Rybki

Od kilku lat istnieje moda na posiadanie w domach akwarium. Wśród pięknych nowoczesnych mebli umieszczenie pięknego dużego akwarium z wnętrzem przypominającym rafę koralową jest prawdziwie cudowną ozdobą. Więce »

 

Tag Archives: Dzikie

Foka a człowiek

Foka grenlandzka, która występuje na wodach na wschód, zachód i południe od Grenlandii, stanowi od wieków bardzo ważne stworzenie dla Eskimosów, szczególnie z plemienia Inuitów. Polują oni na nią zawsze w bardzo rytualny sposób, po upolowaniu zwierzęcia modląc się do swych bóstw i dziękując samej foce za to, że dzięki jej ofierze rodzina myśliwego będzie mogła przeżyć. Eskimosi czatują przy otworach, jakie foki robią w lodzie by wystawiać przez nie głowę i łapać powietrze, i gdy tylko zobaczą foczy łeb uderzają w niego harpunem, co najczęściej kończy się dla tej foki śmiercią. Technikę tą Eskimosi niewątpliwie podpatrzyli u niedźwiedzi polarnych, które zazwyczaj właśnie w ten sposób łapią foki – oczywiście uderzając swymi wielkimi łapami, a nie narzędziami. Biały człowiek poluje na foki od lat, dostarczają mu bowiem skór, tłuszczu, mięsa. Najbardziej pożądane są młode foki grenlandzkie – ich futro jest śnieżnobiałe, co sprawia, że w niektórych obszarach, między innymi w Kanadzie, dochodzi do prawdziwych masakr tych stworzeń – „myśliwi” uderzają w nie pałkami tak długo, aż foki nie będą mogły się ruszać, a następnie zdzierają skóry z często jeszcze żywych stworzeń. Od lat wywołuje to ogromne oburzenie opinii publicznej oraz ekologów – i nic w tym dziwnego. Niestety, choć Kanada nieco ograniczyła ten proceder, to wciąż młode foki grenlandzkie są w ten sposób masakrowane każdego roku.

Zwierzęta domowe

Zwierzęta domowe należą do najbardziej popularnych. W wielu domach napotkamy na psy, koty, chomiki, rybki akwariowe. Miłośników rybek nazwiemy akwarystami. Psy są bardzo pożyteczne. Pełnią rolę obronną, a nawet opiekuńczą. Psy stają się często pełnoprawnymi członkami rodziny, zwłaszcza wtedy, gdy walnie przyczynią się w jakiejś konkretnej sprawie. Historia znała przypadki, gdy pies potrafił uratować życie. Psy górskie, ratownicze są specjalnie szkolone, po to aby odnaleźć zaginioną osobę. Pies ma bardzo wrażliwy węch. Dzięki temu potrafi wyczuć bardzo wiele zapachów. Człowiek nie ma takiej cechy, choć oczywiście potrafi czuć, wąchać. Ludzie nie wyczują aż tak wielu zapachów. Istnieje niezliczona liczba ras psów. Są rasy groźne, niegroźne. Najczęściej ludzie decydują się na to, aby udomowić tego łagodniejszego zwierzaka. Psy to też zwierzęta i nigdy nie wiadomo, kiedy odezwie się ich naturalna natura. Historia zna też przypadki, gdy pies zabił. Wówczas takie stworzenie zostaje uśpione, ponieważ jest duże prawdopodobieństwo, że powtórzy to w najbliższym czasie. Koty są bardzo potulnymi zwierzakami. Są najmniejsze i najbardziej łagodne. Chomiki zajmują niewiele miejsca, a rybki wymagają poświęcenia najwięcej czasu.

Życie społeczne

Foki mniszki prowadzą raczej samotniczy tryb życia, nie lubią zbliżać się do osobników swojego gatunku. Zdarza się jednak, choć nie wiadomo jeszcze od czego to dokładnie zależy, że przez pewien czas żyją w grupach, jest to jednak bardzo rzadkie. Bawią się wówczas w płytkich wodach, odpoczywają i rozmnażają się. Czasem jedzą razem, jeżeli grupują się w pobliżu dużych raf koralowych, gdzie jest dla nich mnóstwo pokarmu. Dotychczasowa obserwacja pozwoliła ustalić, że między fokami panuje ścisła, określona hierarchia – na pewno wysoko stoją w niej dorosłe samice, a nisko – młode samce. Nie wiadomo jednak jak wygląda dokładnie. Badanie życia fok jest w dużej mierze utrudnione, bo większość czasu spędzają w wodzie (dorosłe samce 70%, samice 60%, młode samce 49%). Foki mniszki, choć prowadzą stosunkowo osiadły tryb życia, nie bronią swojego terytorium, jest ono otwarte dla innych stworzeń. Udało się jednak zaobserwować, że część fok – przeważnie pojedynczo – podróżuje, i to na całkiem spore odległości. Niektóre z nich pokonywały nawet obszary 1000 kilometrów. Czasem bywa tak, że foka znika na pewien czas ze swego terytorium i powraca na nie po kilku, kilkunastu dniach. Nie wiadomo jednak gdzie się wówczas podziewa.

Historia

Wszystko zaczęło się miliony lat temu. Pierwsze zwierzęta były zwane dinozaurami. Były to bardzo groźne, ogromne stworzenia, które opanowały właściwie cały świat. Liczba gatunkowa właściwie do dzisiaj jest zagadką. Odkrywcy z każdym rokiem wydobywają nowe ślady świadczące o obecności różnorakich gadów. Już dziś można potwierdzić to, że w tamtych czasach istniały takie dinozaury jak pterodaktyl, tyranozaur, triceratops i inne. Istniały olbrzymie gady poruszające się po Ziemi, oraz te, które latały w powietrzu. Można także wyróżnić te, które pływały, lub pełzały. Wśród prastarych zwierząt nie należy zapominać o mamutach, które należały do bardzo wysokich i masywnych zwierząt. Kiedy nastał czas zlodowaceń i kataklizmów dinozaury zaczęły wymierać. Wyginęły bezpowrotnie. Do dziś stanowią centrum zainteresowań wśród zapaleńców zwierząt. Tak jak u człowieka zwierzęta ewoluowały. Ginący gatunek dawał początek następnemu. Człowiek jak głosi znana teoria pochodzi od małpy. Jest wielu co tą tezę podważa. Tak samo można przypuszczać, że współczesne słonie są późnymi potomkami mamuta. Codzienne wykopaliska odkrywają nowe prawdy. Każdego dnia coś nowego może nas zaskoczyć

Psy

Psy żyją wśród ludzi jako udomowione zwierzęta już od kilkunastu tysięcy lat. Od zawsze uznawane były za najlepszego przyjaciela człowieka. Wg Darwina, mieszkańcy Ziemi Ognistej, wyspy u wybrzeży Argentyny, w obliczu głodu prędzej niż psy zjedliby własne stare kobiety. Psy wykorzystywane były i nadal są do różnych zadań. Istnieje wiele odmian psów myśliwskich – wśród nich nawet jamniki, uważane za bardzo przydatne do wypłaszania z nór lisów i borsuków. Specjalnie hodowane są rasy stróżujące. Ze względu na wyostrzone zmysły, psy służą w wojsku, policji, służbach celnych i jednostkach ratowniczych. Pomagają pasterzom zaganiać owce i ciągną śnieżne zaprzęgi. Popularnymi sportami są wyścigi i kontrowersyjne walki psów. Rosyjski pies Łajka to również pierwsze ziemskie stworzenie, jakie poleciało w kosmos – wcześniej nawet niż Jurij Gagarin. Własny pies to marzenie niemal każdego dziecka. Stworzenia te są bardzo towarzyskie i inteligentne, przywiązują się emocjonalnie do swoich właścicieli i reagują na ludzkie nastroje. Wśród licznych ras jest wiele takich, które idealnie nadają się jako towarzysze zabaw dla dzieci i młodzieży. Posiadanie psa wiąże się jednak z dużą odpowiedzialnością. Trzeba go nie tylko karmić i czesać, ale też wychodzić z nim na spacery, nawet gdy pada deszcz lub jest bardzo zimno. Nie można też „znudzić się” psem i wyrzucić go na ulicę. Schroniska pełne są niechcianych psów i wystarczy spojrzeć na ich miny, by wiedzieć, że są tam bardzo nieszczęśliwe.

Koszatki

Koszatka, zwana dokładniej koszatniczką, jest to niewielki gryzoń poruszający się po drzewach. Długość tego futrzaka mierz od 8 do 10 centymetrów, a jej ogon sięga do 10 centymetrów. Ciężar koszatki to około 15 do 40 gram, a sierść jest głównie ubarwiona na kolor rudawy lub popielaty, a barwa brzucha jest biało podobna. Koszatka ma ciemne obwódki wokół oczu, które poruszają się w kierunku uszu, które są dosyć niewielkie uszy.

