku samica może mieć kilka miotów, liczących po 6, 7, a nawet 18 młodych.

Aligator

Rodzaj z rodziny aligatorów obejmujący 2 gatunki krokodyli o długim pysku. Tak jak pozostałe krokodyle, a. to duże, przypominające jaszczurki zwierzęta o masywnej głowie i silnym ogonie, którego używają zarówno do pływania Jak i do obrony. Ich oczy, uszy i nozdrza znajdują się na szczycie głowy i wystają nieco nad wodę, gdy pływają tuż pod jej powierzchnią. A. różnią się od krokodyli właściwych szerszym pyskiem: ponadto u krokodyli właściwych czwarty ząb z obu stron żuchwy wystaje poza zamknięty pysk. Są mięsożerne, polują na ryby. plaży, węże, ptaki i ssaki. Żyją wzdłuż brzegów większych zbiorników wodnych. Wykopują jamy, w których chronią się zagrożone i hibernują w czasie zimnej pogody. A. missisipski, zw. też amerykańskim, występuje w pd.-wsch. cz. USA. Osiąga do 5,8 m dl., zwykle jednak – od 1,8 do 3,7 m dl. Miode ubarwione są czarno z żółtymi pasami, dorosłe brązowawo. Dawniej odławiany by! dla skór, a młode sprzedawano masowo jako zwierzęta domowe. W wyniku tych działań zniknął z wielu obszarów, na których uprzednio pospolicie występował. Po wprowadzeniu prawnego zakazu polowania jego liczebność wzrosła na tyle, że możliwe było zezwolenie na ograniczony odstrzał. Osobniki dorosłe odżywiają się gł. rybami, drobnymi ssakami i ptakami, niekiedy jednak polują na jelenie lub bydło. Samce i samice syczą; samce wydają też głośne ryki słyszalne z dużej odległości. W sezonie lęgowym samica buduje z mułu i roślin gniazdo w kształcie kopca, do którego składa od 20 do 70 jaj. Broni lęgowiska i może być w tym czasie niebezpieczna. Słabo poznany a. chiński {A. sinensis) żyje w regionie rz. Jangcy w Chinach. Przypomina większego kuzyna, jednak dorasta do 2 m dl. Ma brązowo-oliwkowy grzbiet z jaśniejszymi bokami pokrytymi ciemnymi plamami. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Zasobów Maturalnych uznała go za gatunek zagrożony wyginięciem. Do rodziny aligatorów należą też południowoamerykańskie kajmany.