Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Tag Archives: Hodowla

Owce

Owce należą do najstarszych udomowionych zwierząt gospodarskich. Hodowla owiec jest rozpowszechniona niemal na całym świecie, hoduje się je dla uzyskania wełny, skór, futer i mięsa. Mniejsze znaczenie ma hodowla ukierunkowana na otrzymywanie mleka. Mięso owiec cenione jest zwłaszcza w krajach islamskich i w Europie Południowej, a mleko owcze i jego przetwory cieszą się dużą popularnością w krajach śródziemnomorskich, na Bliskim Wschodzie, w Australii i Nowej Zelandii. Owce mają mniejsze wymagania paszowe niż krowy, ponadto mnogość ras umożliwia hodowlę w bardzo zróżnicowanych warunkach klimatycznych. Liczebność pogłowia owiec zmienia się skokowo, po nieznacznym wzroście w latach 1980-1990 ponownie zaczęło maleć. Jest to spowodowane rosnącą konkurencją między hodowcami bydła i owiec. Hodowla bydła jako bardziej efektywna i przynosząca wyższe zyski powoduje wypieranie owiec przez krowy z najlepszych pastwisk. Runo owcze uzależnione jest od klimatu. W krajach o klimacie chłodnym wełna jest gęsta, gruba, niezbyt przydatna na tkaniny, używa się ją głównie na futra i kożuchy. Natomiast w krajach gorących owce mają wełnę krótką i rzadką. Najbardziej ceniona jest wełna długa, puszysta i przewiewna, występująca u merynosów – owiec na obszarach klimatu kontynentalnego, gdzie są gorące lata i chłodne zimy. Bardzo ceniona jest także rasa owiec smuszkowych – karakułowych, które dostarczają kosztownych futer, nazywanych od nich – karakułami, a głównymi dostawcami tych futer są Turkmenia, Uzbekistan, Afganistan i Turcja.

Foka a człowiek

Foka grenlandzka, która występuje na wodach na wschód, zachód i południe od Grenlandii, stanowi od wieków bardzo ważne stworzenie dla Eskimosów, szczególnie z plemienia Inuitów. Polują oni na nią zawsze w bardzo rytualny sposób, po upolowaniu zwierzęcia modląc się do swych bóstw i dziękując samej foce za to, że dzięki jej ofierze rodzina myśliwego będzie mogła przeżyć. Eskimosi czatują przy otworach, jakie foki robią w lodzie by wystawiać przez nie głowę i łapać powietrze, i gdy tylko zobaczą foczy łeb uderzają w niego harpunem, co najczęściej kończy się dla tej foki śmiercią. Technikę tą Eskimosi niewątpliwie podpatrzyli u niedźwiedzi polarnych, które zazwyczaj właśnie w ten sposób łapią foki – oczywiście uderzając swymi wielkimi łapami, a nie narzędziami. Biały człowiek poluje na foki od lat, dostarczają mu bowiem skór, tłuszczu, mięsa. Najbardziej pożądane są młode foki grenlandzkie – ich futro jest śnieżnobiałe, co sprawia, że w niektórych obszarach, między innymi w Kanadzie, dochodzi do prawdziwych masakr tych stworzeń – „myśliwi” uderzają w nie pałkami tak długo, aż foki nie będą mogły się ruszać, a następnie zdzierają skóry z często jeszcze żywych stworzeń. Od lat wywołuje to ogromne oburzenie opinii publicznej oraz ekologów – i nic w tym dziwnego. Niestety, choć Kanada nieco ograniczyła ten proceder, to wciąż młode foki grenlandzkie są w ten sposób masakrowane każdego roku.