Pyszczek koszatniczki jest upodobniany do koloru różowego z dość dużym noskiem w porównaniu do reszty ciała. Występuje ona głównie na terenach Europy, a także w Azji. Zamieszkują one głównie lasy liściaste, ale można je też spotkać na terenach lasów iglastych. W celu zlokalizowania swojego miejsca zamieszkania w dziczy, przejmuje stare gniazda ptaków, które następnie przerabia, lub zadomowia się w różnych mchach i innych mało widocznych miejscach.

Są bardzo często zwierzętami domowymi trzymanymi, jak inne gryzonie, w klatkach, gdzie są bardzo starannie wyżywione oraz utrzymane higienicznie.

Kozy

Kozy, podobnie jak owce, należą również do najstarszych udomowionych zwierząt gospodarskich (znalezione ślady na terenie np. Iraku lub Palestyny dowodzą, że kozy jako zwierzęta domowe były znane już w 8 tysiącleciu p.n.e.), których hodowla zdaje się obecnie przeżywać swój renesans. Koza wywodzi się z Azji i w krajach azjatyckich po dziś dzień skupia się jej hodowla. Często bywa nazywana „krową biednych ludzi”, będąc dla nich w przeważających przypadkach jedyną, niewiele wymagająca żywicielką, dostarczającą mleka i mięsa. Kozy spokrewnione są z owcami, a owo pokrewieństwo da się zauważyć szczególnie wśród zwierząt dziko żyjących. Spośród wszystkich zwierząt hodowlanych (z wyjątkiem może tylko wielbłądów) ma najmniejsze wymagania pokarmowe i jak się powszechnie określa – wyżywi się nawet „suchą miotłą”. Kozy hodowane są dla mleka, mięsa i skór. Ich mleko jest niezwykle cenione, zwłaszcza przez dietetyków. Chów kóz typu mlecznego występuje głównie w rozwiniętych krajach europejskich – Francji, Szwajcarii, Austrii oraz w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i w Izraelu. W krajach afrykańskich przeważa chów pierwotnych ras typu mięsnego.Niektóre odmiany kóz dostarczają również cennej wełny, np. z długiej sierści kóz angorskich wytwarza się delikatną wełnę, tzw. moher. Tej rasy kozy hodowane są w Turcji, Afryce Południowej i w Stanach Zjednoczonych. Inna rasa kóz – kozy kaszmirskie – dostarczają wełnę nazywaną kaszmirem, kozy te występują w Indiach, Tybecie i Chinach Zachodnich

Żerowanie

Tak samo jak wiele niewiadomych jest w kwestii samego jadłospisu fok mniszek, to, podobnie, wciąż dokładnie nie wiemy w jaki sposób i na jakiej głębokości zazwyczaj polują. Obserwacja fok na pełnym morzu jest bardzo trudna, dlatego naukowcy zazwyczaj ograniczają się do obserwowania tych zwierząt, które żerują w wodach przybrzeżnych. Nie oddaje to jednak w pełni ich sposobu polowania. Wiadomo jednak, że foki mniszki najczęściej poszukują pożywienia w pobliżu atoli, przy których znajduje się wiele dużych raf koralowych. Foki te potrafią przebyć duże odległości w poszukiwaniu pokarmu. Zaobserwowano na przykład wyspę, na której żyją foki, oddaloną o prawie 100 kilometrów od rafy koralowej, na której żerują! Pływają tam bardzo często i jedzą ile tylko mogą – bardzo łatwo tam bowiem znaleźć im pożywienie, mogą więc najeść się do syta, co w pobliżu ich wyspy nie zdarza się zawsze. Foki mniszki żerują na różnych głębokościach, co związane jest z ich wiekiem – foki młode uczą się polować na wodach zupełnie płytkich. Im starsze i bardziej doświadczone tym wypływają głębiej, ale, jako się rzekło, nie wiadomo dokładnie do jakiej głębokości schodzą, choć na pewno do przynajmniej 20 metrów pod powierzchnią wody.

Pies

Pies jest zwierzęciem domowym, które towarzyszy ludziom od tysięcy lat. Kiedy po raz pierwszy człowiek obrał sobie psa za swego towarzysza, tego nie wiadomo. Początkowo psy towarzyszyły ludziom w polowaniach. Teraz można powiedzieć, że mają wygodne życie. Psy to bardzo wierne stworzenia, które przywiązują się do swojego właściciela niemal jak dzieci. Wielokrotnie słyszy się o przypadkach, gdy pies zdechł z żalu za swoim zmarłym właścicielem. Niektóre pieski nie mają jednak szczęśliwego życia i opieki ze strony swoich właścicieli. Ludzie wyjeżdżający na wakacje często przywiązują w lesie pieski do drzew pozostawiając je tam na pewną śmierć. Zdarza się też, że przy wyjeździe na wakacje psy zostają same w domu bez zapewnionego pokarmu na okres nieobecności właściciela. Niektórzy ludzie wykorzystują swoje pieski do walk psów, by zarobić kosztem zwierzęcia pieniądze. Tego typu psy są uczone do agresji, dlatego też trudno się potem dziwić, że zaatakowały człowieka. Tyle że zamiast karać zwierzę powinno się ukarać właściciela.

Charakterystyka ogólna

Monachus schauinslandi, mniszka hawajska, to ssak z rodziny fok z rzędu płetwonogich. To spore stworzenie osiągające długość ciała w granicach 2,1-2,3 metra (przy czym samice są od samców nieco większe) waży równie dużo – samce przeciętnie około 175 kilogramów, zaś samice – aż 275 kg, a gdy są ciężarne – nawet 300. Jak więc widać dysproporcja między obiema płciami jest bardzo duża, i to samica jest większa, co jest charakterystyczne dla stworzeń związanych z wodą. Mniszki hawajskie mają bardzo mały zasięg występowania – ogranicza się do północno-zachodniej części wysp Archipelagu Hawajskiego leżących na wodach Pacyfiku. Foki te żyją najczęściej w lagunach i w okolicach płytkich wód, choć zdarzają się takie, które żyją na otwartym morzu. Młode są wychowywane najczęściej na plażach – i to tych piaszczystych, nie kamienistych. Foki żywią się głównie rybami, skorupiakami, głowonogami. Żyją najczęściej samotnie, nie ma większych związków między osobnikami, nawet różnych płci. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 5 (samice) lub 7 (samce) lat. Okres reprodukcyjny trwa przez dużą część roku – od lutego aż do listopada. Ciąża trwa około 10,5 miesiąca, a w jednym miocie występuje najczęściej jedno młode. Foki żyją długo – do 30, 30 kilku lat.

Foki

Są to zwierzęta które są głównym przysmakiem niedźwiedzi polarnych. Foki to zwierzęta wodne, ale często przesiadują na lądzie. Zwierzęta te właśnie na lądzie nie poruszają się zbyt z grabie. Matka rodzi młode właśnie na lądzie, chowa je w tak zwanych dziurkach, lecz niestety młode są najczęstszymi ofiarami niedźwiedzi. Foki są przystosowane do życia w wodzie, chroni ich przed zimnem warstwa tłuszczu, żywią się głównie rybami. Foki są bardzo szybkie i przebiegłe w wodzie, na lądzie jest wręcz odwrotnie. Niestety zwierzęta te mają wielu wrogów i to w obu środowiskach, wodnym i lądowym. Głównym wrogiem na lądzie są niedźwiedzie lecz w wodzie przerażające są dla nich orki, często padają ofiarą tej można powiedzieć bestii. Śmieszną sprawą u fok jest ich poruszanie się na lądzie, nie potrafią one szybko się przemieszczać , dlatego bardzo śmiesznie wygląda ich ruch. Foki często można spotkać w ogrodach zoologicznych, ciepły klimat w ogóle im nie przeszkadza, prowadzone są badania ich życia, wielu naukowców interesuje się tymi zwierzętami z tego powodu że prowadza jakby podwójny tryb życia. Młode foki są bardzo piękne, można je porównać do białej puszystej kulki.