Kozy

Kozy, podobnie jak owce, należą również do najstarszych udomowionych zwierząt gospodarskich (znalezione ślady na terenie np. Iraku lub Palestyny dowodzą, że kozy jako zwierzęta domowe były znane już w 8 tysiącleciu p.n.e.), których hodowla zdaje się obecnie przeżywać swój renesans. Koza wywodzi się z Azji i w krajach azjatyckich po dziś dzień skupia się jej hodowla. Często bywa nazywana „krową biednych ludzi”, będąc dla nich w przeważających przypadkach jedyną, niewiele wymagająca żywicielką, dostarczającą mleka i mięsa. Kozy spokrewnione są z owcami, a owo pokrewieństwo da się zauważyć szczególnie wśród zwierząt dziko żyjących. Spośród wszystkich zwierząt hodowlanych (z wyjątkiem może tylko wielbłądów) ma najmniejsze wymagania pokarmowe i jak się powszechnie określa – wyżywi się nawet „suchą miotłą”. Kozy hodowane są dla mleka, mięsa i skór. Ich mleko jest niezwykle cenione, zwłaszcza przez dietetyków. Chów kóz typu mlecznego występuje głównie w rozwiniętych krajach europejskich – Francji, Szwajcarii, Austrii oraz w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i w Izraelu. W krajach afrykańskich przeważa chów pierwotnych ras typu mięsnego.Niektóre odmiany kóz dostarczają również cennej wełny, np. z długiej sierści kóz angorskich wytwarza się delikatną wełnę, tzw. moher. Tej rasy kozy hodowane są w Turcji, Afryce Południowej i w Stanach Zjednoczonych. Inna rasa kóz – kozy kaszmirskie – dostarczają wełnę nazywaną kaszmirem, kozy te występują w Indiach, Tybecie i Chinach Zachodnich

Niedźwiedź Polarny

Jest to bardzo piękne zwierzę krainy wiecznych lodów. Niedźwiedzie polarne są właściwie największymi zwierzętami drapieżnymi występujące na lądzie. Zwierzęta te mają bardzo grubą skórę pokryta białym futrem, niestety wielu ludzi, w szczególności Eskimosi polują na te zwierzęta, większość ze względu na futro ale i zdarzają się tacy, którzy polują na nie żeby przetrwać , jak na przykład Eskimosi. Niedźwiedzie te są bardzo wielkie, posiadają niezwykłą siłę , dzięki której polują na swoje ofiary, najczęściej foki stanowią ich przysmak. Zwierzęta te są doskonałymi pływakami, chłód wody nie przeszkadza im w ogóle, z tego powodu że mają bardzo gęste i grube futro, które zatrzymuje ciepło. Niedźwiedzie te w czasie godów prowadzą ze sobą walki, chodzi tu o samców, walki te są bardzo widowiskowe. Zwierzęta te można spotkać w ogrodach zoologicznych, ostatnio nawet często zdarza się że te właśnie w ogrodach rozmnażają się , co jest bardzo niecodziennym faktem. Wielu ludzi poświęciło życie aby badać i studiować życie tych zwierząt, co pozwala nam na określenie wielu czynników związanych właśnie z tymi zwierzętami.

Pies

Pies jest zwierzęciem domowym, które towarzyszy ludziom od tysięcy lat. Kiedy po raz pierwszy człowiek obrał sobie psa za swego towarzysza, tego nie wiadomo. Początkowo psy towarzyszyły ludziom w polowaniach. Teraz można powiedzieć, że mają wygodne życie. Psy to bardzo wierne stworzenia, które przywiązują się do swojego właściciela niemal jak dzieci. Wielokrotnie słyszy się o przypadkach, gdy pies zdechł z żalu za swoim zmarłym właścicielem. Niektóre pieski nie mają jednak szczęśliwego życia i opieki ze strony swoich właścicieli. Ludzie wyjeżdżający na wakacje często przywiązują w lesie pieski do drzew pozostawiając je tam na pewną śmierć. Zdarza się też, że przy wyjeździe na wakacje psy zostają same w domu bez zapewnionego pokarmu na okres nieobecności właściciela. Niektórzy ludzie wykorzystują swoje pieski do walk psów, by zarobić kosztem zwierzęcia pieniądze. Tego typu psy są uczone do agresji, dlatego też trudno się potem dziwić, że zaatakowały człowieka. Tyle że zamiast karać zwierzę powinno się ukarać właściciela.

Pingwiny

Są to zwierzęta stadne, które dla wielu są bardzo śmieszne i ciekawe. Pingwiny to bardzo charakterystyczne zwierzęta które bardzo nie zgrabnie poruszają się na lądzie. Zwierzęta te są nielotami, ale za to wspaniałymi pływakami, pingwiny w wodzie są bardzo szybkie i zwinne, bez problemu potrafią złowić rybę , które są ich przysmakami. Pingwiny wyglądają tak, jakby miały ubrane fraki, to dzięki barwom ich sierści tak się wydaje. Często pingwiny na wolności przesiadują w dużych grupach, niemal że ściskają się ze sobą , chociaż mają bardzo dużo miejsca, dzieje się tak dlatego, że pingwiny chcą utrzymać w cieple ciało, ściśnięci w grupie, łatwiej utrzymują ciepło. Pingwiny wyglądają śmiesznie na lądzie z powodu swojemu wyglądowi oraz sposobowi w jakim się poruszają . Pingwiny jednak są bardzo inteligentne i interesujące. Wielu naukowców zajmuje się tymi nielotami. Często można spotkać je w ogrodach zoologicznych , chociaż wielu twierdzi że pingwiny nie nadają się na wybieg z tego powodu że źle wyglądają na nich oraz dlatego że są one nudne w sensie potrafią stać nieruchomo przez wiele godzin.

Pożywienie

Foki mniszki są całkowicie mięsożerne. Jadają głównie ryby, co może stanowić przez długi czas ich jedyny pokarm. Oprócz ryb lubią także głowonogi (na przykład kalmary czy ośmiornice) oraz skorupiaki. Najbardziej jednak lubią ryby – szczególnie ryby koralowe, węgorze. Zaraz po nich w foczym jadłospisie znajdują się ośmiornice i niektóre gatunki langust, za którymi również przepadają. Bardzo ciężko jest jednak ustalić rzeczywisty, konkretny jadłospis tych fok, bo wydalają one odchody wprost do morza. Jedyną możliwością badania, jaką dysponują naukowcy, jest, oprócz przeprowadzania sekcji zwłok, badanie zawartości wymiocin, jakie foki mniszki pozostawiają czasem na plaży. Jednak, jak to z wymiocinami bywa, często pozbywają się w ten sposób ciężkostrawnego, niezbyt dla nich odpowiedniego pokarmu – więc dokładne ustalenie ich jadłospisu jest naprawdę trudne. W dodatku rzadko widać foki mniszki przy jedzeniu, najczęściej naukowcy natrafiają na to zupełnym przypadkiem. Jest jednak pewnikiem ile te morskie ssaki zjadają pokarmu dziennie. Mianowicie pałaszują one około 1/10 ich zasadniczej wagi. Część rybaków nie lubi fok bo sądzi, że zjadają one tyle ryb, ile same ważą, co jest oczywistą nieprawdą. Nie wiadomo jednak jakie gatunki ryb preferują foki mniszki – nie wiadomo nawet, czy w ogóle mają w tej kwestii jakieś preferencje, czy zjadają ryby „jak leci”.

Inne foki

Do rodziny fok należy aż 18 różnych stworzeń, które często są do siebie bardzo niepodobne. Jeszcze niedawno było 19 gatunków z tej rodziny, jednak uważa się, że jeden z nich, mniszka karaibska, wyginął. Gatunki te to: foka pospolita (dość lekka, średniej wielkości, niezbyt liczna), foka pręgowana (zwana też kajgulikiem, bardzo lekka, przeciętnej długości, dość nieliczna), foka bajkalska, foka kaspijska, nerpa (foka obrączkowana), foka bogata, foka wąsata (brodata), kapturnik, foka szara, foka Weddela, foka Rossa, krabojad, lampart morski, mniszka hawajska, mniszka śródziemnomorska, słoń morski północny oraz słoń morski południowy. Większość fok jest rybożerna, choć są od tego wyjątki – na przykład krabojad żywi się przede wszystkim skorupiakami oraz planktonem, a lampart morski zjada przede wszystkim pingwiny, ptaki morskie a nawet inne foki. Największym przedstawicielem foczej rodziny jest słoń morski – może mierzyć nawet 6,5 metra i ważyć nawet 4 tony. Jest to jednak wyjątek, żadna inna foka nie zbliża się do niego ani rozmiarami, ani wagą – drugi w rankingu wielkości jest lampart morski, ten może mierzyć jednak jedynie 3,2 metra. Większość fok jest jeszcze dość liczna, choć człowiek aktywnie na nie poluje – dla mięsa, skór a czasami – dla sportu.