Zwierzęta pociągowe, wierzchowe i juczne

Do tej grupy zwierząt zaliczamy konie, osły, muły, wielbłądy, bawoły, lamy, jaki i renifery.Konie są najbardziej popularne. Wykazują się ogromnymi możliwościami adaptacyjnymi, siłą i wytrzymałością. Od wieków są cenione przez człowieka, lecz jednocześnie wykorzystywane do wykonywania różnych prac. Osły występują w stanie dzikim oraz udomowionym. Mają bardzo niskie wymagania pokarmowe, dobrze znoszą warunki terenów górzystych. Wykorzystuje się je najczęściej jako zwierzęta juczne, a ostatnio w onoterapii. Muły to międzygatunkowe mieszańce klaczy konia domowego z ogierem osła. Najczęściej bezpłodne, (tylko ok. 5% mulic jest płodnych). Są wytrzymałe i bardzo wydajne w pracy, a przy tym mają niewielkie wymagania żywieniowe. Wielbłądy występują w stanie dzikim jedynie w Azji Środkowej, a jako zwierzęta hodowlane są kosmopolityczne. Są wykorzystywane jako zwierzęta juczne i wierzchowe, dostarczają też również mięsa, mleka i cenionej wełny. Bawoły z racji dobrego przystosowania do siedlisk błotnych, dużej odporności na choroby tropikalne oraz niskich wymagań pokarmowych są wykorzystywane do prac na polach ryżowych. Lamy wykorzystywane są głównie przez Indian do celów transportowych, zwłaszcza w wysokich górach. Dostarczają mięsa, wybornego mleka i wełny. Jaki domowe są udomowionymi formami jaka dzikiego, wykorzystuje się je jako zwierzęta juczne i wierzchowe, a także dla mleka, mięsa, sierści i skór. Renifery nie zostały w pełni udomowione przez człowieka, ale są wszechstronnie wykorzystywane jako zwierzęta juczne, wierzchowe, pociągowe. Dostarczają również mięsa, mleka, skór i kości.

Kot domowy

Kot to zwierzę domowe towarzyszące ludziom już od czasów faraońskich. Starożytni Egipcjanie wielbili koty, które uważali za wcielenie, któregoś ze czczonych przez nich bóstw. Koty były traktowane z niemal boską czcią i niewyobrażalnym było złe ich traktowanie. Zwykle w posiadaniu kotów byli jedynie najwięksi dostojnicy z których najsłynniejszą jest Kleopatra. Nie zdarzało się raczej, by zwykli mieszczanie posiadali koty. Mówi się, że koty i psy to odwieczni wrogowie. Jest to w pewnym stopniu prawda. Jednak na ogół zarówno psy jak i koty unikają się nawzajem. Koty to zwierzęta domowe, które nie wymagają aż tyle uwagi, co psy. Nie trzeba ich często na dwór wyprowadzać, ponieważ większość domowych kotów załatwia swoje potrzeby w kuwetach przygotowanych przez ich właścicieli. Oczywiście niewskazane jest trzymanie kotów cały czas w domu. Należy co najmniej raz dziennie chodzić z nimi na spacer lub wypuszczać je wieczorem z domu, jeśli mamy pewność, że są na tyle oswojone, że wrócą do domu.

Pingwiny

Są to zwierzęta stadne, które dla wielu są bardzo śmieszne i ciekawe. Pingwiny to bardzo charakterystyczne zwierzęta które bardzo nie zgrabnie poruszają się na lądzie. Zwierzęta te są nielotami, ale za to wspaniałymi pływakami, pingwiny w wodzie są bardzo szybkie i zwinne, bez problemu potrafią złowić rybę , które są ich przysmakami. Pingwiny wyglądają tak, jakby miały ubrane fraki, to dzięki barwom ich sierści tak się wydaje. Często pingwiny na wolności przesiadują w dużych grupach, niemal że ściskają się ze sobą , chociaż mają bardzo dużo miejsca, dzieje się tak dlatego, że pingwiny chcą utrzymać w cieple ciało, ściśnięci w grupie, łatwiej utrzymują ciepło. Pingwiny wyglądają śmiesznie na lądzie z powodu swojemu wyglądowi oraz sposobowi w jakim się poruszają . Pingwiny jednak są bardzo inteligentne i interesujące. Wielu naukowców zajmuje się tymi nielotami. Często można spotkać je w ogrodach zoologicznych , chociaż wielu twierdzi że pingwiny nie nadają się na wybieg z tego powodu że źle wyglądają na nich oraz dlatego że są one nudne w sensie potrafią stać nieruchomo przez wiele godzin.

Chrząszcze

Inaczej tęgopokrywe; najliczniejszy rząd owadów, obejmujący ok. 400 tys. gatunków. Należą tu m.in. jedne z najmniejszych i największych owadów – najmniejsze osiągają 0.2 mm dl., a największe, np. rohatyniec, ponad 20 cm df. Można je spotkać prawie we wszystkich środowiskach z wyjątkiem Antarktydy i szczytów najwyższych gór. Fauna ch. jest najbardziej zróżnicowana w tropikach; w strefach klimatu umiarkowanego gatunków jest mniej, ale reprezentuje je większa liczba osobników. Najbardziej charakterystyczną cechą pozwalającą rozpoznać ch. są skrzydła I pary przekształcone w grube pokrywy. Leżą one nad drugim i trzecim segmentem tułowia oraz odwłokiem; stykają się ze sobą wzdłuż linii biegnącej środkiem grzbietu. Mogą być sztywne lub skórzaste. Błoniaste skrzydła II pary używane są do lotu. Uważa się, że ochrona, jaką dają pokrywy, pozwoliła pierwotnym ch. żerować pod korą. gdzie nieosłonięte, błoniaste skrzydła mogłyby ulec uszkodzeniu. Odnóża tych owadów mogą być przystosowane do biegania, grzebania, pływania lub skakania. Czułki składają się przeważnie z 1 i członów i mają różny kształt. W zależności od spożywanego pokarmu, żuwaczki ch. mogą być bardzo duże lub zupełnie zredukowane. G większości gatunków występuje para dużych oczu złożonych.

Bekasy

Grupa ok. 20 gatunków ptaków siewkowych z rodziny bekasowatych zamieszkujących podmokle łąki oraz mokradła strefy umiarkowanej i gorącej catego śwista. B. to krótkonogie, długodziobe, krępe ptaki o upierzeniu upstrzonym brązowymi, czarnymi i białawymi prążkami oraz paskami. Mają stosunkowo szersze i słabiej zaostrzone skrzydła niż inne ptaki siewkowe, oczy osadzone stosunkowo daleko z tylu głowy oraz elastyczny dziób używany do sondowania w mule w poszukiwaniu bezkręgowców.
W okresie lęgowym b. nie są towarzyskie, ale podc2as wędrówek występują w stadach, często w towarzystwie innych ptaków siewkowych żerujących na błotnistych i mulistych obrzeżach rozlewisk. CJ większości gatunków tokujący samiec krąży wysoko w powietrzu, po czym nurkuje w kierunku siedzącej na ziemi samicy, z charakterystycznym dudniącym odgłosem wydawanym przez wibrujące, zewnętrzne pióra ogona. Toki z reguły odbywają się o zmierzchu, przy świetle księżyca lub w pochmurne dni.
B. kszyk Jest to interesujący ptak łowny; przestraszony gwałtownie zrywa się do lotu. wydając rozpraszające uwagę skrzeknięcie, po czym oddala się szybkim zygzakowatym lotem i raptownie zapada w ukrycie. Ptak ten jest szeroko rozpowszechniony w strefie umiarkowanej; zamieszkuje Eurazję oraz Amerykę Pn. W Polsce jest gatunkiem chronionym.

Środowisko naturalne

W obecnych czasach mniszki hawajskie zamieszkują jedynie wyspy, na których nie ma ludzi. Zostały przez to zepchnięte na północno-zachodnią część archipelagu, choć kiedyś mieszkały na nim całym. Co prawda czasem zapuszczają się w okolice, gdzie bytują ludzie, lecz jedynie w poszukiwaniu pożywienia – nie przebywają tam z młodymi ani nie odpoczywają. Istnieje kilka grup mniszek hawajskich mieszkających na innych wyspach niż te z Archipelagu Hawajskiego. Można je dość często spotkać w okolicach atoli Kure oraz Nihoa, które leżą od Hawai oddalone o nieco ponad 1840 kilometrów. Nie gardzą także historycznymi miejscami – widuje się je na Midway oraz w pobliżu atolu Pearl. Inne gatunki mniszek niemal już wyginęły – mniszka karabiska, żyjąca niegdyś na Archipelagu Karaibskim niemal już tam nie występuje, ze względu na zbyt duże zagęszczenie ludzi, zaś mniszka śródziemnomorska jest coraz rzadsza na terenie wszystkich wysepek Morza Śródziemnego i Morza Czarnego. Mniszki hawajskie żyją na obszarach o dość wysokiej średniej temperaturze, która zazwyczaj wynosi tam od 21 do 26 stopni Celsjusza. Dlatego leżą często na grzbiecie, bo ich jasna skóra na brzuchu gromadzi mniej ciepła niż czarna. W wyjątkowo ciepłe dni unikają też zbędnego ruchu, bowiem ich duża warstwa tłuszczowa jest nielada kłopotem w takich warunkach klimatycznych.