Środowisko naturalne

W obecnych czasach mniszki hawajskie zamieszkują jedynie wyspy, na których nie ma ludzi. Zostały przez to zepchnięte na północno-zachodnią część archipelagu, choć kiedyś mieszkały na nim całym. Co prawda czasem zapuszczają się w okolice, gdzie bytują ludzie, lecz jedynie w poszukiwaniu pożywienia – nie przebywają tam z młodymi ani nie odpoczywają. Istnieje kilka grup mniszek hawajskich mieszkających na innych wyspach niż te z Archipelagu Hawajskiego. Można je dość często spotkać w okolicach atoli Kure oraz Nihoa, które leżą od Hawai oddalone o nieco ponad 1840 kilometrów. Nie gardzą także historycznymi miejscami – widuje się je na Midway oraz w pobliżu atolu Pearl. Inne gatunki mniszek niemal już wyginęły – mniszka karabiska, żyjąca niegdyś na Archipelagu Karaibskim niemal już tam nie występuje, ze względu na zbyt duże zagęszczenie ludzi, zaś mniszka śródziemnomorska jest coraz rzadsza na terenie wszystkich wysepek Morza Śródziemnego i Morza Czarnego. Mniszki hawajskie żyją na obszarach o dość wysokiej średniej temperaturze, która zazwyczaj wynosi tam od 21 do 26 stopni Celsjusza. Dlatego leżą często na grzbiecie, bo ich jasna skóra na brzuchu gromadzi mniej ciepła niż czarna. W wyjątkowo ciepłe dni unikają też zbędnego ruchu, bowiem ich duża warstwa tłuszczowa jest nielada kłopotem w takich warunkach klimatycznych.

Papużki

Papużki należą do najmilszych domowych stworzeń. Ich wrzaski i śpiewy wprowadzają w domu radosną atmosferę, łatwo się po nich sprząta i szybko przywiązują się do domowników. Słynna jest ich zdolność naśladowania ludzkiej mowy. Najpopularniejszym gatunkiem domowych papug są papużki faliste. Papużek oczywiście nie trzymamy przez całe ich życie w klatkach. Muszą mieć możliwość swobodnego latania po pokoju – jeśli się da, to niech to będzie największe pomieszczenie w mieszkaniu. Wcześniej oczywiście należy je tego latania nauczyć. Taka nauka należy do bardzo ciekawych chwil, które na długo zostają w pamięci. Czasem jednak może minąć kilka dni, zanim wystraszona papuga po przeniesieniu do nowego domu zdecyduje się wyjść z klatki, by rozprostować skrzydła. Papugi chętnie korzystają z różnego rodzaju zabawek. Mogą to być np. huśtawki, dzwoneczki, drewniane klocki, drabinki, a nawet cały papuzi plac zabaw. Potrzebują też ludzkiego towarzystwa i poświęcania im uwagi. Mocno przywiązują się do swoich właścicieli i cierpią, jeśli przez długi czas nie ma ich w pobliżu. Powinny też być trzymane w co najmniej dwie sztuki, gdyż są to zwierzęta stadne.

Pożywienie

Głuptaki żywią się wieloma gatunkami ryb. W początkach XX wieku angielscy badacze naliczyli aż 50 gatunków ryb, które zjadały te ptaki. Zdecydowana większość z nich miała rozmiary między 25 a 35 centymetrami długości i żyła na niezbyt dużych głębokościach sporych ławicach. Głuptaki żywiły się wówczas, jak i wciąż się żywią, takimi rybami jak: dorsze, rdzawce, śledzie, plamiaki, sardynki, makrele, sardele a nawet łososie (tylko te młode, dorosłe są już zbyt wielkie dla tych ptaków). Co dziwne, głuptaki nie zwracają uwagi na to, jak zbudowana jest ryba – jeżeli ma kolce czy bardzo ostre i twarde płetwy, nic to!, głuptak i tak ją zje, połykając w całości, nigdy jej nie rozrywając i nie dzieląc na mniejsze porcje. Głuptaki doskonale radzą sobie z chwytaniem zdobyczy. Gdy tylko zauważą rybę na niewielkiej głębokości lub tuż pod powierzchnią wody, od razu atakują – lotem nurkującym wbijają się w wodę, osiągając w kluczowym momencie prędkość około 100-110 km/h i momentalnie chwytają ofiarę. Swój „nalot” rozpoczynają nawet z 40 metrów wysokości, nie odczuwają jednak bólu przy zderzeniu z wodą – ich ciało wyposażone jest w liczne komory powietrzne, które w ogromnej mierze amortyzują uderzenie w powierzchnię wody i znacznie podnoszą wyporność ptaka.

Charakterystyka ogólna

Foka grenlandzka to ssak z rodziny fok z rzędu płetwonogich. Osiąga, jak na morskie ssaki, przeciętne rozmiary – jej długość wynosi średnio 1,6 metra, waży zaś około 150 kilogramów. Foki grenlandzkie występują na półkuli północnej, polach lodowych i wybrzeżach Arktyki, a także w Morzu Grenlandzkim, Morzu Białym oraz w północno-zachodnim Atlantyku. Lwią część ich jadłospisu stanowią wszelkiej maści ryby, choć foki te nie wzgardzą także kalmarami oraz różnymi niewielkimi skorupiakami. Żyją, w czasie okresu reprodukcyjnego oraz okresu linienia, w ogromnych, wielotysięcznych grupach. Dojrzałość płciową osiągają najwcześniej w 3 a najpóźniej w 7 roku życia, samce zaś między 4 a 5 rokiem. Okres reprodukcji fok grenlandzkich przypada na koniec lutego, ewentualnie – koniec marca. Foki, najczęściej, są monogamiczne, choć zdarza się, że w czasie jednego sezonu zmieniają partnera. Ciąża u tych zwierząt trwa 11-12 miesięcy. W jednym miocie jest zawsze tylko jedno młode, które waży od 8 do 12 kilogramów i mierzy około 90-98 centymetrów. Foki grenlandzkie żyją dość długo, bo około 30 lat. Póki co jest tych zwierząt na Ziemi dużo, bo około 2,5 milionów. Można na nie polować, co w niektórych miejscach, np. w Kanadzie, co roku przeradza się w krwawą i okrutną masakrę.

Gady, płazy, pająki

Gady i płazy również mogą być świetnymi zwierzątkami domowymi. Oprócz niemrawych żółwi, hodować możemy różnego rodzaju jaszczurki, kameleony, legwany, agamy a nawet węże. Te ostatnie żywią się m. in. gryzoniami, dlatego jeśli nie jesteśmy w stanie sprezentować naszemu ulubieńcowi od czasu do czasu jakiejś myszki lub chomika jako zakąskę, to powinniśmy jeszcze raz przemyśleć zakup węża. Z tego samego powodu powinniśmy się zastanowić, jeśli chcemy to zrobić, a posiadamy już inne zwierzątka, na których nam zależy. Nawet te niejadowite gatunki mogą też być groźne dla człowieka. Ich ugryzienie należy do bardzo bolesnych. Do trzymania w domu dla początkujących amatorów terrarystyki nadaje się np. wąż zbożowy. Ci, którzy preferują jaszczurki, mogą się na początek zdecydować na gekona lamparciego lub agamę brodatą. Ta druga jest gatunkiem dziennym, w terrarium trzeba będzie zatem zamontować świetlówkę emitującą promienie UV. Terraria warto również zaopatrzyć w typowe dla naturalnego środowiska żyjących w nim stworzeń rośliny, gałęzie, kamienie lub piasek. Każdy gatunek ma swoje osobne wymagania i sprostanie im wcale nie jest łatwe. M. in. z tych względów ta dziedzina hodowli zwierząt domowych nie jest polecana dla młodszych.

Trudne początki

Najgroźniejsze dla noworodka są pierwsze chwile po porodzie. Jego futro jest wówczas całkowicie mokre i wyschnie dopiero po 3 lub 4 godzinach. W macicy matki panowała temperatura 37 stopni, a poza nią – nawet do -15. Noworodek przez długi czas trzęsie się z zimna, dzięki czemu nieco się rozgrzewa. Jeżeli pogoda jest dość dobra, to wszystkie młode foki przeżyją – jeżeli jednak spadnie deszcz, zwłaszcza ulewny, to stosunkowo duży odsetek młodych może zginąć z wyziębienia. Noworodek zaczyna ssać matczyne mleko już w ciągu dwóch godzin od przyjścia na świat. Mleko fok grenlandzkich jest niezwykle bogate w tłuszcz – na początku laktacji zawiera 25% tegoż, a pod koniec – aż 40%. Dzięki tak odżywczemu pokarmowi młode foki rosną niezwykle szybko, nawet do 2,5 kilogramów dziennie. Gdy nadchodzi moment odsadzenia ważą nawet 40 kilogramów – a po porodzie ważyły zaledwie 12. Matki bardzo krótko opiekują się swoimi potomkami – odsadzenie następuje już po 2 tygodniach od porodu, a wraz z nim matka opuszcza swojego potomka. Młode foki, pozostawione same sobie, tulą się do siebie wzajemnie wydając przeciągłe, płaczliwe okrzyki. Dość szybko jednak zaczynają wchodzić do wody i uczyć się samodzielnego polowania.