Czaple

Podrodzina z rodziny czaplowatych, obejmująca ok. 60 gatunków długonogich ptaków, występujących na całym świecie, najliczniej jednak w tropikach. Żerują, brodząc spokojnie albo czatując w płytkiej wodzie lub na bagnach, i polują na płazy, gady, ryby oraz inne zwierzęta wodne. Zbudowane z patyków gniazdo w kształcie platformy umieszczają na krzewach, drzewach lub w trzcinach w pobliżu wody. Gniazdują zwykle w koloniach zw. czaplińcami.
Zarówno stojące, jak i lecące cz. trzymają szyję zgiętą w kształcie litery S, a nogi w locie wyciągnięte do tyłu. Mają długie, szerokie skrzydła oraz długi, prosty, zaostrzony dziób. Do pielęgnacji upierzenia wykorzystują puder powstający z kruszących się końców piór puchowych. Cz. dzielone są na 3 grupy: cz. właściwe, ślepowrony i tygryski.
Cz. właściwe są aktywne w dzień. W okresie lęgowym niektóre gatunki mają na grzbiecie ozdobne pióra, które demonstrują podczas zalotów. Najbardziej znanymi przedstawicielami tej grupy są długonogie i długoszyje gatunki z rodzaju Ardea o dość jednolitym ubarwieniu i czubach. Należą do nich m.in. cz. Modra, osiągająca 130 cm dl. i ponad 180 cm rozpiętości skrzydeł, zamieszkująca Amerykę Pn., i podobna, lecz nieco mniejsza cz. Siwa, szeroko rozprzestrzeniona w Starym Świecie.

Koty

Koty są to zwierzęta, które zostały głównie zwierzętami domowymi. Kot domowy jest to gatunek ssaka z rodziny kotowatych, który jest najpopularniejszym zwierzęciem domowym. Oswajanie zwierząt było już znane w czasach prehistorycznych, gdzie ludzie zaczęli karmić zwierzęta, które następnie zaczynały się przyzwyczajać do ludzi i żyć z nimi w pokoju.

Jest to bardzo ciekawe zjawisko wzajemnej pomocy oraz miłości między istotami, które nie do końca siebie nawzajem rozumieją. Możemy wyróżnić różne rodzaje kotów. Mogą to być koty domowe lub koty drapieżne żyjące na dzikich terenach, nie zamieszkałych przez ludzi.

Dzikie koty to również takie zwierzęta jak lwy, tygrysy, pumy, gepardy i wiele wiele innych zwierząt tego typu.

Są one bardzo niebezpieczne oraz silne, które zaliczamy do zwierząt dzikich. Jednak istnieją takie koty, które są przyjazne człowiekowi i spotykamy je na co dzień w domach, na ulicach czy na podwórkach. Koty są odwiecznymi przyjaciółmi człowieka, które są bardzo zwinne i mądre.

Ogólnie o hodowli

Hodowla może mieć charakter intensywny – polegający na wykorzystaniu kapitałochłonnego zaplecza technicznego lub ekstensywny, w którym wykorzystuje się rozległe obszary pastwisk naturalnych. Zależy to od wielkości rozkładów pracy i kapitału na jednostkę hodowlaną, oraz od osiąganych efektów np. przyrostu wagi, udoju mleka i pozyskania wełny. W skali świata największe znaczenie ma hodowla bydła i trzody chlewnej. Hodowla bydła rozwijała się na terenach nizinnych o łagodnym, wilgotnym klimacie, obfitujących w żyzne gleby. Natomiast w klimacie suchym, przy skąpych zasobach paszy, rozwijał się chów owiec i kóz, mających mniejsze wymagania pokarmowe. Na terenach pustynnych jedynymi zwierzętami hodowlanymi są wielbłądy – odporne na niedostatek wody. Ze wszystkich zwierząt hodowanych jedynie konie, od wieków towarzyszące człowiekowi, rozprzestrzeniły się wraz z nim po całym świecie. Hodowla zwierząt jest ściśle uzależniona od stref klimatycznych – najsłabiej rozwija się w klimatach skrajnie zimnych i skrajnie gorących, ponadto duży wpływ na jej rozwój mają czynniki społeczno-ekonomiczne. W krajach najuboższych jej rozwój jest zdecydowanie słabszy – w efekcie konkurencji miedzy człowiekiem a zwierzęciem następuje ograniczenie hodowli, a podstawowym źródłem pożywienia tamtejszej ludności pozostają rośliny. Innym ważnym czynnikiem warunkującym rozwój hodowli w niektórych kręgach kulturowych, są względy natury religijnej. Typowym przykładem takiego stanu rzeczy są tzw. „święte krowy”, będące utrapieniem Indii.

Bieliki

Ptaki z liczącego 8 gatunków rodzaju Haliaeetus i rodziny jastrzębiowatych. Ze względu na posturę nazywane są potocznie orłami. choć bliżej spokrewnione są z kaniami niż z orłami właściwymi. B. amerykański, jedyny gatunek „orla”
o zasięgu występowania ograniczonym do Ameryki Pn, od 1782 jest symbolem JSA. Mimo, że bywa określany – podobnie jak inne b. – mianem „orła morskiego”, często występuje w głębi lądu, nad rzekami i większymi jeziorami. Osiąga ok. 1 m dt. Opierzony jest ciemnobrązowo z białą głową i ogonem. Ma żółty dziób, żółte oczy
1 żółte nogi. Młode – upierzone brązowo z domieszką bieli na piórach ogona i spodu skrzydeł – ostateczne upierzenie osobnika dorosłego uzyskują nie wcześniej niż w 7 roku życia. B, amerykański żywi się gł, rybami. Niekiedy atakuje rybołowy, odbierając im schwytane ryby; żeruje też na padlinie. Gniazdo buduje na samotnie rosnących drzewach, często na wyspach rzecznych. Jest zagrożony wymarciem w związku z zanieczyszczeniem rzek pestycydami oraz utratą siedlisk gniazdowych, W OSA objęty jest ochroną na mocy ustawy o godle narodowym z 1940. W Polsce żyje b. europejski, zwyczajami i wyglądem zbliżony do amerykańskiego krewniaka. Do niedawna bardzo rzadki, obecnie staje się coraz częstszy; krajowa populacja szacowana jest na ponad 280 par lęgowych. Sześć innych gatunków b. zamieszkuje Afrykę, Azję i Australię.

Wygląd

Głuptaki to dość spore ptaki morskie, nietrudne do rozpoznania. Mają bardzo ładne, białe upierzenie, które w okolicach głowy przybiera żółtawą barwę. Ich skrzydła są długie i bardzo wąskie, zakończone czarnymi, odcinającymi się od białej reszty, piórami. Czarne są również ich płetwiaste, krótkie nogi. Mają długi, bladoniebieski dziób, bardzo wąski i ostry. Wokół okrągłych oczu mają jasnoniebieskie, niemal błękitne, obwódki. Przybliżony wiek głuptaków można w bardzo łatwy sposób ocenić po ich upierzeniu, choć, oczywiście, żeby ocenić dokładny wiek trzeba być już nielada ekspertem w tej dziedzinie. W każdym bądź razie młode głuptaki różnią się bardzo znacznie od dorosłych ptaków. W pierwszym roku swego życia ich upierzenie jest brązowe, jedynie w nielicznych miejscach poprzetykane białawymi plamami. W kolejnym, drugim, roku swego życia białe pióra zaczynają dominować – głowa przybiera w pełni tenże kolor, także na reszcie tułowia brązowe pióra są stopniowo wypierane przez białe. Dopiero pod koniec czwartego roku swego życia, a w niektórych wypadkach na początku piątego, głuptaki pokrywają się normalnym, białym upierzeniem z czarnymi elementami na ogonie i skrzydłach.

Czajki

Kolejny rozdział ze świata zwierząt tym razem przeznaczony jest dla rodziny pewnych ptaków. Rozdział ten poświecę na opisanie pewnej grupy ptaków zwanej czajkami. Grupa ok. 24 gatunków ptaków wydzielanych w podrodzinę Va.nelUnae, w obrębie rodziny siewkowatych. Osiągają około 30 cm długości i mają długie, zaokrąglone skrzydła. Niektóre gatunki ozdobione są czubami, inne mają ostre kolce w zgięciu skrzydeł, których używają w walce z innymi czajkami lub w czasie innego niebezpieczeństwa. Jest wiele podgatunków ptaków z tej rodziny. Czajka ma czarny wierzch ciała z zielonym połyskiem, czarne gardło i pierś, białe policzki i brzuch oraz biały ogon z czarnym pasem na końcu. Jej głowa ozdobiona jest okazałym czubem. Gatunek ten gniazduje na polach i łąkach od W. Brytyjskich przez Europę i strefę umiarkowaną Azji aż do wschodniej części Chin. Ptaki z populacji północnych zimują na południu, przede wszystkim w Afryce Pn. Brązowawe, czarno nakrapiane jaja były do niedawna przedmiotem handlu. W Polsce czajka objęta jest ochroną gatunkową. Występująca w Afryce część koroniasta cechuje się czarną czapeczką z białą obwódką. Czajka indyjska i czajka Brunatna, spotykane w Azji Południowej, mają płatki skórne na bokach głowy.