Młode

Samice fok grenlandzkich po okresie godowym powracają na teren południowej Arktyki, gdzie rozpoczynają poszukiwanie dogodnego do porodu miejsca. Jeżeli pogoda jest wyjątkowo niesprzyjająca a pokrywa lodowa jest zbyt cienka, by utrzymać na dłuższy czas fokę w ciąży, to zwierzęta te potrafią opóźnić swój poród, i to dość znacznie. Kiedy zbliża się rozwiązanie samice zbierają się w bardzo liczne grupy, złożone nawet z 5000-6000 zwierząt. Zagęszczenie w takim miejscu jest dość spore, bo wszystkie przyszłe matki gromadzą się na powierzchni nie większej niż 2 km2. Poród u fok grenlandzkich następuje albo w nocy albo bardzo wczesnym rankiem. Trwa do tego niezwykle szybko – od 15 do maksymalnie 40 sekund. W ciągu pół godziny matka wydala łożysko, a pępowina przerywa się sama – albo podczas porodu albo tuż po nim. Dość spora połać śniegu wokół matki jest czerwona od krwi, noworodek zaś w pierwszych chwilach ma zupełnie żółty kolor, co zmienia się po krótkim czasie. Noworodki są, oczywiście, zupełnie mokre. Mają bardzo duże i niebieskie oczy, które już po 3-4 dniach staną się tak samo brązowe jak u dorosłych osobników. Futro noworodków jest śnieżnobiałe, co z pewnością ma chronić młodą fokę przed drapieżnikami, trudno ją bowiem odróżnić od śnieżno-lodowego otoczenia.

Foki a inne zwierzęta

Foki mniszki żyją bardzo pokojowo z innymi zwierzętami, na przykład z żółwiami, z którymi bardzo często odpoczywają niewiele od siebie oddalone. W ogóle nie zwracają na siebie uwagi. Również ptaki zazwyczaj nie wchodzą z fokami w konflikty, obie strony zazwyczaj zupełnie się ignorują. Zdarza się jednak, że albatrosy poddziobują śpiącą fokę, gdy tylko jednak ta się obudzi, odlatują. Jedynym poważnym zagrożeniem dla foki w świecie zwierząt są rekiny. Niektóre ich gatunki wręcz wyspecjalizowały się w chwytaniu fok – szczególnie, gdy te pływają w morzach z młodymi, które dla rekinów są bardzo łatwymi ofiarami. Najgroźniejszy jest olbrzymi, nawet pięciometrowy, rekin tygrysi. Bardzo często atakuje foki, choć, na ich szczęście, przebywa w ich pobliżu tylko przez połowę roku. Rekin rafowy, który osiąga maksymalnie 2 metry długości, nie sprawia fokom już takich problemów, choć stara się zawsze atakować młode osobniki – te często padają jego ofiarą. Żyje on w pobliżu fok mniszek przez cały rok. Foki są niepokojone jeszcze przez malutkie, pięćdziesięciocentymetrowe, rekiny. Te stworzenia nie zabijają fok – wgryzają się jedynie w ich ciało wyrywając niewielkie kawałki mięsa. Rany te nie zagrażają bezpośrednio życiu fok, mogą jednak ulec zakażeniu, przez co foka choruje.

Trzoda chlewna

W zależności od kierunku użytkowego w chowie trzody chlewnej (tzw. nierogacizny) wyróżnia się trzy główne rasy – świnie typu mięsnego (bekonowego), słoninowego i mięsno-słoninowego. Wysoka opłacalność hodowli trzody chlewnej wynika z dużej sprawności organizmu świni w zamianie paszy na białko zwierzęce i szybkiej rotacji podstawowego stada. Hodowla trzody chlewnej ma charakter średnio-intensywnej bądź intensywny. Jest zazwyczaj hodowlą zagrodową (świń nie hoduje się jak innych zwierząt systemem wypasu na obszarach trawiastych), opierającą się na specjalnie w tym celu produkowanych paszach – na bazie ziemniaków, kukurydzy, soi oraz na odpadach żywnościowych. Mimo dużych walorów ekonomicznych, jak i smakowych mięsa, hodowla trzody chlewnej napotyka na bariery w postaci:czynników obyczajowo-religijnych (zakaz spożywania wieprzowiny w krajach muzułmańskich i społecznościach judajskich)względnie małej wartości mięsa wieprzowegoniedoborów pasz pochodzenia rolniczego lub przemysłowego, głównie w krajach średnio rozwiniętychszybkiego psucia się wieprzowinyW krajach położonych w ciepłych i gorących klimatach, nie posiadających dostatecznie rozwiniętej sieci chłodni, hodowla napotyka na poważne bariery. Stąd chów trzody chlewnej prowadzony jest głównie w krajach o klimacie umiarkowanym i dużej gęstości zaludnienia. W latach 1992-1994 światowe pogłowie trzody chlewnej sięgało 0,87 mld sztuk, z czego 45% przypadało na Chiny, 7% na USA, po 4% na Brazylię i Rosję

Rozmnażanie

Okres godowy fok grenlandzkich przypada między końcem lutego a końcem marca, najczęściej na początku tego drugiego miesiąca. Wówczas wszystkie samce, które są dojrzałe płciowo i mają skończone 7 lat, przygotowują się do kryć. Specjalne gruczoły na ich ciele wydzielają bardzo ostry, nieco piżmowy zapach, który daje samicom znak, że dany samiec jest gotowy do reprodukcji. Foki mają niezwykle krótki okres gotowy – może dlatego jest właśnie tak bardzo intensywny. Samice w rui osiedlają się na wielkich polach lodowych, pływających swobodnie po zimnych wodach północnych mórz. Samce wówczas zbierają się w wodzie wokół danego pola lodowego, kręcą się tam na różne strony, pływają na wyścigi w kierunku samic, wydają określone dźwięki. Wszystko to sprawia, że samice zwracają większą uwagę na swych potencjalnych partnerów – by dać temu wyraz wyginają swój grzbiet, głowę odchylają bardzo silnie do tyłu i podnoszą w górę swe tylne płetwy. Większość fok kopuluje na polach lodowych, choć niektóre – przede wszystkim te mieszkające w zatoce Świętego Wawrzyńca – kopulują w wodzie. Foki reprodukują do końca swego życia, samica rodzi co roku jedno młode. To sprawia, że zwierzęta te rozmnażają się bardzo dobrze i są odporne na zachwiania liczebności ich populacji.

Głuptak a człowiek

Może dziwić nazwa, jaką człowiek nadał temu wspaniałemu myśliwemu, który z niebywałą precyzją potrafi chwytać zdobycz. Może to wynikać z niezwykle niezdarnego chodu, jakim porusza się głuptak na lądzie. Może to wynikać także z tego, że ptaki te są bardzo ufne w stosunku do człowieka – siadają czasem na statkach pełnych ludzi, nie przejmując się ich obecnością. To sprawiało, że niegdyś były bardzo łatwym do schwytania potencjalnym pożywieniem dla marynarzy. Niegdyś głuptaki, zarówno dorosłe jak i młode, były częstym obiektem polowań człowieka. Wytwarzano z nich olej, przynęte dla ryb lub, zwyczajnie – zjadano. Dla niektórych ludów były niezbędnym do przeżycia stworzeniem. Na przełomie XIX i XX wieku polowania na głuptaki stały się bardzo popularne i liczne, co sprawiło, że ptaki te niemal wyginęły – w owym czasie ich liczebność spadła do zaledwie 30 tysięcy par lęgowych. Zakazano wówczas polowania na te stworzenia, co utrzymywane jest do dziś – głuptaki zaczęły więc z powrotem powiększać swą populację. Głuptaki bardzo często, jak zresztą wszystkie ptaki morskie, giną z powodu plam oleju, jakie przedostają się na tereny, gdzie żyją, z rozbitych lub zatopionych tankowców. Jest to dziś główna przyczyna ich nienaturalnej śmierci