Rozmnażanie

Foki mniszki, a konkretnie opisywany tu podgatunek hawajski, mają bardzo długo cykl reprodukcyjny, wobec tego młode foki rodzą się w różnych odstępach czasu, inaczej niż u innych fok. Jest to najprawdopodobniej związane z klimatem w jakim żyją, w którym wszystkie pory roku są do siebie bardzo podobne. Zaloty u fok mniszek są procedurą krótką, niewyszukaną i mało spektakularną. Zwyczajnie – gdy samiec foki mniszki, przechadzający się wzdłuż brzegu, napotka samicę gotową do kopulacji, zaczyna tarzać się w piasku wydając specjalne, zalotne dźwięki. Zachęcona tym samica wchodzi do wody, za nią podąża samiec. Tam odbywa się kopulacja, po której foki wracają na plaże, gdzie przez pewien czas leżą spokojnie, odpoczywając. Zupełnie inaczej wygląda to u fok z innych gatunków – tam samce walczą, bronią swego terytorium, zakładają nawet haremy. Foki mniszki są znacznie spokojniejsze – być może dlatego, że ich okres reprodukcyjny jest bardzo długi, stanowi większą część roku. Gdyby zachowywały się w nim w sposób tak agresywny jak inne foki, to bardzo utrudniałby im to normalne funkcjonowanie. W jednym sezonie samica jest zazwyczaj zapładniana przez wyłącznie jednego, dominującego w regionie, samca.

Trudne początki

Najgroźniejsze dla noworodka są pierwsze chwile po porodzie. Jego futro jest wówczas całkowicie mokre i wyschnie dopiero po 3 lub 4 godzinach. W macicy matki panowała temperatura 37 stopni, a poza nią – nawet do -15. Noworodek przez długi czas trzęsie się z zimna, dzięki czemu nieco się rozgrzewa. Jeżeli pogoda jest dość dobra, to wszystkie młode foki przeżyją – jeżeli jednak spadnie deszcz, zwłaszcza ulewny, to stosunkowo duży odsetek młodych może zginąć z wyziębienia. Noworodek zaczyna ssać matczyne mleko już w ciągu dwóch godzin od przyjścia na świat. Mleko fok grenlandzkich jest niezwykle bogate w tłuszcz – na początku laktacji zawiera 25% tegoż, a pod koniec – aż 40%. Dzięki tak odżywczemu pokarmowi młode foki rosną niezwykle szybko, nawet do 2,5 kilogramów dziennie. Gdy nadchodzi moment odsadzenia ważą nawet 40 kilogramów – a po porodzie ważyły zaledwie 12. Matki bardzo krótko opiekują się swoimi potomkami – odsadzenie następuje już po 2 tygodniach od porodu, a wraz z nim matka opuszcza swojego potomka. Młode foki, pozostawione same sobie, tulą się do siebie wzajemnie wydając przeciągłe, płaczliwe okrzyki. Dość szybko jednak zaczynają wchodzić do wody i uczyć się samodzielnego polowania.

Diplodok

Rodzaj wymarłych, gigantycznych dinozaurów z grupy zauropodów, których skamieniałości znalezione zostały we wczesnojurajskich skałach (J 63-144 min lat temu) w Ameryce Pn. D., prawdopodobnie najczęściej wystawiany w muzeach dinozaur, oraz jego krewniak apatozaur (dawniej nazywany brontozaurem), to najdłuższe lądowe zwierzęta wszech czasów (najdłuższy znaleziony okaz miał 26,7 m dl.).
Mała, długa czaszka osadzona była na bardzo długiej szyi, a stosunkowo lekkie ciało wsparte na obręczach (barkowej i biodrowej) oraz słupoksztaltnych nogach. Większość d. ważyła ok. 10 t (niektóre osobniki mogły jednak ważyć do 80 t). Bardzo długi i prawdopodobnie giętki ogon stanowił prawdopodobnie miejsce przyczepu silnych mięśni tylnych nóg. Możliwe, że wykorzystywany był jako broń defensywna – d. uderzał nim napastników z ogromną siłą.
D. miał bardzo mały mózg. Rdzeń kręgowy, rozszerzony w lędźwiowej cz. kręgosłupa, pomagał w koordynacji ruchów tylnych nóg oraz ogona. Ze względu na długą drogę przekazu impulsów nerwowych (z małego mózgu do tylnych cz. ciała) rozszerzenie lędźwiowej cz. kręgosłupa, często błędnie nazywane drugim mózgiem, uzupełniało funkcje mózgu, skracając czas reakcji. Igiełkowate, tępo zakończone, ułożone z przodu szczęki zęby sugerują, że d. żywił się miękkimi roślinami.

Gryzonie

Najpopularniejsze hodowlane gryzonie to króliki, chomiki i świnki morskie, ale w domach można spotkać też wiele innych ich gatunków. Większość z nich trzymana jest w klatkach lub akwariach, lecz chętnie spacerują po pokoju, wracając do klatki by posilić się lub napić wody. Poza niektórymi gatunkami, są polecane dla małych dzieci ze względu na swoje łagodne usposobienie i łatwą hodowlę. Gryzonie nie wyrażają swoich emocji w podobny sposób jak psy lub koty, ale niektóre gatunki potrafią się upomnieć o pokarm lub okazać swoje zadowolenie np. głośnym piszczeniem. Wiele z nich można nauczyć załatwiania swoich potrzeb w określonych miejscach. Nie da się ich niestety oduczyć gryzienia kabli i innych rzeczy, które napotkają na swojej drodze. W końcu nie na darmo nazywają się gryzonie. Najinteligentniejszym gryzoniem jest szczur. Wbrew powszechnej opinii, jest bardzo czystym zwierzątkiem. Do najpiękniejszych należą zaś szynszyle, słynne ze względu na swoje cenne futerko. Karmę dla gryzoni można kupić w każdym sklepie zoologicznym. Chętnie sięgają po kolby warzywne lub orzechowe. Należy też pamiętać o obowiązkowym, specjalnym pojemniczku na wodę. Również same gryzonie kupujemy w sklepach. Próba oswojenia zamieszkującego naszą piwnicę szczura skończy się w najlepszym razie niepowodzeniem. W najgorszym, możemy zarazić się jakimś paskudztwem.

Dzikie zwierzęta

Jest wiele gatunków zwierząt, które należą do groźnych, dzikich. Ich natura jest zdecydowanie przystosowana do warunków w jakich żyją. Takie stworzenia najczęściej spotkamy w lesie, puszczy. Afryka ma bardzo dużo takich okazów. Do bardzo niebezpiecznych należą zarówno te żyjące na lądzie, w powietrzu i w wodzie. Lew, gepard, jaguar to odmiana kotów. Te nie są jednak potulne i przyjazne jak ich mniejsi kuzyni. Mają bardzo dużą szczękę, przez co łatwo mogą ugryźć dowolne zwierzę. Są bardzo szybkie i przebiegłe. Dżungla uczy własnych reguł, które są nieraz bardzo niesprawiedliwe. Rekiny to pływający zabójcy. Ostre kły, szeroka szczęka potrafią ostrzec każdego przed niebezpieczeństwem. Ludzie również potrafią być dla nich dobrym pokarmem, co udowodniono nakręcając serię makabrycznych filmów grozy. Właściwie większość ptaków żyjących na Ziemi jest zaliczanych do dzikich. Udomowić można głównie gołębie, papugi. Reszta to dziko żyjące stworzenia. Orły, sokoły, myszołowy, wróble. Każde z tych i wielu, wielu innych latających zwierząt potrafi przeżyć w bardzo trudnych warunkach. Dżungla jest bardzo dzika i ma ogromnie surowe prawa. Nawet bardzo młode często stają się ofiarami i wcześnie giną.

Dwudyszne ryby

Rząd ryb mięśniopłetwych, obejmujący 6 gatunków żyjących współcześnie oraz ok. 280 gatunków wymarłych. Współcześnie żyjące r.d. występują w jeziorach i rzekach Ameryki Pd., Afryki i Australii. Południowoamerykański praplaziec i 3 gatunki z afrykańskiego rodzaju prapłe-twiec – uważane niekiedy za jeden – należą do rodziny Lepidosirenidae. Są to smukłe, wydłużone (przypominające kształtem ciała węgorze) ryby o małych łuskach i dwóch workach płucnych. Płetwy odbytowe i brzuszne mają kształt delikatnych wyrostków pełniących funkcję narządów zmysłu. Prapłaziec osiąga ok. 1 m dl., a prapłetwce – do 2 m df. Największy afrykański prapłetwiec – P. aethiopicus – jest żółto cętko-wany. Ryby te budują gniazda, a potomstwem opiekuje się samiec. W porze suchej prapłaziec zagrzebuje się w mule i pozostaje w stanie spoczynku do pory wilgotnej. Prapletwce przechodzą również w stan spoczynku, ale przebywają wtedy ukryte w śluzowym kokonie utworzonym w mule. Australijski rogoząb (Neoceratodus forsterii) żyje w wysychających rzekach stanu Queensland. Ma, oprócz skrzeli, jeden worek płucny, duże łuski oraz wiosłowate płetwy piersiowe i brzuszne. Osiąga ok. 1,25 m dł. i waży ok. 10 kg, Uważany jest za formę bardziej prymitywną niż prapłaziec i prapłetwce.

Bociany

Rodzina z rzędu brodzących, obejmująca 17-19 gatunków dużych, długoszyich ptaków spokrewnionych z czaplami, ibisami flamingami. Zasiedlają gt. Afrykę, Azję i Europę; jeden gatunek, żyje także w Australii, a trzy gatunki amerykańskie wy-stępują od Florydy do Argentyny. B. osiągają od 60 do ponad 150 cm wys. U niektórych gatunków skóra na głowie i górnej cz. szyi jest całkowicie lub częściowo naga oraz jaskrawo ubarwiona. Są to z reguły milczące ptaki -powodem tego jest słabo rozwinięty organ głosowy w dolnej krtani niektóre b. w momencie podniecenia głośno klekoczą dziobami. Latają na zmianę lotem aktywnym i szybującym z wyciągniętą szyją oraz nogami.
Większość b. to ptaki stadne, tylko w okresie lęgowym rozdzielają się na pary. Żerują wyłącznie w dzień, chwytając małe zwierzęta na płyciznach lub suchych terenach. Niektóre, jak marabuty afrykańskie i indyjskie, żywią się gł. padliną. Gniazdo w kształcie platformy budują z gałęzi na drzewach, półkach skalnych lub, jak w przypadku b. białego, na dachach domów i kominach, często kolonijnie. Kredowobiałe jaja. w liczbie 3-6, wysiadują oboje rodzice; pisklęta wykłuwają się po ok. 5 tygodniach.
W niektórych systematykach b. dzielone są na dwie podrodziny: b. właściwe i dławigady. Dławigady mają zakrzywiony dziób, przypominający dziób ibisów. B. właściwe mają dzioby proste

Drób

W obecnych czasach drobiarstwo jest najszybciej rozwijającym się działem hodowli. Dostarcza niskokalorycznego mięsa o dużych wartościach smakowych, pierza, puchu i jaj. Na mięso szczególnie cenione są młode kurczaki ras mięsnych. W hodowli drobiu można wyróżnić dwa zasadnicze kierunki – mięsny i jajczarski. Hodowla drobiu jest szczególnie wysoko rozwinięta w krajach wysoko rozwiniętych, stanowi tam jakby osobną gałąź przemysłu, ciągle powstające wielkie, zautomatyzowane fermy dostarczają ogromnej ilości mięsa i jaj. Ma to swoje dobre i złe strony – duża ilość dostarczanych produktów powoduje obniżkę ich cen, z kolei jednak stwarza poważne problemy ze zbytem. Największym producentem mięsa drobiowego na świecie są Stany Zjednoczone. Na kolejnych miejscach znajdują się Chiny, Brazylia, Francja i Japonia, gdzie mięsa drobiowego uzyskuje się ponad dwa razy więcej niż wołowego. Pod względem produkcji jaj kurzych pierwsze miejsce zajmują Chiny (36%), na drugim są Stany Zjednoczone, w których hodowli dominuje kierunek mięsny.W hodowli drobiu osobnym i bardzo ważnym zagadnieniem są warunki panujące na wielkich fermach – często niehumanitarne, ponadto stosowane są tam różne, niekiedy wręcz toksyczne pasze w celu jak najszybszego tuczenia ptaków. Powoduje to pojawianie się na rynkach zbytu mięsa zawierającego szkodliwe dla zdrowia substancje. Wielkim i ogarniającym już prawie cały świat stał się również problem epidemii tzw. ptasiej grypy.

Mors

Jest to piękne zwierzę . Morsy są bardzo charakterystyczne dzięki swojemu wyglądowi, mianowicie morsy posiadają ogromne kły, które służą im do walk w okresie godów, wali te są bardzo spektakularne i drastyczne, nie raz stało się tak że przegrany mors został bardzo oszpecony i pokaleczony. Kły służą morsom jeszcze do odszukiwania na dnie morza skorupiaków oraz mięczaków. Morsy to piękne zwierzęta i ogromne. Niestety nie są zbyt inteligentne, większość czasu spędzają na leniuchowaniu na krach bądź jakiś przybrzeżnych plażach. Morsy mają wielu naturalnych wrogów, na przykład orki, które uważają morsy jako przysmak. Na morsy polują również Eskimosi, ze względu na ich pożyteczną skórę , którą wykorzystują na przykład do budowy ich łodzi, oraz ze względu na mięso, które jest pożywne i dla ich wielkich kłów, z których wykonywane są narzędzia i broń . Morsy dzięki wielkim zasobom tłuszczu mogą przetrwać w najbardziej srogi mróz, z tego powodu powstały liczne kluby morska, które jak wiemy są bardzo popularne. Często można spotkać morsa w ogrodzie zoologicznym, gdzie można podziwiać te wspaniałe zwierzęta.

Fretki

Fretki są kolejnymi zwierzętami o niewielkich kształtach, które chętnie są przechowywane w domu. Pomimo, że te zwierzątka są objęte ochroną, to i tak są dostępne w każdym sklepie zoologicznym, gdzie mamy dostęp do kupna takiego zwierzątka dla siebie samego.

Przechowywane one są w klatkach i tak jak z innymi gryzoniami domowymi, są one pielęgnowane, utrzymywane, karmione i wszystkie inne czynności z tym związane. W swoim dzikim życiu wzmagają się na co dzień z drapieżnikami, które polują na nie w celu zyskania pożywienia niezbędnego do ich życia.

Fretki żywią się głównie tylko korzonkami i tymi podobnymi przedmiotami zdatnych do jedzenia. Mieszkają głównie w lasach oraz w wysokich trawach sawann i stepów, gdzie jest ich dosyć dużo. Fretki są bardzo podobne do myszy nie tylko kształtem, ale także wielkością oraz sposobem ruchu.

Tak samo, jak swoja podobizna, szybko się porusza i wejdzie w każde miejsce, które nie jest dostępne dla innego zwierzęcia. Mieszkają oczywiście w norach, które same budują.

Bawoły

Grupa dużych przeżuwaczy z rodziny krętorogicri przypominających z wyglądu bydło domowe. B. domowy (Bubalus bubalis), występujący w dzikiej formie w pd.-wsch. Azji, hodowany jest jako zwierzę domowe na cieplejszych obszarach Starego Świata. Pochodzi od dzikiego b. indyjskiego zw. arni. Osiąga 1,5-1,8 m wys. w kłębie i waży do 800-1000 kg. Cechuje się masywną budową ciała. Jego rzadka sierść ubarwiona jest matowo-czarno lub ciemnoszara. Ma bardzo duże rogi o trójkątnym przekroju, wygięte na zewnątrz, a następnie do tylu; ich długość może przekraczać 1,2 m. Występują dwa typy b. domowego. B. bagienny to najważniejsze zwierzę pociągowe w pd. Chinach i regionach uprawy ryżu w pd.-wsch. Azji. Zasadniczo nie pozyskuje się z niego mleka, a mięso spożywa się zwykle, gdy zwierzę nie nadaje się już do pracy. B. rzeczny byt pierwotnie hodowany dla mleka w Indiach. Pakistanie, pd.-zach. Azji i Egipcie; obecnie hoduje się go dla mięsa i jako zwierzę pociągowe. B. domowy nadaje się doskonale do pracy w klimacie wilgotnym i na obszarach zalanych wodą. Na wolności żyje w stadach, najczęściej na terenach bagnistych i w trawiastych gęstwinach. Jest odważny, często szarżuje na napastnika. Latem krowa, po cięży trwającej 10 miesięcy, rodzi 1 lub 2 cielęta.

Renifery

Są to zwierzęta które bardzo podobne do jeleni. renifery znane są z tego że mówi się że powożą sanie św. Mikołaja. Właściwie renifery mają podobne zachowania do jeleni, również w czasie godów renifery biją się o samice, służy im do tego poroże. Renifery zostały również udomowione, przede wszystkim w Laponii, gdzie są zwierzętami pociągowymi, pełnią tą samą funkcję co niegdyś konie w naszych stronach. renifery to bardzo ciekawe zwierzęta, ceni się ich poroże, skóra oraz mięso tak więc świadczy to o ich wyjątkowości. Renifery są podobnie jak jelenie bardzo nieufne, jedynie udomowione wykazują ciekawość ludźmi. Renifery na wolności żyją w stadach i są znane z ich wędrówek, w zimie i w lecie. Zwierzęta te żywią się żołędziami, liśćmi krzewów i tak dalej. Renifery można spotkać w ogrodach zoologicznych, można tam podziwiać ich wyjątkowe poroże które różni się od poroża jelenia, ale można powiedzieć że obydwa są bardzo ciekawe. Reniferami zajmuje się wiele naukowców, głównie z tego powodu że renifery to bardzo podróżnicze zwierzęta a do tego lubią chłód chociaż to wydaje się być abstrakcyjne i niedorzeczne.