Koty

W przeciwieństwie do bardzo towarzyskich i potrafiących okazać swoje przywiązanie psów, koty znane są z tego, że chodzą własnymi drogami i nie uznają nad sobą ludzkiej władzy. O ile w stosunku do psa można powiedzieć, że jest się jego Panem, to w przypadku kotów częściej to właśnie te sympatyczne futrzaki czują się Panami domu. Pomimo tego, koty są bardzo chętnie trzymane w domach, a dzieci uwielbiają na nie patrzeć i je głaskać. Wszyscy bardzo też lubią ich charakterystyczne mruczenie. Na wsiach trzyma się je jeszcze z innego powodu – jako doskonali myśliwi, koty pomagają pozbyć się myszy i innych szkodników. Koty to znane psotniki. Specjalizują się zwłaszcza w drapaniu mebli i strącaniu stawianych na meblach wazonów – nie ma bowiem miejsca, na które zwinny kot nie potrafiłby wskoczyć. Jeśli jednak koty są trzymane od małego, można je nauczyć przestrzegania większości panujących w domu zasad. W ich wychowaniu należy jednak być bardzo konsekwentnym – jeśli dany koci zakaz złamiemy raz, to kot uzna, że przestał on obowiązywać na stałe. Ich ogromną zaletą jest czystość – odpowiednio wychowane, zawsze korzystają z kuwety i zamiatają nieczystości głęboko pod żwirek. W przeciwieństwie do psów, myją się same. Większość kotów panicznie jednak boi się wody.

Rybki

Hodowla rybek nie dostarcza takich wrażeń jak trzymanie w domu psa lub kota, ale też ma swoje zalety. Wprawdzie nie przytulimy się do ulubionej rybki ani nie przybiegnie ona do nas, gdy będzie czegoś chciała, ale rybki znakomicie pozwalają się odstresować i uspokoić. Istnieje wiele gatunków rybek, które można hodować w domowych warunkach. Do najpopularniejszych z nich należą brzanki, skalary i neonki. Jeśli akwarium jest odpowiednio duże, to mogą to być nawet sporych rozmiarów rybki oceaniczne. Im jest ich jednak więcej i im większa pojemność akwarium, tym trudniej jest utrzymać je w należytej czystości i częściej trzeba wymieniać wodę. W utrzymaniu porządku świetnie pomaga rybka – glonojad. Akwarium najczęściej uzupełnia się o rośliny, które są również pokarmem dla niektórych gatunków rybek. Rybki mogą też podgryzać siebie nawzajem, dlatego należy uważnie dobierać poszczególne gatunki w swoim akwarium. Kolejnymi warunkami, o jakie trzeba zadbać, są np. odpowiednia dla danych rybek temperatura zbiornika wodnego i dostarczenie im za dnia światła oraz tlenu, najlepiej przy pomocy specjalnych napowietrzy. Nie wolno też zapominać o pokarmie – rybki nie upominają się o niego, ale to wcale nie znaczy, że go nie potrzebują.

Wygląd

Wszystkie podgatunki fok są do siebie stosunkowo podobne, więc ich rozróżnienie wymaga pewnego obeznania w charakterystyce morskich ssaków. Dorosłą fokę grenlandzką najłatwiej rozpoznać po umaszczeniu, mają bowiem na grzbiecie duże, ciemne plamy, które przypominają swym kształtem lirę. Plama owa stworzona jest przez dwa długie ciemno-brązowe pasy, które przebiegają na grzbiecie foki od łopatek do ogona. Reszta ciała foki grenlandzkiej jest biała lub kremowa, poprzetykana w niektórych miejscach drobnymi, ciemnobrązowymi plamkami. Futro fok jest bardzo krótkie, lecz gęste, stanowi dobrą ochronę przed zimnem. Foki mają dość niewielkie głowy. Mają parę bardzo dużych, zupełnie ciemnych, oczu umiejscowionych centralnie, tak, że dobrze widzą „do przodu”. Foki mają uszy pozbawione zewnętrznej małżowiny – o ich obecności stanowią po prostu dziury z boku głowy, każda o średnicy około 1 centymetra. Gdy foki pływają, to specjalny mięsień zamyka tą dziurę, tak, by do wnętrza aparatu słuchowego nie dostała się woda. Foki mają, jak wszystkie ssaki morskie, długie wibrysy wyrastające z pyska, przypominające wąsy. Foki grenlandzkie mają przeciętnie 48 wibrysów wyrastających z pyska, oraz 3 wibrysy umiejscowione nad łukiem brwiowym każdego oka.