Środowisko naturalne

Głuptaki można spotkać na terenie północnego oceanu atlantyckiego. Zimują na wschodnich wybrzeżach Ameryki Północnej, od Kanady aż po Kubę. Spotyka się je także na południowych wybrzeżach Grenlandii, na morzu wokół Islandii oraz na wodach pomiędzy północno-zachodnią Europą a Grenlandią. Część z nich, podobnie jak maskonury, zimuje nawet na wodach oblewających północno-zachodnią Afrykę oraz, częściowo, na Morzu Śródziemnym. Swoje lęgi głuptaki zakładają w południowo-wschodnich wybrzeżach Kanady, na wybrzeżach całej Islandii oraz Wielkiej Brytanii (przede wszystkim w północnej Szkocji), a także w kilku miejscach wybrzeży Norwegii. Głuptaki nieczęsto występują w miejscach bardzo oddalonych od lądów – najczęściej zimują maksymalnie do 200 kilometrów w głąb wody, na takim bowiem obszarze często można spotkać wyspy, na których głuptaki zakładają swe lęgowiska. Ponadto głuptaki nie lubią głębokich wód, wolą te płytsze, tam bowiem łatwiej spotkać ławice niewielkich ryb pływających tuż pod powierzchnią wody. Gniazda zakładają zawsze na skalistych wysepkach lub na takowych wybrzeżach, w miejscach tuż obok morza pełnego pożywienia. Nie lubią się oddalać od wody – w głębi lądu można spotkać je tylko wówczas, jeżeli przywiane zostały tam przez silny wiatr. Wówczas najczęściej giną, choć czasem, jeżeli wiatr nie odebrał im wszystkich sił, potrafią samodzielnie powrócić na morze.

Chomiki

Chomik to następne zwierzę, które jest często zwierzęciem domowym, ale ogólnie żyją w dzikich lasach tropikalnych oraz na sawannach i stepach. To właśnie te małe gryzonie są najsłodszymi zwierzątkami, które zamieszkują często domy ludzkie wraz z ludźmi.

Trzymane są niestety w klatkach, ale w zamian za to są karmione oraz utrzymywane w najlepszych warunkach, które są nie tylko wygodne, ale także maksymalnie higieniczne.

W dzikim życiu tych zwierząt są one przeważnie ofiarami dzikich zwierząt, które zajmują się tylko polowaniem na tego typu zwierzęta, więc ich życie to wieczna ucieczka przed wrogami. Chomiki żywią się korzonkami, które dostarczają im wszelkie potrzebne składniki odżywcze potrzebne do ich rozwoju.

Są to bardzo słodkie zwierzaczki, które wzbudzają sobą miły nastrój oraz uśmiech na twarzy swojego posiadacza. Chomiki są na prawdę prawdziwymi zwierzętami domowymi, które chętnie są wybierane przez ludzi jako przyjaciele człowieka, posiadające swój wdzięk oraz urodę, zachwycającą wszystkich ludzi.

Albatrosy

Albatrosy (Diornecteidae). rodzina z rzędu rurkonosych {Procellariiformes), obejmująca 14 gatunków dużych ptaków morskich, będących jednymi z najbardziej widowiskowych lotników. Przy wietrznej pogodzie mogą godzinami utrzymywać się w locie ślizgowym bez uderzania wyjątkowo długimi, wąskimi skrzydłami, jednak, gdy nie ma wiatru, z dużym trudem utrzymują ciężkie ciało w powietrzu i pozostają zwykle na powierzchni wody. Podobnie jak inne ptaki morskie piją słoną wodę. Odżywiają się najczęściej kalmarami, chociaż widuje się je też w pobliżu statków, gdzie żerują na odpadkach.
Ma lądzie pojawiają się jedynie, by odbyć lęgi. Gnieżdżą się w koloniach, zakładanych z reguły na odległych wyspach oceanicznych. Toki odbywają w grupach iub parach; obejmują one zrytualizowane rozpościeranie skrzydeł i krzyżowanie dziobów przy akompaniamencie donośnego postękiwania. Pojedyncze, bardzo duże. białe jajo składane jest na gołej ziemi lub w zagłębieniu usypanego kopczyka i wysiadywane na zmianę przez oboje rodziców. Rozwój młodych zachodzi bardzo powoli, szczególnie u większych gatunków. Lotność osiągają one w ciągu 4-10 miesięcy, następnie spędzają kolejnych 5-10 lat na morzu, ucząc się nawigacji i technik żerowania oraz przechodząc poprzez kilka upierzeń przedostatecznych. Zanim pojawią się na lądzie i zaczną rozmnażać. A. są długowieczne i należą do tych nielicznych ptaków, które umierają ze starości.

Woda

Foki są świetnie przystosowane do życia w wodzie. Opływowy kształt ciała, bardzo spiczasty pysk, brak widocznych z zewnątrz narządów płciowych, brak zewnętrznych małżowin usznych – to wszystko sprawia, że foki czują się w wodzie lepiej niż na lądzie. Pływają przeciętnie z prędkością 20km/h, choć w odpowiednich warunkach mogą tą szybkość znacznie zwiększyć, jednak tylko na krótkich dystansach. Foki są świetnymi nurkami – mogą zejść na bardzo dużą głębokość, nawet na 275 metrów p.p.m. a pod wodą mogą pozostać nawet przez 18 minut. Foki, mimo, że są ssakami, nie posiadają normalnych kończyn przednich i tylnych – zwierzęta te mają odnóża przypominające raczej płetwy. Przednie, mniejsze, w wodzie są dość niewiele używane, pomagają jedynie zmieniać foce kierunek, w którym płynie. Właściwą siłę napędową stanowią potężne tylne płetwy oraz odpowiednie ruchy ciała. Foki bardzo często odpoczywają w wodzie, w ogóle nie wychodząc w tym celu na ląd. Przyjmują wtedy pozycję pionową, zwaną świecą, albo poziomą – zwaną krokodylą. Foki przez większość swojego cyklu dobowego poszukują pożywienia – bardzo lubią pływać, więc łączą przyjemne z pożytecznym. Najchętniej przebywają w wodzie o temperaturze około 2 stopni.

Bizony

(Bison bison). ssak z rodziny krętorogich blisko spokrewniony z żubrem. Osiąga do 2,5 m wys. w kłębie i waży do 1300 kg (dojrzały byk). Ma wypukłe czoio oraz wyraźny garb na grzbiecie. Jego szorstkie, ciemnobrązowe futro – szczególnie gęste i długie na nisko trzymanej głowie, karku oraz grzbiecie – tworzy grzywę schodząca na nogi. Silne, zakrzywione rogi występują u obu ptci, przy czym u samic są mniejsze. B. żyje w stadach, które pozostają w jednym miejscu przez kilka dni lub przemieszczają się mniej lub bardziej nieustannie. Krowa może być płodna do 40 roku życia; po ok. 9 miesiącach ciąży w maju rodzi się zwykle 1 cielę. Mimo dużej masy b. jest zwinny i szybki. Zachowuje się nieprzewidywalnie; niekiedy podchodzi blisko, innym razem rzuca się do panicznej ucieczki z błahego powodu. Gdy do Ameryki Pn. przybyli Europejczycy, b. występował na większej cz. kontynentu w liczbie szacowanej na 60 min osobników. Indianie amerykańscy czcili bizony gdyż stanowiły one podstawę ich egzystencji na prerii. Wraz z postępującą na zachód inwazją białego człowieka bawół został bezmyślnie wytrzebiony dla mięsa, skóry sportu lub niekiedy nawet dla bawolego języka. Obecnie utrzymywane stada zdają się zapewniać gatunkowi przetrwanie.

Jeleń

Jelenie i sarny zamieszkują w zasadzie prawie każdy las, są to bardzo popularne zwierzęta. Jelenie są duże i są przyozdobione porożem, które wykorzystują do walk, jelenie są samotnikami i raczej nie wpychają się w sprawy stada jakie tworzą sarny. Sarny zaś żyją oczywiście stadnie, razem wychowują młode i są bardzo macierzyńskie. Tak jak jelenie są one bardzo nieufne i płochliwe, lecz bardzo wielu ludzi interesuje się ich codziennością i często przechadzając się po lesie obserwuje te zwierzęta które z pewnością są ciekawe i interesujące. Oczywiście jelenia jak i sarnę można spotkać także w ogrodach zoologicznych. Jelenie i sarny często zamieszkują również polany i wysokie trawy, tak aby mogły one się uchronić przed niebezpieczeństwem, a oprócz człowieka dręczą je także wilki, rysie a nawet niedźwiedzie, tak więc zwierzęta te mają ciężki los. rzecz jasna warto obserwować te zwierzęta chociaż by dla samej ciekawości jakie w nas budzą .

Biedronki

(Coccinellidae),: bardzo popularne na naszych terenach, możely je znaleść prawie wszędzie, podczas ciepłej pory letniej. Biedronki to rodzina z rzędu chrząszczy obejmująca ok. 5 tys. gatunków małych owadów o półkolistym ciele, krótkich odnóżach i pokrywach najczęściej czerwonych lub żółtych z czarnymi plamkami.
Osiągają zwykle od 8 do 10 mm dt. Cykl życiowy trwa ok. 4 tygodni; w każdym sezonie może żyć wiele pokoleń b. Delikatne, wydłużone larwy ubarwione są zwykle szarawo z niebieskimi, zielonymi, czerwonymi lub czarnymi plamkami. Żywią się drobnymi owadami i ich jajami. Po czterokrotnym linieniu larwy przyczepiają się końcem odwloką do podłoża i przepoczwarczają się wewnątrz ostatniej wylinki larwalnej. Postacie dorosłe zimują w szczelinach oraz pod korą drzew. Chrząszcze z rodziny b. bywają wykorzystywane w rolnictwie w celu zmniejszenia liczebności takich szkodników roślin jak mszyce, czerwce i roztocze. Australijska rodolia (Rodo-lia cardinalis) została wprowadzona do zach. rejonów Ameryki Pn. w celu zwalczania zagrażającego sadom czerwca białego. Larwy i postacie dorosłe czerwonki Hippodamia conuergens mogą poważnie ograniczać rozwój mszyc. Nieliczne b. odżywiają się pokarmem roślinnym i są uznawane za szkodniki roślin uprawnych.

Koty

W przeciwieństwie do bardzo towarzyskich i potrafiących okazać swoje przywiązanie psów, koty znane są z tego, że chodzą własnymi drogami i nie uznają nad sobą ludzkiej władzy. O ile w stosunku do psa można powiedzieć, że jest się jego Panem, to w przypadku kotów częściej to właśnie te sympatyczne futrzaki czują się Panami domu. Pomimo tego, koty są bardzo chętnie trzymane w domach, a dzieci uwielbiają na nie patrzeć i je głaskać. Wszyscy bardzo też lubią ich charakterystyczne mruczenie. Na wsiach trzyma się je jeszcze z innego powodu – jako doskonali myśliwi, koty pomagają pozbyć się myszy i innych szkodników. Koty to znane psotniki. Specjalizują się zwłaszcza w drapaniu mebli i strącaniu stawianych na meblach wazonów – nie ma bowiem miejsca, na które zwinny kot nie potrafiłby wskoczyć. Jeśli jednak koty są trzymane od małego, można je nauczyć przestrzegania większości panujących w domu zasad. W ich wychowaniu należy jednak być bardzo konsekwentnym – jeśli dany koci zakaz złamiemy raz, to kot uzna, że przestał on obowiązywać na stałe. Ich ogromną zaletą jest czystość – odpowiednio wychowane, zawsze korzystają z kuwety i zamiatają nieczystości głęboko pod żwirek. W przeciwieństwie do psów, myją się same. Większość kotów panicznie jednak boi się wody.

Orka

Jest to ogromny ssak morski. Orki żyją w stadach i są bardzo wyjątkowe. Ssaki te nie dość że są bardzo niebezpiecznymi drapieżnikami, żyjącymi w stadach to do tego uważa się że są one najszybszymi ssakami morskimi. Orki to bardzo ciekawe zwierzęta, do tego są inteligentne i przebiegłe. Żywią się głównie pingwinami, fokami, małymi wielorybami, morsami i tak dalej. Atak orki jest bardzo fascynującym zjawiskiem chociaż również bardzo drastycznym, dlatego że orka właściwie połyka ofiarę w całości. Zwierzęta te również często można spotkać w oceanarium, gdzie są bohaterami wielu występów, co jest możliwe dzięki ich wielkiej inteligencji i chęci do nauki. Orki są znane z tego że mimo swojej ogromnej masy potrafią wyskoczyć na parę metrów ponad powierzchnię wody, co z pewnością jest bardzo zadziwiającym zjawiskiem. Zwierzęta te mają wielu zwolenników ale także wrogów. Ostatnio coraz częstej notuje się kłusownictwo na te zwierzęta, co niewątpliwie martwi. Orki to piękne i niebezpieczne zwierzęta, wygrywają jako drapieżnicy dzięki swojej inteligencji i co dziwi logicznemu rozumowaniu.

Domowy zwierzyniec

Zwierzęta trzymane są w domach już od wielu lat. Wierne psy warowały u boku królewskich tronów, a sokoły dumnie zajmowały miejsce na ich nadgarstkach. Dziś w co drugim mieszkaniu i niemal w każdym gospodarstwie hoduje się rozmaite zwierzaki, od małych gryzoni na potężnych rasach psów skończywszy. Zwierzęta domowe mogą być naprawdę bardzo różne. W domu można trzymać nie tylko psy, koty i świnki morskie, ale nawet węże, pająki i skorpiony, zaś równie popularnych gryzoniem hodowlanym co chomik, jest nielubiany przez wielu szczur. Posiadanie własnego zwierzątka do doskonała lekcja odpowiedzialności. O zwierzę trzeba dbać – karmić, wymieniać kuwety, kąpać i dbać o ich kondycję. Z tego powodu nie należy dawać zwierzaka w prezencie, jeśli nie wiemy, czy dana osoba chętnie się nim zaopiekuje. Zwierzę to żywa istota i nie można jej tak po prostu wyrzucić jak niechcianego swetra. Zwierzę potrafi być świetnym kompanem zabaw, pozwalającym zrelaksować się i zapomnieć o codziennych problemach. Niektóre z nich potrafią być też pożyteczne. Pies doskonale sprawdza się przy pilnowaniu domu, a koty z wrodzoną wprawą polują na myszy.

Rybki

Hodowla rybek nie dostarcza takich wrażeń jak trzymanie w domu psa lub kota, ale też ma swoje zalety. Wprawdzie nie przytulimy się do ulubionej rybki ani nie przybiegnie ona do nas, gdy będzie czegoś chciała, ale rybki znakomicie pozwalają się odstresować i uspokoić. Istnieje wiele gatunków rybek, które można hodować w domowych warunkach. Do najpopularniejszych z nich należą brzanki, skalary i neonki. Jeśli akwarium jest odpowiednio duże, to mogą to być nawet sporych rozmiarów rybki oceaniczne. Im jest ich jednak więcej i im większa pojemność akwarium, tym trudniej jest utrzymać je w należytej czystości i częściej trzeba wymieniać wodę. W utrzymaniu porządku świetnie pomaga rybka – glonojad. Akwarium najczęściej uzupełnia się o rośliny, które są również pokarmem dla niektórych gatunków rybek. Rybki mogą też podgryzać siebie nawzajem, dlatego należy uważnie dobierać poszczególne gatunki w swoim akwarium. Kolejnymi warunkami, o jakie trzeba zadbać, są np. odpowiednia dla danych rybek temperatura zbiornika wodnego i dostarczenie im za dnia światła oraz tlenu, najlepiej przy pomocy specjalnych napowietrzy. Nie wolno też zapominać o pokarmie – rybki nie upominają się o niego, ale to wcale nie znaczy, że go nie potrzebują.

Charakterystyka ogólna

Sula bassana, głuptak biały, to ptak z rodziny głuptaków z rzędu pełnopłetwych. To średnich rozmiarów ptaki osiągające najczęściej około 92 centymetrów długości oraz od 165 do 180 cm rozpiętości skrzydeł. Ważą zazwyczaj od 2,3 do 3,6 kilogramów. Występują w rejonie północnego Atlantyku na pełnych morzach i skalistych wysepkach oraz wybrzeżach. Żywią się niemal wyłącznie rybami samodzielnie złowionymi, czasem konsumują odpady, jakie produkują statki rybackie. Głuptaki żyją, podobnie jak większość ptaków wodnych, w stałych, monogamicznych związkach. W okresie reprodukcyjnym, który przypada od marca do października, tworzą duże, czasem wręcz olbrzymie, kolonie lęgowe. Dojrzałość płciową ptaki te osiągają najczęściej w 5 lub 6 roku życia, samice czasem już w 4. Jajo, bo głuptaki znoszą zawsze tylko jedno, jest wysiadywane przez 42-46 dni. Ptaki te żyją dość długo – średnia to aż 16 lat, rekordzistą był głuptak, który padł w wieku 21 lat. Są zagrożone wyginięciem – kilka lat temu było ich około pół miliona, lecz liczba ta staje się z roku na rok mniejsza. Są objęte pełną ochroną prawną, choć mimo to zdarza się, że niektórzy wykradają z gniazd młode ptaki, bowiem ich mięso jest bardzo smaczne. Jest to jednak surowo karane.